The Batman (2022)

Vandaag in première gezien (België).

Normaal ben ik niet zo een fan van DC films, maar deze is echt een topper!!!

Duister, donker, goeie actie, goed verhaal, goeie acteurs!!!

Robert Pattinson heeft dit toch wel zeer goed gedaan

Dus iedereen gaan kijken, ook al twijfel je!!

Er is vooraf - zonder dat men op de trailer na - de film heeft gezien al veel afbreuk geweest op Matt Reeves en Robert Pattinson. De erfenis van Nolan's trilogie is groot. Maar ik denk dat beiden geslaagd zijn in hun examen. Pattinson is absoluut geen miscast, integendeel, hij doet het zelfs zeer goed. En Reeves had ook al bewezen dat hij om kon met een spektakelfilm.

The Batman is een film waarbij de mistroostigheid van afstraalt. Gotham City is al een grijze grauwe stad op zich. De regen, die met bakken uit de lucht valt, maakt het alleen maar grimmiger. Het is ook een metafoor voor de bekraste melancholische ziel van Bruce Wayne. Wayne is lusteloos, een pak meer nog dan zijn personage in andere films. Deze lijn wordt steevast doorgetrokken als hij zijn pak aan heeft. Het zorgt niet meteen voor een metamorfose. Een Batman met tekortkomingen ook, emotioneel vooral, maar ook sociaal en zelfs als superhero niet zozeer onoverwinnelijk.

Ik was wat bang voor de speelduur van de film, maar dat viel eigenlijk wel mee. De film vloog voorbij en de rustige momenten afgewisseld met de actiescènes zaten goed in balans. De film heeft wat weg van een soort detectivefilm met raadsels, hoe kan het ook anders met een tegenhanger als The Riddler. Alsof het de film Zodiac betrof van David Fincher.

Prima Pattinson dus, maar ook Paul Dano kan me steeds wel bekoren. Fijne rol als The Riddler en op zich kon ik me wel verplaatsen in zijn wraakgedachte. Ik weet niet of ik hem perse onder of boven die van Nolan moet zetten, toch net eronder vrees ik, Heath Ledger is zo goed als onovertroffen én voegde toch nog dat tikkeltje extra toe, maar dat is geen schande en betekent niet dat deze niet de moeite waard zou zijn, integendeel zelfs.

Gemengde gevoelens.

Wie dacht dat Christopher Nolan een 'donkere' Batman bracht, zal zijn mening wellicht moeten herzien. Deze versie doet er nog een schepje bovenop. In alles: toon, look, soundtrack. Veel mistroostiger zal men een Hollywood blockbuster niet krijgen. De opkomsten van Batman zijn op z'n zachtst gezegd theatraal.

Batman mag in mijn beleving wel deze donkere kant opgaan. En daarin dan ook écht ver gaan. De film heeft immers veel meer een eigen sfeertje dan bijvoorbeeld de Nolan-films. Het is terug donker, zoals de Tim Burton-films, maar dan gestript van kindvriendelijkheid. Het gekozen kleurenschema, met dominante rode en gelige tinten, werkt fantastisch. De film ziet er zonder meer goed uit.

Verhalend laat men wel wat steken vallen. De film zet enorm in op plot, maar is thematisch zowat een remake van The Dark Knight. De speelduur is dan ook te lang - ik hou het op een half uur. Naar het einde toe valt The Riddler te veel in herhaling.

Robert Pattinson is oké, Enkele bijrollen zoals die van Collin Farrell zijn zelfs prima. Grootste misser Zoë Kravitz krijgt helaas wel te veel tijd en ruimte, maar bon, een meesterwerk zat er toch niet in.

3

The Batman is gewoon een steengoede film, maar het verhaal is wellicht wat te lineair om de film keer op keer te herzien. De speelduur icm slowburner film noir stijl zorgt er ook voor dat dit niet even een film is die je telkens kan opzetten. Misschien dat ik ook wat dubbele lagen mis die een personage als Arthur Fleck in Joker wel interessant maakte, dat ie langzamerhand gek wordt en afglijdt. Qua pacing kan je ook genoeg zeggen over de film en er is in het middenstuk zeker een gedeelte dat het wat sleept en er dieper op Bruce Wayne wordt ingegaan. Zou dit episodic toch beter werken? Marvel doet het ook met series die amper langer duren dan deze film bij elkaar. Maar het is al met al interessant genoeg om eigenlijk geen minuut van de speeltijd te vervelen. De moorden zijn fascinerend en de Zodiacaanse zoektocht naar the Riddler boeit vanaf minuut 1. Al had een R rating voor mij niet misstaan bij de moorden.

Verder doet Reeves in deze film qua stijl alles wat ik van Batman wil zien. De veel te klinische look van TDK trilogie wordt verlaten en Reeves gaat vol in op de donkere stegen, de vervuilde straten en de Gothische skyline, inclusief een extreem Gotisch Wayne Manor. Heerlijk. Wat me ook bevalt is dat er veel mysterieus blijft. De paar opwachtingen van de Batmobiel zijn echt retestoer en omgeven door mist en dauwdruppels. Vooral de eerste keer krijg je een intern juichmomentje. Daarbij zitten er een paar van zulke fraaie shots gepaard met een fantastische score en je wordt in het mysterie gezogen.

Pattinson is als Bruce Wayne soms wennen, maar wanneer dat masker opgaat is het intens genieten. Verder weinig te klagen. Ik heb ook geen problemen met Selina Kyle, waar ik van een paar mensen had gehoord dat zij zaten te cringen. Geen idee waar dat zou moeten. Erg interessant geschreven en met genoeg diepgang om haar acties te rechtvaardigen. Paul Dano is erg goed en krijgt genoeg momenten om te shinen, maar het is zeker zo dat itt de Nolan films hij eigenlijk compleet ondergesneeuwd raakt door Pattinson. En dat is ook wel eens fijn. We willen altijd briljante bad guys zien, maar Batman sneeuwt zo vaak onder. Hier dienen de bad guys vooral een goede taak om Batman te laten stralen. De actie is niet zo over de top en bombastisch, maar nergens verlang je daar ook naar. Het einde is wel redelijk spectaculair en duidelijk een hoogtepunt, maar ook hier voelt het klein en heb je nergens het gevoel dat Reeves uit de bocht vliegt. Misschien wel een beetje bij de auto achtervolgingen, daar had ik persoonlijk wat wijdere shots willen zien. Al begrijp ik voor een intense ervaring deze manier van filmen ook wel weer.

Ik heb gewoon 3 uur enorm genoten van alles waarop de film is gemaakt. Alleen het probleem is dat ik bij volgende kijkbeurten niet op zoek hoef naar nieuwe hints. Niet dat dit in een Batman film had gehoeven, maar dat maakt voor mij een film als Joker nog wel de eenzame koning in het DC universe.

De film is dus zeker niet perfect, maar het maakt ook nergens grote fouten. Het kan vooral ook een smaakding zijn.

