Killers of the Flower Moon (2023)

Er zit zoveel film in deze film.

Leonardo DiCaprio acteert als een bezetene en De Niro ook. Mijn grootste probleem hiermee is dat wanneer de acteur zo goed is in zijn werk en zo bekend is, je niets anders ziet dan dat hij acteert. Het enige wat ik kon zien was Leo en Robert die uitstekende optredens gaven in plaats van dat ik hun personages zelf zag.

Voor de rest is dit een werkelijk geweldige film met een angstaanjagend verhaal. Het is nog schrijnender dat dit allemaal in het echt is gebeurd. Sommige scènes zijn extreem wreed en ik zat er dan ook van op mijn stoel te springen. De film ziet er geweldig uit en heeft een episch gevoel dat alleen Scorsese kan bereiken. Ook Lily Gladstone is gewoonweg geweldig. Ik hoop echt dat ze meer drama werk mag doen, want dat kan ze zeker aan.

Een ander probleem dat ik had was het tempo. De film duurt drieënhalf uur en dat werkt wel. Het is een uitgebreid verhaal dat de tijd nodig heeft om zich volledig te ontwikkelen tot iets waarvan je de volledige omvang kunt bevatten. De eerste twee uur gaan echter extreem snel met veel belangrijke scènes die voorbij flitsen zonder dat je de tijd krijgt om goed te begrijpen wat er zojuist is gebeurd. Dan komt de derde akte en vertraagt alles tot een slakkengang. Ik was blij dat ik even op adem kon komen, maar dan komt plotseling een van de beste momenten van de film voorbij zonder enige waarschuwing. Die scène in de rechtszaal was gewoon perfect.

Een film die gebreken vertoont maar toch heel, heel belangrijk is.

3,5*

Killers of the Flower Moon een voor wat het mij waard was zeer overschatte film. Een zeer lange intro opgevolgd door een rechtszaak. Alle ingrediënten voor een film die dan verhaaltechnisch wel erg sterk in elkaar moet steken. Hierin zit mijns inziens de zwakte want men leunt te veel op de acteerprestaties van DiCaprio. Met een monotoon mimiek 3.5 u naar hetzelfde te moeten kijken heeft me wat moed doen verzamelen om het geheel uit te zitten. Nee, sorry zoals gezegd veel te overschat dit Scorsese drama.

Mollie wist vanaf de eerste seconde dat ze besodemieterd werd en ze deed er geen flikker aan. Net als de rest van de Osage. Sloom gedoe. Zeer matige en voorspelbare Scorsese vertelling. Dit had veel beter gekund. De film blinkt in niks uit, maar weet ondanks de speelduur nog een beetje te boeien. Allemaal mensen waar we niks mee hebben worden vermoord en de FBI wordt er aan het eind nog even met de haren bij gesleept. Ik zag zo naar de nieuwe Scorsese uit, maar dit is gewoon niet meer dan matig. Erg jammer.

In deze film die met een speelduur van 206 minuten weelderig is uitgevallen, duikt Martin Scorsese in de vroege geschiedenis van de oliewinning en het keiharde kapitalisme dat als gevolg daarvan welig tierde.

In 1870 werd de indiaanse stam de Osage door blanke kolonisten uit hun woongebied verjaagd en konden zij voor een schappelijk bedrag grond kopen in een gebied in Oklahoma alwaar zij zich vestigden. In 1897 werd in dat gebied olie gevonden. Van de ene op de andere dag was de indianenstam rijk. Deze plotselinge rijkdom leidde tot nijd bij de blanken, die beweerden dat de Osage niet met deze rijkdom konden omgaan. Het congres vaardigde vervolgens een wet uit die zei dat aan elke Osage en halfbloed-Osage een voogd moest worden toegewezen die hun financiën zou beheren totdat ze zelf in staat waren hun zaakjes te beheren. Hoe edelmoedig.

De voogden werden door de rechtbanken gekozen en aangesteld uit lokale blanke advocaten of zakenlieden. Er ontstond een systeem van onderdrukking en controle dat de deur opende voor crimineel misbruik. De mazen in de wet werden gebruikt voor persoonlijke verrijking van de voogden. Als gevolg van deze wetgeving waren er tegen 1925 minstens zestig gewelddadige moorden gepleegd op leden van de Osage met als doel de olierechten in blanke handen te krijgen.

