The Dark and the Wicked (2020)

Deze film ziet er visueel goed uit! Daarom zal ik er geen lagere waardering aan geven. Er waren meerdere goede scenes die sfeervol of creepy eruit zagen. Ook de monotone geluidsband droeg bij aan een onheilspellende sfeer. Het heeft veel rustigere momenten. Persoonlijk heb ik, alleen een stuk minder met dit soort horrorfilms. Films die leunen op langzaam drama en een vaag onsamenhangend verhaal. Zoals hier vermoedelijk de symboliek van het verlies van ouders? Men voegt daar dan wat horror-elementen toe. En moet bekennen, ondanks dat ze vrij bekend waren ze wel best goed waren uitgevoerd! Ja de film was niet slecht maar persoonlijk heb ik gewoon niets met wat de regisseur voor ogen had. Omdat ik in een goede bui ben hou ik de waardering aan de positieve kant!

Regisseur Bryan Bertino werd vooral bekend door zijn Home Invasion thriller The Strangers (2008). Een film waar ik niet erg van onder de indruk was. Al beter ging het met het sombere The Monster (2016). Een film met een intrigerende psychologische laag over een moeder en dochter die worden belaagd door een monster. In The Dark and the Wicked kiest Bertino net als in the Strangers voor een huiselijke dreiging, maar nu van bovennatuurlijkr oorsprong. Het resultaat is best aardig.

De sterkten van de film liggen vooral in de geleidelijke opbouw van de spanning en in de onheilspellende en paranoïde sfeer. De film strooit met merkwaardige gebeurtenissen, heeft beklemmende beelden en laat spookachtige geluiden horen. Het is een slowburner die werkt met subtiele middelen. Dat wil echter niet zeggen dat de film geen oog heeft voor meer rechtlijnige horor. Er zijn voldoende momenten met gore en ook een lekkere uithaal met een jumpscare ontbreekt niet.

De personages zijn van secundair belang. Hun handelingen en dialogen zijn bescheiden en maken amper inbreuk op de angstvallig geconstrueerde sfeer. De personages staan in dienst van het verhaal. Van veel karaktervorming is dan ook geen sprake. Wel krijgen de personages wat simpele basiseigenschappen mee zodat de kijker zich met hen kan identificeren.

De personages zijn grof maar functioneel geboetseerd. Zo wordt de kijker vrijwel meteen duidelijk dat de familiaire omgang nogal onwennig en afstandelijk is. Hoe ver die terughoudendheid in de relationele sfeer gaat, blijkt wel als hoofdpersonage Louise zich op een bepaald moment afvraagt of ze haar moeder na een heftige gebeurtenis misschien troostend had moeten bijstaan middels een omhelzing. Het is een tekenend voorbeeld van de ongemakkelijke houding die de personages ten opzichte van elkaar etaleren. Een functioneel weetje, want die wetenschap helpt bij een bevredigende beleving van het verhaal en draagt bij aan de schepping van de ongemakkelijke atmosfeer.

Hoewel het antwoord niet essentieel is voor het verhaal, vroeg ik me wel steeds af waarom een gezin emotioneel zo van elkaar verwijderd raakt. Op die vraag kreeg ik geen bevredigend antwoord. Zoals gezegd doen de personages er inhoudelijk niet erg toe. Best jammer eigenlijk.

Enorm doodenge indi horror met strak camerawerk en sterk acteerwerk. In de film gaan een zus en een broer terug naar huis om afscheid te nemen van de vader die op zijn sterfbed zit. Eenmaal aangekomen merken ze vreemde dingen en beginnen ze dingen te zien die er niet zijn. Van begin tot eind weet de film een sfeer neer te zetten waar ik de rillingen van kreeg en heeft een paar perfecte getimede schrikmomenten.

Wolf in schaapskleren

Wat een verassing! Laten we wel wezen; veel goede films zijn er dit jaar vanwege de coronapandemie niet op het witte doek verschenen. Tenet was met gemak de grootste release, maar dit bleek voor mij persoonlijk een grote teleurstelling te zijn. Nu het eind van 2020 nadert vinden er toch weer wat releases plaats die mij wel aanspreken, met als resultaat twee bioscoop bezoekjes, twee dagen achter elkaar. Waar ik bij mijn eerste bezoek aan Freaky van een koude kermis thuis kwam, waren mijn verwachtingen voor The Dark and the Wicked laag. Des te groter bleek de verassing van deze horror sensatie te zijn.