4,0*

Batman ookal lekker woke geworden. Als ze nou eens in Hollywood gaan concentreren op goede films maken ipv de politieke agenda er zo doorheen te drukken. Eerste uur was nog wel aardig maar het verhaal was echt niet boeiend genoeg voor zo’n lange zit. Vind Christian Bale ook een veel fijnere batman dan Robert Patinson die alleen maar heel zielig kon kijken in deze film.

Maar meteen met de deur in huis vallen. By far de beste batman film die ik gezien heb. En voor mij direct na The Joker de beste DC. De film duurt 3 uur (waar stopt dit?) maar verveelt geen moment. Was vooraf erg sceptisch omdat ik dacht, hoe vaak kun je het batman verhaal verfilmen? Maar regisseur Matt Reeves heeft echt een prachtige film afgeleverd. De duistere, bijna film noir houd mij de hele tijd vast. Wat betreft kleuren en cinematografie een lust voor het oog. Weinig oeverloze dialogen waardoor Reeves veel aan de kijker overlaat er vast vanuitgaande dat het basis verhaal bekend is. Ook de bad guys worden door hem duister maar geloofwaardig neergezet. Is in deze film de riddler zijn tegenstander, maar mocht er een vervolg komen is al duidelijk wie de volgende zal zijn. Kan nog honderd uit vertellen maar als je van dit genre houden dan mag je The Batman zeker niet missen.

Zoals velen ging ik gisteren met hoge verwachtingen naar de bios. Vooraf beetje geschrokken van de speelduur, maar dit kon ik accepteren als het een steengoed epos zou worden.
Uiteindelijk is de film me toch enigszins tegengevallen, dit komt met name door het verhaal en het gebrek aan spanning. De lange speelduur breekt de film dan wel op, vooral wanneer je als kijker al halverwege weet dat er niks op het spel staat. Je bent aan het aftellen en af en toe geniet je van de prachtige shots.
Het acteerwerk, cinematografie en het rauwe maken dit daarentegen toch wel een van de betere DC films.

Pattinson doet het uitstekend als een beginnende Batman, ook al had ik meer Bruce Wayne willen zien. Ook vond ik het jammer dat Bruce Wayne teveel doorsijpelt naar Batman, maar dat dit kan komen doordat hij nog zoekende is. De raadsels waren geen raadsels voor het publiek en ze werden direct opgelost. Iedere spanningsboog duurde enkele minuten, zoals het verhaal over zijn vader. Waar je hoopt dat Bruce in zijn woede overhaaste beslissingen gaat nemen, wordt dit verhaal al direct in de volgende scene ontkracht. Zo zijn er telkens gebeurtenissen die geen enkele waarde hebben. The bad guys waren goed neergezet, maar vormden nooit enige dreiging. Niet zoals in de Nolan trilogie.

Voor mij is deze niet beter dan de eerste 2 van Nolan, een goede 3e. Waarbij ik wel veel zin heb in een eventueel vervolg, hier zit absoluut potentie in!

It can be cruel, poetic, or blind. But when it’s denied, it’s your violence you may find.

Het is nu 10 jaar geleden sinds we de laatste solo-Batman film hebben gehad. Dat was toen de afsluiter van de legendarische Dark Knight trilogie van Nolan. En zijn nalatenschap is groot. ‘The Dark Knight’ is misschien wel onovertrefbaar. Tòch komt deze film er aardig dicht in de buurt wat mij betreft. Alleen, waarbij ik normaal niet denk dat een R-rating een enorme impact zou hebben, denk ik dat dat hier toch voor nèt wat meer spanning had gezorgd.

Normaal gesproken zijn dit soort detective verhalen al vaak 16+. Zo kun je namelijk de bruutheid van de moordenaar goed in beeld brengen en daarmee maak je hem ook dreigender. Maar dat is wat hier ontbreekt, de bruutheid. Je ziet dat Matt Reeves, allerlei trucjes uit zijn mouw schud om het bruut te laten lijken, zonder de bruutheid te tonen. Soms werkt dat, maar hier werkte het sin sommige scenario’s niet. Soms liet een moord van The Riddler, minder indruk achter doordat de bruutheid ontbrak.

Maar goed, ik heb écht ontzettend genoten van deze film. Robert Pattinson, was ijzersterk als Batman. Een groot gebrek aan de Nolan trilogie was namelijk het vechten. Bale was erg houterig en de choreografie was ook zeker niet goed. Pattinson, is een stuk atletischer en de choreografie is ook veel beter. Paul Dano als The Riddler, was fantastisch. Net zoals Colin Farrel als The Penguin. De achtervolging scène was écht een hoogtepunt met ontzettend goede cinematografie. Zoë Kravitz als Catwoman, maakte ook wel indruk. Alleen wel minder dan Hathaway in TDKR. Ik vond Hathaway wat betreft uiterlijk écht een mis-cast. Kravitz is wat dat betreft perfect en heeft ook de sex-appeal die Catwoman nodig heeft. Alleen ik zie liever de wat meer anti-held Catwoman met een complexer motief, dan deze variant.

Maar waar het voor het grootste aspect natuurlijk om draait, is het verhaal. En die was zeker ook erg goed. Riddler zijn wraaktocht, had een erg goed en overtuigend motief. Zijn raadsels waren tof iets waar ik sowieso ontzettend van houd. Daarmee kon je Batman ook héél goed als ‘world’s greatest detective’ naar voren laten komen. Je ziet verder ook dat er veel inspiratie uit de ‘zodiac killer’ is gehaald. De sub-plots met Falcone en The Penguin, waren ook erg boeiend. John Turturro als Falcone, was overigens ook erg goed evenals Jeffrey Wright die Jim Gordon speelt. Gary Oldman is normaal moeilijk te overtreffen, maar Wright zijn Jim Gordon vind ik misschien zelfs beter. En zoals ik in het begin ook al aangaf, heeft Pattinson het ook gewoon erg goed gedaan als Batman. En ik zeg Batman, omdat we eigenlijk 99% Batman zien in deze film. Er is namelijk geen dynamiek in persoonlijkheid tussen Batman en Bruce Wayne. En dat is in deze situatie ook helemaal geen min-punt wat mij betreft. Omdat zijn origin story is weggelaten, moet hij op een andere manier door de films heen groeien. Ik denk daarom ook dat wel in eventuele vervolgen, die dynamiek wel meer zien.

Al met al, was het het 3 jaar wachten zeker waard. Een heerlijke detective film met Batman. Ik hoop ook dat Reeves, deze lijn doortrekt betreft de stijl en verhaallijn.

The Batman 2022

Robert Pattison de nummer één Batman

Hij speelt de sterren van het witte doek.

De hele cast is fenomenaal.

Cinema van het werkelijk aller hoogste niveau.

Een levend grimmig en sensationeel levend schilderij achtig kunstwerk.

De film muziek is zo prachtig.

Een masterpiece pur sang.

De tot nu toe beste film van 2022 !

En een van de aller beste films aller tijden bij verre.

Applaus en een staande ovatie. !

