Pahanhautoja (2022)

Erg benieuwd hier naar . Hoop dat ie snel ergens te streamen is .

Vanaf 7 april 2022 in de bioscoop (The Searchers)

Hatching: een heerlijk eigenzinnig Fins horrorsprookje - VPRO Cinema

Aangekondigd bij the Searchers Be maar voorlopig nog TBC. Hopelijk komt deze nog in bioscoop.

In België voorlopig nog niet. Enkel op het filmfestival van Oostende.

Zeer fijn Fins horrorsprookje met een zalige Siiri Solalinna in de hoofdrol. Denk een van m'n eerste Finse films en meteen top ervaring. Er hangt heerlijk sfeertje en er zijn wel wat vette knipogen nr her en der. Dikke aanrader. 8/10.

Onsmakelijke onderonsjes.

Voor liefhebbers van horror uit de jaren 80 is het wellicht genieten van dit duistere Finse verhaal. In Pahanhautoja (Hatching) wordt de zogenaamde 'body horror' opnieuw belicht. En hoe! Met de felste lampen, want ondanks het donkere scenario speelt alles zich af in het volle licht. Wie van gore houdt moet hier wezen. Er is geen donker hoekje te bekennen in het poppenhuis van een te perfecte familie, die ook nog eens de schijn ophoudt.

En die schijn wordt overschaduwd wanneer de onschuldige dochter van het gezin een ei meeneemt naar huis. Het uitbroeden verloopt vlotjes, maar er blijkt geen leuk of lief vogeltje te zijn geboren. Het griezelen kan beginnen. Toch blijft het voornamelijk bij smerigheden en minder bij spanning. Soms valt er zelfs licht te glimlachen om het gezin dat wordt aangevoerd door een obsessief vloggende moeder.

Toch wordt hier een Scandinavische Alex van Warmerdam gemist. Want de karakters boeien eigenlijk niet voldoende. Ze zijn inwisselbaar voor de akelige animatronics en onsmakelijke onderonsjes met het weerzinwekkende wezen. Gelukkig geen CGI, al doen de menselijke hoofdrolspelers zelf helaas wel te kunstmatig aan. Waarschijnlijk bewust, maar hierdoor blijft het allemaal wel wat oppervlakkig.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Verzorgen of verstikken? Tja het leven valt niet mee als je een dochter bent van een moeder die lifestyle influencer is. Heel het leven is klaar voor opname: het huis is altijd spic en span en geheel in hippe pastelkleuren en bloemenprints. Dit wordt in luttele minuten verstoord wanneer een verdwaalde vogel voor chaos zorgt. Wow...wat een symboliek... Het wordt dus direct duidelijk de film gaat meer voor dramatische elementen en metaforen dan de 'horror' van iets engs of gruwelijks. Nou vooruit...er zijn nog enkele thriller-elementen en zeer lichte bodyhorror en wat bloed en braaksel. Tja als hond in een horrorfilm ben je leven sowieso niet zeker! Toch was de film ook niet echt vervelend! Dat is voor een gedeelte te danken aan het wezen dat uiteindelijk uit het ei komt en werd gemaakt door de Nederlandse animatronics-ontwerper Gustav Hoegen (Ex Machina, Prometheus, Star Wars: Rogue One, Jurassic World). Het design van het monster ziet er goed uit ( (een beetje chauvinisme moet kunnen?) en roept een ongemakkelijk gevoel op. Ook het acteerwerk van de jonge actrice Siiri Solalinna in een dubbelrol is goed en keurig te noemen. Als speelfilmdebuut van de Finse regisseur Hanna Bergholm was dit wel opvallend maar teveel metafoor en te matig uitgewerkte horror deden mij de film toch enigszins laten tegenvallen. Over het algemeen was dit niet slecht, maar geen topper voor mij.

