Verdens Verste Menneske (2021)

Mijn verwachtingen lagen vrij hoog na Thelma voor de nieuwe film van Joachim Trier. The Worst Person in the World haalt dat niveau niet, maar blijft wel een topfilm. Een blik op een jonge vrouw die worstelt met zichzelf, met de toekomst, niet goed weten wat te doen, en met relaties. Altijd dromend van iets anders dat hopelijk beter is. Maar het leven is nu eenmaal niet zwart/wit.

Renate Reinsva schittert in de hoofdrol en maakt de film zonder twijfel een pak mooier. Trier houdt het klein en oprecht, maar ik mis de echte impact om een topfilm te zijn. In elk geval één van de betere films van het voorbije jaar.

Goeie observatie inderdaad. Het is ook moeilijk om een echte 'Trier-stijl' aan te wijzen, hoewel er af en toe nog wel een shot door glas te zien is (o.a. mooie met racking focus waardoor de weerspiegeling van Aksel uit het beeld verdwijnt ten faveure van het uitzicht over de stad) en op het eind ook zo'n gesprek waar een beetje omgevingsgesprekken doorheen lekken, zoals in Oslo, 31. August in nog veel sterkere mate het geval was. Maar hij klampt zich niet vast aan bepaalde elementen, noch verschuilt hij zich achter overstilering.

Daarom moet Verdens Verste Menneske het vooral van de personages en het verhaal hebben, waarbij Joachim Trier inderdaad kiest voor een millenial-portret. Misschien kan je deze film wel vergelijken met het werk van de Amerikaanse schrijfster Sally Rooney. In elk geval wordt het geleidelijk aan een steeds completere schets, waarbij dingen die eerder onnodig leken of zijpaadjes, toch zorgen voor een rijker totaalbeeld van Julie, zonder dat ze echt een vastomlijnd karakter wordt. De echte impact komt pas bij het 11e hoofdstuk, zoals Koekebakker al schrijft, en dan vooral bij de dingen die Aksel zegt. Hier komt Trier met een aantal zeer indringende scenes. Jammer dat hij dat in het slot en de epiloog niet kan vasthouden. Hij kiest voor het concept, namelijk Julie als personage de ruimte geven, niet voor het effect. Jammer, want anders had er misschien nog wel een halfje meer in kunnen zitten.

De minste Trier helaas.

Oslo, 31 August vind ik nog altijd zijn beste film en die kan hij niet overtreffen. Anders Danielsen Lie is een interessante acteur die nu voor de 3e keer samenwerkt met Trier. Dit is een film die ik niet helemaal kan begrijpen of wil begrijpen. Ik vind denk ik de vrouwelijke hoofdrolspeelster totaal niet bijzonder en begrijp niet waarom iemand anders dat wel zou vinden. Ze werkt in een boekwinkel en schrijft een of ander feministisch pamflet over dat een feministe niet of juist wel kan genieten van een pijpbeurt. Misschien is dit de cliché waarom deze film een komedie zou zijn. Dit artikel dat ze schreef is volgens mij een matig artikel ook al zeggen de mannen in haar leven dat ze het goed vonden.

Deze vrouw doet mij eigenlijk heel weinig en er is weinig bijzonders aan. Ik vind haar ook niet aantrekkelijk maar ik kan verder ook niks interessants aan haar persoon toeschrijven. Zonder vreemd te gaan maar wel al meteen een nieuwe optie beschikbaar (heel vrouwelijk) maakt ze het uit met haar vriend. De redenen waarom ze het uitmaakt zijn ook niet echt duidelijk. Ik houd van je maar ook weer niet. Eigenlijk verder helemaal niks aan de hand behalve dan dat haar ex-vriend kanker krijgt en doodgaat. Heel dramatisch allemaal. Kanker en doodgaan is sowieso heel dramatisch allemaal. Dat is niet haar schuld maar ze voelt zich schuldig wat denk ik heel normaal is. Aksel die gedumpt wordt en doodgaat accepteert alle tragedie die hem overkomt. Hij wordt niet boos maar blijft heel cool en accepterend over alles. Te cool eigenlijk? Je kan toch niet zo cool zijn. Overigens is Aksel iemand die wel interessant is. Hij heeft zijn eigen cartoon en kan praten over literatuur en heeft interessante verhalen over zijn jeugd. De vrouw in deze film heeft niks en helemaal niks boeiend. Ik weet niet zo goed waar haar gedachten zitten, ze zijn niet interessant. Ze wil zo graag vreemdgaan en dat ze dagdroomt dat de hele wereld stilstaat en dat ze naar de holbewoner barista loopt om hem te zien en om daarna vrijwel meteen haar lange termijn relatie te verbreken. Maar is het zo interessant dat een 30-jarige medewerker uit een boekwinkel vreemd wil gaan?