"I wish I could say I'm making a difference, but I don't know."

Ergens was ik wel benieuwd naar de versie van Ben Affleck, maar daar kom ik op terug na het zien van deze film.

'The Batman' grijpt terug naar de beginjaren van de beste vleermuisman; in deze film is hij slechts twee jaar bezig. De corruptie viert hoogtijdagen in Gotham City en er gloort weinig hoop aan de horizon. Daarbovenop wordt de stad nog eens opgeschrikt door een raadselachtig figuur dat een speurtocht uitzet langs diverse moorden van politieke aard.

De grimmige toon valt gelijk op. Gotham City is namelijk omhuld in een walm van troosteloosheid en de regen blijft maar aanhouden. Te midden van de mistroostigheid ontvouwt zich een interessant detectiveverhaal dat zich voor 90% in de holst van de nacht afspeelt. Batman mag hierin laten zien dat hij een begenadigd detective is, terwijl de zoektocht naar The Riddler verder vordert.

Robert Pattinson zet een kwetsbare Batman neer. Het heeft zeker iets om hem zo getormenteerd te zien door alle gebeurtenissen. Er is weinig opsmuk en flashy aan, gesteund door de mijmerende dialogen. De sobere aanpak van Matt Reeves straalt er duidelijk van af. Ik kan het waarderen dat de actie niet zo over-the-top is, maar spaarzaam en bovendien functioneel gedoseerd wordt over het geheel. Dit zorgt voor een fijne kijkervaring, waardoor je niets merkt van de lange speelduur.

Al met al een sterk begin van een nieuwe trilogie. Ik kijk nu al uit naar het vervolg.

4,0 Sterren.

Gisteren in de bioscoop gezien, maar vanwege de warmte in de zaal (het was druk bij de 19:45 uur voorstelling) en het de hele week vroeg opstaan (6:30 uur) en laat (24:00 uur) naar bed gaan, heb ik de laatste circa 30 minuten (vanaf het moment dat Paul Dano "Ave Maria" begon te zingen tegen Batman) flink zitten te knikkebollen, waardoor ik bepaalde gedeeltes op het einde gemist heb

In deze Batman film wordt Gotham City geregeerd door leugens en seriemoordenaar "The Riddler" (Paul Dano) heeft besloten dat de bezem door de corrupte bende moet. Waarbij hij ook Batman (Robert Pattinson) voor zijn karretje weet te spannen.

Hoewel er best veel te genieten viel, is circa drie uren eigenlijk een veel te lange zit voor een film (daarom kijk ik tegenwoordig het liefst korte films van circa 90 minuten). Het was wel een vermakelijke en sfeervolle Batman film en dat o.a. door de duistere cinematografie, de onheilspellende soundtrack, spectaculaire achtervolgingen en vechtpartijen. Het verhaal (een detectiveverhaal) was opzicht ook aardig en opvallend aan deze Batman film is het gebrek aan Bruce Wayne. De gemaskerde held doet enkel de stropdas om als het hem uitkomt in de zaak die hij als Batman bestrijdt.

De rol van Batman wordt dit keer na Michael Keaton, Val Kilmer, George Clooney, Christian Bale en Ben Affleck gespeeld door Robert Pattinson en opzicht deed hij dat best goed. Deze Batman film heeft ook totaal niets te maken met de vorige Batman reeksen en in het vervolg gaan we ook weer de "Joker" zien, die nu even op het einde te zien en vooral te horen was.

Ik zie nu overigens ook pas (ik had me ook totaal niet verdiept in deze film voordat ik naar de bioscoop ging) dat Zoë Kravitz de rol van Selina Kyle (aka "Catwoman") speelde en ik vind haar veel weg hebben van haar moeder Lisa Bonet. De prima cast is ook een groot pluspunt van deze zoveelste Batman film en buiten Robert Pattinson vond ik ook Jeffrey Wright en John Turturro het goed doen. Ook zie ik nu pas dat Colin Farrell de rol van Oz (aka "The Penguin") speelde en hem had ik helemaal niet kerkend

Voor nu geef ik de film 3,5* (bij herzien i.v.m. de laatste circa 30 minuten kan er eventueel nog een halfje erbij komen).

Dit is eigenlijk typisch zo'n film die je fantastisch vind, of zwaar overschat en saai. Ik behoor tot de eerste doelgroep: deze Batman sloeg wat mij betreft een perfecte toon voor de nieuwe "Robert Pattison Batman"

Sommige dingen waren wat mij betreft niet geweldig ( Catwoman had uiteindelijk toch niet zo'n interessante rol als ik verwacht had, ze gingen tenslotte wel erg makkelijk uit elkaar

Verder hadden Riddler en Batman wat mij betreft ook wel een face to face confrontatie mogen hebben in plaats van aan het einde van de film, maar dat bewaren ze vast voor het volgende deel

Ik vond het een enorm goeie film die wat mij betreft een goede toon zette, maar voor het volgende deel mag er hier en daar nog wel een beetje aan gesleuteld worden

*4,0

The Batman

Je moet er van houden of ieder geval aan wennen hoe deze film is gemaakt, het is neo gothic, donker, somber, mysterieus, een detective batman maar naar mijn gevoel te emo. Veel elementen van de films van christopher nolan zie je terug maar op eigen unieke wijze, dit voelt ondanks de emo sfeer naar batman iets dat de films in de jaren 90 ook wel hadden maar daar meer humor in zat. Niks te klagen over miss kyle (catwoman) maar ik voelde niks voor de pinguin, niks overtreft voor mij ’Devito’, hoewel in serie Gotham ’Taylor’ een aardige impressie deed voor een jongere versie met zowel de looks. The riddler zelfs vond ik maar niks die look had meer weg van een una bommer soort type. Helaas zaten er wel veel losse draadjes door de film of werden n aantal personages te oppervlakkig gehouden, en ’pattinson’ deed me teveel terug denken de films ’twilight’ met z’n gedrag. k

Zeer genoten van deze film. Het verhaal wordt heel goed verteld, je wordt meegezogen in de wereld en de karakters. Het is een thriller van hoge kwaliteit, een van de beste films die ik in de afgelopen jaren heb gezien. Heb van elke minuut van de film genoten.

Ik ging naar The Batman. Batman, de enige superheld die ik wél cool vind. Want, het is Batman. Ik maakte al een grap dat mijn nieuwe levensdoel gaat zijn dat ik net als Batman wil worden. En ik ben al goed op weg. Batman en ik trainen allebei iedere dag. Batman confronteert zijn angsten, iets wat ik ook zoveel mogelijk probeer te doen. Batman is eerlijk, iets wat ik probeer te doen. En Batman heeft de Batmobile, een bruut beest van een wagen, net als ik mijn Toyota Starlet heb, een al net zo’n bruut beest van een wagen, en al even onverwoestbaar als de Batmobile. Het zien van de nieuwe Batmanfilm was voor mij dus naast simpel vermaak ook een reflecterende toets in hoever ik mijn levensdoel aan het behalen was, een spiegel die me voorhield in hoeverre ik al op de juiste weg was. En de film wist me die film maar al te goed voor te houden.

