Faa Yeung Nin Wa (2000)

Ja ja, welk jurkje ze ook draagt, Maggie Cheung in deze film is HET schoolvoorbeeld van elegantie.

Een zeer mooie film. Ik weet er niet zo heel veel over te zeggen, maar wel dat ik de muziek die steeds terugkwam héél erg mooi vind.

Ook mooie locaties, ik weet niet of ze al bestonden of dat ze in de studio waren. Simpel maar effectief.

Slowmotionbeelden af en toe waren ook apart. 3,5*

Meeste locatie-opname zijn in Bangkok geschoten omdat daar itt Hong Kong nog wel de juiste jaren '60 atmosfeer bewaard is gebleven. En dan natuurlijk ook Ankor Wat de wereldberoemde boedistische tempel in Cambodja.

Ik vond die spaanse nummers van Nat King Cole ook wel erg tof en passend trouwens, lekker zwoel. Perfect gekozen volgens mij.

Yep Madecineman, die onderdrukte emotie's geven In the mood juist dat extraatje om een meesterwerkje te worden. Zelden zo'n elegante verschijning als Maggie in een film gezien.

Jammer dat veel van haar vroeger werk zo moeilijk te vinden is, vb: Ketu qiuhen(Ann Hui), Wong gok ka moon en A Fei jing juen(Kar Way Wong), Yuen Ling-yuk (Stanley Kwan). hints altijd welkom

Prachtige film. Het kleurgebruik, de sfeer, de muziek die zo oneindig weemoedig is, hier werkt het allemaal wel. Vooral de verstilde slowmotionbeelden zijn pure poezie.

Ook het verhaal is mooi, het schetst de afstand tussen mensen, de waarachtigheid van gevoelens en het belang van het moment.

Minpuntje is het wat rommelige laatste deel, met veel wisselingen in plaats en tijd, uitgedrukt in tussenkopjes. Dat paste voor mij niet zo goed in de atmosfeer. De eindscene is wel weer erg sterk.

Ruime 4*.

Ooit op TV het laatste uur gezien en nu eindelijk helemaal gezien. Echt een magische drama dit, met veel beklemmende scènes en onvergetelijke muziek. Quizás, Quizás, Quizás en dat deuntje vond ik perfect passen bij het broeierige sfeer van de film. Mijn favoriete scène is wanneer Tony Leung Chiu Wai op zijn werk lacht om een collega, en de lach op zijn gezicht langzaam omslaat in een trieste uitdrukking als hij door een raampje naar buiten kijkt en een gevoel van melancholie naar boven lijkt te komen. Zo subtiel. 4* (4,5?)

Mooie,subtiele,integere film.

Sfeervol in beeld gebracht en gedragen op sommige momenten door de muziek.

Vond alleen jammer dat er niet meer duidelijk werd gemaakt waar de liefde vandaan kwam, maar misschien had dat de kracht van de film deels doen verdwijnen.

Maggie Cheung is vrouwelijkheid en elegantie op zijn top

4*

Iedere positieve kritiek maakt mijn dag goed

Ik heb hem gisteren dan maar eens herbekeken, nadat ik 2046 zo'n meesterwerk had bevonden, en tegenover die viel deze toch een beetje tegen. Het is allemaal wel mooi, maar net iets minder mooi als in 2046 en soms zelfs wat saai.

Maar dat zal zeker niet aan de acteurs gelegen hebben, Maggie Cheung staat fenomenaal te acteren en ook Tony Leung is zeer goed in zijn rol. Maar het verhaal boeide mij gewoon niet zo.

Maar er waren natuurlijk wel heel veel mooie scenes zoals alle repetitiescenes en de scenes met de muziek die we zeker zeven keer horen terugkomen. De muziek is trouwens ook heel mooi, maar dat ene herkenbare nummer vind ik hier net iets minder speciaal als dat van 2046.

Voor de rest blijft het natuurlijk een goede film en de eindscene is zeer mooi.

Toch een kleine 4* voor deze film, maar zijn opvolger vind ik toch van een ander kaliber.