De journalist David Grann schreef er een boek over. Scorsese maakte er een film over. Een film die historisch zeer accuraat is, zo las ik. Een film ook die met regelmaat archiefmateriaal gebruikt om de accuratesse te onderstrepen. Een film ook die de taal van de Osage niet schuwt. Uiteraard is de film ook een typische Scorsese-film. Een film over opkomst en ondergang. Over hebzucht en macht. Over machtige mannen en gewetenloosheid. Over hun ondergeschikten die onder hun invloed staan en dingen doen die de gewetenloosheid van hun bazen weerspiegelt.

Een hoofdrol voor Leonardi DiCaprio die als oorlogsveteraan zijn geluk zoekt in Oklahoma. Hij wordt er opgevangen door zijn oom (Robert De Niro) die een rijke rancher is. De niet al te snuggere DiCaprio wordt ingewijd in de schimmige zaakjes van oom De Niro. Zaakjes die de rijkdom van de Osage betreffen en als doel hebben die rijkdom aan oom De Niro te doen toevallen. Middels een uitstekende DiCaprio, een uitstekende De Niro en een uitstekende cast met mensen als Lily Gladstone en Jesse Plemons bezorgt Martin Scorsese de kijker een heerlijke geschiedenisles van 206 minuten. Bijzonder overigens dat de film ondanks die immense lengte eigenlijk geen heuse inzakmomenten heeft. Erg knap. Killers of the Flower Moon is een fijne epische film.

Zonder veel verwachtingen ingegaan, maar toch wel een sterke film vond ik. Niet voor iedereen blijkt hier duidelijk, maar voor mij de beste Scorsese sinds een hele tijd. The Irishman kreeg ook lovende kritieken maar viel me wat tegen met o.a. die idiote digitale verjongingen, waar Killers of the Flower Moon mij dan weer in erg positieve zin wist te verrassen.

Het leek op papier nochtans minder mijn soort film. Oubollige cinema lees ik hier wel eens, en daar was ik ook een beetje voor bevreesd. Maar kranige Marty wist me van de eerste minuten vast te grijpen en mee te sleuren naar de jaren '20, en eigenlijk de hele speelduur lang te boeien.

De eerste pak 'm beet 2 uur vond ik de beste, maar ondanks de erg lange zit gaat Flower Moon nergens slepen. Geholpen natuurlijk door de 2 oude Scorsese-getrouwen DiCaprio en De Niro, die beiden uitblinken in mijn ogen. Het zijn nochtans rollen die makkelijk tegen de karikatuur aan hadden kunnen schurken, maar ik vind de heren voortreffelijk voor de dag komen. Lang geleden dat ik De Niro nog eens zo heb weten schitteren, 1 van de beste rollen uit zijn rijk gevulde carrière. Ook DiCaprio, met Brando-wattenbakkes, is geloofwaardig als manipuleerbare dommekloot.

Erg interessant verhaal dat nog maar eens de genadeloze hebzucht toont waarop de US of A is gebouwd, Scorsese met de klasse-regie van de oude meester en top-acteerprestaties. Net als There will be Blood vrij klassieke cinema en voor mij niet het absolute summum op film-vlak, maar waar ik absoluut van heb genoten. Ik ga ook hier voor 4*.

Twee en een halve ster. En die halve ster is extra vanwege de belachelijk goede acteerprestatie van Gladstone en het feit dat ik er van uit ga dat de film bedoeld is om aan te geven hoe de blanken de Indianen mishandeld hebben.

Voor de verdere rest,...de film duurt 116 minuten te lang en ik kan je zeggen, dat is lang. 116 Minuten film die niet hadden gehoeven. En eerlijk is eerlijk, al had ik DiCaprio en De Niro niet gekend dan was ik onder de indruk geweest van hun prestaties, maar omdat je ze kent zie je gewoon dat ze veel te veel bezig zijn om hun karakter te acteren. En dat is jammer want daardoor wordt hun karakter ongeloofwaardig. In tegenstelling tot Gladstone (die ik dus niet kende en haar acteerwerk daardoor bizar goed vond). Film afgekeken maar na 2 uur had ik zoiets van,..........pffffff moet dit echt nog zo lang duren...... Nee, had er veel meer van verwacht, zeker als je ziet hoe ze met sommige dingen om gaan. Gladstone moest het loodje leggen maar daar doen ze dan weken/maanden over terwijl anderen direct doodgeschoten worden of thuis worden opgeblazen. Heel raar waarom ze dat dan niet bij Gladstone doen. En dan komt op het laatst de FBI nog aanzetten die ineens alles weten op te lossen. Daar had meer in gezeten als je een film van ruim 3 uur maakt. De Niro zit achter het geld aan, maar als de rechtzaak bezig is zitten daar plotsklaps 25 oliebaronnen bij de advocaat om DiCaprio te overtuigen om niet tegen De Niro te getuigen. Wat is hun belang er bij om De Niro te beschermen want de oliegrond zou binnen de familie van De Niro blijven dus waarom zouden zij zich daarom druk maken? Juist De Niro uitschakelen zou hun meer kansen geven op de oliegrond. Nee, allemaal dingen die in een film van ruim 3 uur veel beter uitgewerkt hadden moeten worden.