De sfeer van deze Batmanvertelling was anders dan anders. Waar Batman normaal gesproken een sterke, grote badass is, was hij in deze film een jongvolwassen man die in zijn My Chemical Romance-fase was blijven hangen, en daarnaast ook niet iedere dag trainde. Tijdens een scène waarin zijn bovenlichaam te zien was (waarbij ik me al direct afvroeg waarom dit het geval was), kwamen mijn filmmaat en ik beide al tot de conclusie dat deze Batman niet de spierbundel was die Batman cool maakte.

Ik vond deze Bruyce Wayne/Batman eerlijk gezegd maar een laf ventje. Een Batman die alleen stoer is omdat hij zich kan verhullen achter masker en pak met een kogelwerend vest dat tevens een wingsuit en harpoen is, maar buiten zijn Batman alter ego is hij een mensschuwende, depressieve kluizenaar die zichzelf lijkt te verwaarlozen. Een beetje net als ik mijzelf een beetje verhul achter mijn korte, snelle zinnetjes en woorden en columns. Oké, ik heb stiekem best wel wat gemeen met deze My Chemical Romance-Batman. Kortom maakte Robert Pattinson niet zo'n sterke indruk als Brucye Wayne/Batman als dat Michael Keaton en Christian Bale dat in voorafgaande Batmanfilms deden. Net als dat ik misschien ook niet zo'n sterke indruk maak als schrijver, waardoor ik nog meer gemeen zou hebben met deze Batman, maar dat oordeel laat ik bij anderen liggen.

Maar ik had nog meer weg met het thema van het verhaal, of misschien wel eerder, het filosofische, ethische moraal van de film. Namelijk: corruptie en hypocrisie.
The Riddler, de bad guy – geportretteerd door Paul Dano, die voor de zoveelste keer weer een verknipt figuur speelt, wat hij natuurlijk als geen ander kan met zijn aardappelhoofd – pakt corrupte politici en politieagenten op en vermoord ze op brute wijze. Vervolgens geeft hij raadsels gericht aan Batman om zijn boodschap duidelijk te maken. Nu ben ik zelf geen fan van raadsels, en was ik eigenlijk het grootste deel van de film afgeleid omdat ik na de eerste tien minuten al gruwelijk nodig moest plassen en tegelijkertijd verbaasd was over Colin Farrell die volledig Jared Leto-stijl was gegaan met make-up en cosmetica om The Penguin te portretteren, en ik dus helemaal geen aandacht meer had voor de raadsels en personages die slachtoffer waren van The Riddlers praktijken. Maar de uiteindelijke boodschap was duidelijk: mensen zijn slecht, hypocriet en corrupt.

Goed, de film had zo’n twee uur en drie kwartier nodig om The Riddlers motieven en boodschap aan het licht te brengen, en het jammere was, dat zijn boodschap allang aan het licht is gebracht in The Dark Knight en The Dark Knight Rises. Dit zorgde ervoor dat ik met momenten overspoeld raakte met mijn eigen gedachtes, die door de film direct werden gericht tot mijn eigen corrupte en hypocriete daden.

Hoe graag ik ook verkondig dat we als mensen elkaar moeten helpen, ernaar moeten streven het goede te doen, en je problemen zoveel mogelijk bij jezelf te laten, en anderen er niet mee op te zadelen – het leven is immers al zwaar genoeg voor velen – moet ik zeggen dat ik zelf ook geen heilig boontje ben.

Ik zoop mezelf maar al te graag lazarus, raakte hierdoor in de problemen. Ik kwetste mensen, kreeg ruzie, beschuldigde mensen van allerlei dingen en gedroeg mezelf dusdanig asociaal en luidruchtig dat het me paniek, stress en zelfs angstaanvallen opleverde die een paar dagen aanhielden. Als ik mezelf echt zielig vond dronk ik al die stress expres weer weg wanneer ik daar de kans toe had, zodat ik niet over mijn problemen hoefde na te denken, waardoor ik nog meer stomme dingen ging doen en van mezelf een nog grotere droeftoeter maakte. En omdat ik nu eenmaal een open boek ben, sleepte ik nogal makkelijk mensen in mijn ellende mee. Sterker nog, ook dát was onderdeel van wie ik was. Als ik mijn problemen, verdriet en ellende bij anderen kwijt kon, dan zou dat wellicht mijn eigen pijn verlichten. Maar ergens wist ik wel beter. Alleen ik kon mijn problemen oplossen, en niets of niemand anders kon en zou dat voor mij doen. En ik zou dus mijn problemen bij mezelf laten? Yeah, right…

Niet alleen drinken, maar ook het roken was een probleem, want ik deed het stiekem. Het altijd eerlijk willen zijn ging dus ook al niet op voor mij. Ik was te bang, te onzeker, te gegeneerd om aan anderen te zeggen dat ik rookte. Als ik het mensen dan toch vertelde dan verantwoorde ik mezelf altijd eindeloos dat het eigenlijk "per ongeluk" gebeurde. Een sigaretje op een feestje in het weekend werd als snel een pakje in het weekend, en daarna werd het doordeweeks ook steeds moeilijker om niet te roken. Ik durfde het mijn moeder nooit te vertellen, bang om haar te kwetsen, bang om mezelf te vernederen (wat alweer genoeg zegt over mijn gedrag toentertijd), en omdat ik dus alleen buitenshuis rookte, en ondertussen verslaafd raakte aan nicotine, zorgde ook dit weer voor problemen. Het was weer een nieuwe reden de wereld om mij heen schuld te geven van mijn stress, frustratie en woede.

Uiteindelijk heb ik voor het uitkomen van mijn rookgedrag nooit het heft in handen genomen, en moest als ultiem dieptepunt mijn moeder me confronteren met het smerige feit dat ik rookte als een ketter. Voor zover dus de badass die ik altijd dacht te zijn met mijn drinken en roken en blowen alsof ik een nieuwe rockster in de maak was. Een nieuwe, geteisterde, niet-begrepen kunstenaar en schrijver die zijn demonen alleen de baas kon zijn door te drinken en te roken en zichzelf simpelweg niet serieus te nemen en te verwaarlozen. Met als dieptepunt dat ik er niet eens voor uit durfde te komen. Nou, nou, wat een bink was ik toch.

