The Batman (2022)

Ondanks veel kritieken dat de film te lang moest duren en met een emo achtige Robert Pattinson als Bruce Wayne heb ik elke minuut van de film genoten. Pattinson zette een goede Batman neer, en dat sombere hoort ook gewoon bij zijn karakter.

De film begon met een lugubere Saw/Se7en achtig sfeertje met raadsels en sadistische spelletjes uitgevoerd door een psychopaat 'Riddler', intussen zijn de helden ook in strijd met Falcone en de corrupte narcist Penguin die verantwoordelijk zijn voor de ontvoering van de vriendin van Selena, en ook in de plot van Riddler
terecht komen. Ik ben na de film vrolijk de zaal uitgelopen. En heb me zeer vermaakt.

De film is dat net niet zo goed als The Dark Knight, Dark Knight Rises en Joker, maar hij kan wel in het rijtje van de betere batman films.

Esthetisch donker en somber, precies zoals het hoort. De voice-over werkt erg goed (bijna poëtisch), het mysterie is intrigerend, genoeg visually storytelling en het mistroostige Gotham leeft echt. De eerste twee acts zijn geweldig, helaas gaat het in de derde bergafwaarts, waar het te veel focust op een oninteressant en bekend misdaadplot, inclusief te veel uitleg met onnodige kleine plottwists.

De meeste personages leveren goed acteerwerk waaronder Pattinson, Kravitz en vooral Dano. Maar het schrijfwerk is niet zonder teleurstellingen, personages zoals Alfred en Gordon zijn oppervlakkig en betekenisloos. Sommige zijplots, vooral die van Turturro, hadden achterwege kunnen blijven. Het is een donker neo noir, detectiveverhaal, en hoewel het esthetisch duister en rauw is, mist het nog steeds brutaliteit, dat zou het indrukwekkender gemaakt hebben, hetzelfde geldt voor de dialoog. Je merkt dat Reeves hierin wat terughoudend was.

Hoe dan ook, al met al een zeer vermakelijke Batman-film, met genoeg sfeer en hoogtepunten, maar het had ook gemakkelijk een film van 140 minuten kunnen zijn. Nog steeds wel benieuwd naar het vervolg.

And... Goodbye.

Wauw, inderdaad toch heus dik 3 uur (lees ik hier), inclusief voorfilmpjes en pauze. Waarschijnlijk toch net iets te lang aan het einde of ergens ertussen, maar het schuurt niet zo als met sommige, andere lange films.

Ik vind het beter dan The Dark Knight Rises, maar niet beter dan the Dark Knight (die staat op hetzelfde niveau).
Wat mij betreft is Michael Keaton hoe dan ook de beste Batman (op de animatiefilm na, dat is).

Robert Pattinson heeft iets teveel charisma, karakter, zeg maar, is redelijk gladjes en, wat is het juiste woord, aargh, ik kan niet geloven dat ik het zeg of typ, (nnggghh), smooth.

Hoewel het wel vreselijk grappig is, op een haast ironische manier, dat ie' hier in te zien is. Na Twilight, bedoel ik. (ja, toch heus amusant genoeg om dit te noemen, kan het werkelijk waar niet ongeschreven laten.) Vampieren vliegen tenslotte volgens bepaalde mensen rond als vleermuizen.

Heerlijk duister en wat acteert Paul Dano goed! De rest ook trouwens maar hij viel positief op.

Op één of andere manier pakken de Batman films mij niet zo, de Nolan trilogie niet en deze ook alweer niet. Deze duurt me om te beginnen al veel te lang voor het verhaal wat verteld moet worden, had er na de recensies veel meer van verwacht. Waar ik the Joker een prima film vond vond ik dit toch weer een tegenvaller, geen slechte film maar ook geen geweldige. Dat alles zich in het donker afspeelt werkt voor mij ook niet zo.

Een groot raadsel waarom dit zo gemaakt moest worden. Wat een draak van een film, gevuld met soms vreemde en overbodige teksten. De spanning ontbrak volledig, Pattinson is goed voor 1 keer Batman, want hij heeft echt niets meer dan een beetje acteertalent in huis. De film had echt een stuk korter gekund, sommige scènes waren compleet overbodig en waarom Batman volgens sommigen altijd in een donkere omgeving moet worden gespeeld is mij een raadsel. Nee, ik heb veel betere Batman films gezien.

Dat is het hele punt van Batman en Arkham City...dat moet mysterieus en "griezelig" overkomen...Batman zou op klaarlichte dag toch ook niet zo intimiderend overkomen?

