Rebecca (2020)

Goeie film waarin een kersverse bruid moeite heeft met de geest van de eerdere vrouw van haar man. Een goed opgebouwd verhaal waarin het mysterie zich langzaam ontvouwt. Vooral prachtig aangekleed (de kostuums, de locatie en vooral het huis). Van de cast weet Kristin Scott Thomas het meeste indruk te maken. Echter kwamen bij het origineel de pscyhologische onderlinge verhoudingen wat beter naar voren.

Omdat dit een film was waar ik het echt niet van had verwacht hoe het zou eindigen, vind ik zelf dat het verhaal goed geschreven is. Ik heb begrepen dat het een boek is en dat er al een keer een film van is gemaakt. Omdat ik deze nooit heb gezien en gelezen. Vond ik deze film gewoon geweldig. Het is zeker een verhaal waarvan ik het einde niet had verwacht. Het einde is goed en zeker niet wat je dankt. Daarom maakt het juist leuk om te blijven kijken.

Voor de hele review: Review: Rebecca

Vond Rebecca uiteindelijk een beetje een manusje van alles en dat komt de film niet ten goede. De lijn die in de film wordt gekozen is duidelijk en ik snap de opzet, maar doordat de film telkens van toon verandert is het onvermijdelijk dat bepaalde gedeeltes van de film beter uit de verf komen dan de ander.
Rebecca begint als een romantisch sprookje in Monte Carlo. De kleurenfilter is er ook naar en het is zo zoetsappig dat je het glazuur van je tanden afspringt. Maar het werkt aan de andere kant wel en biedt een goed contrast met de rest van de film, want eigenlijk zit te wachten tot de toon gaat veranderen, want je weet dat het gaat komen. Eenmaal in het enorme landhuis in Engeland verandert het sprookje van James langzamerhand in een nachtmerrie. De film wordt grauwer en er ontstaat een psychologisch spelletje van Scott Thomas, die James steeds verder weet te ontwrichten. De spanning is om te snijden en beetje bij beetje wordt het raadsel rondom de overleden Rebecca wat duidelijker. Des te jammer vind ik het dat het op het laatst opeens in een sneltreinvaart gaat en er nog wat rechtbankscenes aan toegevoegd worden. Dit ontneemt de spanning weg en doet toch afbreuk aan de zorgvuldige opbouw vanaf het mierzoete sprookje naar de grauwe werkelijkheid waarin James haar personage uiteindelijk terecht komt. Mij part was de film nooit "naar Londen" gegaan en was het psychologische spelletje in het landhuis op een andere manier geëindigd. Het zijn net die 20 minuten invulling voor het daadwerkelijke einde dat mij part de film afhoudt van een hogere score bij mij.

3,0*

Na het zien van de remake op Netflix blijkt maar weer hoe verrekte goed de Rebecca-verfilming van Hitchcock is. Wat een teleurstelling is dit niemandalletje door nota bene de regisseur van High-Rise...

Keurig netjes verzorgde netflix productie wederom, maar de fraaie beelden kunnen niet verhullen dat het script nogal rammelt, wat uiteindelijk leidt tot een chaotisch en zelfs pijnlijk laatste half uurtje. Het verhaal van Daphne du Maurier heeft best scherpe randjes, en de master of suspense had er al een behoorlijke versie van gemaakt dus onbevooroordeeld ben ik niet, maar desondanks meen ik te kunnen zeggen dat dit wel een overbodige, beetje gekke film is geworden. Wijkt soms nogal af van het origineel en de bedachte toevoegingen zijn geen verbeteringen. Het potentieel voor een grote mannen film die op een te kinderlijk niveau is blijven steken zou je kunnen zeggen(want bij netflix moet het het liefst toegankelijk voor het hele gezin zijn). Een beetje een hutspot van verschillende genres(suspense, romantiek, drama) maar uiteindelijk te weinig om echt indruk te maken. De stokoude eerste versie was misschien ook niet volmaakt en zeker niet één van Hitchcock beste, maar had in ieder geval meer stijl en eigen smoel. Zelfde voor de acteurs: iedereen doet vreselijk zijn best en krijgt een nipte voldoende voor zijn bijdrage maar Hammer is geen Olivier, de te nerveus spelende James zeker geen Fontaine en ook Thomas haalt het niet bij de destijds legendarische Anderson, waardoor je als kijker met geen van de personages echte affiniteit voelt. Enfin, niet zo belangrijk, ga liever de eerste versie nog eens bekijken.