Bijzondere film, die soms schuurt (je zal zo'n moeder hebben), maar toch wel tot het laatst zeer blijft boeien. Ik kan niet zeggen dat ik eerder zo'n film gezien heb. De taal is ff wennen, maar gaat snel. Aan de ene kant soms wat traag, maar aan de andere kant heeft het ook wel z'n bedoelingen om de sfeer op te krikken. Al met al prima vermaakt

Wanneer een vogel onverhoopt het huis binnenvliegt waar de jonge turnster Tinja [Siiri Solalinna] woont, draait Tinja’s moeder [Sophia Heikkilä] het arme beestje letterlijk de nek om. Wanneer Tinja een vogelei ontdekt besluit ze het uit te broeden. Een bizar uitgangspunt voor een uiterst bizarre psychologische horrorfilm waar Scandinavische filmmakers een patent op hebben. De band die Tinja opbouwt met het ‘kuiken’ is uiteraard een metafoor. Het zonderlinge uitgangspunt maakt dit niet voor iedereen toegankelijk, Bergholm – die zelf het verhaal bedacht – vindt een goede balans tussen zwarte komedie, familiedrama en psychologische horror.

Hatched

Ben blij dat mrklm hierboven het goed uitlegt haha, wat een aparte film. Ik wist van te voren niet wat ik moest verwachten, maar dit had ik niet verwacht. Verrassend? Zeker! Raar? Ja, ook raar. Wat speelde Solalinna hier goed zeg en wat was die moeder evil en egocentrisch. Goede CGI en catchy muziek gedurende de film. Ik weet eigenlijk niet verder wat ik erover moeten zeggen. Deze aparte -met metaforische aspecten - film moet je zelf maar gaan bekijken, haha.

3 sterren.

Deze aparte, originele en sfeervolle horrorsprookjesfilm uit Finland, van de beginnende regisseur Hanna Bergholm, zag ik laatst voorbijkomen via een pindakaas-winkel en leek me wel interessant.

Nadat de veeleisende en bloggende moeder (Sophia Heikkilä) een binnengevlogen kraai de nek heeft omgedraaid in hun huis, vindt 12-jarige dochter en turnster Tinja (Siiri Solalinna) in het bos een verlaten nest met een ei. Dat neemt ze mee naar huis en broedt ze uit in haar lievelingsknuffel. Maar het ei blijft groeien, gevoed door Tinja’s tranen, en is al snel zowat even groot als Tinja zelf, totdat het openbreekt en er een vreemd wezen uitgekropen komt. Dat kan niet zomaar een vogeltje zijn!

Dit is vooral een portret van een opgroeiend en doodsbang meisje, die niet zozeer bang is voor het enge wezen, maar voor haar veeleisende moeder, voor wie Tinja het nooit goed genoeg kan doen. Voor haar moeder volstaat niets minder dan perfectie. Tinja en haar jongere broertje Matias (Oiva Ollila), die ze volkomen negeert, lijken in haar ogen vooral rekwisieten in haar dagelijkse en grenzeloze optimistische vlog "Heerlijk Dagelijks Leven". Het hele leven is klaar voor opname, het huis is altijd spic en span en niet ingericht op kindercomfort maar met een oog op de camera, dus met veel wit, veel glas en veel bloemenprints in pasteltinten. Tinja’s talent voor turnen wordt door moeder gretig aangegrepen om haar eigen mislukte sportverleden te verwerken. Dus dochter Tinja, qua uiterlijk een kopie van haar, moet maar excelleren voor haar.

Bergholm's film handelt over de horror in het alledaagse gezinsleven, dat buiten moeder, dochter en zoontje nog bestaat uit een vader (Jani Volanen), en de zaken die het daglicht niet verdragen en toch onder onze ogen plaatsvinden. In de film overheerst dan ook fel Ikea-licht, zelfs overdag, witter dan wit, en is dit in kraakhelder digitaal formaat opgenomen zoals een andere aparte Scandinavische horrorfilm, te weten "Midsommar (2019)". Het lampje op het nachtkastje van Tinja doet in dit geval niets tegen het nachtelijk gebroed, de donkerste hersensspinsels. Is horror in het daglicht eigenlijk niet beangstigender dan in de nacht, lijken deze films zich af te vragen.

De horror staat haaks op het grootste gedeelte van de esthetiek van de film. Het huis is lieflijk, de dagen zijn licht en zonnig en de kleding van de personages past precies bij het perfecte plaatje dat de moeder schetst. De meeste horrormomenten (met hier en daar ook wat goor momenten zoals het eten van het braaksel door het vogelgebroed welke Tinja uitkotst) vinden wel in het donker plaats, in een mistig bos of in Tinja's slaapkamer. Omdat alles wel behoorlijk voorspelbaar is, is het nooit echt schrikken of eng, maar het design van het monster ziet er goed uit en roept een ongemakkelijk gevoel op.