Waarom zit er een stuk in van de striptekenaar over een interview dat zijn tekeningen seksistisch zou zijn? Het is niet de striptekenaar die vunzige strips tekent als beroep maar de klagende feministe is het probleem? Ik weet niet zo goed wat ik heb aan deze film?

Superieure romantische komedie, volgens regisseur Joachim Trier met name geschikt voor mensen die niet van romantische komedies houden. Daar zit iets in; het script zit vol rake, eerlijke alledaagse observaties en beweegt zich op dramatisch vlak in richtingen die je niet zo snel tegenkomt binnen het genre. Hoe dan ook, dit is een heerlijke film, erg grappig maar bij vlagen ook behoorlijk aangrijpend, subliem in beeld gebracht en prachtig vertolkt. Hoofdrolspeelster Renate Reinsve is uitermate charmant (en mooi) en tegenspeler Anders Danielsen Lee (eerder te zien in Trier's Reprise en Oslo, 31. August) is niet eerder zo goed geweest als hier. De dromerige scène halverwege de film, wanneer Reinsve door een stilgezet Oslo rent, is gewoonweg magisch.

De beste film die ik in jaren gezien heb. Dit gaat over mannen en vrouwen en hoe het 'in het echt gaat'. Kijken dus.

Indrukwekkende karakterstudie over een vrouw die door haar impulsieve keuzes vergeten is om volwassen te worden. Hoewel ik de indeling van de film in aparte hoofdstukken soms als storend heb ervaren, een boeiend geheel, rijkelijk gevuld met prachtige scènes zoals die waarin Aksel haast terloops verneemt dat Julie zwanger is; een voorbeeld van het hoogwaardige acteerwerk in deze film.
Zeker de vertolking van Renate Reinsve is Oscar-waardig. Hetzelfde kan trouwens gezegd worden van de film als geheel én van regisseur Joachim Trier, die naar mijn smaak zijn beste film tot nu toe aflevert.

Het leven.

Begrijp wel wat men hier zo goed aan vindt. De hoofdrolspeelster straalt van het scherm af dat is ontegenzeggelijk zo. Toch ben ik minder onder de indruk en dat komt denk ik door de regisseur. Hij is een festival lieveling dus what do I know. Maar ik vond het visuele wat magertjes. De film is heel natuurlijk gedraaid, dat is niet super erg, ik hou er persoonlijk meer van als je iets meer doet met licht en kleuren maar het is in de dagdroom en paddo scenes dat het vooral opvalt dat hij en de dop geen geweldig oog hebben voor de sfeer. Het is vooral jammer omdat het verhaal erg slice of life is. Dus het gaat al heel erg over de gemiddelde westerse 30tiger en dan is het visueel ook nog eens heel erg "realistisch" gedraaid. Het voelt daardoor te gewoontjes en mist het net dat waarvoor ik in een bioscoopstoel ga zitten. Vond toen de ex-vriend kanker kreeg het ook wat inboeten aan het subtiele. Beetje een makkelijke manier om met een traantje te eindigen.

3 sterren.

