Rebecca (2020)

Ben ik de enige die vindt dat als dit soort films al een sex aanduiding krijgt, de vertrutting bij de kijkwijzer wel heel bizarre vormen begint aan te nemen?

Een onschuldige liefkozing op het strand, 2 seconden suggestie door een verrekijker, geen enkele tiet, kut of piemel en daar moeten de tere kinderzieltjes boven de 12 voor gewaarschuwd worden? Absurt!

Heb ooit de versie van Hitchcock gezien. Maar kon me daar weinig van herinneren. Ook tijdens het kijken van deze film kwam er weinig van door. Enkel het huis en de huishoudster deden een belletje rinkelen.

Enfin, het plot was dus voor mij als nieuw. Vond het een prima vertelling van Wheatley met mooie art direction en een hele fijne balscene.

Ruime 3,5

Misschien snel de versie van Hitchcock herzien.

Ik heb de Hitchcock versie nooit gezien en was nog niet bekend met het verhaal. Dat vond ik eigenlijk wel leuk, want de film was daardoor spannend (onheilspellend maar niet erg eng vond ik) en ik bleef benieuwd naar wat er zou komen. Het verhaal trok me mee, het was interessant en zat goed in elkaar. Daarnaast is de film fijn om naar te kijken door de mooie landschappen, aankleding, kostuums en hoofdfrolspelers.

Nou de sfeer van de film is helemaal prima, je gaat er vlot doorheen. Het is lekker spannend, etc. Geeft allemaal een beetje een Hitchcock feeling (of beter: de Hitchcock feeling zit er nog steeds lekker in). Mooie plot-twists, sterk verhaal, geweldige psychologie!

Het narratief is wel een beetje verouderd. De film blijft een beetje hangen in het idee dat de grootste angst voor de man een vrouw is die haar seksualiteit uit. Terwijl de film aan de andere kant suggereert dat een goede vrouw, juist een vrouw is die haar toekomst opgeeft voor een man, en zelfs zo ver wilt gaan om daarvoor de wet te breken. In werkelijkheid zijn de verhoudingen tussen goed-en-kwaad misschien eerder andersom.

Sterker nog: soms kon ik mij niet losmaken van het idee dat ik voor de slechteriken ben ( ik bedoel: hoe je het ook went of keert, die vent is wel een moordenaar ).

Je kunt je afvragen of het verstandig is een remake te maken van een klassieker van Alfred Hitchcock. De spannende roman van Daphne du Maurier leent zich heel erg voor verfilming, maar bij remakes ga je automatisch vergelijken. Dan schiet deze film schromelijk tekort ten opzichte van het meesterwerk uit 1940; een van Hitchcock's beste films.

Dat gaat niet alleen op voor het spanningsniveau, maar voor het acteerwerk over de hele linie. Kristin Scott Thomas heeft weliswaar goed gekeken naar de stijlvolle, uitermate kille vertolking van Judith Anderson in de Hitchcock-versie, maar zij kan daar bij lange na niet aan tippen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Lily James en Armie Hammer in vergelijking met de sublieme rollen van respectievelijk Joan Fontaine en Laurence Olivier.

Wat een heerlijke film, goed geacteerd, en lekkere sfeerbeelden.

Mooie film tot in de details, maar het is toch allemaal wel erg lang uitgerekt voor een nogal simpel verhaal. Er had wat meer moeten gebeuren denk ik.

Niet evident om een remake te maken van een Hitchcock film. Toch een type regisseur met een gekende stempel op zijn films en best een talentvolle man als het komt op suspense. Het verhaal van Rebecca is (net als andere van zijn films) gebaseerd op een boek. De basis blijft een goed verhaal en dat komt ook hier wel wat naar voor. Maar de film uit 1940 kreeg ook de nodige filmprijzen. Door zijn bekendheid is het moeilijk om de films niet met elkaar te vergelijken.

Deze Rebecca uit 2020 is wel mooi gefilmd, de setting in een mooi kasteel, nodige kostumering en zo. En met 2 hoofdacteurs die het op zich niet slecht doen. Maar de film mist een ziel, de spanning komt niet echt naar voor en beide acteurs hebben ook al betere rollen gespeeld. Dankzij het budget en de grote namen achter deze titel is het nog best aangenaam om te zien, maar is het ook niet meer dan gemiddeld. Jammer, want dit heeft best wel potentie. Of wordt hiermee nog eens duidelijk dat talenten van oa Hitchcock en acteurs Joan Fontaine en Laurence Olivier nog worden onderschat? Om te zwijgen van de toenmalige cinematografie die één van de Oscars kon verzilveren.