Visueel wel mooi en de muziek (behalve dat Spaanse nummer) is wel aardig, maar hoe vaker je de muziek hoort, hoe meer hij gaat vervelen.

Het eerste half uur is drie kwartier is nog wel aardig, maar daarna wordt de film saai en op het einde wordt te veel van de hak op de tak gesprongen. Trek dan nog een extra half uur uit of zo. Dat had vor mij niet gehoeven, want ik vond het laatste uur nu al erg vervelend.

De emoties zijn voor mij te kil om mij te laten meeleven met de personages, zeker ook omdat je verder niet ziet waarom het misgaat in de twee huwelijken, en je de twee partners ook eigenlijk niet ziet. Dat zal wel bewust gedaan zijn, maar ik had daar wel mee over willen zien.

Magere 3*

Na alle lovende kritieken, maar ook de minpunten in ogenschouw nemende, moet ik zeggen dat ik meer van deze film had verwacht. Mijn verwachtingspatroon was hoog, zeer hoog zelfs en Aziatische films kunnen zeer apart en mooi zijn (Spring, summer....., Kikujiro, Bin Jip e.d.), maar deze film viel mij toch tegen.

Oké, de beelden en de muziek erbij waren prachtig, maar als film geheel kon hij me niet genoeg boeien. Uitleggen waarom kan ik niet, het is eerder een gevoel wat je bij een bepaalde film krijgt.

Een 3.0 *

Erg mooie film met een prachtig liefdesverhaal. Ik voelde echt mee met de characters en de beelden en muziek waren fenomenaal. Een stukje voor het eind wordt het iets minder, maar ook dat is nog erg goed.

4*

Zeer mooie, verfijnde film.

Goede muziek en zeer fraaie beelden.

4*

Opzich een mooie film over de chemie tussen twee personen. Mooie muziek en sfeervolle beelden dragen hier hun steentje bij. Maar net als bij 2046 vond ik de film halverwege minder boeiend worden en langdradiger. Ik zit te twijfelen tussen een 3.0 en een 3.5, maar ik houd het voorlopig bij het eerste.

3*

Dat Spaanse nummer (Nat King Cole) vond ik net als de hele film trouwens prachtig

Verhoogd naar 4.5*, blijft maar door m'n hoofd spoken.

Een prachtige film. Visueel is deze prent onvoorstelbaar goed. De plaatjes kloppen en worden vaak vergezeld door wondermooie muziek. Niet alleen het hoofdmuziekje dat vaak terugkomt, maar ook het Spaanse nummer kon ik smaken.

Het verhaal wordt perfect uit de doeken gedaan, en het lijkt op het eerste zicht te simpel. Maar dat is het niet, er gaat zoveel meer achter schuil. Een onmogelijke liefde die door het ontzettend goede camerawerk perfect wordt weergegeven. De acteerprestaties zijn natuurlijk ook goed, de emoties zijn vaak op de gezichten af te lezen. Hun partners kregen we nooit echt te zien, maar dat deerde niet. Dit verhoogde het intieme, het sensuele alleen maar, veel werd overgelaten aan suggestie. De onbereikbaarheid spat echt van de film af.

Tot zover de hele goede punten. Er is namelijk één klein minpuntje. Naar het einde toe gebeuren er te grote tijds/plaatssprongen en zo werd ik wat uit de film gehaald. De betoverende scenes waren er niet meer, of misschien beter gezegd: ik had dat gevoel niet meer.

Niettegenstaande was ik geweldig onder de indruk van deze film. Ga hem zeker nog eens een kijkbeurt gunnen, waardoor de maximumscore niet veraf lijkt.

4.5*

Vreemd. In mijn gevoel is '2046' vooral mooifilmerij en minder gevoel. 2046 is vooral l'art pour l'art, esthetisch geweldig, maar meer filosofisch en zonder de 'Mood for love'.

Aangezien de film de laatste week maar bleef door mijn hoofd spoken, heb ik hem vandaag opnieuw gekeken.

En maar goed dat ik dat gedaan heb. Mijn enthousiasme is enkel nog verhoogd, de film maakte nu nog meer indruk op me. Het minpunt dat ik hierboven aanhaalde is verdwenen, het deed mij allemaal nog meer dan bij de vorige kijkbeurt, ook op het einde. En dan die beelden, die muziek... Prachtig.