Als je de Hitchcock verfilming kent, en geen historisch besef valt je ten deel als dat niet zo is, is het onmogelijk niet te vergelijken. Maar toch, de verfilming kijkt lekker weg en sommige momenten doen je het origineel even, heel even maar, vergeten. Uitstekende rol van de huishoudster en de film ziet er schitterend uit. Mooie opnamen en fraaie couleur locale. Goede bijrol van het kamermeisje, die zo uit een schilderij uit de late middeleeuwen kan stappen. Waarom is de herverfilming dan echt minder: de hoofdrolspelers. De heer De Winter heeft de uitstraling en het charisma van een paspop met weliswaar aristocratische kleding maar geen inhoud. En het te jonge mevrouwtje De Winter: die verwacht je aan de kassa van een Duitse prijsvechter. Wat een foute casting, hoe is dit mogelijk?

Maar de kijker komt de twee uren makkelijk door en zal daarna deze versie snel vergeten. Drie sterren en dat is afgerond naar boven.

Hitchcock-remakes zijn nog altijd vrij zeldzaam, en ik hoop niet dat nu een nieuwe trend wordt gezet. Want ik vond dit best een tegenvaller van Wheatly. Niet dat Rebecca slecht is, zeker niet, maar het voegt weinig toe aan het origineel en de acteurs zijn toch echt te licht voor hun rol. Met uitzondering van Scott Thomas misschien, die haar personage wel aardig benadert, maar ook zij komt niet in de buurt van de oorspronkelijke Danvers.

Verder maakt Rebecca 2020 enkele opmerkelijke wijzigingen ten opzichte van Rebecca 1940. Zo wordt Rebecca in het origineel gedood door een klap, en niet door een wapen. Dat maakt het vervolg ook veel logischer want een kogelinslag lijkt me niet al te lastig te traceren bij een autopsie, ook niet als het lichaam is ontbonden. Dus in deze versie zou, met wat beter politiewerk, De Winter alsnog hangen. En Mrs De Winter's speurwerk bij de dokter in Londen sloeg natuurlijk nergens op en diende alleen maar om wat spanning op te wekken.

Wat me echter het meest tegenvalt is het ontbreken van de hand van Wheatly. Geen enkele scène leek zijn signatuur te dragen. Ik had toch wel een iets eigenzinniger film verwacht maar dat komt er bepaald niet uit. Degelijk maar allesbehalve bijzonder dus, met als voornaamste pluspunten de fraaie beelden van het oude huis en (vooral) de omgeving.

Maar voor degenen die weinig ophebben met zwart-wit cinema -en dat zullen er nogal wat zijn- zal deze versie wellicht welkom zijn.

Redelijke verfilming. Visueel zeker in het begin erg mooi, lekker zomers en vol kleuren. Daarna wordt het palet een stuk minder boeiend, al past dat wel bij de toon verder en de sfeer is best oké. Ook heb ik me niet verveeld. Maar de twee hoofdpersonen vond ik erg mager, Hammer weet nauwelijks uitstraling te geven (terwijl hij het doorgaans daarvan moet hebben) en James is een prima actrice maar ik vond haar niet in deze rol passen. Maar al met al krijgt de film nog wel een voldoende. 3,0*.

Even moedige als merkwaardige poging van Wheatley tot een remake van Hitchcocks' Rebecca.

Moedig omdat een remake van een van de betere Hitchcock films gauw overbodig is en moeilijk

te evenaren. Merkwaardig gelet op Wheatley's eerdere films die over het algemeen eigenzinnig

zijn met een munt op zonderlinge of hilarische ontwikkelingen.

Bekende door mij gewaardeerde films uit het verleden zie ik sowieso het liefst ongemoeid gelaten.

Wat mij betreft slaat Wheatley de plank hier ook behoorlijk mis, visueel vooral aan het begin zeker

niet onaardig maar komt het niet in de buurt bij de onheilspellende sfeer van de film van Hitchcock.