Dit is eigenlijk typisch zo'n film die je fantastisch vind, of zwaar overschat en saai. Ik behoor tot de eerste doelgroep: deze Batman sloeg wat mij betreft een perfecte toon voor de nieuwe "Robert Pattison Batman"

Sommige dingen waren wat mij betreft niet geweldig ( Catwoman had uiteindelijk toch niet zo'n interessante rol als ik verwacht had, ze gingen tenslotte wel erg makkelijk uit elkaar

Verder hadden Riddler en Batman wat mij betreft ook wel een face to face confrontatie mogen hebben in plaats van aan het einde van de film, maar dat bewaren ze vast voor het volgende deel

Ik vond het een enorm goeie film die wat mij betreft een goede toon zette, maar voor het volgende deel mag er hier en daar nog wel een beetje aan gesleuteld worden

*4,0

The Batman

Je moet er van houden of ieder geval aan wennen hoe deze film is gemaakt, het is neo gothic, donker, somber, mysterieus, een detective batman maar naar mijn gevoel te emo. Veel elementen van de films van christopher nolan zie je terug maar op eigen unieke wijze, dit voelt ondanks de emo sfeer naar batman iets dat de films in de jaren 90 ook wel hadden maar daar meer humor in zat. Niks te klagen over miss kyle (catwoman) maar ik voelde niks voor de pinguin, niks overtreft voor mij ’Devito’, hoewel in serie Gotham ’Taylor’ een aardige impressie deed voor een jongere versie met zowel de looks. The riddler zelfs vond ik maar niks die look had meer weg van een una bommer soort type. Helaas zaten er wel veel losse draadjes door de film of werden n aantal personages te oppervlakkig gehouden, en ’pattinson’ deed me teveel terug denken de films ’twilight’ met z’n gedrag. k

Geweldige donkere Batman film.

Goede passende muziek op de juiste momenten (ook tof om Nirvana weer eens te horen). Ik vond de film zeker niet te lang, mijn aandacht bleef erbij tot het eind (Dit was wel ff wat anders met Spiderman, wat een draak van een film/ gewoon in slaap gevallen ). Pattinson was goed in z’n rol, goed gecast.

Verder had de film wat mij betreft wel wat harder mogen zijn. Maar ik snap dat ze gaan voor 12 jaar en ouder.

Als je deze film gaat kijken met de verwachting dat het als een standaard Marvel film wordt, dan kan die flink tegenvallen.

Ik zag persoonlijk veel gelijkenissen met The Long Halloween comic. De grimmige sfeer, de maffia die heerst over Gotham, de seriemoordenaar die berichten achterlaat. Dat vond ik erg sterk.

De film komt traag op gang, maar als die eenmaal op gang komt, zit er continue spanning in. Act 3 vond ik dan wel iets minder. Ook de Joker op het einde vond ik een miscast. Alhoewel ze daar nog wel ruimte in hebben voor aanpassingen, omdat hij niet goed te zien was.

Zeer genoten van deze film. Het verhaal wordt heel goed verteld, je wordt meegezogen in de wereld en de karakters. Het is een thriller van hoge kwaliteit, een van de beste films die ik in de afgelopen jaren heb gezien. Heb van elke minuut van de film genoten.

Hey Ajjs,

Ben het helemaal met je eens. Jammer dat er gekozen wordt voor 12 jaar en ouder om een zo groot mogelijk publiek te trekken. Ik vond het een meeslepende film die goed in elkaar zat. De laatste Spiderman vond ik dramatisch slecht. Veel te druk. Bijzonder om te zien hoe de meningen verdeeld zijn.

Hopelijk meer van deze films!

Ik keek de film met een open blik en natuurlijk is alles super mooi vormgegeven en gefilmd. Wel wat te donker naar mijn smaak, kon soms het niet goed zien.

Ik miste wel diepgang in de film, het niveau van The Joker wordt bij lange na niet gehaald helaas.

De speelduur is lang maar eigenlijk alleen aan het eind wordt er onnodig een kwartier aan vastgeplakt maar verder vond ik de film niet langdradig.

Het plot is niet super ingewikkeld maar houdt je wel bij de les.

Dus al met al 3 sterren. Degelijk zonder een uitblinker te zijn.