De film scoort zeer hoog bij de critici – de film is zelfs een instantklassieker volgens onder meer de Volkskrant – maar het is geen film voor mij. De film duurt heel lang waarbij we het doorsneeleven van een doorsneevrouw volgen – met het nogal seksistische cliché dat haar leven klaarblijkelijk slechts uit liefdes en relatieperikelen bestaat – dat totaal niet interessant is en dat ook totaal niet op een interessante manier wordt verteld of in beeld gebracht (de enigszins vergelijkbare film Jeune Femme (Film, 2017) vond ik ook al zo saai). De film is uitdrukkelijk magisch realistisch: de film is waarschijnlijk zo saai omdat het ‘realistisch’ is zodat er geen opbouw ergens naar toe is en de vrouw – en wij als kijker met haar – doelloos in de ene liefde na de andere tuimelt en een enkele keer wordt dat onderbroken door een magische scene waarin de fantasie het overneemt (de paddo-scene vond ik wel leuk maar dat soort scenes kunnen ook bijna niet niet leuk zijn).

De film beoogt denk ik grappig en dramatisch te zijn maar de humor is nergens echt leuk en het drama nergens echt ontroerend. Op z’n best neigt de film naar een Amélie-achtige vertelling maar dan zonder de frisheid en originaliteit. De film is juist aldoor zwaar op de hand – en weeft er nog wat actuele maatschappelijke thema’s als sociale media en postfeminisme in – terwijl er niets gebeurt. Het kan zijn dat de film wil laten zien dat elke keuze die je maakt een streep zet onder je verleden omdat die dan niet meer terug komt, maar dat is niet iets verrassends en krijgt in de film weinig lading maar dat het mij allemaal weinig kon boeien kan ook mede komen omdat ik me niet in de hoofdpersoon herken (dat lukte veel beter bij Thelma (Film, 2017) die ik wel goed vond): mogelijk kunnen vrouwen de film beter waarderen omdat zij zich misschien beter in de hoofdpersoon en haar relatieperikelen kunnen herkennen.

Een film zonder al teveel plot, maar die in 12 behapbare hoofdstukken een periode uit het leven van de 30-jarige Julie laat zien.

Precies het soort film waar ik van hou, en dan is het op heel veel vlakken ook nog eens bijna eng herkenbaar. Het komt maar heel af en toe voor dat je op een film stuit die wel voor jou gemaakt lijkt te zijn (of zou elke vrouw van rond de 30 die deze film kijkt dat vinden? Vond het in ieder geval al verfrissend dat ze twijfelde over haar kinderwens en uiteindelijk goddank zonder kind en happy gezinnetje eindigde).

Wellicht dat ik het tegen het einde iets vond inzakken als de focus wat meer komt op Aksel en zijn ziekte. Weet nog niet helemaal wat ik daarvan vind in het geheel.

Verder ook erg fijn en luchtig geschoten met af en toe leuke creatieve momenten zoals de scène waarin de wereld en de mensen stilstaan, en de bizarre trip-scène. (En de mooie scène in de sportschool met sneeuw, deed me denken aan Nighthawks van Hopper)

Echt een film van deze tijd ook, het radio-interview met Aksel tussen hem, een provocerende striptekenaar en een 'woke' vrouw ('the term is sex worker now, by the way') vond ik daar exemplarisch voor en een interessant stukje in de film. Ook überhaupt dit hele thema van jonge mensen/vrouwen van nu en alle kansen, verwachtingen en keuzes die daarbij horen is zeer treffend verfilmd.
(Ook de eerste film overigens waarbij ik kort mondkapjes zag en waarin corona dus 'voorkomt'. Vraag me af hoeveel films dat nog meer gaan doen, maar dat terzijde).

4,5*, dit is toch weer een van die zeldzame keren dat een film zo tot je spreekt.

Interessant drama met een prima hoofdrolspeelster.

Voor de eerste helft sprak me wel aan; haar worsteling wat ze wil in het leven, met haar relatie en daarbij behorende verplichtingen, de kinderwens van haar vriend en haar constante zoektocht naar wat ze nu echt wil in het leven. Als ze dan op een bepaald moment een party crasht leert ze iemand anders kennen en wordt het interessanter.

Hoogtepunt van de film was de scene waarin ze de tijd stilzette en door de stad rende op zoek naar Eivind terwijl de mensen en verkeer stilstaan. Leuke visuele vondst die het geheel sprookjesachtig leek te maken

Hoewel de structuur -de verschillende chapters- wel fijn zijn als houvast, gaat het de tweede helft toch een beetje inkakken.
Ook het slot met de terminaal zieke Aksel vond ik niet zo heel boeiend of aangrijpend, maar het diende vooral als een soort closure en ontwikkeling in de character arc van Julie.