En wordt het gaandeweg alleen maar minder. Is het eigenlijk vooral jammer dat Wheatley in deze

film de Britse benadering heeft losgelaten, en zich heeft laten verleiden tot een meer gelikte aanpak

van de kenmerkend Amerikaans gekunstelde leest. En komt het acteerwerk van de acteurs daarmee

ook tamelijk onwezenlijk over.

Een tegenvallende Wheatley voor mij. Met de hoop dat hij met een volgende film terugkeert naar het regisseren van films als voorheen.

Je kunt je afvragen of het verstandig is een remake te maken van een klassieker van Alfred Hitchcock. De spannende roman van Daphne du Maurier leent zich heel erg voor verfilming, maar bij remakes ga je automatisch vergelijken. Dan schiet deze film schromelijk tekort ten opzichte van het meesterwerk uit 1940; een van Hitchcock's beste films.

Dat gaat niet alleen op voor het spanningsniveau, maar voor het acteerwerk over de hele linie. Kristin Scott Thomas heeft weliswaar goed gekeken naar de stijlvolle, uitermate kille vertolking van Judith Anderson in de Hitchcock-versie, maar zij kan daar bij lange na niet aan tippen. Mutatis mutandis geldt dat ook voor Lily James en Armie Hammer in vergelijking met de sublieme rollen van respectievelijk Joan Fontaine en Laurence Olivier.

Niet evident om een remake te maken van een Hitchcock film. Toch een type regisseur met een gekende stempel op zijn films en best een talentvolle man als het komt op suspense. Het verhaal van Rebecca is (net als andere van zijn films) gebaseerd op een boek. De basis blijft een goed verhaal en dat komt ook hier wel wat naar voor. Maar de film uit 1940 kreeg ook de nodige filmprijzen. Door zijn bekendheid is het moeilijk om de films niet met elkaar te vergelijken.

Deze Rebecca uit 2020 is wel mooi gefilmd, de setting in een mooi kasteel, nodige kostumering en zo. En met 2 hoofdacteurs die het op zich niet slecht doen. Maar de film mist een ziel, de spanning komt niet echt naar voor en beide acteurs hebben ook al betere rollen gespeeld. Dankzij het budget en de grote namen achter deze titel is het nog best aangenaam om te zien, maar is het ook niet meer dan gemiddeld. Jammer, want dit heeft best wel potentie. Of wordt hiermee nog eens duidelijk dat talenten van oa Hitchcock en acteurs Joan Fontaine en Laurence Olivier nog worden onderschat? Om te zwijgen van de toenmalige cinematografie die één van de Oscars kon verzilveren.

Uitstekend.

Toch wel een enorm grote verrassing en waarschijnlijk zelfs de grootste verrassing van het jaar 2021. Normaal weet ik vooraf wel wat voor een cijfer ik een film ga geven, bij deze film had ik nooit verwacht dat het cijfer boven de 3,0* zou gaan zitten. Wheatley overstijgt zichzelf qua regie met deze film, totaal niet verwacht.

Vooral omdat ik meer zijn rauwere regiestijl gewend ben, niet dit soort gestileerde regie. Hij staat echter zijn mannetje op behoorlijke wijze, en ik schrik er zelfs van dat dit Hitchcock moet voorstellen. Wat mij betreft ontstijgt dit Hitchcock met gemak. Het mag misschien niet zo innovatief zijn als een Hitchcock, maar het ziet er ontelbaar keer mooier uit.

De stijl is prachtig en de film blinkt uit van de details. Tevens is het knap hoe Wheatley uit elke locatie de juiste sfeer weet te persen. Zowel de zomerse, de chique als de koude sfeer weten in aparte scenes uitmuntend naar voren te komen en zo heb ik er op het vlak van cinematografie niets op aan te merken. Schitterende stijl, met precisie en passie uitgevoerd.

Jammerlijk is het verhaal zelf niet al te boeiend en het laatste halfuur gooit de boel iets te veel op het gaspedaal waardoor het eerste anderhalfuur die meer van de opbouw was wat wordt verwaarloosd. Omdat het verhaal toch al een beetje simplistisch was is het snel deels vergeven, maar voor het slot van de film is het niet bepaald mooi of bevredigend.