Dus, bij deze, mijn confessie, zodat ik zeker weet dat The Riddler het niet om mij gemunt heeft zodra hij ontsnapt uit Arkham. Ik dronk, rookte, vernederde, beschuldigde en kwetste mensen en heb dingen gedaan die niet in lijn waren met de mens die ik wilde zijn en die ik van anderen verwacht te zijn. Ik denk dat ik ook altijd ergens wel mensen blijf kwetsen en pijn doen, maar mocht dat gebeuren dan durf ik ook te zeggen dat het niet zal gebeuren in een bui van egoïstisch zuipgedrag, omdat drinken, blowen, roken en dat soort praktijken voor mij simpelweg gewoon niet werken. Het houdt me niet bij de les. Ik gedraag mezelf asociaal en doe er meer kwaad dan goed mee. Ja, ik blijf pleiten voor het goede doen, voor het helpen van elkaar, en je problemen niet bij anderen op te zadelen, maar dat ik zelf nooit de fout in zal gaan en het tegenovergestelde zal doen van wat ik zeg, dat staat nooit buiten kijf. Leven is moeilijk, chaotisch en onvoorspelbaar. En zeker in tijden als deze wordt dat nog eens extra getoetst. Maar om dan maar toe te geven aan “slechtheid”, aan die corruptie en hypocrisie is simpelweg het gevecht opgeven, en dát is iets wat niet getolereerd zou moeten worden. We zouden altijd moeten streven naar het verwezenlijken van een Batman in ons, met al zijn angsten, onzekerheden en kwalen waar we allemaal op onze eigen manier mee moeten dealen. En dát weet deze film goed weer te geven.

Al in al is deze Batmanfilm anders dan de andere Batmanfilms. Het raakt wat duistere, gothic/emo-achtige paletten die ik niet eerder in Batmanfilms hebben gezien. Hoewel het verhaal lang niet zo sterk uit de verf komt als Christopher Nolans trilogie of Tim Burtons komieke versie uit 1989, wist The Batman me toch te bekoren met een visueel plaatje dat prima wegkeek en de duisterheid van DC tot leven bracht (hoe gek dat ook klinkt voor de depressieve, grauwe sfeer die de film weergeeft). Het bracht me zelfs tot deze confessie over mijn eigen “corruptie” en “hypocrisie”.

Ik ben dus zeker niet heilig en/of perfect en ergens dus net zo hypocriet als al die mensen die de revue passeren in The Batman. Maar, waar The Riddler een stap te ver gaat en maar radicaal besluit al die hypocriete, corrupte smerissen om te leggen, is Batman wat meer vergevensgezind en daarmee raakt hij “de goede kant” van de mens. We zouden van elkaar moeten accepteren dat we nu eenmaal geen perfecte wezens zijn, en ondanks al onze goede bedoelingen toch de fout in kunnen gaan, in plaats van ons verlagen tot het niveau van de hypocrisie. Hoe slecht we allemaal dan ook wel kunnen zijn, het vermoorden van de corrupte agent, de hypocriete burgemeester, of de ex-rokende schrijver zou de moordenaar net zo slecht maken als zijn slachtoffer, en dat moeten we ten allen tijden zien te voorkomen. En dat maakt een film als The Batman in tijden als deze relevant en de moeite waard.

Wat een ervaring.

De film afgelopen weekend gekeken in Londen, want prioriteiten. Ik verliet de zaal compleet onthutst, want had ik nu een Batman-film gezien die de Nolan-trilogie had onttroond of was dit een Batman-film die ten onder ging aan zijn eigen ambities. Ik moest er weliswaar een heel weekend over nadenken, maar ik ben eruit. Ik wil eenieder waarschuwen voor de spoilers die hieronder zullen volgen. Voel je vrij om je eigen mening te geven als je het niet met me eens bent. Of juist wel.

Het eerste uur, tot anderhalf uur was fantastisch. Man, man, man. De film weet thematiek, scenario en esthetiek naar een niveau te brengen waar elke comic-liefhebber van droomde. Gotham is nog nooit zo accuraat en zo tof in beeld gebracht. De stad leefde. Gotham was een stad waar je als crimineel moest vrezen voor de schaduw. Want zodra zijn symbool tussen de wolken scheen, wist elke crimineel dat ‘ie moest vrezen voor de schaduwen. Een symbool waar eenieder die kwaad van zin was, voor moest vrezen.

The Batman is een detective. Een bikkelharde en uiterst somber en duister detective. Iets wat perfect past bij zowel The Batman als door corruptie doordrongen Gotham Police Department. Zowel The Bat als Jim Gorden weten de film vooral in het begin meer diepte te geven. Wanneer Batman zich laat zien op een plaats delict, is meteen de gespannen relatie tussen The Bat en de GPD te voelen. En dat terwijl beide partijen proberen te achterhalen wie de krankzinnig Riddler is.

En dan. Terwijl je zit te kijken naar een spannend en sfeervolle detective en clue naar clue volgt. Hoe verder we komen, des te meer we leren over de corrupte Gotham. Je zit op het puntje van je stoel. Totdat…

De film ontspoort. Niet zomaar, maar op een soortgelijke manier als in Batman v Superman. En die twee films zijn op geen enkel vlak met elkaar te vergelijken behalve de infame Martha-moment. De Riddler is al vanaf moment een aan het teasen dat hij een geheim uit de doeken zal doen die zijn weerga niet kent. De stad zou nooit meer hetzelfde zijn. En de film werkt er lekker naartoe. Corruptie, de verwovenheid tussen de onder- en bovenwereld, verkiezingen ze passeren allemaal de revue. En dan komt de ontknoping. Papa Wayne heeft - indirect - een journalist laten liquideren, omdat mama Martha een beetje koekkoek was. Nou, de moed zakte in mijn schoenen. Want het was zo ver gezocht en een onnodige poging om The Batman persoonlijk betrokken te laten raken in het hele schandaal. Hij was al persoonlijk betrokken, juist omdat de stad, juist door diens aanwezigheid, de criminaliteit hoogtij vierden.

Vanaf dat moment voelt het alsof je naar een compleet andere film zit te kijken. The Riddler verdwijnt uit beeld en alle pijlen zijn gericht op The Pinguin en Falcone.

Ten tweede wil ik mijn pijlen richten op Catwoman. Personage is okay, acteerwerk is overtuigend, maar het mist compleet aan chemie tussen Catwoman en Batman. Het moment dat de twee elkaar zoenen, komt zo geforceerd over, waardoor dat een precedent schept voor haar hele rol. In mijn hele bescheiden mening ben ik ervan overtuigd dat de film veel beter af was zonder Catwoman. Waarom? De film was al overvol aan verscheidene personages, zowel on- als off screen. De hele plottwist dat Falcone haar vader was, waardoor ook zij een persoonlijk motief kreeg – die ze overigens al had omdat haar huisgenootje en vriendinnetje in koele bloeden was vermoord – om wraakt te zoeken. De film bood in mijn ogen gewoon geen ruimte voor nog een vigilante die door de donkere steegjes van Gotham klauterde.

En nu komen we aan in de derde akte van de film. Waar ik hoopte dat de film zichzelf zou herpakken, graaf de film zichzelf enkel nog dieper in. Wanneer je net vergeten bent dat The Riddler nog een rol van betekenis had in de film, doemt hij opeens terug en steelt hij de schijnwerpers. Waar hij de rol met masker op, prima weet te vertolken, vind ik zijn personage kracht inboeten wanneer hij in zijn dagdagelijkse kloffie koffie zit te leuten. Het is gewoon simpelweg een sukkeltje. Misschien zal het je zelfs doen denken aan dat ene klasgenootje die altijd een beetje off was, of wellicht was jezelf een dergelijk persoon. Allemaal prima, maar de personage was gewoon lame. Het leek wel alsof je naar een persoon keek die een ongezonde crush had.