Ik ging naar The Batman. Batman, de enige superheld die ik wél cool vind. Want, het is Batman. Ik maakte al een grap dat mijn nieuwe levensdoel gaat zijn dat ik net als Batman wil worden. En ik ben al goed op weg. Batman en ik trainen allebei iedere dag. Batman confronteert zijn angsten, iets wat ik ook zoveel mogelijk probeer te doen. Batman is eerlijk, iets wat ik probeer te doen. En Batman heeft de Batmobile, een bruut beest van een wagen, net als ik mijn Toyota Starlet heb, een al net zo’n bruut beest van een wagen, en al even onverwoestbaar als de Batmobile. Het zien van de nieuwe Batmanfilm was voor mij dus naast simpel vermaak ook een reflecterende toets in hoever ik mijn levensdoel aan het behalen was, een spiegel die me voorhield in hoeverre ik al op de juiste weg was. En de film wist me die film maar al te goed voor te houden.

De sfeer van deze Batmanvertelling was anders dan anders. Waar Batman normaal gesproken een sterke, grote badass is, was hij in deze film een jongvolwassen man die in zijn My Chemical Romance-fase was blijven hangen, en daarnaast ook niet iedere dag trainde. Tijdens een scène waarin zijn bovenlichaam te zien was (waarbij ik me al direct afvroeg waarom dit het geval was), kwamen mijn filmmaat en ik beide al tot de conclusie dat deze Batman niet de spierbundel was die Batman cool maakte.

Ik vond deze Bruyce Wayne/Batman eerlijk gezegd maar een laf ventje. Een Batman die alleen stoer is omdat hij zich kan verhullen achter masker en pak met een kogelwerend vest dat tevens een wingsuit en harpoen is, maar buiten zijn Batman alter ego is hij een mensschuwende, depressieve kluizenaar die zichzelf lijkt te verwaarlozen. Een beetje net als ik mijzelf een beetje verhul achter mijn korte, snelle zinnetjes en woorden en columns. Oké, ik heb stiekem best wel wat gemeen met deze My Chemical Romance-Batman. Kortom maakte Robert Pattinson niet zo'n sterke indruk als Brucye Wayne/Batman als dat Michael Keaton en Christian Bale dat in voorafgaande Batmanfilms deden. Net als dat ik misschien ook niet zo'n sterke indruk maak als schrijver, waardoor ik nog meer gemeen zou hebben met deze Batman, maar dat oordeel laat ik bij anderen liggen.

Maar ik had nog meer weg met het thema van het verhaal, of misschien wel eerder, het filosofische, ethische moraal van de film. Namelijk: corruptie en hypocrisie.
The Riddler, de bad guy – geportretteerd door Paul Dano, die voor de zoveelste keer weer een verknipt figuur speelt, wat hij natuurlijk als geen ander kan met zijn aardappelhoofd – pakt corrupte politici en politieagenten op en vermoord ze op brute wijze. Vervolgens geeft hij raadsels gericht aan Batman om zijn boodschap duidelijk te maken. Nu ben ik zelf geen fan van raadsels, en was ik eigenlijk het grootste deel van de film afgeleid omdat ik na de eerste tien minuten al gruwelijk nodig moest plassen en tegelijkertijd verbaasd was over Colin Farrell die volledig Jared Leto-stijl was gegaan met make-up en cosmetica om The Penguin te portretteren, en ik dus helemaal geen aandacht meer had voor de raadsels en personages die slachtoffer waren van The Riddlers praktijken. Maar de uiteindelijke boodschap was duidelijk: mensen zijn slecht, hypocriet en corrupt.

Goed, de film had zo’n twee uur en drie kwartier nodig om The Riddlers motieven en boodschap aan het licht te brengen, en het jammere was, dat zijn boodschap allang aan het licht is gebracht in The Dark Knight en The Dark Knight Rises. Dit zorgde ervoor dat ik met momenten overspoeld raakte met mijn eigen gedachtes, die door de film direct werden gericht tot mijn eigen corrupte en hypocriete daden.

Hoe graag ik ook verkondig dat we als mensen elkaar moeten helpen, ernaar moeten streven het goede te doen, en je problemen zoveel mogelijk bij jezelf te laten, en anderen er niet mee op te zadelen – het leven is immers al zwaar genoeg voor velen – moet ik zeggen dat ik zelf ook geen heilig boontje ben.