Qua verhaal doet The Dark and the Wicked niks nieuws, maar het is met name de sfeervolle setting waarmee de regisseur zijn eerste punten scoort. Hier weet Bryan Bertino wel raad mee; de beklemmende sfeer uit The Strangers is hier ook onmiskenbaar aanwezig. Daarnaast is dit voor de verandering ook een oprecht enge film. De filmmuziek is erg sterk gekozen en komt maximaal tot zijn recht op het witte doek. De regisseur laat nooit te veel zien van het onheil wat de personages boven het hoofd hangt, maar ook zeker niet te weinig. Ik geef toe dat ik mij aanvankelijk zorgen begon te maken dat men uiteindelijk uit de bocht zou kunnen gaan vliegen met goedkope bangmakerij, maar dit is gelukkig niet het geval. Hoewel de grens een enkele keer wel opgezocht wordt, gaat men deze gelukkig nooit over. Integendeel, veel vaker nog wordt de spanning langzaam opgebouwd, alvorens er flink naar de kijker wordt uitgehaald.

Wat als een kritiekpunt gezien kan worden, is het gebrek aan diepgang bij de personages. Ook een verklaring waarom de duisternis dit gezin treft, wordt niet gegeven. Op dit gebied pakt de moderne klassieker Hereditary het bijvoorbeeld beter aan. Maar als we eerlijk zijn, is dit altijd nodig bij een goede horrorfilm? Soms wil je gewoon lekker griezelen, en dan ben je hier aan het juiste adres. Op de valreep een van de grootste verassingen van 2020.

4,5*

Regisseur Bryan Bertino wist gelukkig de beklemmende en sfeervolle setting van de serie "The Strangers" over te brengen in deze "The Dark and the Wicked" en daarmee ons ook te raken. Jammer dat er niet veel op de personages en hun achtergrond werd ingegaan. We zien twee kinderen van een oude zieke man en de moeder thuiskomen, ze hebben elkaar schijnbaar een tijdje al niet gezien maar elkaar ook weinig te vertellen. Het gaat al snel over de akelige sfeer die bij hun ouderlijke huis en omgeving de intrede heeft gedaan en de moeder ziet hen dan ook liever gaan dan komen.

Op de valreep van het oude en de trede naar het nieuwe jaar, gelukkig nog een prima griezelfilm anno 2020 in de filmanalen. Want jammer genoeg kwam ons ook veel rommel in dit genre onder ogen, misschien omdat er een virus ronddwaalde?

In elk geval, voor "The Dark and the Wicked" een ruime 7!

Karig qua plot en als je een sluitende verklaring voor alle enge toestanden verwacht kom je bedrogen uit, maar afgezien daarvan is dit een heerlijk duistere en genadeloos sombere horrorfilm. Prima cast ook en bijzonder sfeervol in beeld gebracht door regisseur Bryan Bertino, die tot nu toe (met uitzondering van zijn redelijke debuut The Strangers) een nogal wisselvallige staat van dienst had. Met dit rustig vertelde maar inhoudelijk behoorlijk creepy werkje overtreft hij zichzelf in ieder geval.

Nogal trage film waarbij de spannende momenten echter juist effectief tot hun recht komen.

Komt bij dat de regisseur vrij sober toch best leuke dingen doet die af en toe zorgdragen

voor een duistere naargeestigheid. Een film die in ieder geval laat zien dat het weinig

explosief ook best kan zonder overdaad. De acteurs doen het naar behoren zonder werkelijk

op te vallen.

Ja prima film!

Onheilspellend en mooie donkere sfeer.

Qua schrikmomenten middelmatig maar de film an sich... heerlijke wegkijker zo op een koude donkere januari-avond.

Werd een keer tijd, zo’n duistere horrorfilm!

Interessant.

Vreemde film, maar soms wel lekker. Tevens is dit mijn tweede Bertino. Een aparte regisseur is het zeker, maar toch ben ik tot nu toe niet een hele grote fan. Ik waardeer wel zijn pogingen om wat unieks op het scherm te toveren, maar ik denk dat het toch beter kan.

Het voordeel van deze film is dat het allemaal menselijk aanvoelt. Bertino probeert iedereen uit te diepen en de look van de film zo realistisch mogelijk te krijgen. Dat lukt dan ook best goed, al mag het tempo soms wel een schop krijgen. Het neigt soms iets te saai te worden helaas.

Maar qua sfeer zit het vaak goed. Vooral in het tweede deel als de film wat spannendere scenes krijgt werkt het best goed. Hier en daar best griezelig, maar echt ultiem creepy weet Bertino het niet te krijgen. Daarvoor is de opbouw toch iets te mak en de pay-off te ondermaats, maar de sfeer voor een creepy film is er zeker.