Waar ik dan nog wel de meeste aanstoot aan nam, was het feit dat in het huis van The Riddler regelrecht uit te maken viel dat Bruce Wayne Batman was. Even zat ik weer compleet op het puntje van mijn stoel. Ik dacht even, alsjemenou! Krijgen we een gevalletje No Way Home. Ik zat er helemaal klaar voor. Maar blijkbaar is de GPD zo incapabel dat zelfs wanneer ze dergelijke informatie compleet uitgekauwd voorgeschoteld krijgen, niemand het wat lijkt te doen.

De grote finale was voor mij nog wel het meest bizar. Ineens beschikte The Riddler over zijn private legertje en stonden er verscheidene busjes met springstof klaar om de stad van haar zondes te doen afspoelen. Gezien de thematiek rondom renewal begrijpelijk, maar het kwam allemaal zo uit de lucht vallen. De finale zal bomvol symboliek wat dan toch wel echt veel te geforceerd was. Batman die het bevrijde volk door het water naar land wist te leiden. Of de mensen uit het puin halen á la 9/11. Waar het begin van de film de symboliek uitermate verfijnd wist over te brengen, mist Matt Reeves die verfijning in de tweede en derde akte van de film. Heel jammer, want zelfs nu, tijdens het schrijven, ben ik ervan overtuigd dat dit wellicht de beste Batman-adaptatie had kunnen zijn. Had kunnen zijn. Want de uitwerking was gewoon ondermaats. En dat is wellicht te danken aan de regie van Matt Reeves.

Voordat ik mijn conclusie neerpen wil ik nog het laatste kwijt. Wat ik al helemaal niet begrijp, in een film waarin al zoveel personages zitten, ertussen neus en lippen door ook The Joker spontaan wordt geïntroduceerd. Uit het niets. Het was nergens voor nodig en deed enkel afbreuk aan de film. Het voelde echt aan als een set-up voor een tweede film.

Toch wil ik voor mijn conclusie afsluiten met een positieve noot. De film is uitermate goed in beeld gebracht. Daar wil ik zowel crew als cast een hulde en een pluim voor geven. Het was visueel wellicht de best geschoten superheldenfilm tot op heden. Cinematografisch deed de film vrijwel alles goed. Nog een compliment, is dat de regisseur het heeft aangedurft om een Batman-film te geven zonder zijn ‘origin’. Zodra Bruce Wayne oog in oog staat met het zoontje van de vermoorde burgemeester voelde je de thematische wedergeboorte van Bruce. Kippenvel.

Ik kan echter niets anders dan lof spreken over het eerste gedeelte van de film, alleen wat volgt, doet de film echt niet goed. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat als de film - in zijn opzet en uitvoerig - als HBO limited series was uitgebracht, we wellicht de beste Batman-verfilming hadden gehad. Alleen kan ik een film niet beoordelen op wat het had kunnen zijn, maar op wat het heeft geleverd en ik moet zeggen dat de film niet heeft geleverd. Helaas, ergens hoop ik dat Matt Reeves aantekeningen neemt en toch de kans krijgt om een vervolg te maken. Want, de film had alle ingrediënten om een nieuwe generatie te verbinden aan de Caped Crusader.

2 Sterren

Vooral het eerste uur is echt geweldig. heerlijk donker en duister, een sterke score, visueel aantrekkelijk, ijzersterke sfeer en ook een boeiend concept zo meer richting het detectivewerk dan een superheldenfilm - op momenten doet de film ook denken aan Finchers films uit de jaren 90. De film gaat over Batman, en dan echt vooral Batman want voor Bruce Wayne als persoon is veel minder aandacht. Dat gaat zich helaas daarna wreken. De eigenlijke plot is niet heel bijzonder en op momenten een herhaling van The Dark Knight (met een minder opzienbarende schurk van dienst dan) waardoor die 3 uur toch wel als veel aanvoelt. Maar ook dat de film nauwelijks rond Wayne draait - een dimensie die ik bij Batman zo boeiend en vermakelijk vind- maakt de film wat kaler, iets dat dat eerste uur prima ging maar daarna toch wel te kaal. Dit is een kleine film opgeblazen tot epische lengte. Ook Krevitz maakt niet heel veel indruk. Farrell als The Penguin dan wel weer. Uiteindelijk vervalt de film tot een vrij normale actiefilm die weliswaar onderhoudend is, maar niet heel geweldig. ook de actie is niet heel bijzonder geschoten. 3,5* waar veel meer potentie in had gezeten.

In de jaren 90 werd Batman verkracht door Joel Schumacher, maar vooral door Warner Bros. Cris Nolan en zijn broer Jonathan blies nieuw leven in de donkere held met Batman Begins. Er volgden twee geweldige sequels. The Dark Knight is een onderhand wel een klassieker geworden, maar voor mij wat overschat, als de geweldige Heath Ledger vertolking weghaalt, blijft er een uitstekende misdaad actie film over maar geen meesterwerk wat velen vinden.

Wat The Batman anders doet dan zijn voorgangers is dat ze Batmans detective kant laten zien, veel inspiratie gehaald uit geweldige graphic novels zoals The Long Halloween en Hush. Maar ook films zoals Zodiac en Se7en, Robert Pattison speelt een stille koude Bruce Wayne in zijn tweede jaar als Batman. Hij wil alleen helpen, wraak nemen. De titel beste Batman is een lastige, maar hij hoort zeker in de top drie met Affleck en Bale.

Wat echt verfrissend was dat er geen flashbacks waren. In bijna elke Batman film waren er flashbacks en vooral hoe zijn ouders zijn vermoord en de nasleep ervan. Daardoor kon je gewoon inleven in het verhaal zonder clichés. Eén van de sterkste dingen in de film is de relatie met Jim Gorden gespeeld door Jeffrey Wright. Ze hebben een tweejarige relatie en vertrouwen elkaar ontzettend ondanks dat Jim niet weet dat hij Bruce Wayne is. De film noir/detective word goed aangevuld met uitstekende actiescènes, strak gefilmd mooie Weide shots met een paar kippenvel momenten zoals de Batmobiel die zijn entree maakt was echt gaaf, je zag niets maar alleen geluid van de motor, de achtervolging en dan hoe de Batmobile uit de vuurzee tevoorschijn komt met OZ/pinguïn die leuk gespeeld is door een onherkenbare Colin Farrel. Net als The Dark Knight heeft The Batman een geweldige antagonist The Riddler gespeeld door Paul Dano. Hij speelt geen comicbook slechterik, maar een Jigsaw achtige psychotische, enge seriemoordenaar die klaar is met de stad waar hij in leeft en sleept Batman mee in zijn wereld.Selina Kyle gespeeld door Zoe kravitz was een goed, maar haar relatie met Batman was verwarrend. Maar dat is voor de kijker zelf om in te vullen.