Verder is het acteerwerk on-point en heb ik de volledige speelduur genoten van de prachtige beelden en sterke regie. Het mist misschien wat emotionele betrokkenheid, verder heb ik weinig aan te merken op dit romantische mysterie met wat geestenelementen erin. Een erg plezante verrassing en voor mij ook meteen een teken dat ook regisseurs met een eigen stijl andere stijlen klakkeloos kunnen uitvoeren.

Nooit het origineel gezien; ik heb er ook weinig behoefte aan, gezien ik niet zo erg van de oude films ben. Deze film voelt in ieder geval bij de tijd aan, is netjes opgenomen zonder echt te verbazen weliswaar. Verder een aardige sfeer en een intrigerend plot. Ik moet bekennen dat ik de twist niet helemaal zag aankomen, ondanks dat het logisch aanvoelt. Verder aardig acteerwerk, met name van Scott Thomas. 3,5*.

Nogal kansloos.

Niet zozeer door de vergelijking met de Hitchcock versie - want die heb ik nooit gezien. Maar wel door de zouteloze vertolkingen van Hammer en James, de stijlfouten in hoe de hedendaagse omgangsvormen veel te veel doorklinken, de slappe spanningsboog waardoor ik nooit echt benieuwd was wat de volgende minuut weer zou opleveren. Alleen KST en een paar van de kleinere bijrolletjes zoals het kamermeisje lijken ietwat de moeite genomen te hebben om zich in haar karakter te verdiepen. En dan nog wat ze met Lily James hebben gedaan - een behoorlijke kapper was al teveel gevraagd kennelijk.

En vooral schrijnend als je er even over mijmert hoe scherp deze productie afsteekt tegen een traditionele Britse (of eigenlijk misschien BBC) productie. Een wereld van verschil.

Mooie Gotische verfilming naar het boek van Daphne du Maurier. Lily James en Armie James zijn overtuigend in de hoofdrollen en ook Kristin Scott Thomas speelt met veel charisma en overtuiging haar rol. Het grootste pluspunt van deze film is echter de sfeer en de aankleding. Aan elk detail is gedacht en draagt bij aan het idyllische plaatje.

De muziek is schitterend, het kasteel is prachtig en de hele omgeving straalt precies de mysterieuze sfeer uit die nodig is in een film als deze. Tijdens het kijken had ik regelmatig het gevoel dat ik even terug ging in de tijd of in een andere wereld terecht was gekomen.

Enig puntje van kritiek vond ik het scenario dat voor mijn gevoel niet overal even lekker liep. Pakweg het eerste anderhalf uur kabbelt heerlijk voort en in pakweg de laatste 40 minuten gaat de film in een versnelling en voelt hier en daar wat afgeraffeld.

Als geheel maakte de film echter grote indruk en kan zeker de boeken in als een hele sterke verfilming van het werk van Daphne du Maurier. Het oog voor detail en de smaakvolle manier waarop alles in beeld werd gebracht verdiend louter lof.

Erg goed!

Kansloos gezien de veel betere uitvoering van de originele versie van Hitchcock. Men spreekt hier van sfeer, maar dat is niks in vergelijking met die van Hitchcock. Beetje zoutloos. Natuurlijk dragen de mooie locaties wel bij en doet de cast het wel aardig, maar het verhaal kent een te lange aanloop die geen meerwaarde biedt en van spanning is er geen sprake van. Naar het einde toe dooft de film als een nachtkaars uit. 5/10

De beste 'Rebecca' ooit gemaakt. En er zijn er veel gemaakt. Maar met nieuwe inzichten, locaties, spelopvattingen en vertelconventies een feest om naar te kijken. En dat geldt natuurlijk ook voor Lily James. Ze heeft genoeg in huis voor deze rol. Een feest om naar haar te kijken. I'am hooked.

Wisselvallige update van het boek van Daphne Du Maurier, eerder en beter verfilmd door Alfred Hitchcock. Visueel een lust voor het oog, met prachtige locaties en production design, maar inhoudelijk ontbreekt het aan sfeer en de personages zijn niet bijster interessant. Leuke opbouw, maar eenmaal aangekomen op het landgoed van Maxim De Winter (een vlakke Armie Hammer) zakt de boel langzaam weg in middelmatigheid. Regisseur Ben Wheatley bewijst dat hij om kan gaan met een groter budget, maar het script laat hem een beetje in de steek.