Ik zoop mezelf maar al te graag lazarus, raakte hierdoor in de problemen. Ik kwetste mensen, kreeg ruzie, beschuldigde mensen van allerlei dingen en gedroeg mezelf dusdanig asociaal en luidruchtig dat het me paniek, stress en zelfs angstaanvallen opleverde die een paar dagen aanhielden. Als ik mezelf echt zielig vond dronk ik al die stress expres weer weg wanneer ik daar de kans toe had, zodat ik niet over mijn problemen hoefde na te denken, waardoor ik nog meer stomme dingen ging doen en van mezelf een nog grotere droeftoeter maakte. En omdat ik nu eenmaal een open boek ben, sleepte ik nogal makkelijk mensen in mijn ellende mee. Sterker nog, ook dát was onderdeel van wie ik was. Als ik mijn problemen, verdriet en ellende bij anderen kwijt kon, dan zou dat wellicht mijn eigen pijn verlichten. Maar ergens wist ik wel beter. Alleen ik kon mijn problemen oplossen, en niets of niemand anders kon en zou dat voor mij doen. En ik zou dus mijn problemen bij mezelf laten? Yeah, right…

Niet alleen drinken, maar ook het roken was een probleem, want ik deed het stiekem. Het altijd eerlijk willen zijn ging dus ook al niet op voor mij. Ik was te bang, te onzeker, te gegeneerd om aan anderen te zeggen dat ik rookte. Als ik het mensen dan toch vertelde dan verantwoorde ik mezelf altijd eindeloos dat het eigenlijk "per ongeluk" gebeurde. Een sigaretje op een feestje in het weekend werd als snel een pakje in het weekend, en daarna werd het doordeweeks ook steeds moeilijker om niet te roken. Ik durfde het mijn moeder nooit te vertellen, bang om haar te kwetsen, bang om mezelf te vernederen (wat alweer genoeg zegt over mijn gedrag toentertijd), en omdat ik dus alleen buitenshuis rookte, en ondertussen verslaafd raakte aan nicotine, zorgde ook dit weer voor problemen. Het was weer een nieuwe reden de wereld om mij heen schuld te geven van mijn stress, frustratie en woede.

Uiteindelijk heb ik voor het uitkomen van mijn rookgedrag nooit het heft in handen genomen, en moest als ultiem dieptepunt mijn moeder me confronteren met het smerige feit dat ik rookte als een ketter. Voor zover dus de badass die ik altijd dacht te zijn met mijn drinken en roken en blowen alsof ik een nieuwe rockster in de maak was. Een nieuwe, geteisterde, niet-begrepen kunstenaar en schrijver die zijn demonen alleen de baas kon zijn door te drinken en te roken en zichzelf simpelweg niet serieus te nemen en te verwaarlozen. Met als dieptepunt dat ik er niet eens voor uit durfde te komen. Nou, nou, wat een bink was ik toch.

Dus, bij deze, mijn confessie, zodat ik zeker weet dat The Riddler het niet om mij gemunt heeft zodra hij ontsnapt uit Arkham. Ik dronk, rookte, vernederde, beschuldigde en kwetste mensen en heb dingen gedaan die niet in lijn waren met de mens die ik wilde zijn en die ik van anderen verwacht te zijn. Ik denk dat ik ook altijd ergens wel mensen blijf kwetsen en pijn doen, maar mocht dat gebeuren dan durf ik ook te zeggen dat het niet zal gebeuren in een bui van egoïstisch zuipgedrag, omdat drinken, blowen, roken en dat soort praktijken voor mij simpelweg gewoon niet werken. Het houdt me niet bij de les. Ik gedraag mezelf asociaal en doe er meer kwaad dan goed mee. Ja, ik blijf pleiten voor het goede doen, voor het helpen van elkaar, en je problemen niet bij anderen op te zadelen, maar dat ik zelf nooit de fout in zal gaan en het tegenovergestelde zal doen van wat ik zeg, dat staat nooit buiten kijf. Leven is moeilijk, chaotisch en onvoorspelbaar. En zeker in tijden als deze wordt dat nog eens extra getoetst. Maar om dan maar toe te geven aan “slechtheid”, aan die corruptie en hypocrisie is simpelweg het gevecht opgeven, en dát is iets wat niet getolereerd zou moeten worden. We zouden altijd moeten streven naar het verwezenlijken van een Batman in ons, met al zijn angsten, onzekerheden en kwalen waar we allemaal op onze eigen manier mee moeten dealen. En dát weet deze film goed weer te geven.

Al in al is deze Batmanfilm anders dan de andere Batmanfilms. Het raakt wat duistere, gothic/emo-achtige paletten die ik niet eerder in Batmanfilms hebben gezien. Hoewel het verhaal lang niet zo sterk uit de verf komt als Christopher Nolans trilogie of Tim Burtons komieke versie uit 1989, wist The Batman me toch te bekoren met een visueel plaatje dat prima wegkeek en de duisterheid van DC tot leven bracht (hoe gek dat ook klinkt voor de depressieve, grauwe sfeer die de film weergeeft). Het bracht me zelfs tot deze confessie over mijn eigen “corruptie” en “hypocrisie”.