Het vogelgebroed wat de naam Alli (wat ook een liedje is welke Tinja en haar moeder steeds zingen om iemand in slaap te krijgen) krijgt van Tinja lijkt op een kruising tussen de snavel gebekte creaturen in de Fantasy / Avontuur film "The Dark Crystal (1982)", de vrouw met het niet bepaald prettige gezicht in "Jenifer (2005)" en de transformeerde professor Seth Brundle in de Horror / Sciencefiction film "The Fly (1986)". Net als in de horrorklassieker van regisseur David Cronenberg, manifesteert het lichamelijke trauma van Tinja zich volgens een akelig precies metrum en kun je de klok gelijkzetten op de gruwelen. Niettemin kruipt haar lot onverwacht ver onder de huid.

Tenslotte bezit "Pahanhautoja" een stevige snuf aan galgenhumor die aanschurkt tegen satire op het perfecte plaatje van sociale media. De zucht van Tinja’s moeder naar online perfectie leidt namelijk tot een pijnlijk ironische catharsis voor het gezin, eentje die niet vooral leunt op het horroreffect zelf maar op het onderliggend familietrauma. De moeder, die ook een affaire heeft met een andere man, richt zich vooral op Tinja en heeft verder weinig op met haar man en haar zoontje Matias.

De cast doet het prima en vooral Siiri Solalinna en Sophia Heikkilä schitteren in deze film. Het acteerwerk van de jonge actrice Siiri Solalinna als Tinja is keurig verzorgd en ze toont heel wat verschillende gezichten. Ze speelt zelfs een dubbelrol, die van Tinja en Alli, en zorgt ervoor dat je als kijker betrokken blijft bij haar personage. In haar rol van Tinja is ze tevens gedoemd de fouten van haar moeder te herhalen en het nieuwgeboren wezentje in het keurslijf van haar eigen zwaktes te persen.

Sophia Heikkilä (ik vond haar wel wat weg hebben van onze Tooske Ragas) als de moeder overtuigt iets minder, maar tegelijkertijd past het gemaakte wel uitstekend bij haar personage. Andere personages worden bijna niet uitgewerkt, maar doen het verder ook goed in hun rol zoals Oiva Ollila en Reino Nordin en de laatste speelt de rol van Tero, de man waarmee de moeder een affaire heeft. Het vogelgebroed, oftewel het monster in de film, werd overigens gemaakt door de Nederlandse animatronics-ontwerper Gustav Hoegen, die recent meewerkte aan films in de "Star Wars" en "Jurassic Park" franchises.

Het einde van de film is wel enigszins abrupt en laat ook veel vragen onbeantwoord. Het geeft echter wel ook de mogelijkheid tot een eventueel vervolg. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met "Pahanhautoja" en de film biedt ook genoeg stof tot nadenken en laat je sowieso een paar keer goed sidderen.

Maffe, verontrustende coming of age-film uit Finland over een meisje dat een vreemd ei vindt, waar uiteindelijk iets heel bizars uit tevoorschijn komt. Goed gemaakt en gespeeld, met eersteklas special effects (fijn om een keer weinig tot geen cgi te zien) en een onvoorspelbaar plot. Nadelen zijn er helaas ook; de toon is soms wat onevenwichtig en bepaalde plotontwikkelingen zijn een beetje kort door de bocht. Gelukkig is het allemaal net bizar en grotesk genoeg om toch te blijven boeien.

Wat een hoge score hier. Dit is toch een draak van een film? Vol clichés en nergens spannend... raar geforceerd verhaal.

Bijzondere film. Nergens echt eng of spannend, maar wel boeiend. Wel een paar dingetjes....

Ik vond het aan de ene kant wel jammer dat de vogel steeds meer in een echt meisje begon te veranderen. Ik had een good old fashioned monster horror ook wel tof gevonden waar een oversized vogel gewoon achter mensen aan gaat, haha.

Sowieso begrijp ik niet helemaal waarom de vogel in een meisje veranderde. Is dit omdat het andere meisje het ei verder verzorgd heeft op haar menselijke manier? Er ontgaat me hier iets eigenlijk.

En op het eind gaat het meisje dood en door het bloed wat in de "vogel" terecht komt kan ze voortleven in dat lichaam? Zo moet ik het zien?