Zeker geen slechte film, maar miste soms toch net even die extra impact. Tegelijkertijd is het redelijk realistisch qua afloop en is het einde gelukkig bittersweet, ipv een geforceerd happy end.

3,75

Het leven van Julie is heel gewoon met alle gewone problemen die iedere vrouw (en man) rond haar (zijn) 30-ste tegenkomt, zoals 'wil ik deze gewone relatie wel?' en 'wil ik wel kinderen zoals alle gewone mensen blijkbaar gewoon doen?'. En Julie gaat met deze gewone problemen op een gewone wijze om, zoals menig gewoon mens dit zal doen, zoals niet al te confronterend zijn en weglopen als het moeilijk wordt.

Lardeer deze vertelling met een aantal gewone, eigentijdse issues, zoals social media, klimaatproblemen en post-feminisme en tel daarbij op dat Joachim Trier deze slice of life met goede acteurs op een paar scènes na heel gewoon in beeld heeft gebracht, dan kan ik niets anders concluderen een gewone film te hebben gezien die zichzelf nauwelijks in zijn gewoonheid overstijgt en die behoorlijk wat diepgang mist, zoals menig leven ongetwijfeld gewoon voortkabbelt.

Jammer, deze publiekslieveling van een vaak ongewone regisseur is niet aan mij besteed.

Je kunt je inderdaad afvragen wie van deze personages het meest op de zenuwen werkt. Je mening zou gedurende het kijken van deze films wel eens kunnen veranderen naar mate je de karakters leert kennen maar er is helaas weinig aan om te kijken naar vervelende, soms ronduit irritante mensen. Hoofdpersoon Julie [Renata Renisve] en haar persoonlijke perikelen staan centraal maar het zou goed kunnen dat de titel naar haar zelf verwijst. Zelf als dat de bedoeling was kun je bepaald niet spreken van een triomf, want het hangt als los zand aan elkaar.

Trier schurkt voor mijn gevoel iets te vaak over de rand van teveel pretenties, en dat dreigt hier ook mis te gaan. Hoofdstuktiteltjes, dan ben ik al haast weer klaar met een film - en hier krijgen we er maar liefst twaalf te verduren, met nog een proloog en epiloog erbij. Wel wat erg veel van het niet zo goede.

Maar het blijkt mee te vallen, want er komt wel een vrij prettig filmpje uit - al is dat grotendeels te danken aan het fijne spel van Reinsve en haar leuke koppie. En er komen wel wat interessante observaties langs, al is het nogal erg op het losse beloop. Daar kan je dan allerlei diepere lagen of motieven in zien, maar als ik dan denk aan films, regisseurs die dat wel inkleuren is de conclusie toch vrij snel dat Trier hier een heleboel laat liggen. Arty farty in de kunst van het weglaten of gewoon een gebrek aan diepte, zeg het maar. Of misschien ook wel allebei, want zo zwart-wit is die tegenstelling niet, en dat kun je dan ook weer terugzien in de manier waarop Julie in het leven staat.

Maar denk ik dan weer even aan de titel, de slechtste mens van de aarde. Dat mag Trier dan toch eerder op zichzelf betrekken, de wereld te laten lijden onder zo'n pretentieus prutsfilmpje. Voor straf het volledige werk van Bergman en Kubrick kijken, dat lijkt me wel een noodzakelijke zelfkastijding als compensatie voor zoveel zelfoverschatting.

De vorige films van Trier wisten me vaak niet echt te pakken, ook al werden er goede en boeiende dingen verteld. Maar vaak met personages die me irriteerden, of dat ze afstandelijk voelen. Van dat eerste heeft deze film geen last. Dan mag hier wel de slechtste mens ter wereld in zitten, de personages waren stuk voor stuk herkenbaar en menselijk. Ook hun onderling contact, al vond ik wel dat er af en toe chemie ontbrak. Maar ondanks veel boeiende dingen wist de film me niet echt te raken en was niet elk hoofdstuk (de film bestaat uit een proloog, 12 hoofdstukken en een epiloog) even sterk. Het beste deel zat nog in het begin, hoofdstuk 2, met een heerlijke sfeer van de vallende avond en de vibe op dat feest. Enorm fijn kijkvoer dat een alcoholroes perfect voelbaar maakte. Helaas was de rest niet van dat niveau, anders was dit nog veel beter geweest. 3,5*.