Acteerwerk is erg sterk, de personages voelen ten alle tijden menselijk aan. Het zijn wel de standaard verschijningen, maar in een omgeving die "echt" aanvoelt en dat weet de film in zijn voordeel te gebruiken. Soms doen de personages iets te veel hun best om eng te zijn, maar verder is er weinig te klagen.

Het is jammer dat deze film uiteindelijk nergens echt onder je huid kruipt of erg creepy wordt, want dit had een erg enge film kunnen worden. De attributen zijn er wel, maar de pay-off gewoon niet. Zo wordt deze film nergens heel spannend, maar het ziet er wel sfeervol en menselijk uit. Daar eindigt het helaas ook weer zo'n beetje voor mij.

Nauwelijks verhaal en weinig spanningsopbouw, meer een serie (toegegeven) gruwelijke scènes die iets te maken hebben met een soort onzichtbaar kwaad dat rondhangt terwijl een man in een afgelegen woning op sterven ligt. Het zal wel, maar dit hangt als los zand aan elkaar en bevat teveel technische horrorcliches om de liefhebber werkelijk te bekoren.

Geen verhaal en domme einde.

Tegenvallende film over een broer en zus die terug gaan naar hun ouderlijk huis omdat hun vader op sterven ligt. Traag en sfeervol, desondanks niet echt spannend (inclusief een paar standaard schrikeffecten). De personages weten niet echt te boeien. Er gebeuren op zich genoeg dingen, maar het blijft allemaal te vaag en mist richting.

Die nachtmerries of hallucinaties - ik heb ze zelf vroeger als kind vaak gehad - dat was af en toe best schrikken geblazen. Daarom al is deze film voor mij geslaagd. Want, dat je je eigen soms rot schrikt, daar gaat het in een horrorfilm toch meestal om. Verder natuurlijk zeer belangrijk de sfeer die geschapen wordt vergezeld met een goede spanningsopbouw. Allemaal dik in orde in deze zeer genietbare horrorfilm waarbij voor mijn gevoel de tijd omvloog. Ook dat laatste is natuurlijk belangrijk. Ik heb deze film trouwens 's-nachts bekeken met alleen een schemerlamp aan. Dat kwam de horrorsfeer alleen maar ten goede.

4,0*

Zoals verwacht...

In het jaar 2020 waren filmreleases als een gok. Na een lange stilte in de lente wisten de bioscopen tussen neus en lippen in de betere periodes enkele titels te grijpen om tussen de lockdowns aan de kijkers te vertonen. Verrassend genoeg is het bijvoorbeeld geen Top Gun 2, de nieuwe Fast and Furious... maar deze film die afgelopen december nog even tussen neus en lippen uit de lotto mocht rollen, net op tijd alvorens de bioscopen weer voor een lange tijd gesloten werden.

Bryan Bertino, de man achter The Strangers... Een film die me met zijn donkere onderhuidse sfeer nog altijd achtervolgd en bij mij hoog in de rank staat vanwege zijn perfect gekozen sfeer. Inmiddels zijn we 12 jaar verder en gebruikt Bertino, na twee films die ik nog van hem moet zien, diezelfde donkere beklemmende sfeer met zijn toepasselijke muziek (of absolute stilte) hier opnieuw... maar lijkt hij hier toch ook wel mee te liften met de moderne geestenhorror.

Maar in vergelijking met de Conjuring/Annabelle/Insidious-reeksen schuwt deze film niks en ontloopt hij zijn braafheid, waarbij de uitwerking stukken volwassener uitpakt.

Waar zal ik beginnen... We maken kennis met een bejaard stel, woonachtig in een boerderij in de middle of nowhere in Texas. Een zieke bedleggerige en stervende man en een vrouw die overduidelijk aan psychoses en wanen leidt. Na jaren in eenzaamheid te hebben geleefd besluiten zoon en dochter (broer en zus) toch maar de auto te pakken om de laatste momenten met de levende vader mee te pikken. Het bezoek lijkt absoluut niet door moeders geaccepteerd te worden en al snel gebeuren er vreemde dingen in het huis. Klinkt al behoorlijk standaard is het niet?

Dat is het misschien ook, maar de uitwerking weet de schaars aanwezige clichés subiet van tafel te blazen en net zoals Hereditary weten social drama en onderhuidse horror hier een prachtige combinatie te vormen. En vul het zelf maar in... Rust er een vloek op het huis? Zijn het slechts hallucinaties en psychoses? Is het cliché of toch even net iets anders? Wellicht was dat plotselinge einde van de film met onbeantwoorde vragen een bewuste keuze van de regisseur.