Ik ben dus zeker niet heilig en/of perfect en ergens dus net zo hypocriet als al die mensen die de revue passeren in The Batman. Maar, waar The Riddler een stap te ver gaat en maar radicaal besluit al die hypocriete, corrupte smerissen om te leggen, is Batman wat meer vergevensgezind en daarmee raakt hij “de goede kant” van de mens. We zouden van elkaar moeten accepteren dat we nu eenmaal geen perfecte wezens zijn, en ondanks al onze goede bedoelingen toch de fout in kunnen gaan, in plaats van ons verlagen tot het niveau van de hypocrisie. Hoe slecht we allemaal dan ook wel kunnen zijn, het vermoorden van de corrupte agent, de hypocriete burgemeester, of de ex-rokende schrijver zou de moordenaar net zo slecht maken als zijn slachtoffer, en dat moeten we ten allen tijden zien te voorkomen. En dat maakt een film als The Batman in tijden als deze relevant en de moeite waard.

Recensie 'The Batman': "Helaas niet grensverleggend zoals de films van Christopher Nolan" | FilmTotaal filmnieuws

Ik vind deze Batman beter dan de films van Nolan . Echter lijkt deze film helemaal niet op Joker (2019) . Ik had van tevoren stiekem op de stijl à la Joker gehoopt . De vorm van deze versie van Batman doet nog steeds denken aan de klassieke stijl van ' karikaturale ' superheldenfilms . Joker is zo radicaal anders , veel realistischer ( a slice of life cinema ) en voelt dan ook meer aan als een echte ' film ' die je serieus kunt nemen ( cinema als artistiek medium ) . Maar achteraf ben ik zeker niet teleurgesteld en heb ik oprecht genoten van deze magistraal gemaakte film .

Als fan van Batman Begins en The Dark Knight (dus nee, niet van de afsluiter in de trilogie) vroeg ik me een beetje af wat deze film toe moest gaan voegen. Maar goed, het laatste deel is ook alweer 10 jaar oud en ik begrijp dat er geld verdiend moet worden met deze licentie. The Batman viel me zeker niet tegen. De sfeer die in het eerste half uur gezet werd vond ik heerlijk, de film is zeer onderhoudend en een vervolg met deze cast en stijl zou wat mij betreft zeker welkom zijn.

Wel zie één heel grote zwakte: de karakters van zowel Batman als The Riddler worden echt onvoldoende uitgediept. Ik durf niet te zeggen of Robert Pattinson een geschikte Batman is, want 90% van zijn screentime is actie of simpel dialoog. Bruce Wayne in zijn thuisomgeving is nauwelijks zichtbaar. Hetzelfde geldt voor The Riddler die tot zijn ontmaskering volledig anoniem de film doorgaat. Waarom wordt hij niet al eerder uitgelicht, zijn karakter lijkt sterk op dat in Prisoners en wanneer deze prominenter in beeld zou komen had het de strijd met Batman veel boeiender gemaakt.

Heerlijk sterk en verfrissende Batman film. Het is altijd even wennen als er na een succes een andere acteur in de plaats komt . Ik vond Robert een sterke kandidaat voor de Batman rol en hij heeft hem ook zeer sterk en op zijn eigen manier neergezet . Ik vond het verhaal interessant met een goed opbouwende spanning. De film duurde dan wel bijna 3 uur , maar ik heb mij geen seconde verveelt . Het gehele sfeertje is lekker duister en donker , wat ik erg sterk vond en goed vond passen in een Batman film.

Toch had het mooi geweest om de personages van de hoofdrol spelers iets meer diepgang te geven. Dit vond ik sterker bij bijvoorbeeld the dark knight ,waarbij de chemie tussen de good en the bad Guy erg sterk was (naar mijn mening de beste Batman film ooit) . Buiten dit om was ik enorm enthousiast en blij met de vernieuwing en de verfrissende acteurs . Laat deel 2 maar komen!

Nooit echt een Batman-fan geweest, maar met Robert Pattinson in de titelrol was ik wel benieuwd en goh ja toch een Pathé Unlimited-pas dus waarom niet? Nou ja, die 'waarom niet'-vraag werd al snel beantwoord: dit duurde lang, dit duurde lang, het was allemaal bloedserieus en gedragen (we hebben het over een man die zich verkleedt als vleermuis dus) en waarom talent als Paul Dano en Colin Farell gebruiken als ze toch nauwelijks herkenbaar in beeld zijn? Ik heb me suf verveeld. Ja goh John Turturro was nog wel grappig, dat wel. Ik neem al mijn sarcasme terug over de films van Nolan & Burton en ik snak naar een kleurrijk onzin-spektakel als Batman Forever. Niet te doen dit.