Niet geheel weggeblazen door deze gelauwerde film van Joachim Trier. Ben in het algemeen niet zo'n superfan van coming of age verhalen. Ik apprecieer ze meestal wel, maar zie er zelden grootste dingen in. Ook hier niet. We volgen Julie en zoals vele mensen is de leeftijd van 30 wat een kantelpunt van je leven. Over het algemeen heb je een relatie, staat je carrière volop in de steigers en is kindplanning ook niet ver weg. De vraag is natuurlijk of je dit alles wel wil verderzetten en of je geen drastische beslissingen dient te nemen.

Julie worstelt met dit alles. Joachim Trier creëert vervolgens een luchtig levendig personage met een soort joie de vivre. Renate Reinsve doet vervolgens de rest met haar innemende persoonlijkheid en leuke voorkomen. Hier en daar die bijzondere cinematografische scènes die in zijn geheel wat schwung brengen in het verhaal.

Die opdeling in de hoofdstukken was voor mij niet nodig geweest. Ik zag er ook de meerwaarde niet van in. Het tempo van de film is zoals de levensstijl van Julie: een rollercoaster tot de laatste minuut waarbij drama en luchtigheid samen gaan.

The Worst Person in the World van regisseur Joachim Trier is opgedeeld in 12 hoofdstukken en wordt voorafgegaan door een proloog en uitgeleid met een epiloog. De film volgt gedurende vier jaar een jonge vrouw die bezig is haar weg in het leven te vinden.

Overweldigd als ze is door de vele mogelijkheden die voor haar openstaan, kiest ze met veel enthousiasme en vastbeslotenheid haar weg. Een weg die steevast wordt gevolgd door teleurstellingen, vastgelopen verwachtingen en heroverwegingen over het genomen pad waarvan ze zo overtuigd was dat het juist gekozen was. En zo glijdt Julie langs diverse roepingen die allemaal niet brengen wat ze ervan verwacht en sluipen onzekerheid en twijfel haar leven binnen. Parallel aan haar beroepsmatige keuzes loopt haar relationele leven dat eveneens bloot staat aan wisselingen van perspectief.

Als gevolg van haar hectische levenswandel veroorlooft de film zich navenante tempowisselingen. Korte flitsende scènes worden afgewisseld met langduriger en gedetailleerde weergaves van een andere periode uit haar leven. De verteltrant is nochtans strak. Zonder haperingen. Een enkele mijmering over het verleden levert een aantal momenten van bezinning op, maar worden door een voice-over voorzien van gevat commentaar dat voorkomt dat de film een slepend karakter krijgt. De voice-over permitteert zich zelfs frivool gedrag als de stem van de vertelster net iets eerder dezelfde tekst ventileert als het personage daarna uitspreekt.

De film verhaalt van een chaotisch leven zonder zelf in chaos te vervallen. De springerige avonturen van Julie vinden gelinieerd plaats. De rode draden in gebeurtenissen en in relaties dragen op den duur een herkenbaar stempel en zijn duidelijk. Het is leuk om je met dat chaotische leven in te laten.

Dat Julie prettig gezelschap is helpt ook. Renate Reinsve speelt haar rol voortreffelijk. Haar personage heeft een fijne balans tussen aantrekkelijk en onzeker, tragisch en komisch, banaal en oorspronkelijk, Ze is zoekende om van haar wereld die op z’n best bestaat uit een wankele harmonie een plek met meer zekerheid te maken. Ze doet dat op haar eigen impulsieve, eigenwijze en heerlijk frisse manier.

Fijne film.

Een nogal veilige film met wat geinige artistieke uitstapjes (de paddotrip), die vooral mikt op herkenbaarheid. Al kun je er natuurlijk ook naar kijken als je geen grootstedelijke net-niet-meer-jongere bent, maar ik had het idee dat de film toch vooral voor hoogopgeleide dertigers gemaakt is. De vraag is dan wat je eruit kunt halen, behalve twee uur prima vermaak. Ikzelf: niets. Maar het was wel een prima zit.