Want nogmaals... de sfeer... Eindelijk lijkt dat hier weer vele malen dieper te gaan. Elk inwisselbaar nacht dat broer en zus van het ouderlijk huis gebruik maken lijkt bizarder te worden en de hallucinaties kruipen onder je huid. Die slaapkamerscene met dat licht dat steeds aan ging, en de zaken erop volgt is toch wel weer sinds enkele jaren een van de engste scenes die ik in een nieuwe film heb mogen treffen. En bovendien... wat is er eigenlijk enger dan geesten of demonische individuen met een grimas op het gezicht? In plaats van het zoveelste gapende boe-roepende gat?

Ook de rol van die priester vond ik bijzonder. Erg pijnlijk om te moeten realiseren dat hij eigenlijk iemand is geweest die het eenzame bejaarde stel opving in ruil om diegene ziek te praten. Ook die scene dat hij zelf oog in oog komt met zijn demonen was kippenvel-verwekkend.

En nogmaals, naast dat de film donker en beklemmend is, schuwt deze ook geen gore of pijnlijke zelfmutilatie scenes. Maar ook ingrijpende... Neem bijvoorbeeld de thuiskomst van Michael, maar ook dat opoe al die tijd al dood scheen te zijn.

Tsja, wat moet ik er meer over zeggen terwijl ik er eigenlijk alles al over heb uitgeweid? Dat ik sinds jaren weer eens heel aangenaam verrast ben door een Amerikaanse horrorfilm die overduidelijk een grote boog om Hollywood wilt maken. Als Bertino de aanwezige cliches wat had aangeslepen, had deze film zeker een 5* gekregen.

4,5*

Van de regisseur van The Strangers komt nu deze The Dark en The Wicked. Dat schept natuurlijk verwachtingen die dan behoorlijk tegenvallen. De sfeer is er met momenten maar de film heeft duidelijke inkakmomenten. De horrormomenten en twists zijn wel goed. Zeker op het einde wanneer Michael zelfmoord pleegt omdat zijn familie dood in de keuken ligt. Wanneer zijn keel is doorgesneden merkt hij echter dat het een waanbeeld is. Wat heeft hij gedaan?! Voor de rest vond ik de film moeilijk te behappen, ik kwam er nooit echt zo in. Nogal traag, de foute film voor mij op dit moment.

Redelijke horrorfilm. Het verhaal is niet heel bijzonder en ook wat vaag. De uitwerking is goed te doen. De opbouw is goed en de film verveelt geen moment. De spanning wordt langzaam aan opgevoerd en de film bevat een aantal spannende en creepy momenten, soms voorspelbaar, maar ook onverwachts. Verder zijn de hele sfeer en setting prima voor het genre. Het acteerwerk is voldoende. 3.0/3.5

Dark and wicked is hij zeker weten.

Best een intense slow-burner dit. De sfeer was top, de opbouw ernaar toe was rustig maar werd steeds intenser. De film was af en toe wat vaag en dat komt omdat je als kijker ook niet meer weet wat echt en wat nep is, dat doet de film echt goed. Marin Ireland (Louise) speelde haar rol echt goed, maar vond haar broer Michael iets minder.

Ruim voldoende voor mij. 3,5 sterren.

Waarom vertrekken mensen niet als een huis blijkt te spoken?

Het nukkige boerenbestaan is natuurlijk geen kweekvijver voor emotionele confessies maar als vader bedlegerig zijn einde tegemoet lijkt te gaan, komen broer en zus toch delen in de zorg. Hun onderlinge begroeting bestaat uit een liefkozende schop tegen de laars en verderop vraagt Louise zich hardop af of ze moeders niet toch een knuffel had moeten geven. Hun aanwezigheid stoelt op plichtsbesef - ook al zo’n logisch voortvloeisel uit het opgroeien op een boerderij; het is geen gezin waar veel geknuffeld wordt, zullen we maar zeggen.

Als moeders dan - zacht gezegd - wat vreemde kuren begint te vertonen, beginnen de bovennatuurlijke verschijnselen de siblings in hun dromen en daarbuiten te terroriseren. Het mooie aan deze verschijnselen en hoe ze vertoond worden is dat ze zich wel binnen bepaalde parameters lijken te voltrekken (c.q. aan regels gebonden zijn) maar dat het zich niet zo duidelijk laat ontrafelen wat die zijn, precies zoals ik dat ik in het ‘echt’ zou verwachten. Een geestverschijning met een duidelijk rechtlijnig motief om te spoken is wel heel erg vanuit een levend perspectief beredeneerd, niet?