5 sterren.

Kan ik alleen maar toejuichen

Iedereen zal wel eens een persoonlijk conflict ondergaan tussen de keuze van het eigen hart en de keuze van het eigen verstand. Hoe dit conflict op te lossen valt, zal nooit op een eenduidige manier te beantwoorden zijn.

Soms is het een kwestie om op de juiste manier wat eigen verantwoordelijkheden aan te gaan, en soms is het juist de kunst om zonder iets te doen het allemaal maar te laten komen.

Plots kan dan het lot om het hoekje van geluk of ongeluk komen kijken om wel of niet de gang van zaken een handje verder te helpen.

De film In the Mood for Love begint op een prachtig gestileerde manier met het filmisch beschrijven van zo’n conflict. Het speelt zich af bij en tussen twee hoofdpersonages.

Het is opgenomen met zeer nadrukkelijk stilstaand of bewegend camerawerk en zeer subtiel gemonteerd als een zwierig dansje met kleurrijke weemoedige tonen. De acteurs lijken zich in hun spel op de randjes van een bloemblad te bewegen, waarbij ze elkaar regelmatig moeten passeren. Op een enorme ingetogen wijze met dubbele intenties vindt een verlangend langs elkaar heen schuivelen plaats. Het roept reeksen spannende beelden op die zeer aantrekkelijk zijn om naar te kijken.

Een ontnuchterend oud journaalfragment van een bezoek van Charles de Gaulle, de vroegere president van Frankrijk, aan Cambodja onderbreekt opeens de jaardromerij en probeert de kijker weer op twee pootjes in een historische werkelijkheid te laten belanden.

De film wordt na dit fremdkörper effetjes verder snel afgeraffeld met een paar tijdsprongen en het gebruik van wat tussentitels, een weinig moderne filmische oplossing. De oorspronkelijke betovering is blijkbaar ergens tijdens het opnemen van de film verbroken.

Met o.a. wat toeristenplaatjesachtige beelden van een tempelcomplex in Cambodja, waarin de verloren ziel van het manlijk personage wat doolt, wordt aan het einde geprobeerd het een en ander voor de kijker nog goed te maken. Maar na afloop blijft een vreemdsoortige verwarring met frustratie hangen.

Ergens is een filmmaker natuurlijk ook de in het begin genoemde problemen aan het zoeken als een eigen film zowel geregisseerd als geproduceerd wordt. Een regisseur moet creatief enkel vanuit het eigen hart met het maken van een film bezig kunnen zijn. De producer is ervoor om met zijn eigen verstand daar wel of geen beperkingen aan op te leggen en daarnaast om allerlei andere zakelijke beslommeringen op te lossen om de regisseur maar niet af te leiden uit zijn concentratie bij het scheppingsproces.

Uit het interview op de DVD begrijp ik dus dat Wong Kar-Wai In the Mood for Love zowel zelf heeft willen regisseren als willen produceren. Aan het einde is dat helaas op een zeer verkeerde manier te proeven. Wat begon als een prachtig vlammend meesterwerk, gaat al flakkerend uit op een zeer slappe wijze.

Gelukkig heeft Sofia Coppola een stukje van de fakkel van Kar-Wai overgenomen en dit in haar film Lost in Translation prachtig verder laten branden.

Bij mij niet hoor: de scene bij het tempelcomplex bevat voor mij exact dezelfde fijne esthetische lading als het voorafgaande. Ik vind het een prachtig eind. Fa Yeung Nin Wa is voor mij nog steeds 1 van de beste films (misschien wel de beste film) van de afgelopen 15 jaren.

In wat afgezwakte vorm ben ik het zeker eens met BASWAS, alleen dit begrijp ik niet:

Waarin zie jij de overeenkomsten tussen deze films?