Natuurlijk (?) heb ik de Hitchcock film niet gezien of het boek gelezen. Maar dit is wel heel mooi.
Lily James is wat meer ingetogen, op de een of andere manier (ja, ik vind haar uitstraling heel uitbundig, zeg maar), Armie Hammer blijft oogstrelend, wat mij betreft. Kristin is hier de kers op de taart.
Ik krijg (kreeg) zeker een jaren '40 gevoel, dat absoluut. De aankleding van het hele gebeuren doet gewoon heel erg aan vroeger tijden denken. Ergens heeft het, enigszins dan wel, een wat onschuldiger zicht dan een setting in de jaren 50-90.

Dat huis! De omgeving! O! Ik wil naar Frankrijk of waar dat huis ook staat! Ik wil sowieso rondlopen in een kasteel, wijn proeven, baguette eten, die uiteraard gedoopt is in de koffie.. Dus ik droom maar verder.

Uitstekend.

Toch wel een enorm grote verrassing en waarschijnlijk zelfs de grootste verrassing van het jaar 2021. Normaal weet ik vooraf wel wat voor een cijfer ik een film ga geven, bij deze film had ik nooit verwacht dat het cijfer boven de 3,0* zou gaan zitten. Wheatley overstijgt zichzelf qua regie met deze film, totaal niet verwacht.

Vooral omdat ik meer zijn rauwere regiestijl gewend ben, niet dit soort gestileerde regie. Hij staat echter zijn mannetje op behoorlijke wijze, en ik schrik er zelfs van dat dit Hitchcock moet voorstellen. Wat mij betreft ontstijgt dit Hitchcock met gemak. Het mag misschien niet zo innovatief zijn als een Hitchcock, maar het ziet er ontelbaar keer mooier uit.

De stijl is prachtig en de film blinkt uit van de details. Tevens is het knap hoe Wheatley uit elke locatie de juiste sfeer weet te persen. Zowel de zomerse, de chique als de koude sfeer weten in aparte scenes uitmuntend naar voren te komen en zo heb ik er op het vlak van cinematografie niets op aan te merken. Schitterende stijl, met precisie en passie uitgevoerd.

Jammerlijk is het verhaal zelf niet al te boeiend en het laatste halfuur gooit de boel iets te veel op het gaspedaal waardoor het eerste anderhalfuur die meer van de opbouw was wat wordt verwaarloosd. Omdat het verhaal toch al een beetje simplistisch was is het snel deels vergeven, maar voor het slot van de film is het niet bepaald mooi of bevredigend.

Verder is het acteerwerk on-point en heb ik de volledige speelduur genoten van de prachtige beelden en sterke regie. Het mist misschien wat emotionele betrokkenheid, verder heb ik weinig aan te merken op dit romantische mysterie met wat geestenelementen erin. Een erg plezante verrassing en voor mij ook meteen een teken dat ook regisseurs met een eigen stijl andere stijlen klakkeloos kunnen uitvoeren.

Nooit het origineel gezien; ik heb er ook weinig behoefte aan, gezien ik niet zo erg van de oude films ben. Deze film voelt in ieder geval bij de tijd aan, is netjes opgenomen zonder echt te verbazen weliswaar. Verder een aardige sfeer en een intrigerend plot. Ik moet bekennen dat ik de twist niet helemaal zag aankomen, ondanks dat het logisch aanvoelt. Verder aardig acteerwerk, met name van Scott Thomas. 3,5*.

Hoe vaak is dit verhaal verfilmd? Ik kan in ieder geval drie versies vinden maar wellicht zijn er nog meer?

Nogal kansloos.

Niet zozeer door de vergelijking met de Hitchcock versie - want die heb ik nooit gezien. Maar wel door de zouteloze vertolkingen van Hammer en James, de stijlfouten in hoe de hedendaagse omgangsvormen veel te veel doorklinken, de slappe spanningsboog waardoor ik nooit echt benieuwd was wat de volgende minuut weer zou opleveren. Alleen KST en een paar van de kleinere bijrolletjes zoals het kamermeisje lijken ietwat de moeite genomen te hebben om zich in haar karakter te verdiepen. En dan nog wat ze met Lily James hebben gedaan - een behoorlijke kapper was al teveel gevraagd kennelijk.

