Children of the Corn (2020)

Film kon liever in de stal blijven.

Nothing ever really dies in the corn

I wish this franchise would finally die in the corn.

Disclaimer: Het boek heb ik gelezen en vond ik niks aan. De originele film heb ik vorig jaar in de Horrorfilm Challenge gezien en was nog ok. Een echte affiniteit met de filmreeks heb ik dus niet echt. Daarom dacht ik deze "remake/prequel/whatever" op te zetten met een open geest. Hiermee gooide ik alle waarschuwingen en negatieve reviews in de wind.

De film komt best snel op gang dus er wordt niet te veel tijd verspild aan introductie van de personages. Gelukkig maar, want ze zijn allemaal niet bepaald het type waarmee je een koffietje zou gaan drinken. Anderhalf uur zit je opgescheept met een eendimensionale bende kinders waarvan het personage Boleyn de grootste boosdoener is. Bij het introduceren denk je: "Oh, wat een leuk kapsel heeft ze." Dan kijk je langer en langer naar de oneven geknipte en veel te brede homp haar op d'r kop en merk je dat je haar actief aan het haten bent. Haar pruillip hielp daar ook niet aan mee.

Hier en daar heb je het gevoel dat er misschien toch talent achter de camera zit. Je begint wat sympathie op te wekken voor de ouders en een paar scènes met gore zijn best goed. Jammer dat het gevoel niet blijft hangen want erna volgt een gigantische drol van een scène. Dan merk je dat de opflakkeringen van talent eerder toevallig zijn.

2*

Vond het wel een fijn filmpje, maar niettemin een nogal aparte keuze voor een regisseur als Kurt Wimmer. Lijkt me toch vooral iemand die zijn punten verkrijgt met sciencefictionfilms, al vond ik die destijds enkel een gematigde indruk maken. Children of the Corn profiteert van een sterk acterende cast en wat opvallend grove moordpartijen. Op visueel vlak oogt het allemaal ook wat strakker en gecontroleerder, met een goed gevoel voor editing. Het kleurenpalet had echter wat opvallender en het camerawerk wat gefocuster gemogen, maar uiteindelijk mag het duidelijk zijn dat er iemand met visie achter het roer stond. Jammerlijk zijn de matige computereffecten naar het einde toe evenals de nogal flauwe afsluiting, maar het gebeuren kijkt goed weg en pakt geregeld uit met brutaliteiten. Zeker het massaal begraven van de volwassenen vond ik opvallend naargeestig, een gevoel dat geen enkel ander deel in de reeks me kon bezorgen. Het merendeel van het publiek lijkt erover eens te zijn dat deze remake op kwalitatief vlak uiterst ondermaats is, maar ik kan er wel wat mee (zeker nadat ik me door alle voorgaande delen heb weten te ploeteren).

"Nothing Ever Really Dies In The Corn"

Wat vers bloed en een injectie van een redelijk budget waren hard nodig als de franchise zichzelf ooit uit de hel van direct naar video of streaming wilde slepen en in 2020 gebeurde dat eindelijk! Al duurde het toen nog wel tot 2023 om het in de bioscoop te bekijken...Het is eveneens de eerste film die sinds Children of the Corn II: The Final Sacrifice uit 1992 weer in de bioscoop werd uitgebracht. De film begint met zijn openingsact om zo wat context in het verhaal te brengen, iets wat de adaptatie uit 1984 miste. De kinderen van Rylstone Nebraska zij het beu! Het moet anders want door overmatig gebruik van genetisch gemodificeerd organisme en pesticiden, zijn er problemen met de grond, Twee meisjes Eden (Kate Moyer) en Boleyn (Elena Kampouris) proberen beide op hun eigen manier de boel te redden... Oké in deze film wordt dus ook het eigenlijke verhaal van Stephen King bijna geheel losgelaten...en "He Who Walks Behind The Rows" hoefde niet beeld gebracht te worden. Maar hier ben ik toch een heel stuk enthousiaster over! Dit was een prima stukje bioscoopvoer!