Hier is het alternatieve einde (tempelcomplex in Cambodja) van deze film te zien. Heeft iets weg van L’année dernière à Marienbad.

http://www.youtube.com/watch?v=_VI01VuDk4o

Het gaat ook niet zozeer om de scene in Cambodja maar om het gedeelte daarvoor:

Hmm okay maar BASWAS had het toch ook over; "toeristenplaatjesachtige beelden van een tempelcomplex in Cambodja" vind ik nu ook niet meteen bijzonder positief verwoord.

Maar goed. Wat ik iig sterk vind aan die scenes, de journaalbeelden en het versnellen van de tijd, is juist dat het breekt met de rest van de film. Het is een soort van wake-up call, de droom is weg, de kans is voorbij gegaan pats boem! Als kijker wordt je hierdoor als het ware ook wakker geschudt, je ontwaakt uit de zwoele droom die In the mood... tot nu toe was. Maar het leven en de liefde is geen zwoele droom, het leven gaat verder. Er komen ander vrouwen, andere mensen, andere plaatsen,andere tijden het leven gaat door. En dan ineens jaren later... als donderslag bij heldere hemel, daar sta je bij een tempel in Cambodja en denk je; "Shit, wat verlang ik nog steeds naar die vrouw, naar die droom" en komt de realisatie dat ze nooit meer weg zal gaan uit je bewustzijn, dat de liefde nooit meer hetzelfde zal zijn omdat die onberijkbare liefde, die je hebt laten lopen altijd ergens zal rondspoken in je geest.

Tja, ik vind dat dus mooi maar ik heb dan ook best stiekem een zwak voor hopeloze romantiek

Toen ik de eerste recensie las over Lost in Translation werd ik verrast door de gekozen thematiek van Sofia Coppola over twee rond elkaar fladderende eenzame zielen. Vroeg me tijdens het lezen van het krantenartikel af hoe ze op dat schijnbaar kale idee voor een film gekomen was. Kreeg daar ook wel door mezelf gefantaseerde antwoorden op.

Kwam bij het achterhalen van wat info over In the Mood for Love erachter dat Coppola tijdens een presentatie van haar film LiT Wong Kar-Wai in haar dankwoord noemde. Kreeg toen dus nog een extra gefantaseerd antwoord over de mogelijke oorsprong van Lost in Translation.

Het alternatieve einde van In the Mood for Love op YouTube bekeken. Grappig dat in de reactie van xgogax ook L’ Année Dernière à Marienbad genoemd wordt. In die film zit dus prachtig magisch camera- & montagewerk tot het einde. Door zeer lange en rustig uitgekiende camerabewegingen komen doodse details soms als het ware tot leven terwijl levende personages soms juist weer gereduceerd worden tot doodse details.

Het is die camera- & montagemagie die ik in het begin van ItMfL wel proef maar die na de De-Gaulle-scène voor mij grotendeels uit de film verdwenen lijkt te zijn.

Ook in het alternatieve einde zie ik alleen maar zeer statische clichéshots ondanks de soms wel bewegende camera. Andere vormovereenkomsten met L’ Année ... zie ik in dit fragment trouwens ook. Maar het is allemaal zo braaf gedaan. Weinig echt levendig of verrassend.

In mijn ogen proef ik fotografisch in de achterelkaar gemonteerde beelden op YouTube maar weinig emotionele meerwaarde. Er zit in dit alternatieve einde even één moment dat ik filmisch bijna sterk vind werken, namelijk als ze van hem weg gaat lopen en zijn uitgestoken hand schudt.

En ach, iedereen heeft natuurlijk stiekem een zwak voor hopeloze romantiek. Alleen de ene houdt bijvoorbeeld meer van stadsblues, de andere meer van toeristenblues en sommige mensen houden in hun verstopte wanhoop van allebei.

De overeenkomsten tussen Fa Yeung Nin Wa en films van Alain Resnais (+ vleugje Godard en Antonioni) als Hiroshima Mon Amour en L’Année Dernière à Marienbad zijn enorm. En ik heb het niet zozeer over vormgeving, maar vooral over de inhoud.

Echter heeft deze film inhoudelijk minder om het lijf dan de genoemde films. Verder heb ik altijd al een klein beetje antipathie gehad voor de overgeromantiseerde melodrama’s in the Chinese-styl!