Op een metaniveau stoorde ik me wel een beetje aan het idee (mijn idee) dat Trier een soort ideale vrouw geconstrueerd heeft. Ideaal als in: mooi, vrijgevochten (soort van), hard-to-get. Alsof het zijn bedoeling was dat iedere heteroseksuele mannelijke bioscoopganger verliefd op haar zou moeten worden, en hij het zelf zéker was.

Zijn thirty something personages in beeld brengen met de gesofisticeerde warmte van een herfstgloed en dan warempel nog 'The Way you Look Tonight' spelen? Zo schept Triet inderdaad wel Woody Allen-verwachtingen. Waar Allen echter begrijpt dat bespiegelingen over 'relaties' enkel interessant zijn in het kader van navelstaarderij en een potje ouderwetse 'male gazing', filmt Triet met een ergerlijke hedendaagsheid. Passend binnen de geëmasculeerde tijdsgeest, lijkt hij oprecht geïnteresseerd in relatieperikelen en hoopt met knipoogjes te appelleren naar herkenbare, universele overgangsrituelen, zoals de verplichte vrijpartij na een breuk. Wie heeft er wat aan dit soort gezwelg in banale middelmatigheid? Of dan dat afschuwelijke momentje waar Julie en haar love interest de grenzen van overspel aftasten. Echt het soort zelfgenoegzame Friends-humor die reeds een hele generatie verknalde en bovendien de ondergang van het Westen inluidde. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de mannen in dit universum allemaal dezelfde pseudo-sarcastische couch potato's zijn, een beetje don juanisme is ver zoek. Julie zelf heeft een fris koppie, maar haar schoonheid is vergankelijk en een al even lege façade als de film zelf. Het verloop is vrij onderhoudend, maar veel te lang uitgesponnen en met een lijzig ritme - wat nogmaals aantoont dat cinematografisch achtergestelde landen als Noorwegen best geen films produceren. Geef het budget gewoon aan 86-jarige Woody Allen, die schudt zonder probleem een compacte Oslo-friandise uit zijn mouw.

Niet slecht maar daar waar Trier's vorige film me echt wegblies door het mysterie en de aantrekkingskracht hebben we dat hier niet zo fel. Ik weet niet zo goed wat ik van Julie moet denken. Ik snap dat je niet altijd weet wat je wilt, maar tegen mensen die bij de minste tegenslag kiezen voor vluchten, vind ik getuigen van een zwakke persoonlijkheid. De opdeling in hoofdstukken voegen op zich weinig toe. Soms springen de overgangen meer in de tijd dan je zou denken. Nee ondanks dat ik Thelma een parel vond, vond ik dit niet meer dan gemiddeld.

Uitstekende film over een vrouw die niet precies weet wat ze wil met haar leven en verliefd wordt. Een frisse film die niet direct een liefdesdrama is, maar ook geen romcom. De personages komen goed uit de verf. Goeie dialogen en de film weet hier en daar ook te ontroeren. Ook weet de film de huidige tijdgeest prima te vangen. Renate Reinsve weet de aandacht goed vast te houden in de hoofdrol.

Een tikkeltje te lang misschien maar zoveel mooie passages in deze relatie-film dat ik me al beklaag dit euveltje te hebben aangehaald.
Trier - zo kennen we hem - durft brutaal zijn (de plasscène, bijvoorbeeld) maar charmeert en warmt ook, want is het niet zo dat de wereld plots stilstaat en er niet meer is ,wanneer verliefdheid je te pakken krijgt ?
Scènes evenwel die mijn voorkeur wegdragen zijn deze met de dialogen tussen Julie en Aksel. Romantisch, concreet en echt.
Renate Reinste werd beste actrice in Cannes maar tegenspeler Anders Danielsen Lie laat eveneens een uitstekende, natuurlijke indruk.
Een boeiende regisseur die Joachim Trier. Erg vindingrijk en gevat zoals wanner de camera zich fixeert op de rug van Aksel en "het uitgekeken zijn op een relatie" perfect wordt gesuggereerd.
Een pluim ook voor de soundtrack. Volgt knap de actie en de openingsscène met de jazzy uitgevoerde "Just the way you look to night" - een Woody Allen-tintje - zette mij direct in de goede stemming.
Inhoudelijk en bekoorlijk. All right with me.