Killers of the flower moon. Zeg maar het antwoord van Scorsese op de constante stroom blockbusters waar hij het niet op heeft. Hij zou eens even laten zien wat weer echte cinema is. Nou ja, hij zal vast heel trots op zijn eindresultaat zijn, maar ik heb me kapot verveeld. Bijna 3 en half uur film in een moordend traag tempo met personages die me geen bal wisten te boeien, je moet het maar willen zien. Overigens had het niet uitgemaakt als de film twee uur korter was, dan had ik het nog niks gevonden.

Ongetwijfeld zijn grote acteurs als De Niro en DiCaprio blij met hun acteerwerk, wat ze ook prima doen. Dit is inderdaad echt acteren, als in ze spelen hun rol met alles wat ze in zich hebben. Het zijn alleen geen karakters die me iets doen in een verhaal dat me nog minder aan weet te spreken. Ik hou van beide acteurs, maar gelukkig laten ze zoveel meer na dan deze nietszeggende rollen.

Het is gortdroog, zonder een beetje humor of tempo. Dus ja, doe mij dan maar liever iets meer mainstream dat ik tientallen jaren nog wel weet te herinneren. Robert Downey jr als Iron Man, die zal ik wel blijven kennen. Dat mag Scorsese geen cinema vinden, maar ik kijk er honderd keer liever naar dan naar zijn slaapverwekkende Killers of the flower moon.

2*

Langdradig en meer van hetzelfde.

Je kijkt bijna een hele film naar een uitermate zieke vrouw en moorden op personages die bijna geen introductie krijgen.

Behoorlijk krampachtig acteren van Di Caprio. Je krijgt bijna plaatsvervangend pijn aan je kaken als je hem zo bezig ziet. De Niro's rol had wat gelaagder mogen zijn. Zijn doortrapte praatjes en plannetjes worden veel te makkelijk geslikt door zijn omgeving.

Jesse Plemons had de rol van Di Caprio moeten krijgen en vice versa. Ik was echt blij om Plemons in beeld te zien, helaas pas na 2 uur.

Als historisch document nog wel geslaagd. Het is een uitermate deprimerende en treurige geschiedenis.

Wat mij betreft had dit beter een miniserie kunnen zijn in 3 of 4 delen.

Beetje gemengde gevoelens. Aan de ene kant een gruwelijk verhaal dat Amerika een weinig verheffende geschiedenis toont, waarbij respect en aandacht is voor de cultuur van de Osage. Aan de andere kant rechtvaardigt het verhaal wat Scorsese wil vertellen bepaald niet de lange speelduur. Hoewel het te prijzen is dat Scorsese het aandurfde van de Caprio niet langer de white savior te maken maar hem te casten als een niet bijster intelligente nietsnut, maakt dat diens perspectief niet meteen interessant, het moeilijk kijken van di Caprio ten spijt. En een aantal zaken blijven toch onbeantwoord, waarbij de belangrijkste toch is: waarom trouwden die Osage vrouwen in vredesnaam met die gasten, wetende dat ze alleen maar uit zijn op hun geld? Het waren ook wel een beetje "Naive Americans".

Verder ziet het er wel pico bello uit, en Scorsese kun je natuurlijk wel op een boodschap sturen. Maar het verhaal van de onderdrukking van de First Nations is hiermee zeker nog niet verteld.

Uitstekende film waarin veel moorden worden gepleegd in de Osage-stam. Een boeiend stukje geschiedenis. De film duurt lang, maar het verhaal is sterk. De hele gemeenschap wordt uitstekend neergezet en de film ziet er goed uit met een mooie aankleding en ook goeie soundtrack. Een sterke cast waarbij Leonarde DiCaprio weer een bijzonder fraaie rol weet neer te zetten. Een kleine 4.0 sterren.