The Batman is met afstand de beste DC film sinds The Dark Knight en met meerdere kijkbeurten en over een paar jaar overtreft de film van Nolan.

Ik heb er een volle week op moeten wachten, maar zat vanavond dan eindelijk in de bioscoop voor deze film. Als fan van Batman keek ik er best naar uit, maar aan de andere kant voelden de trailers ook weer als afwijkend dus het was afwachten wat het zou gaan worden.

Ik ging weer met gemengde gevoelens de zaal uit. The Batman is een meer dan sfeervolle, duistere en best wel grauwe misdaadfilm die met een detectiveverhaal rondom Batman wel een ander pad in is geslagen dan eerdere films, maar aan de andere kant staat deze film ook wel verder van me af dan klassieke Batmanfilms zoals de Burton titels en de Nolan-trilogie. Met drie uur speeltijd is de film aan de veel te lange kant, want er hadden genoeg scènes van mij wel ingekort of weggelaten mogen worden. De film mist tempo en ook al is alles heel vakkundig gemaakt, het duurde gewoon te lang. Een minuut of 130 was denk ik zat geweest, want inhoudelijk is de film ook weer niet heel bijzonder. Er zijn meer mindgames en Batman moet puzzelen, maar aan de andere kant weet Batman zo snel de antwoorden dat er voor de kijker nauwelijks spanning over blijft. De scène met het gezichtsmasker was er zo eentje. Veelbelovend, maar doordat Batman schijnbaar op alles na een seconde al het antwoord wist was het een beetje flauw. The Riddler is een geinige tegenstander, maar er is nooit een directe confrontatie en zeker als hij fysiek in beeld komt vond ik het niet zo pakkend meer. De actie was spaarzaam, maar wel weer fraai in beeld gebracht. Zeker met de Batmobile zit er wel een tof stuk in, maar het was wel weinig. Ik had wat meer bruut beukwerk willen zien, deze film was ook ideaal geweest voor een r-rating, maar helaas. Alsnog zitten er goede stukken in, maar wel wat weinig gezien de hele lange speelduur.

Verder is dit gewoon wel knap gemaakt qua beeld en geluid, maar de film voelt afstandelijk en kil aan. De personages zijn ook geen mensen waar ik iets voor voelde. Ik vond Selina Kyle heel matig gecast (en ik word ook wel moe van die vrouwen met van die korte mannenkapsels...), Riddler is vlakjes en Commissaris Gordon heeft ook weinig inhoud. En dan is er nog de relatie tussen Bruce en Alfred, maar meer dan een behoorlijke scène in het ziekenhuis aan het bed zat er ook niet in. Robert Pattinson heeft zo zijn momenten als Batman, maar heeft niet echt iets waarin hij echt uit weet te blinken. Ik vind het prima een gekwelde Batman te zien, maar deze depressieve en humeurige Batman is niet dé Batman waar ik naar op zoek was. Ik vond Nolan zijn interpretatie wel duister genoeg, het mag ook wel gewoon een superheld blijven. Het laatste deel van de film kent de nodige symboliek met de redding uit het water, met Batman als de teruggekeerde redder van Gotham. Dat zijn weer de momenten dat de film wat meer lading kreeg. Ik vind de film gewoon een tikje onbevredigend. Niet slecht, maar ik liep ook niet juichend naar buiten. Wel ben ik benieuwd naar de onvermijdelijke opvolger, zeker met de grote hint die je op het einde kreeg in Arkham.

3,5*

Nogal een flinke zit, die vooral heel gaaf begon. Eerste 10 minuten zijn wellicht het beste uit het Batman universum. (tot pak m beet na de toffe Nirvana-track)

Edoch, daarna komt het plot wat meer aan de gang en blijkt het toch (begrijpelijk) een wat klassieke filmnoir waarin toevallig een man met een vleermuispak rondloopt.

Moest er ook wel een beetje wennen dat daar verder niks over wordt uitgelegd en iedereen dat vrij normaal schijnt te vinden. Wat dat betreft is het niet echt een reboot lijkt me.

Maar goed ik ken de comics verder niet en geen idee hoe dicht deze versie staat bij dat bronmateriaal.

Blijft over een vermakelijke film met af en toe leuke (ook visuele) vondsten maar het blijft 175 minuten pulp natuurlijk.

Prima Batman film. Op voorhand wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van Robert Pattinson als Batman, maar het viel mij goed mee. Pattinson zet zijn rol goed neer en ook het overige acteerwerk is prima. Een sterke cast, waarbij het mij overigens wel was ontgaan dat Colin Farrell er deel van uitmaakt, want hij is onherkenbaar hier. Ik heb de film in de bioscoop gezien en tot aan de pauze vond ik het echt van hoog niveau, maar daarna wordt het wel iets minder. Overigens nergens matig of slecht hoor, maar de film duurt met bijna drie uur wellicht net iets te lang. Het plot is erg onderhoudend, maar wordt naar het einde toe wel wat minder interessant. Dano zet The Riddler zeker niet verkeerd neer, maar heel erg dreigend is hij nou ook weer niet. De film heeft een fijne sfeer, die doet denken aan de film Se7en. Het nummer van Nirvana versterkt die sfeer nog wat extra. Het is allemaal wel heel erg donker, dat zorgt op zich best voor wat extra sfeer, maar je zit wel drie uur naar donkere beelden te kijken. Goede film, maar ik zou de films van Nolan eerder nog eens opzetten dan deze.

De enige superheld van DC die door de jaren wat stand kon houden tegenover Marvel is Batman. Burton maakte met Batman het superheldengenre groot en de Dark Knight trilogie van Nolan zorgden voor nieuwe dynamiek in de blockbuster die ook bij andere films en franchises voor een nieuwe wind zorgden. Laatste tijd was DC achter Marvel aan het hinken in de hoop ook een universum uit te bouwen. Af en toe schoten ze raak, maar meestal mis. Tijd voor een nieuwe wind, of misschien wel back to the roots?

Geen evidente opdracht voor Matt Reeves, want met al die Batman-films is het vergelijk al snel gemaakt. Bovendien kan je moeilijk opnieuw hetzelfde verhaal vertellen. En de reeks Jokers - meestal ook sterk geacteerd - is ook al lang geworden. Reeves neemt Batman terug naar zijn roots, zonder er een origin-story van te maken. Batman terug als detective, terug getrokken achter zijn masker na de dood van zijn ouders met bijna niemand die hij vertrouwt. In The Batman is dat mooi geïllustreerd met de emo look. Zowel van Batman zelf als de sfeer en de muziek. Met een donker verhaal dat er bij past. Het is ook heerlijk donker geworden, we kruipen bijna mee achter het masker van de man. Met figuren die balanceren tussen mensen met hun goede en slechte kant enerzijds en halve karikaturen anderzijds.

