Faa Yeung Nin Wa (2000)

Na LA Confidential, Lost and Delirious en weer een keertje Garden State, vol goede moed aan deze film begonnen. Na de eerste 20 fade-outs, tijdsprongen en irritant heen en weer gegaloppeer door die gang had ik het echter wel gezien. Nou was ik natuurlijk niet meer in topconditie vannacht, dus het zal wel aan mij hebben gelegen. Is 2046 net zo? Die wilde ik binnenkort namelijk ook maar eens opzetten.

Ik had hetzelfde; had er ook al een filmpje of 3 opzitten. Deze film kwam maar niet op gang....

op 2/3e van de film in slaap gevallen. Veel te laat ook 3.00 uur.

Gewoon de video laten snorren, en op een geschikter tijdstip genieten van zoveel moois.

Ben blij dat ik 'm nou eindelijk gezien heb - wat een liefde voor beeld (...en geluid)!

5*

Net voor de tweede keer gezien. Weer net zo prachtig als bij de eerste kijkbeurt, misschien nog wel mooier.

Piepklein minpuntje is toch de muziek. Heel, heel erg mooi, maar wel veel hetzelfde. Maar dat is absoluut het enige wat ik erop aan te merken heb.

Het verlangen, de strijd tussen gevoel en verstand, de pijn die je hele leven zal blijven, spijt misschien ook. En dan nog zo'n benauwende huisbaas/buurvrouw erbij. Ik ben bang dat ik mijn vrienden zal gaan stalken met de videoband .

Naar de volle 5*.

Ik geef maar een krappe 3*, de film bevalt me ergens wel en ik zie perfect in waarom velen hem zo goed vinden, maar Wong Kar Wai kan me gewoon niet helemaal bekoren. Ik hou niet van het enge sfeertje.

Wat bedoel je hiermee?

Vrij letterlijk eigenlijk: nagenoeg elk shot geeft een beeld waar je niet verder dan pakweg tien meter ver kan kijken.

pff wat is het toch lastig om films onbevooroordeeld te kijken.

In the mood for love stond al een hele poos hoog op mijn verlanglijstje, mede vanwege de lovende kritieken van xenophon. Maar juist door deze lovende woorden was het voor mij lastig om hem een cijfer te geven.

Briljant is de film zeker en na een poosje nadenken kan ik niet anders dan 5 sterren geven.

Alles was goed aan de film; acteer-werk, muziek, camerawerk, de lengte, het tempo, maar toch raakte het me allemaal niet zo erg. Herzien dus binnenkort.

3,5 * voorlopig.

Ik ben niet helemaal ondersteboven van deze film.

Er zaten natuurlijk werkelijk prachtige shots in, maar dat maakt het voor mij nog geen meesterwerk.

Ik denk dat hier ook een cultuurverschil kan meespelen, maar denk dat weinigen zich kunnen indentificeren met een van de spelers en dat is voor mij toch wel van belang.

Verder kon ik ook erg moelijk in de film komen.

Toch drie sterren.

Nou, daar heb ik bij deze film eigenlijk heel weinig moeite mee. Dit is toch net zo'n verhaal dat iedereen mee kan maken? Zeker in vergelijking met Aziatische films van bijvoorbeeld Ki-Duk of Kitano, vind ik dit verhaal vrij toegankelijk.

Misschien valt dat bij herziening, als je weet wat je moet verwachten, wel mee. Dat had ik, tenminste.

Prachtig weer bij herziening, alleen het laatste deel is zo zwak en waterig. 4.5* blijft staan.

Ik was enorm onder de indruk van deze film. Met name de beelden, de prachtige muziek en het ritme van het vertellen sleepten me helemaal mee. Totdat de scene kwam waarin hij afscheid van haar nam om in het buitenland een baan aan te nemen.

Vanaf dat moment had ik het idee ineens in een andere film te zitten. De mooie muziek kwam wel terug en de mooie doorkijkbeelden ook, maar het ging me ineens allemaal te snel en ik kon er geen touw meer aan vastknopen. Ineens tijdsprongen waar ik niks mee kon en overgangen die ik niet kon volgen.

Daardoor bleef ik achter met enige teleurstelling... Waarom kon dat mooie ritme niet tot het einde zo blijven?

3,5*

Om zo het gevoel van herinnering voor beiden sterker te maken lijkt me. Juist die episode in Cambodja vond ik erg prachtig gedaan. Eén van de aangrijpendste scenes ever.