Zelden een grotere deceptie meegemaakt dan deze film. Twee uur lang oervervelend voortkabbelend hedonistische leeghoofdigheid, nergens vuur, nergens chemie tussen de hoofdpersonen. Wel seks uiteraard.

Zelfs de feestjes in de film zijn uiterst nietszeggend en saai.

De hoofdpersoon switcht van een studie geneeskunde naar een job in een boekenwinkel. Ze trekt in bij een wat oudere vriend, die striptekenaar is.

Dan komt ze een andere man tegen, op wie ze verliefd wordt.

Dit doet sterk terugverlangen naar het werk van Woody Allen en naar een temperamentvolle film als La Dolce Vita van Fellini. Dit is allemaal zo verschrikkelijk flets gebracht.

Dit drama eens bekeken en het was niet mis. Het eerste uur was wel heel tof. Een vlotte start, toffe muziek en leuk verhaal. Het tweede uur gaat het meer over in drama en lag het tempo iets lager.

De cast deed het prima en visueel zat het ook wel goed. De freeze scène sprong er zeker uit.

Het is zeker wat meer dan een zoveelste drama, vond hem wel de moeite.

Best mooi gefilmd en aardig geacteerd idd maar het brengt niets, geen chemie of diepgang, het kabbelt maar wat richting einde waar je je afvraagt waarnaar je hebt zitten kijken.

ik vond dit echt een hele toffe film, voor mij levensecht. Millenial stuff. Mooit gefilmd, sterk geacteeerd. Tijdje teruggezien maar toch nog even een berichtje.

Bambi on ice

The Worst Person in the World is een tragikomedie die op zijn best is wanneer de balans tussen de humor en drama goed is. Er wordt flink aan kracht ingeboet wanneer de focus steeds nadrukkelijker op het dramatische aspect komt te liggen.

Ook zonder een bepaalde mate van zwaarte kan een boodschap namelijk worden overgebracht. Denk alleen maar aan 500 days of Summer die over een vergelijkbaar onderwerp gaat, maar het daadwerkelijk bij dit onderwerp houdt, zonder er een ander onderwerp bij te betrekken. Het feit dat de ex van Julie kanker krijgt voelt nu met name als een excuus om haar met zichzelf te confronteren en het vastlopen in haar relaties.

De focus komt vanaf dit moment ook steeds meer te liggen op hoe Julie met het verlies van een dierbare omgaat, en staat te ver van haar behoeft af om een Bambi op het ijs te willen zijn, en wat er daadwerkelijk onder deze uitspraak schuilgaat. Ik had het dan ook interessanter gevonden als de focus zuiver was blijven liggen op het herhalen van haar geschiedenis tijdens haar relatie met Eivind, zonder de ziekte van Aksel hierbij te betrekken.

Julie haar bindingsangst en het doorlopen van de verschillende fases binnen haar relaties zijn namelijk het hart van dit verhaal. De scenes waarbij haar wereld letterlijk stil staat, en haar ervaring met psychedelische middelen waarbij haar angsten tot uiting komen zijn hier sterke voorbeelden van. Deze momenten vinden plaats voordat de aandacht steeds meer verschuift op het sterven van Aksel en hoe Julie hiermee omgaat.

Ook zonder het verliezen van Aksel waren Eivind en Julie niet bij elkaar gebleven waardoor ik het ziekteverloop van Aksel dan ook minder op zijn plek in dit verhaal vond aanvoelen. De film wordt vanaf dit moment ook een stuk dramatischer en serieuzer en boet hier helaas teveel mee aan kracht in. Met een andere benadering in zijn tweede helft waarbij de focus puur op de worsteling van Julie was blijven liggen, had wat mij betreft beter gewerkt.