1,5*

Wat een ervaring.

De film afgelopen weekend gekeken in Londen, want prioriteiten. Ik verliet de zaal compleet onthutst, want had ik nu een Batman-film gezien die de Nolan-trilogie had onttroond of was dit een Batman-film die ten onder ging aan zijn eigen ambities. Ik moest er weliswaar een heel weekend over nadenken, maar ik ben eruit. Ik wil eenieder waarschuwen voor de spoilers die hieronder zullen volgen. Voel je vrij om je eigen mening te geven als je het niet met me eens bent. Of juist wel.

Het eerste uur, tot anderhalf uur was fantastisch. Man, man, man. De film weet thematiek, scenario en esthetiek naar een niveau te brengen waar elke comic-liefhebber van droomde. Gotham is nog nooit zo accuraat en zo tof in beeld gebracht. De stad leefde. Gotham was een stad waar je als crimineel moest vrezen voor de schaduw. Want zodra zijn symbool tussen de wolken scheen, wist elke crimineel dat ‘ie moest vrezen voor de schaduwen. Een symbool waar eenieder die kwaad van zin was, voor moest vrezen.

The Batman is een detective. Een bikkelharde en uiterst somber en duister detective. Iets wat perfect past bij zowel The Batman als door corruptie doordrongen Gotham Police Department. Zowel The Bat als Jim Gorden weten de film vooral in het begin meer diepte te geven. Wanneer Batman zich laat zien op een plaats delict, is meteen de gespannen relatie tussen The Bat en de GPD te voelen. En dat terwijl beide partijen proberen te achterhalen wie de krankzinnig Riddler is.

En dan. Terwijl je zit te kijken naar een spannend en sfeervolle detective en clue naar clue volgt. Hoe verder we komen, des te meer we leren over de corrupte Gotham. Je zit op het puntje van je stoel. Totdat…

De film ontspoort. Niet zomaar, maar op een soortgelijke manier als in Batman v Superman. En die twee films zijn op geen enkel vlak met elkaar te vergelijken behalve de infame Martha-moment. De Riddler is al vanaf moment een aan het teasen dat hij een geheim uit de doeken zal doen die zijn weerga niet kent. De stad zou nooit meer hetzelfde zijn. En de film werkt er lekker naartoe. Corruptie, de verwovenheid tussen de onder- en bovenwereld, verkiezingen ze passeren allemaal de revue. En dan komt de ontknoping. Papa Wayne heeft - indirect - een journalist laten liquideren, omdat mama Martha een beetje koekkoek was. Nou, de moed zakte in mijn schoenen. Want het was zo ver gezocht en een onnodige poging om The Batman persoonlijk betrokken te laten raken in het hele schandaal. Hij was al persoonlijk betrokken, juist omdat de stad, juist door diens aanwezigheid, de criminaliteit hoogtij vierden.

Vanaf dat moment voelt het alsof je naar een compleet andere film zit te kijken. The Riddler verdwijnt uit beeld en alle pijlen zijn gericht op The Pinguin en Falcone.

Ten tweede wil ik mijn pijlen richten op Catwoman. Personage is okay, acteerwerk is overtuigend, maar het mist compleet aan chemie tussen Catwoman en Batman. Het moment dat de twee elkaar zoenen, komt zo geforceerd over, waardoor dat een precedent schept voor haar hele rol. In mijn hele bescheiden mening ben ik ervan overtuigd dat de film veel beter af was zonder Catwoman. Waarom? De film was al overvol aan verscheidene personages, zowel on- als off screen. De hele plottwist dat Falcone haar vader was, waardoor ook zij een persoonlijk motief kreeg – die ze overigens al had omdat haar huisgenootje en vriendinnetje in koele bloeden was vermoord – om wraakt te zoeken. De film bood in mijn ogen gewoon geen ruimte voor nog een vigilante die door de donkere steegjes van Gotham klauterde.