Enorm sfeervolle film. Beelden en muziek zijn prachtig. Spanning tussen de twee hoofdrolspelers is ook mooi gedaan. Zitten paar zeer mooie scènes tussen. Vooral waar ze samen in de regen staan staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Maar al met al kon ik me niet goed inleven. Bij een film die ik echt heel goed vind vergeet ik als het ware de wereld om me heen helemaal. Hier had ik dat gevoel eigenlijk heel soms, maar het grootste gedeelte zat ik echt puur alleen te 'kijken'. Jammer, want daardoor had ik de hele tijd het gevoel dat ik iets miste. Misschien werkt het later.....Eerst nog maar een keer 2046 kijken, want daar ben ik nu toch ook wel weer erg benieuwd naar (heb em al tijdens iffr gezien, maar was toen erg moe en [daar heb je het al ] viel een paar keer weg.

Voor nu hou ik deze film op 4 kleine sterren.

Aardige film maar de film kon mij geen enkel moment emotionee laangrijpen wat ik toch wel erg belangrijk vindt in dit soort films. 3*

Jeetje wat is die film traag... Geweldige cinematografie, prachtige sfeerbeelden, subtiel geacteerd, maar het verhaal of eerlijk gezegd het gegeven vond ik niet genoeg uitgewerkt. Ik vond de spanningsboog net iets TE subtiel Toch 3 sterretjes voor de moeite.

Dit is een film met als ondertoon grote kunst. Genoten van every little detail. Het huwelijk tussen de muziek, het verhaal en de beelden is superieur gedaan (er komt hier een CD bij in m'n collectie). Fotografie is subliem: zat vaak met open mond te kijken... Een film om verliefd op te worden. Ik heb hem nog een paar dagen dus ga ik hem vast nog een keer of 3 bekijken. Ik heb het gevoel dat mijn top 10 in het gedrang zal komen.

Wat een mooie sensuele vrouw is die Maggie Cheung!

Mooie woorden!

Zelden...beter gezegd...nog nooit een film gezien waar de muziek zo subliem de onderhuidse gevoelens van de personages weergeeft.

Iemand misschien gelet op het kamernummer van meneer Chow?

ja

Soms kijk ik een film met bijna ingehouden adem en een week, onbestemd gevoel in mijn maag. Gewoon omdat ik het zo mooi vind wat er zich voor mijn ogen ontvouwt. Nu, In The Mood For Love is zo'n film.

De film wist bij mij op een aantal punten flink indruk te maken. De film is geweldig qua fotografie en sfeer. De beelden zijn fantastisch en met veel zorg en orginaliteit uitgekaderd. Wat niet essentieel is wordt veelal aan de fantasie van de kijker overgelaten. Maar ook veel intieme momenten zie je slechts gedeeltelijk of via spiegels, alsof de camera heimelijk aanwezig is en we dit eigenlijk niet zouden mogen zien.

De subtiele bewegingen, oogopslagen, het constant op de hoeden zijn voor wat andere zien en denken. Het geeft de onmogelijke, onbereikbare relatie tussen Mw Chan en Mr Chow een haast onwerkelijke schoonheid en diepheid.

Daarnaast is het ook nog eens een prachtig tijdsbeeld uit een vervlogen tijdperk. De jurkjes, kapsels, handtasjes, sigarettenrook en natuurlijk de muziek het is perfect tot in ieder detail. Met veel liefde wordt de jaren '60 weer tot leven gewekt en misschien ook wel mooier gemaakt dan het werkelijk was. Ook de sfeer van azië lijkt door het beeldscherm de woonkamer in te sluipen, de geluiden, de geuren uit verre landen ze worden bijna tastbaar. Een schitterende hommage.

De punten van kritiek die ik hier lees hebben vooral betrekking op het einde en dat de film wat te afstandelijk zou zijn. Maar iedereen die een onmogelijke, onbereikbare liefde heeft ervaren weet toch dat het soms makkelijker lijkt om een retourtje Jupiter te maken dan om het leven te delen met de man of vrouw waar je hart naar uitgaat? Vond In The Mood For Love hier heel treffend in, mij wist het zeker te raken.

En het einde, De wake-up call geweldig. Wat daarna volgt is wederom weer van een onverstelbare schoonheid en weet opnieuw een diep menselijk gevoel in beeld en geluid te vangen.

Zelden zo'n mooie film gezien. Warm, intiem, heimlijk, sensueel en mystrieus. Ik wilde eigenlijk wachten met het uitdelen van die 5* maar dat zou niet terecht zijn. Deze film zal me waarschijnlijk toch nooit meer loslaten en gaat dus ook mijn Top 10 binnen komen bij deze.

h' had hetzelfde gevoel, zelfs na een aantal kijkbeurten.