3,0*

Interessant gebeuren van regisseur Joachim Trier, die zich met The Worst Person in the World vooral bezighoudt met echte mensen. Het maakt een wereld als deze meteen een stuk subtieler en herkenbaarder, ook al zijn de keuzes die de protagonisten maken op z'n zachtst uitgedrukt merkwaardig te noemen. Een groot voordeel is het uitmuntende acteerwerk van zowel Renate Reinsve als Anders Danielsen Lie, die samen een degelijke chemie hebben en vooral intrigerende personages tot leven wekken. Zelfs na allerlei slechte keuzes blijven de figuren enigszins empathisch overkomen, waardoor de film te allen tijde plezierig blijft om te volgen. Trier kiest er soms iets te nadrukkelijk voor om visueel te experimenteren dat vooral resulteert in nodeloze stijloefeningen, bovendien raakt de film ietwat uit balans richting de slotfase door middel van extra dramatiek. Niettemin wist Trier me wel degelijk te raken en heb ik de volledige speelduur geboeid gekeken naar de voortzetting van de inhoud.

Joachim Trier voelt de tijdgeest haarfijn aan in The worst person in the world. Het is hip, vlot, helemaal nu (als je tenminste behoort tot de witte bovenlaag van Denemarken). Schijnbaar alles mee hebben: rijk, getalenteerd, mooi, slim en toch niet gelukkig zijn. En met Renate Reinsve heeft hij een actrice te pakken die dit waanzinnig goed kan verbeelden. Zie haar hannesen met haar mobiel, dan weer stralend mannen verleiden, het is een lust om naar te kijken.

Op het eind werd het voor mij iets te zoet en te uitgesponnen en zat ik met een snotterende huisgenoot op de bank.

12 hoofdstukken, én een proloog én een epiloog. Maar waarom? Joost mag het weten. Het staat gewoon goed in de arthouse wereld. Niet dat deze moderne kijk op relaties slecht is verder. Het voelt in ieder geval dicht bij de werkelijkheid aan. Men wil zo lang mogelijk van zijn onbezorgde jonge jaren genieten, soms tot in de dertiger jaren toe. Toch is er een onomkeerbaar moment dat je de knop moet omdraaien en de realiteiten die samengaan met ouder worden onder ogen moet zien.

Het gevoelsleven van Julie, en dan met name haar onzekerheid over wat ze met haar leven wil, is meeslepend geregisseerd maar vond de humor en lichtzinnigheid die de film belooft wel ontbreken waardoor de emoties soms wat kil overkomen. Trier zorgt gelukkig ook voor enkele verrassende scènes zoals deze waarin Julie in haar gedachten door een stilstaande wereld naar Eivind toe loopt en zich een romantisch moment met hem voorstelt. Zo mooi . Ook die paddo-scène trouwens. Voor mij Triers beste film tot nu toe.

Joachim Trier heeft me vooralsnog niet kunnen overtuigen met o.a. Thelma dat tegenviel, maar met deze Verdens Verste Menneske ben ik helemaal mee met Trier.

Ik had wel een vermoeden dat dit me beter ging bevallen en het is een mooi, klein drama zonder franjes geworden. De thema’s die aan bod komen zoals de juiste keuzes maken in het leven, omgaan met relaties zijn erg herkenbaar. Voor de ene zal het al herkenbaarder zijn dan voor de andere, maar Trier weet het alvast op een zeer knappe hedendaagse manier te brengen.

Het is ook een film waar de acteurs volop in de schijnwerpers staan en de film naar een hoger niveau kunnen tillen en daar is zeker Renate Reinsve in geslaagd. Ze zet haar personage Julie, die worstelt met haar relaties en toekomst, op een erg naturelle en geloofwaardige manier neer en de chemie met haar 2 mannelijke tegenspelers is ook erg sterk. De scène waarin ze binnensluipt op het feest en kennis maakt met Eivind steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit, maar evengoed de scènes waarin ze hem terug ziet in de winkel of wanneer ze het uitmaakt met Aksel zijn erg sterk geacteerd.

Knappe film van Joachim Trier. Normaal zou dit bij mij in de categorie van 3.5* films komen, maar ik kan geen negatief punt opnoemen en Trier haalt alles eruit.

4*