En nu komen we aan in de derde akte van de film. Waar ik hoopte dat de film zichzelf zou herpakken, graaf de film zichzelf enkel nog dieper in. Wanneer je net vergeten bent dat The Riddler nog een rol van betekenis had in de film, doemt hij opeens terug en steelt hij de schijnwerpers. Waar hij de rol met masker op, prima weet te vertolken, vind ik zijn personage kracht inboeten wanneer hij in zijn dagdagelijkse kloffie koffie zit te leuten. Het is gewoon simpelweg een sukkeltje. Misschien zal het je zelfs doen denken aan dat ene klasgenootje die altijd een beetje off was, of wellicht was jezelf een dergelijk persoon. Allemaal prima, maar de personage was gewoon lame. Het leek wel alsof je naar een persoon keek die een ongezonde crush had.

Waar ik dan nog wel de meeste aanstoot aan nam, was het feit dat in het huis van The Riddler regelrecht uit te maken viel dat Bruce Wayne Batman was. Even zat ik weer compleet op het puntje van mijn stoel. Ik dacht even, alsjemenou! Krijgen we een gevalletje No Way Home. Ik zat er helemaal klaar voor. Maar blijkbaar is de GPD zo incapabel dat zelfs wanneer ze dergelijke informatie compleet uitgekauwd voorgeschoteld krijgen, niemand het wat lijkt te doen.

De grote finale was voor mij nog wel het meest bizar. Ineens beschikte The Riddler over zijn private legertje en stonden er verscheidene busjes met springstof klaar om de stad van haar zondes te doen afspoelen. Gezien de thematiek rondom renewal begrijpelijk, maar het kwam allemaal zo uit de lucht vallen. De finale zal bomvol symboliek wat dan toch wel echt veel te geforceerd was. Batman die het bevrijde volk door het water naar land wist te leiden. Of de mensen uit het puin halen á la 9/11. Waar het begin van de film de symboliek uitermate verfijnd wist over te brengen, mist Matt Reeves die verfijning in de tweede en derde akte van de film. Heel jammer, want zelfs nu, tijdens het schrijven, ben ik ervan overtuigd dat dit wellicht de beste Batman-adaptatie had kunnen zijn. Had kunnen zijn. Want de uitwerking was gewoon ondermaats. En dat is wellicht te danken aan de regie van Matt Reeves.

Voordat ik mijn conclusie neerpen wil ik nog het laatste kwijt. Wat ik al helemaal niet begrijp, in een film waarin al zoveel personages zitten, ertussen neus en lippen door ook The Joker spontaan wordt geïntroduceerd. Uit het niets. Het was nergens voor nodig en deed enkel afbreuk aan de film. Het voelde echt aan als een set-up voor een tweede film.

Toch wil ik voor mijn conclusie afsluiten met een positieve noot. De film is uitermate goed in beeld gebracht. Daar wil ik zowel crew als cast een hulde en een pluim voor geven. Het was visueel wellicht de best geschoten superheldenfilm tot op heden. Cinematografisch deed de film vrijwel alles goed. Nog een compliment, is dat de regisseur het heeft aangedurft om een Batman-film te geven zonder zijn ‘origin’. Zodra Bruce Wayne oog in oog staat met het zoontje van de vermoorde burgemeester voelde je de thematische wedergeboorte van Bruce. Kippenvel.

Ik kan echter niets anders dan lof spreken over het eerste gedeelte van de film, alleen wat volgt, doet de film echt niet goed. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat als de film - in zijn opzet en uitvoerig - als HBO limited series was uitgebracht, we wellicht de beste Batman-verfilming hadden gehad. Alleen kan ik een film niet beoordelen op wat het had kunnen zijn, maar op wat het heeft geleverd en ik moet zeggen dat de film niet heeft geleverd. Helaas, ergens hoop ik dat Matt Reeves aantekeningen neemt en toch de kans krijgt om een vervolg te maken. Want, de film had alle ingrediënten om een nieuwe generatie te verbinden aan de Caped Crusader.

2 Sterren

Viel me alleszins mee! Beetje een noir-achtige thriller die inderdaad wel wat wegheeft van Se7ven. Weinig overdreven actie, maar dat vind ik juist prettig. Ik ben in het algemeen niet zo'n superheldenfan, mede door die over de top actiescènes. En in de bios vind ik het prima dat een film bijna drie uur duurt, dan kun je daar lekker in wegzakken namelijk *4