The Batman is een film met een eigen stijl geworden. Geen handvol knipogen om de fans te pleasen, geen open deur naar een nieuw universum, geen flauwe oneliners om het lekker luchtige te houden. Een boeiend verhaal en de nodige spanning. Batman is ook terug detective en geen rijke snob die het enkel van gadgets moet hebben. Hier is hij terug een held.

Het eerste uur: Fantastische setting en pacing, het donkere grauwe sfeertje past perfect en het verhaal lijkt veelbelovend. Het lijkt erop dat ze meer de detective kant van de Batman gaan belichten, wat ik enkel kan toejuichen.

Het tweede uur: Het valt een beetje stil. Het speurwerk kan je niet echt ingenieus noemen en is meer berust op geluk dan op intelligentie. Het begint wel als een zware zit aan te voelen, op een paar knappe scènes na.

Het laatste uur: De ontknoping en onthullingen vallen redelijk tegen. Kon mij niet echt vinden in de beweegredenen van de Riddler die ik nogal flauw vond, waarna ik the final act beetje over the top vond en klopte het ook niet echt overal...

Uiteindelijk staat het pad dat ze hebben ingeslagen mij zeker aan, maar ik vond de Riddler flauw uitgewerkt (alhoewel de kleine stukjes waarin hij voorkwam best wel veelbelovend waren), de chemie met Catwoman wat geforceerd en overhaasd en vond ik het jammer dat ze van de Batman eerder een bruut met een pantser hebben gemaakt ipv hem wat intelligenter, subtieler en meer stealthy te maken.

Kijk desalniettemin uit naar deel 2.

Redelijk sterke Batman film. Het verhaal zit aardig in elkaar. De uitwerking is best verrassend. Het is niet een echte superheldenfilm vol met bombastische actie en special effects. Het is meer een detective achtige misdaadfilm. Een beetje in de sfeer van een mix van Seven en Watchmen. Op zich niet verkeerd. De film kent een continue spanning en een paar aardige actiescenes. Maar soms vraag je je af, waarom Batman Batman is omdat hij zelf weinig toevoegt aan het verhaal en net zo goed een niet superheld had kunnen zijn. Visueel ziet de film er erg mooi uit in een donker, grauwe en regenachtige setting. Het acteerwerk is verder dik in orde. Prima film. 4.0

Zeer geslaagde film die wat mij betreft alleen een half uur te lang door gaat. Had prima kunnen stoppen nadat the Riddler was gepakt, maar ik denk dat men er nog een grote actiescene in wilde stoppen. Terwijl het juist de kracht was dat actie kleinschalig was en de nadruk meer op het detective werk lag.

Ooo wat fijn dat er steeds meer nuchtere actie films worden gemaakt en deze speelt ook nog eens helemaal in het duistere/donkere Gotham City af en dat was een genot!. Geen flitsende beelden geen belasting voor je hersenen maar 3 uur lang mee gaan in het verhaal van een beginnende Batman en met een verassend goede Riddler (even ziek als de Joker). De rauwheid was op elke hoek van de straat te vinden en zet de juiste toon.

Is The Batman een perfecte film geworden? Nee, helemaal niet, verre van. Maar heeft het, zo 'recent' na de Nolan-trilogie, wel een bepaald soort bestaansrecht? Met andere woorden, doet de film iets anders en voegt het iets toe? Wat mij betreft wel. Matt Reeves gooit het over een hele andere boeg dan Nolan, en heeft een visie waar ik volledig achter kan staan. The Batman is een heerlijke hybride geworden tussen hyperrealisme en pure comic book vibes. Deze mix leidt tot een visuele stijl die je moeilijk kan categoriseren tot het een of het ander, maar Gotham City in deze film is daardoor wel gewoon een lekker otherworldly plek. Gothic, duister, verdorven, regenachtig (Fincher's invloed, ik denk maar aan Zodiac of Seven, is nooit ver weg). Een R-rating had perfect bij deze film gepast, maar het is nooit enorm storend dat het allemaal wat braver blijft. Ook wordt er hier volop ingezet op het detective-aspect, en dat voelde echt heel verfrissend aan. Het is een aspect van het karakter dat je anders nooit ziet, en gekoppeld met het feit dat je hier met een Batman te maken hebt die nog maar aan het begin van zijn vigilante-carrière staat, voelde dat heel naturel en geslaagd aan. De film is hierdoor traag, en de speelduur van 180 minuten is natuurlijk totaal onzinnig, maar het noir-sfeertje dat hierdoor gecreëerd werd was geweldig, en mag wat mij betreft doorgezet worden in de volgende delen. Het steeds terugkerende Something in the Way van Nirvana paste bovendien perfect bij de sfeer.

Pattinson is overigens een prima Batman, al had ik daar geen twijfels over op voorhand. Zijn korte momenten als Bruce Wayne zijn misschien wat te emo, maar ik verwacht dat dat wel wat gaat wegvallen in de vervolgdelen. Het is in ieder geval leuk om een Batman te zien die zijn weg nog niet gevonden heeft, en Pattinson portretteert dat ideaal. De uitschieter in de cast vond ik trouwens Colin Farrell als de Pinguin; heerlijk geacteerd, en ben benieuwd naar meer van hem. Dano was ook prima, hoewel een beetje ondergebruikt. Zijn scène met de Joker op het einde was wel erg intrigerend moet ik zeggen. In ieder geval is het een cast met heel erg veel potentie ook richting de vervolgfilms. Films waar ik naar uitkijk, want naar meer smaken doet dit zeker. Op vlak van iconische scènes, personages en actie tikt dit Nolan's Batman Begins en The Dark Knight niet aan (al zit er wel 1 übercoole scène met de Batmobile in deze film waar voorgenoemde films niet aan kunnen tippen), maar met Reeves' visie zie ik deze trilogie (?) alleen maar in stijgende lijn gaan eerlijk gezegd. Kleine 4*.

Prima film, heerlijk beetje duister, maar geenszins vervelend heb me 3 uur prima vermaakt met dit mooie epos

Nondeju wat was dit een verschrikking. Te lang, te braaf, te voorspelbaar, te niks.

Schoten jullie niet in de lach toen die "I am the night/fear/darkness/vengeance" lines voorbij kwamen? Met een strak gezicht. Ik zat te wachten op de clou, maar dat was dus serieus bedoeld.

Batman blijft gewoon beter werken op papier dan op scherm, ook al komt er soms een acceptabele poging voorbij (waar deze niet onder valt). Ik pak The Killing Joke er nog maar eens bij. Zucht.

Lang gewacht op weer eens een goed in elkaar geknutselde blockbuster..

Des te groter was de teleurstelling.. Wat een langdradig zeurderig verhaal, met een 'storyteller' die weinig boeiend is. De schrijvers hadden blijkbaar ook moeite om er een einde aan te breien, want dat slaat ook nergens op.

Slechte acteur voor batman/Wayne, en daar valt of staat de film mee, meen ik.

Catwoman was dan wel weer leuk om te zien, zo'n beetje het enigste boeiends.

Verder te donker, weinig actie en weinig humor, ronduit saai en dan wordt het een erg lange zit.

Jammer.