En vooral schrijnend als je er even over mijmert hoe scherp deze productie afsteekt tegen een traditionele Britse (of eigenlijk misschien BBC) productie. Een wereld van verschil.

Mooie mysterieuze film !

Mooie Gotische verfilming naar het boek van Daphne du Maurier. Lily James en Armie James zijn overtuigend in de hoofdrollen en ook Kristin Scott Thomas speelt met veel charisma en overtuiging haar rol. Het grootste pluspunt van deze film is echter de sfeer en de aankleding. Aan elk detail is gedacht en draagt bij aan het idyllische plaatje.

De muziek is schitterend, het kasteel is prachtig en de hele omgeving straalt precies de mysterieuze sfeer uit die nodig is in een film als deze. Tijdens het kijken had ik regelmatig het gevoel dat ik even terug ging in de tijd of in een andere wereld terecht was gekomen.

Enig puntje van kritiek vond ik het scenario dat voor mijn gevoel niet overal even lekker liep. Pakweg het eerste anderhalf uur kabbelt heerlijk voort en in pakweg de laatste 40 minuten gaat de film in een versnelling en voelt hier en daar wat afgeraffeld.

Als geheel maakte de film echter grote indruk en kan zeker de boeken in als een hele sterke verfilming van het werk van Daphne du Maurier. Het oog voor detail en de smaakvolle manier waarop alles in beeld werd gebracht verdiend louter lof.

Erg goed!

Kansloos gezien de veel betere uitvoering van de originele versie van Hitchcock. Men spreekt hier van sfeer, maar dat is niks in vergelijking met die van Hitchcock. Beetje zoutloos. Natuurlijk dragen de mooie locaties wel bij en doet de cast het wel aardig, maar het verhaal kent een te lange aanloop die geen meerwaarde biedt en van spanning is er geen sprake van. Naar het einde toe dooft de film als een nachtkaars uit. 5/10

De beste 'Rebecca' ooit gemaakt. En er zijn er veel gemaakt. Maar met nieuwe inzichten, locaties, spelopvattingen en vertelconventies een feest om naar te kijken. En dat geldt natuurlijk ook voor Lily James. Ze heeft genoeg in huis voor deze rol. Een feest om naar haar te kijken. I'am hooked.

Het is meest opmerkelijke aan deze film is de lange vrij slome aanloop en de vaart in het laatste halfuur. Desondanks is het mooi en sfeervol verfilmd op mooie locaties, maar het rolletje van het kamermeisje had meer verdiend. Lily James draagt de film.

Heel goed punt. Nederland wordt met het jaar erger.

Wisselvallige update van het boek van Daphne Du Maurier, eerder en beter verfilmd door Alfred Hitchcock. Visueel een lust voor het oog, met prachtige locaties en production design, maar inhoudelijk ontbreekt het aan sfeer en de personages zijn niet bijster interessant. Leuke opbouw, maar eenmaal aangekomen op het landgoed van Maxim De Winter (een vlakke Armie Hammer) zakt de boel langzaam weg in middelmatigheid. Regisseur Ben Wheatley bewijst dat hij om kan gaan met een groter budget, maar het script laat hem een beetje in de steek.

Vandaag leg ik ook bloemen op het graf van de film Rebecca. Deze week begraven wegens volkomen oninteressante film. Een remake en dan nog van Hitchkock. Ik had beter moeten weten maar Sight and Sound omschreef deze film als een interessante romantisch invalshoek van het verhaal van Du Maurier. Maar nee, deze versie is geen interpretatie van het boek, enkel een verfilming van het plot dat bijna hetzelfde is als de Hitchkock versie. Geen uitbreiding naar backstory of motieven (wat wou De Winter bereiken met haar mee te nemen naar Manderlay bv), hier en daar een idee (de zwerm als de geest van Rebecca) maar geen visie. Regisseur Ben Weatley zag dit als een opdracht. Weliswaar een gepolijste versie, visueel up to date (met bv flitsende montage, score van catchy pop deuntje) waarin het onderhoudend genoeg is om te kijken tot het einde. Maar als je de versie uit 1940 kent, dan is er geen verassing en weet je wat er komt. Je kan je dus afvragen waarom in godsnaam die remake. Maar misschien moeten we de zaak gewoon vergeten.