Mooie recensie overigens

Dank u vriendelijk

Weer eens herzien, nadat ik hem van de zomer zag als een blurry camrip keek hij nu erg lekker en nu beviel hij stukken beter. Fa Yeung Nin Wa kent een magistraal uur maar daarna zakt de film wel wat in. De mensen die ervaring hebben met een onbereikbare liefde zullen vooral persoonlijk geraakt worden door de film. Voor de outsiders ook, de machteloosheid en de verlangens die niet bevredigd worden die een dergelijke situatie met zich meebrengt is in de huiskamer voelbaar, erg sterk. 4 dikke sterren.

Wie heeft geen ervaring met een onbereikbare liefde

een paar voorbeelden: Naomi Watts, Kate Winslet

maar zelf zonder die "ervaringen" vond ik deze film & vertolkingen zo intens dat ik geen andere keuze had dan hem op één in mijn persoonlijke top 10 te bombarderen

Vast iemand niet.

een paar voorbeelden: Naomi Watts, Kate Winslet

Wat heb je het toch zwaar.

Dat geef ik dus ook aan, ik maak er gewoon een groter lulverhaal van.

Mijn kennismaking met het werk van de regisseur Kar Wai Wong was prettig en zeer aangenaam te noemen, maar zeker niet zonder slag of stoot!

Visueel bekeken is dit een hoogstaand, let wel, geschoten "essay" over de liefde voor film in het bijzonder. Iets wat ik ook al eerder bemerkte in Fellini's werk en recent nog dat van Kusturica's. Heerlijk helder, kleurrijk en vol detail, beelden die wat willen zeggen inplaats van alleen maar mooi te zijn. Daarnaast tovert Kar Wai Wong de meest wonderschone shots tevoorschijn.

Prachtige veelzeggende beelden en goed passende muziek maken veel goed maar niet het gebrek aan inventiviteit wat het script in behoorlijke mate mist. Hoe lieflijk ook het verhaal zich ontvouwd en het ingetogen spel van de twee hoofdrolspelers ons weet te hypnotiseren, dit maakt indirect juist het gemis. Met helaas gebrek aan passie, vonken, vlammen, vuur en romantiek...alles waar liefde toch voor staat zou je zeggen!? Hoe conservatief men ook was in die tijd, passie is tijdloos evenals liefde. Twee mensen die overduidelijk van elkaar gecharmeerd zijn en dat voortdurend met subtiele hints elkaar trachten duidelijk te maken, laten gewoon verstek gaan om een reden die me na het kijken nog volstrekt onduidelijk blijft. Ja, ze zijn beide getrouwd...maar; hun "liefdevolle" echtgenoten trekken zich daar ook bar weinig van aan, waarom zouden ze? Beiden voelen ze zich tot elkaar aangetrokken, de man Chow Mo-wan doet tevergeefs nog een karige poging, maar laat zich al snel afpoeieren door zijn mooie buurvrouw Su Li-zhen Chan. En dat is alles, er gebeurt verder niets op die constante voelbare spanning na en het einde is er één in het straatje van gemiste kansen..we zien het gezicht van Chow jaren later en het spreekt boekdelen; "had ik maar...!" heel melancholisch maar vooral té laat.
Misschien is het wel mijn straatje niet, misschien zal ik zulke mensen, type; "het geluk staat voor je neus maar je ziet/grijpt het niet!", nooit snappen.

Zelden dat ik een film zo met gemengde gevoelens heb bekeken als deze, constant in dilemma met mijzelf. Enerzijds een adembenemend werk qua beeld en niet te vergeten geluid, maar anderzijds het verhaal wat niet brengt wat het had kunnen brengen, het gemis waar ik het eerder over had maar wél op een beeldschone manier als deze geschoten...twee uitersten eigenlijk. 4*

Toch vind ik juist dit erg sterk van In the mood for love, dat het een verhaal is over juist een onmogelijke liefde tussen twee mensen. Eigenlijk willen ze beide wel heel graag maar het gebeurt niet. Die constante spanning en onderdrukte sensualiteit heb ik nooit eerder zo mooi in beeld gebracht gezien. Als dit afwezig was geweest was het gewoon een mooie romantische film geweest, nu is het veel meer. Een erg menselijk verhaal over het onvermogen waarmee mensen soms in hun leven geconfronteerd worden.

Ik weet ook zeker dat deze situaties ook nu in 2006 heel vaak voorkomen, dat heeft niet zo veel met conservatisme te maken. Mensen kunnen stapel op elkaar zijn zonder daar aan toe te geven. En gemiste kansen..., zonder hier cynisch of pesimistisch over te willen zijn, horen net zo goed bij het leven als gegrepen kansen.

Ik weet dat ander mensen dit niet als gebrek ervaren, maar ik zeg zelf ook al; "Misschien is het wel mijn straatje niet, misschien zal ik zulke mensen, type; "het geluk staat voor je neus maar je ziet/grijpt het niet!", nooit snappen."