Devil in disguise

Killers of the Flower Moon is een bizar voorbeeld van gretigheid, en hoe ver de mens hierin kan gaan. Als een wolf in schaapskleren was William Hale bezig om zijn vermogen bij elkaar te harken en het is bizar om je te realiseren dat het verhaal waargebeurd is. Zo blijft het monster in de mens mij keer op keer verbazen.

Ondanks het tragische maar boeiende onderwerp had de speelduur wel invloed op mijn kijkervaring. Ik heb in een zit doorgekeken maar bij voorkeur had ik het liever in tweeën geknipt en op zijn minst een paar uur tussen beide delen gelaten. Als was het de lange zit zeker waard: het was enorm bevredigend dat de monsterlijke praktijken uiteindelijk niet geheel onbestraft bleven.

Wat ik wel jammer vond was dat het personage van Lily Gladstone wat naïef neergezet werd. Uiteindelijk neemt zij zelf de beslissing om haar man te verlaten, maar naar mijn idee heeft zij veel te lang haar ogen van de waarheid afgewend. Ze grapte toen de twee elkaar pas net kenden niet voor niks dat hij een coyote was. Dit had voorkomen kunnen worden door een betere balans te hebben tussen de moorden en wat meer verdieping in haar personage, en hoe zij gemanipuleerd werd. Ook het personage van Leonardo Dicaprio vond ik wat simplistisch overkomen. Dan kan hij weliswaar de sterren van de hemel acteren, ik had graag meer inkijk in zijn psyche gehad. Hetzelfde geldt overigens ook voor de vertolking van Hale door de Niro.

Er lag nu soms een te grote focus op de moorden alleen, waardoor het verhaal ondanks de extremiteiten, soms toch wat afstandelijk aanvoelde. Een miniserie format die tegelijkertijd meer inkijk in de personages had gegeven had in mijn ogen een betere balans gegeven. Desalniettemin vind ik het goed dat dit verhaal, wat veel mensen nog niet zullen kennen, met de wereld gedeeld word. Ondanks de lange zit heb ik dan ook geen spijt van deze kijkervaring.

3,5*

Een paar maanden geleden las ik dat dit misschien wel de beste rol van DiCaprio ooit zou

kunnen zijn. Vooral aan het begin zat ik ook zeer aandachtig weer te kijken naar zijn

acteerwerk met tegenover hem nog zo'n kopstuk, De Niro. Zag er ook veelbelovend uit.

Met die lange speelduur kennelijk een ambitieuze film van Scorsese en oogt het ook

vooral het eerste uur visueel verzorgd maar daalt het gaandeweg voor mij nogal richting

middelmaat en uiteindelijk zelfs slaapverwekkend. En krijg je zelfs het idee dat DiCaprio

eigenlijk geen raad meer weet met de invulling van zijn rol wiens personage dan ook

tamelijk vlak blijft met bijkomstig uiteindelijk een nogal plichtmatig en weinig overtuigend

overkomend acteerwerk.

De film mist vooral ook focus, wat dus vooral deze film uiteindelijk opbreekt. Na ongeveer

het eerste half uur mis je gewoon iets wat je aandacht weet vast te houden. Waarbij de

uitdrukking 'los zand' zich bij mij weet op te dringen. Ik had hier in ieder geval weinig mee,

en vond de film - met de hoge verwachtingen - nogal een teleurstelling. En in feite ook

de eerste film waarin sinds lange tijd DiCaprio mij uiteindelijk niet weet te overtuigen.

In één woord? Even denken. Afschuwelijk? Huiveringwekkend?

Met schijnbaar ongenaakbare objectiviteit portretteert Martin Scorsese niet alleen het witte superioriteitsgevoel, maar meer nog de corrumperende potentie van het grote geld. De eertijdse kolonisten en de Osage-indianen leven per slot van rekening broederlijk naast elkaar: een mens kan dit geen ‘haat’ of ‘racisme’ noemen, alleen is de dwingelandij van het kapitaal allesoverheersend en nietsontziend. Het levert een afschuwelijke én huiveringwekkende film op.

Voor alle duidelijkheid: een film die prachtig geschoten is en prima geacteerd. Vakwerk van de zuiverste soort, al had Scorsese gemakkelijk een uur cinema kunnen uitsparen. Op zijn leeftijd is een meester echter niet meer geïnteresseerd in Beschränkung. Bovendien dompelt de regie het publiek zodanig onder in het gezapige ritme en het ritualistische cultuur van de Osage, dat de gruwel – precies door langzaam binnen te sijpelen – dieper in de poriën dringt.