Beeld en geluid zijn prima verzorgd, maar het horror verhaaltje is maar vrij standaard. Het is net geen kinderhorror geworden. An sich wel leuk bedacht met dat uitbroeden hatching maar de personages zijn maar slecht uitgewerkt. Het eind is enigszins voorspelbaar. Leuk voor een keertje. The cute brute komt er net niet uit.

Film 2,5

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Ik vond dit wel een toffe fantasy:horror met een leuke ontwikkeling en af en toe wat viezigheid. De jonge actrice deed het erg goed in haar dubbelrol. Erg schattig meisje ook. De mama irriteerde me soms met haar gedrag maar dat speelde ze dus goed. Ik denk niet dat ik ooit eerder een finse film heb gezien maar dit viel zeker niet tegen.

Apart.

Hatching zal uiteraard wel een bepaald publiek aantrekken dat dit soort films herhaaldelijk de hemel in prijst. Uitgekauwde concepten namelijk op een vervreemdende en trage manier brengen slaat tegenwoordig maar al te goed aan. Deze film is dan wat toegankelijker, maar valt er niettemin wel degelijk onder.

Dat gevoel zal uiteraard wat versterkt zijn door het feit dat dit afkomstig is vanuit Scandinavië. Alleen zijn de invloeden eerder internationaal te noemen, buiten de fascinatie van dit gebied om films wat trager en gefocuster te brengen. Een aanpak die een film als Hatching niet perse nodig heeft, want de band tussen het meisje en het beest wordt er niet bepaald beter mee uitgewerkt.

Verder opvallend hoe nadrukkelijk de film weleens edgy wilt zijn. Het is niet dat het excessief in beeld wordt gebracht, maar de scenes die dan wel smerigheid aantikken voelen nogal onnodig aan. Het versterkt de drukkende sfeer eerder op negatieve manier, omdat het een toch wat goedkope uitweg is om niet teveel op de sfeer te hoeven vertrouwen.

Met het acteerwerk is weinig mis en de sluipende toon van de film slaat wel degelijk aan. Een aardig creatieve finale zorgt ook voor wat extra punten, maar op het vlak van regie vind ik het weinig boven de gemiddelde lijn van nieuwe horrorfilms uitkomen. De film verkoopt zichzelf als zeer mysterieus, maar de kern is makkelijk te ontrafelen. Hatching ontstijgt het niveau zelden.

Goed gedaan, maar een volbloed horror vond ik dit niet. Dit had slechts een secundaire rol. Het familiedrama kreeg veel meer aandacht. Moeder wil in het begin via social media het beeld van een perfect gezin aan de buitenwereld tonen. Naderhand zie je dat die moeder niet helemaal spoort en eigenlijk knettergek is. Nee, er zitten heel wat barsten in dit gezin : vader kan niet communiceren met zijn kinderen en ligt onder de sloef; moeder is overspelig en broer is allesbehalve vriendjes met zus. Hij mist geen kans om haar zwart te maken.... En dochterlief? Die vindt een ei dat ze uitbroedt. Er komt een reuzenvogel uit met wie ze een mentale band heeft... De transformatie van dier naar mens kan even afschrikwekkend zijn als van mens naar dier... Horrorclichés worden herwerkt in een film die heel wat thema's aanpakt : coming-of-age, dominantie, menselijke natuur... Het hangt vrij stevig aan elkaar en ik vond het dan ook een bovengemiddelde film... Echte horrorliefhebbers zullen hier weinig aan hebben vrees ik.

matig , ik vond de acteerprestatie van de hoofdrolspeelster ( het kind) erg slecht.

ook alle bijgevoegde geluiden vond ik behoorlijk irritant. ( hoe ongelijkmatig bijvoorbeeld bubbels werden toegevoegd in het bad terwijl het niet klopte met wat je zag , de piepende / knorrende geluiden terwijl dat ook niet echt synchroon liep met de beelden ....

Ik wist niet of het nou over moest komen als een soort horror sprookje voor beginners / pubers, of om een breder publiek te kunnen trekken, of dat de makers gewoon nog te on ervaren hiervoor waren.

Al met al moet je de hele film niet serieus nemen, of juist achter elke scene iets symbolisch ( achter) zoeken.