Bovendien verspilt de film geen tijd aan personages die elkaar (vergeefs) proberen te overtuigen van hun belevingen, een veelvoorkomend euvel in horror. In plaats daarvan beleven ze allen hun eigen nachtmerries en wanneer ze die met elkaar delen, heeft dat eerder een opstapelend effect. Het zal vrij persoonlijk zijn maar voor mij stonden die belevenissen ook garant voor een aaneenschakeling van creepy, perfect getimede scenes. Zeldzaam goed zelfs. Michael die in een waan zelfmoord pleegt is voor mij de meest indrukwekkende scene van deze challenge tot nu toe.

Aan wat voor regels het uiteindelijk allemaal gebonden is blijft kundig ongewis, maar dit haalde ik eruit: veel uit de film wijst op een isolerende werkwijze van de duivel, gericht op het alleen krijgen van vader, om zijn ziel mee te nemen. Moeder die (bezeten?) herhaalt dat ze niet aanwezig zouden moeten zijn. Michael die aan Louise de dialoog met de zuster herhaalt, die niet alleen zegt dat een ziel nooit alleen zou moeten sterven, maar ook dat liefde een ziel kan beschermen.

In de laatste scene lijkt vader dan definitief het leven te laten en Louise dwingt zichzelf terug het huis in om van zijn laatste ademteug getuige te zijn - ook al wordt ze nogmaals buiten gelokt door Michaels (?) stem. Als Louise dan (tegen dewell-established afstandelijke familie-dynamiek in) tegen haar vader zegt dat ze van hem houdt, lijkt de duivel definitief niet in staat hem mee te nemen…waarna hij bezit van vader neemt om (dan maar) zijn wraak op Louise te nemen.

Waarom vertrekken mensen niet als een huis blijkt te spoken? In dit geval: om diegene van wie we houden te beschermen. De film investeert op kleine momenten in deze notie en weet een climax te vormen die kleinschalig zal aandoen voor wie de aanwijzingen mist, maar voor mij voelde het perfect gedoseerd, verhaaltechnisch rond, met bovendien voldoende ruimte, aandacht en timing om iedere scene eraan te laten bijdragen. Pluspunten voor de geluidsband, die voor mij iedere scene iets zenuwslopends of misselijkmakends mee wist te geven.

4,5*

"You think the wolf cares that you believe he's real? Not if he finds you alone in the woods.”

Ik kreeg van de week de melding dat deze film op ‘Amazon Prime’ was toegevoegd, dat maakt het voor mij makkelijker om te kijken, zeker omdat ik deze film ook nog wou zien voor de ‘Horrorfilm Challenge'. Toch leek het erop dat ik deze film al kende, enkele scenes kwamen mij toch wel heel erg bekend voor, voornamelijk die scene waar die moeder haar vingers afsneed en haarzelf vervolgens op hing herinnerde ik mij heel goed. Of dat ik het misschien uit de trailer heb gehaald weet ik niet, het was best tof. Ik denk dat ik de film al eens heb geprobeerd met een maatje van me te kijken, alleen ik snap ook wel waarom dat geen succes is geworden.

Want ondanks dat de film maar een 95 minuten duurt, voelt de film wel echt een stuk langer aan. Het is een behoorlijke slowburner, wat niet erg is maar, wat wel een beetje de angel uit de film haalt. Want ik denk met wat meer snelheid, was deze film grandioos geweest. De kills in deze film zijn namelijk best tof, het wordt met vlagen zelfs echt bloederig en die horrormomenten zorgen ervoor dat deze film me met gemixte gevoelens laat zitten. Want Bertino laat hier wel zien het wel gewoon in zich te hebben dit soort films ook succesvol te laten maken, en helaas haalt hij daar nu gewoon niet genoeg voor uit de kast.

Het verhaal is behoorlijk simpel, en eigenlijk ook niet héél boeiend om te volgen. En wederom is de film daarin erg schaars. En dat zijn eigenlijk wel opeenstapelingen van negatieve dingen waar deze film helaas een beetje in faalt. Toch weet Bertino er vaak een best grimmige en nare sfeer te creëren, en door het gebruik van ‘geesten’ weet je eigenlijk ook niet wat er gaat komen.

Die creepy sfeer en de leuke horror (het is bloederig en soms best nasty) zorgt er toch voor dat ik me behoorlijk heb vermaakt met deze film. Jammer dat de film van die in kak momenten kent, anders was dit wel echt een toppertje geworden.