Vooral het eerste uur is echt geweldig. heerlijk donker en duister, een sterke score, visueel aantrekkelijk, ijzersterke sfeer en ook een boeiend concept zo meer richting het detectivewerk dan een superheldenfilm - op momenten doet de film ook denken aan Finchers films uit de jaren 90. De film gaat over Batman, en dan echt vooral Batman want voor Bruce Wayne als persoon is veel minder aandacht. Dat gaat zich helaas daarna wreken. De eigenlijke plot is niet heel bijzonder en op momenten een herhaling van The Dark Knight (met een minder opzienbarende schurk van dienst dan) waardoor die 3 uur toch wel als veel aanvoelt. Maar ook dat de film nauwelijks rond Wayne draait - een dimensie die ik bij Batman zo boeiend en vermakelijk vind- maakt de film wat kaler, iets dat dat eerste uur prima ging maar daarna toch wel te kaal. Dit is een kleine film opgeblazen tot epische lengte. Ook Krevitz maakt niet heel veel indruk. Farrell als The Penguin dan wel weer. Uiteindelijk vervalt de film tot een vrij normale actiefilm die weliswaar onderhoudend is, maar niet heel geweldig. ook de actie is niet heel bijzonder geschoten. 3,5* waar veel meer potentie in had gezeten.

Tja, dan verbaast je score mij weinig

In de jaren 90 werd Batman verkracht door Joel Schumacher, maar vooral door Warner Bros. Cris Nolan en zijn broer Jonathan blies nieuw leven in de donkere held met Batman Begins. Er volgden twee geweldige sequels. The Dark Knight is een onderhand wel een klassieker geworden, maar voor mij wat overschat, als de geweldige Heath Ledger vertolking weghaalt, blijft er een uitstekende misdaad actie film over maar geen meesterwerk wat velen vinden.

Wat The Batman anders doet dan zijn voorgangers is dat ze Batmans detective kant laten zien, veel inspiratie gehaald uit geweldige graphic novels zoals The Long Halloween en Hush. Maar ook films zoals Zodiac en Se7en, Robert Pattison speelt een stille koude Bruce Wayne in zijn tweede jaar als Batman. Hij wil alleen helpen, wraak nemen. De titel beste Batman is een lastige, maar hij hoort zeker in de top drie met Affleck en Bale.

Wat echt verfrissend was dat er geen flashbacks waren. In bijna elke Batman film waren er flashbacks en vooral hoe zijn ouders zijn vermoord en de nasleep ervan. Daardoor kon je gewoon inleven in het verhaal zonder clichés. Eén van de sterkste dingen in de film is de relatie met Jim Gorden gespeeld door Jeffrey Wright. Ze hebben een tweejarige relatie en vertrouwen elkaar ontzettend ondanks dat Jim niet weet dat hij Bruce Wayne is. De film noir/detective word goed aangevuld met uitstekende actiescènes, strak gefilmd mooie Weide shots met een paar kippenvel momenten zoals de Batmobiel die zijn entree maakt was echt gaaf, je zag niets maar alleen geluid van de motor, de achtervolging en dan hoe de Batmobile uit de vuurzee tevoorschijn komt met OZ/pinguïn die leuk gespeeld is door een onherkenbare Colin Farrel. Net als The Dark Knight heeft The Batman een geweldige antagonist The Riddler gespeeld door Paul Dano. Hij speelt geen comicbook slechterik, maar een Jigsaw achtige psychotische, enge seriemoordenaar die klaar is met de stad waar hij in leeft en sleept Batman mee in zijn wereld.Selina Kyle gespeeld door Zoe kravitz was een goed, maar haar relatie met Batman was verwarrend. Maar dat is voor de kijker zelf om in te vullen.

The Batman is met afstand de beste DC film sinds The Dark Knight en met meerdere kijkbeurten en over een paar jaar overtreft de film van Nolan.

Dat ik geen Batman-fan ben hoef niet te zeggen dat ik iets niet leuk kan vinden. Ik heb sowieso weinig met strips / comics, maar Spiderman 2 met Tobey Maguire vond ik fantastisch. Net als dat ik geen science fiction fan ben maar heb genoten van Valerian and the City of 1000 Planets.

Toch helpt het wel als je wat met dit universum hebt en je in kan leven in de materie. Batmans wereld is behoorlijk groot, duister en diepgaand qua stijlen en verhalen.

Verder moet je het gewoon beoordelen, daar niet van. Sowieso is een mening van iemand die er weinig mee heeft ook een verfrissende kijk op het geheel.

Overigens ben ik de film wel degelijk als fan gaan kijken, namelijk als fan van Colin Farell. Maar waarom je hem inhuurt om hem vervolgens onder een fatsuit en een dikke laag make-up te stoppen vond ik niet te begrijpen. Maar goed, ik ben in de minderheid en dat is ook prima... fijn voor Reeves & co dat de film een artistiek en commercieel succes is.