Enigszins problematisch is niettemin Ernest Burkhart als personage. Forrest Gump-gewijs zet Leonardo DiCaprio dit worstelende personage doorwrocht neer, maar het karakter blijft uiteindelijk vlak door zijn gebrek aan ethisch vermogen. Dat hij aan het slot door Mollie wordt verlaten, heeft alles te maken met de graad van zuiverheid die hij ook na zijn bekentenis niet kan bereiken: zelfs zijn mea culpa is immers een maskerade, een boetedoening die meer een theaterstuk is dan een oprechte belijdenis. Mollie voelt hem aan de tand, hij valt door de mand: helemaal niets wetend over zijn motieven, zijn daden, zijn moordlustige geldhonger dat hem tot een wolf onder de wolven maakt – om, nu de gelegenheid zich voordoet, eens in termen van ‘The Wolf of Wall Street’ te spreken, overigens een Scorsese van een ander niveau.

Met het hoorspel als orgelpunt legt Scorsese zijn film prachtig neer, hoewel ‘Killers of the Flower Moon’ dit soort virtuoze en creatieve klasse veel te weinig laat zien. Puik, aardig, aangrijpend, maar bovenal: erg gepolijst. In zekere zin het soort film dat je al meent gezien te hebben nog voor je hem gezien hebt. En als kunst zo voorspelbaar wordt, verdient ze dan een kapitale K?

3*

Op zich een mooi geschoten film met een indrukwekkend verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Ik heb me redelijk vermaakt, vooral door het sterke acteerwerk van Leonardo DiCaprio en Lily Gladstone. Al was het weer eens een lange zit. Is te verwachten met Scorsese misschien, maar het verhaal was nu ook weer niet zo razend complex dat daar 3,5 uur voor nodig was.

Het leven in Oklahoma in de jaren '20 en de Osage cultuur zijn goed neergezet en met eerbied voor de taal en rituelen. Wat dat betreft voelt dit (meer dan ooit) aan als een passieproject voor Scorsese (hij maakt zelfs even zijn opwachting in een cameo).

Maar toch, ondanks al die production value miste ik iets. Ik denk toch dat het een combinatie is van het rechtlijnige en weinig verrassende verhaal en de te lange speelduur. Daarbij vond ik de film teveel focussen op DeNiro en DiCaprio (en hun plannetjes), terwijl Lily Gladstones personage Mollie vooral in de 2e helft sterk onderbelicht blijft.

Dus ja, een bescheiden 3,75* dan maar.

Een prachtige en aangrijpende (helaas waargebeurde) film met top acteerprestaties. Helaas duurt de film 0,5 - 1 uur te lang en gaat daardoor soms wat vervelen.

Te beginnen met de plussen: Er wordt werkelijk subliem geacteerd door DiCaprio en De Niro. Lilly Gladstone kan nog wel meekomen, maar de andere acteurs verbleken er wat bij, maar dat is geen schande. Beide hoofdrolspelers spelen zo overtuigend dat het bijna griezelig is. De Niro in een rol die we van hem kennen, DiCaprio laat iets nieuws zien. De vrij monotone soundtrack draagt bij aan de continu drijgende sfeer en ook het camera werk is prima gedaan. Verder is het een stukje Amerikaanse geschiedenis dat ik nog niet kende en waar we ('we' in de zin dat de 'blanken' in de VS uit Europa kwamen) niet trots op kunnen zijn. Afschuwelijk te zien hoe ver men gaat voor geld. En ook we zien wederom dat veel geld uiteindelijk niet gelukkig maakt. Voor de Indianen dus, die waarschijnlijk meer hebben verloren dan gewonnen (wat overigens voor alle Indianen het geval is).

De achilleshiel van de film is de lengte. Niet elk verhaal heeft 3,5 uur nodig om verteld te worden. En dit is zo'n verhaal. Daardoor raakte ik soms verveeld en dacht ik regelmatig 'zo lang nog??' als ik de resterende speelduur zag. Dat betekent ook dat ik niet helemaal in het verhaal werd gezogen: ergens bleef ik een toeschouwer.

Overigens, is de beschrijving op Moviemeter niet helemaal passend: de FBI komt pas het laatste uur om de hoek kijken. Het gaat over een blanke familie tot het uiterste gaat om de olierechten van de een familie van Osage Indianen in handen te krijgen.