( want anders zie je er teveel rare / niet kloppende elementen in )

maar erg jammer van de slechte acteer prestatie van het kind

Finse horrorfilm die toch wel uniek is in zijn soort. Nooit eerder gezien zoiets.

Het decor is prachtig: een rijke buurt met kasten van huizen, gemillimeterde gazons, heuphoge heggetjes... Het huis zelf is een levensgroot poppenhuis met heel veel roze en kamers vol bloemetjesbehang, zeg maar gerust bloemenbehang.

De film begint sterk met de naar binnen gevlogen kraai, ik had reeds een 4 in gedachten, maar al snel vervalt de film in iets absurdistisch. Nu neigt de gemiddelde horrorfilm sowieso naar absurdisme, maar ik had gehoopt op een wat realistischere verhaallijn die meer de focus legt op de ongezonde band tussen dochter en moeder.

De moeder had overigens wel wat weg van Rachel McAdams en die ene van SBS6, hoe heet ze ook alweer, die wel eens bij VI aanschuift.. ? Die altijd zo intelligent uit de hoek kan komen.

Verwijzingen naar onder andere ET en Salem's Lot.

Vond de film ook niet eng eigenlijk, eerder.. viezig.

Oke.. interessant deze ga ik even zien Thank You Ebenezer Scrooge!.

Sterke Finse body/monsterhorror met een boodschap.

Tinja is een lief meisje dat gevestigd is in een heel opmerkelijk gezin. Haar moeder is een influencer en doordat de vlogs erg gestoeld zijn op het typische leven van een gelukkig Fins gezin kan je wel spreken dat het gezin een dubbelrol speelt. Want de andere kant zal moeder niet laten zien. Tinja moet hierin ook vaak haar draai in zien te vinden. Ze is turnster, misschien omdat moeder wilt, en ze heeft het maar geaccepteerd. Echter maakt de gekte binnenshuis haar wel tot een gesloten figuur... vooral als ze erachter komt dat haar moeder vreemd gaat. Op een dag vliegt er tijdens een van de opnames een kraai de woonkamer binnen die meteen al ene deel van de dure inboedel naar de vlakte weet te brengen. Na het beest te kunnen overmeesteren vindt Tinja een ei en neemt ze die mee.
Maar die ei groeit wel heel snel... en wat eruit komt, dat kan je wel raden. Je zou bijna denken dat de stills en het plot al een hoop weggeven.

Ja, het is een afzichtelijk wezen, maar toch weet Tinja deze op te voeden en zelfs te vormen. De hoofdtaak is om het dier uit het zicht van haar ouders en haar broertje te houden. Maar in Tinja's afwezigheid leidt het dier een eigen leven... en nog meer.

De transformatie tot een dubbelganger van Tinja en hoe dit op den duur zijn sporen nalaat vond ik toch wel een heel sterk metafoor voor iemand met borderline. Erg knap! Ik weet niet of anderen dat ook zo gezien hebben.

En het einde... Poe! Genadeloos...

Dit kon me bekoren. Fijne eigenzinnig werkje die ook een beetje heeft afgekeken. Maar toch wel origineel is omdat het nu eens andersom gaat.

4,0*

Welke cgi?

Aparte Finse horror. Wat mij opviel is dat het beeld heel erg kleurig was voor zo'n donker verhaal. De Blu Ray spatte van mijn scherm. Dat gezegd hebbende: de film is natuurlijk niet bijster origineel als het om het basisgegeven gaat, maar ga je er dieper over nadenken raakt de film de juiste snaar. Briljante rol van de moeder, terwijl ik het meisje zelf niet altijd even sterk vond. Vermakelijke psychologische horror. Vier sterren.

Had hier toch meer van verwacht.

Het wordt nergens echt spannend, goor, komisch of wat dan ook. Het kabbelt maar een beetje voort. Oke, het is origineel. Maar wat meer interessantere personages had de film naar een iets hoger niveau getild.

Vreemde film, begint bijna als kinderfiom eindigt als horror. Waarbij Tinja wordt getransformeerd als het kind dat haar moeder zou wensen.

Aangenaam sfeerrijk Scandinavisch horrorsprookje dat wat moeilijk te doorgronden is door de symboliek en het absurde. Probeer daardoor de film niet teveel te ontleden en laat het gewoon op je afkomen. Apart, origineel verhaal met een sterke jonge actrice en een geweldig creature-design. 7/10