Ik heef uiteindelijk 3,5 star. Dit hadden er makkelijk 4 kunnen zijn als Scorsese zich wat meer in bedwang had gehouden qua filmduur. Een aanrader als je houdt van de late-western sfeer (je ziet letterlijk de overgang ontstaan van het Wilde Westen naar het hedendaagse Amerika), houdt van waargebeurde verhalen of als je houdt van misdaadverhalen met een rechtbank tintje. Of als je gewoon wilt genieten van het geweldige acteerwerk van De Niro en DiCaprio natuurlijk.

Wederom een tegenvaller.
Na het teleurstellende The Irishman is The Killers of the Flower Moon ook geen hoogvlieger.
Scorsese lijkt het toch wel een beetje kwijt te zijn.
Killers is simpelweg veel te traag.
Er wordt weliswaar sterk geacteerd maar er mist iets.
DiCaprio komt samen met Mollie over als enigszins zwakbegaafd.
Ik kon er geen chocolade van maken wat hun relatie nu voor moest stellen.
Hield DiCaprio echt van haar of niet?
Wist DiCaprio nu wel of niet waarmee hij haar injecteerde?
Had Mollie nu echt helemaal niets door van wat haar vent allemaal achter haar rug flikte?
De (foute) rol van de Niro was wel direct duidelijk.
Ik bleef na het einde met teveel vragen zitten.

2,5*

Prima film over een stukje Amerikaanse geschiedenis die ik niet kende. Ongelooflijk wat de mens in staat is om te doen als het om geld draait. Sterk geacteerd door DiCaprio, De Niro en Lilly Gladstone. Een goede soundtrack die zorgt voor een dreigende sfeer en prima camerawerk. Enig kritiekpunt is dat de film een half uur te lang duurt. Op een bepaald moment weet je het even niet meer hoe het personage Burkhart zich echt voelt of wat hij nu wil doen gezien het wel en niet willen getuigen. Maar uiteindelijk is hij zelf gewoon ook een grote geldwolf die het geld boven de liefde plaatst. Benieuwd hoeveel Oscars Killers of the Flower Moon ( 10 Oscarnominaties ) volgend weekend gaat halen, maar je hebt ook nog Oppenheimer ( 13 Oscarnominaties ) die ik nog niet gezien heb.8/10

Totaal mislukte film. Scorcese is het helemaal kwijt. Net als The Irishman duurt deze film veel te lang. Leonardo di Caprio is zwaar aan het overacteren. Vroeger zou je dit 'schmieren' noemen. Hij is ook te oud voor deze rol. Het boek heeft ook een veel betere plot dan de fil. Lily Gladstone speelt een goede rol maar dat is het ook wel

Weerzinwekkende hebzucht staat centraal in Scorsese's laatste film. Hij verlaat zijn geliefde New York nog eens om een plattelands crime drama te regisseren... Het boek en de Osage Indian Murders moeten zwaar indruk gemaakt hebben op de man om er een film van maar liefst 200 minuten van te maken, en er dan nog als cameo een slotbeschouwing bij te formuleren. DiCaprio en De Niro zitten voor de verandering in baddie rollen voor wie je de hele film met enige walging naar zit te kijken.

De lokale patriarch Hale is een man die op een kille manier over lijken gaat om zichzelf te verrijken met erfrechten op olie; maakt niet uit hoeveel mensen hij moet laten mollen. De moorden zijn bijzonder crapuleus en smerig, te meer omdat de slachtoffers familieleden zijn van de opdrachtgevers. De neef Ernest is op zich geen moordenaar van inborst, en zijn liefde voor Mollie wordt als oprecht getoond, maar hij laat zich domineren door zijn oom die op hem inbeukt als een sekteleider, hem overtuigend dat alles wat hij doet zo moet geschieden als ware het gods wil. Ongelooflijk tot wat mensen in staat zijn voor geld... Zo zullen er nog wel rondlopen in onze maatschappij denk ik dan.

Toch kreunt de film onvermijdelijk onder zijn lengte; het is en blijft een fikse zit. Gelukkig is Scorsese een prima verteller en weet hij die lengte met zijn onuitputbare talent draaglijk te maken. Met dank aan zijn charismatische leads, waarbij ik nu ook nog eens Jesse Plemons wil toevoegen als de FBI agent, die pas na twee uur op het toneel verschijnt maar altijd een film versterkt met een stille krachtige présence. De harteloosheid van beide hoofdpersonages en de hypocriete houding van de blanken tegenover de Osage gaven me een zuur gevoel. Dit is werkelijk een erg somber verhaal waarin venijnig gepoogd wordt om een inheemse cultuur uit te wissen en droog te plunderen.

Scorsese weet hoe je een verhaal moet vertellen en zorgt dat het verhaal tot het einde blijft boeien. Hij schetst de verhoudingen tussen de Osage-stam en de blanken overtuigend en laat hiermee een schrijnend stukje geschiedenis zien. Helaas weet Dicaprio niet helemaal te overtuigen, hij doet erg zijn best en dat is ook het probleem want zo ziet het er ook uit. Hij heeft vooral geoefend op moeilijk kijken. Had Plemons die rol gegeven! De Niro laat op zijn oude dag nog eens zien hoe je met charisma en timing een overtuigende rol neerzet.

Best een goede film, maar toch geef ik hem maar 3,5*. Acteerwerk is erg sterk. Camerabeelden zijn goed. Verhaal is goed verteld, maar wel erg langdradig. Het had veel korter gekund. Dat is de rede dat het niet de topfilm is geworden, voor mij dan.

Killers of the Flower Moon: een film waar je ondanks de royale speelduur, nooit echt lekker in komt. Hoe kan dat?

We beginnen met een vergadering van een indianenstam. Ze zitten in een hut gemaakt van stokken en bizonhuiden. Het gaat niet goed met de Osage-stam. Ze zijn blut en hun cultuur staat onder druk. Maar dan wordt er olie ontdekt. Het spuit uit de grond en enkele indianen dansen halfnaakt in de slowmotion spetters alsof het champagne is.

Even later zien we een trein met arbeiders aankomen in een stad waar het de inwoners, voornamelijk dezelfde Osage-indianen, duidelijk voor de wind gaat. Goed geklede indianen, met sieraden, auto's, mooie huizen. Ze zijn rijk.

Wacht, wat?

Mij is altijd verteld dat Indianen werden onderdrukt en uitgebuit door de "witte man". Niet voor niets is mij als blank jongetje aangeleerd dat de ondrukking door de witte man van toen, heeft geleid tot de sociale problemen van "Native Americans" vandaag: ze zuipen, gokken en slaan hun vrouw. Dat komt door de witte man.

Dus als op hun land olie gevonden werd, zou toch zeker de witte man hen daar weggejaagd hebben, om het in te pikken? Hoe kan het dat zij het mochten houden? Ik had het gevoel naar een alternatieve versie van de geschiedenis te kijken. Een soort Bridgerton, maar dan de zwarte aristocraten vervangen door steenrijke indianen. Een rare gewaarwording.

Ook is het tijdspad onduidelijk. Goed, ik hoef niet zoals bij een domme popcorn-actiefilm de hele tijd plaatsen en jaartallen in beeld. Ik wil best een beetje nadenken. Maar de sprongen in de tijd waren soms iets te groot.

Het leidde tot vervreemding. Daar komt bij dat de twee belangrijkste hoofdpersonen eigenlijk slechteriken zijn. Dus de setting was mij vreemd en ik kon me niet inleven in de rollen en het handelen van De Niro en DiCaprio. Misschien was het leuker geweest als de film was verteld door de ogen van een, al dan niet fictief personage bij de FBI die onderzoek doet naar dit alles.

Daar staat tegenover dat zowel De Niro als DiCaprio buitengewoon goed spelen. Heerlijk om De Niro na een aantal miskleunen en stomme komedies, weer in een kwalitatief goede film te zien spelen. Hij is geweldig. DiCaprio zien we ook iets nieuws proberen. Gaandeweg de film gaan zijn mondhoeken steeds meer hangen. Hij bewijst wederom de beste acteur van zijn generatie te zijn. En Lily Gladstone kan ook goed meekomen. Verder bevat de film vooral veel archetypische hillbilly karikaturen.

Kwalitatief natuurlijk een uitstekende film verder met goede regie, onvoorstelbaar goede set dressing, talloze figuranten, enzovoorts. Maar toch: waarom is er 3,5 uur nodig om dit verhaal te vertellen? Het voelt als een 'passieproject' voor regisseur Scorsese: een soort film waar hij niet per se awards voor wil krijgen of tientallen miljoenen mee wil verdienen (vaak gaat bij passieprojecten er juist veel privégeld in zitten) maar omdat hij kennelijk vindt dat het een verhaal is dat verteld moet worden. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de laatste woorden in de film worden gesproken door een cameo van de regisseur zelf.

Niet zelden zie je bij passieprojecten dat die dienen om misstanden in de hedendaagse maatschappij aan te kaarten, maar die link zie ik hier niet zo. Dus de urgentie om dit verhaal te vertellen, op dit moment, mis ik een beetje, en ook de noodzaak om hier 3,5 uur voor uit te trekken.

Desalniettemin wel kwaliteit. 3 sterren

Martin Scorsese levert met “Killers of the Flower Moon” een beklemmend historisch drama af dat diep snijdt in het Amerikaanse verleden. De film vertelt het waargebeurde verhaal van de moorden op leden van de Osage-stam in de jaren 1920, nadat er olie op hun land werd ontdekt.

Met goede acteerprestaties van Leonardo DiCaprio, Robert De Niro en Lily Gladstone, legt de prent de grimmige gelaagdheid van hebzucht, racisme en verraad bloot. De eerste twee vertolken een personage dat helemaal niet sympathiek overkomt, de derde biedt een hartverscheurende blik op wat het betekent één voor één je geliefden te verliezen in een systeem dat jou weigert als mens te zien. Scorsese’s regie is beheerst en doordrenkt van morele urgentie, al is de film met zijn speelduur van ruim drieënhalf uur misschien wel wat lang en het slot iets minder overtuigend in beeld gezet.

Visueel is de film fraai, met beelden die bijna schilderachtig zijn. Een somber epos dat het geweten aanspreekt. Goed.

Donderdagavond na een dagje shoppen even lekker op de bank met deze Killers of the Flower Moon waar ik toch wel behoorlijke verwachtingen van had. Want de meeste Scorsese's smaken mij wel waar ik vooral The Departed en Shutter Island ronduit topfilms vind. Maar helaas kon deze film niet aan de verwachtingen voldoen.

Het verhaal is duidelijk een roept zowaar de nodige interesse op met de overledene Osage-stamleden en de politie die zich over de zaak buigt. Bepalend in de zaak, het motief, zijn de rechten van de olie binnen het gebied waar de stam woont en eigenaar van zijn in combinatie met de tegenstelling omtrent het beeld dat normaliter van indianen geschetst wordt. Want dit zijn zowaar belezen mensen, geschoold, intelligent, is de wigwam ingeruild voor een keurig ingericht huis en heeft men blank personeel. Het kan verkeren zeggen ze dan en voor deze mensen lijkt er geen wolkje aan de lucht met grote vriend William Hale aan hun zijde en zijn neef die een van de dames van de Indianenstam trouwt. Goed en meer dan behoorlijk is de cast waar DiCaprio uitstekend is als de pummelachtige en boerse Ernest, uiteraard heeft Scorsese veel oog voor het tijdsbeeld en de ware geschiedenis met echte beelden, bepaalde details en is de soundtrack geweldig.

Toch is al binnen een uur het grootste pijnpunt voelbaar en dat is simpelweg de enorme speelduur, en dat hoewel ik best wel een beetje lange film kan waarderen is me dit toch allemaal net iets te traag. Even schrik op uit mijn lethargie als er op het uur eindelijk sprake is van het politie onderzoek waar het eerste uur toch vooral introductie was. Goed, even is de interesse dus wel terug, want wie is er te vertrouwen? Wat speelt er allemaal en wie zitten er allemaal geniepig op het vinkentouw voor de olierechten? En zo halverwege kan Killers of the Flower Moon toch best wel een bijzonder verhaaltje genoemd worden met achterdocht, bedrog, gekonkel en zelfs moord en aanslagen. Buiten dat is er een bijzondere worsteling tussen blank en Indiaan voelbaar in een niet doorgaans standaard rolverdeling.

Maar zoals reeds gezegd lijdt KotFM vooral heel veel pijn aan de speelduur van drieënhalf uur die uiteindelijk niet nodig is want zo bijzonder is het verhaal nu ook weer niet. Dit in combinatie met een te trage opbouw, is het ook nog eens nergens spannend en grijpt het geheel me geen moment of krijgt me in de macht. Daarom na lang wikken en wegen een drie voor deze Scorsese, maar wie weet wat een herkijk nog eens kan doen, maar vooralsnog schiet dit geheel behoorlijk te kort.