The King of Staten Island (2020)

Kos kon niet meer gelijk hebben met deze post. Apatow schiet veel te ver door met zijn belachelijke speelduur. Het verhaal zou prima zijn voor 90 minuten. Het gaat over een loser die nooit echt heeft om kunnen gaan met de dood van zijn vader. In het echt heeft de hoofdrolspeler Davidson ook zijn vader verloren bij 9/11 als brandweerman.

Drama genoeg om een goede film af te leveren, maar Apatow overspeelt zijn kunde totaal. Hij grijpt te pas en te onpas naar montages waarbij je ziet dat de tijd voorbij gaat met een muziekje eronder. Na 100 minuten krijgt je ook ook een dramatisch plotpunt dat werkelijk waar 60 minuten eerder ook allang alle reden toe was om te introduceren. In plaatst daarvoor moeten we usual tropes zien dat hij feest op college en hij een overval gaat plegen!? nergens voor nodig maar Apatow wil alles uit de cast trekken om naar die speelduur van bijna 2 uur en 16 minuten te lopen. Hij had alle kans om het gewoon op 90 minuten te houden maar hij wou waarschijnlijk serieus genomen worden.

Zo zonde, want Bill Burr is gewoon goed en Buscemi is altijd leuk om weer te zien. Davidson is geen geweldige acteur maar hij brengt zijn eigen emotie wel goed naar de tafel. De scene bij het honkballen heeft een goede emotionele lading. Maar die ben je 1.5 uur later weer vergeten.

Irriteerde mij ook dat hij een grap maakt nepotisme en dan wel zijn vrij slecht acterende dochter cast voor zo een grote bijrol.

2.5 kleine sterren.

Fijne dramedy over volwassen worden met een bewogen, maar luchtig verteld verhaal over een jongeman, die vanuit een dal de weg omhoog naar de wereld der volwassenen probeert te vinden .

Aangename kennismaking met Pete Davidson en ook de bijrollen (Tomei, Burr, Powley) worden prima ingevuld. Naar mijn bescheiden mening Judd Apatow’s beste film tot nu toe.

Eerlijk gezegd is de lange speelduur mij pas opgevallen bij het lezen van andere commentaren op dit forum. Ik heb daar in ieder geval geen last van gehad, want de film heeft mij uitstekend vermaakt.

Hoog tijd: voor de eerste keer in een maand of vijf weer naar de bios. Prima avond gehad, en the King of Staten Island was ook geen verkeerde film ervoor. Het is vermakelijk, en dat is eigenlijk vooral vanwege Pete Davidson die zijn rol van stoner/slacker Scott leuk neerzet en geregeld gevat uit de hoek komt. Maar hoe langer de film doorgaat, en ja, de film gaat veel te lang door, hoe meer de komedie plaats maakt voor steeds zoetsappiger wordende coming of age en bonding van Scott met zijn stiefvader. Echt storend wordt het niet, maar ik vond het als comedy een stuk geslaagder dan zodra het meer richting familiedrama ging. Op dat soort momenten sleepte het geregeld, en zoals al eerder gezegd duurt het echt veel te lang. Gelukkig kwam er nog best vaak een aardige grap voorbij.

Hele fijne film weer. Ben een liefhebber van Apatow en vind Davidson ook een interessant persoon. Heeft geen gigantisch bereik als acteur nog, maar omdat het zo'n persoonlijk iets is komt het er hier wel goed uit. Was ook wel onder de indruk van Bill Burr. En nepotisme of niet, ik vind Maude Apatow echt steeds beter worden als actrice. Ik heb zelf overigens nooit last van de lange speelduur bij Apatow zijn films.

4*

Bijzonder vermakelijke film. De film heeft weinig om het lijf, heeft ook weinig pretenties en volgt de clichés van het genre (oorspronkelijk betekende ‘komedie’ een verhaal dat goed afloopt maar ook als je dat niet weet dan kun je bij deze film de goede afloop van mijlenver aan zien komen), maar dat de film 136 minuten lang weet te amuseren en niet gaat vervelen laat al zien hoe goed de film slaagt in z’n pretentieloos amusement.

Dat Pete Davidson dit autobiografische scenario schreef in samenwerking met zijn voormalige SNL-collega Dave Sirus en regisseur Judd Apatow blijkt een net zo meesterlijke zet als de aanwezigheid van Steve Buscemi in de rol van een ervaren brandweerman. Pete Davidson was zelf 7 jaar toen zijn vader, een brandweerman, stierf bij zijn poging om mensenlevens te redden na de aanslag op New York op 9 september 2001. Steve Buscemi werkte destijds zélf als brandweerman in New York en leunt hier op een persoonlijke ervaring die grote geloofwaardigheid geeft aan deze aangenaam realistische film.

Davidson speelt de rol van de 24-jarige Scott, die een stuurloos leven leidt dat grotendeels bestaat uit een combinatie van drugs, nihilisme en cynisme. Daarmee valt hij niet uit de toom bij zijn even stuurloze vrienden, maar hij vervreemdt zich wel steeds meer van zijn moeder Margie [Marisa Tomei] en zijn jongere zus Claire [Maude Apatow, de oudste dochter van de regisseur] die, in tegenstelling tot Scott, amper herinneringen heeft aan haar vader, een brandweerman die stierf tijdens een (niet nader genoemde) reddingsoperatie toen Scott 7 jaar oud was.

Wanneer Margie een relatie krijgt met Ray Bishop [Bill Burr], eveneens een brandweerman, en Scott vervolgens te horen krijgt dat hij binnen 9 maanden op zichzelf moet gaan wonen en verplicht wordt Rays kinderen vrijwel iedere dag naar school te brengen, doet Scott er alles aan om een breuk tussen zijn moeder en haar nieuwe liefde te forceren. Maar door een samenloop van omstandigheden gaat Ray zijn eigen leven, evenals dat van zijn vader, in een heel ander daglicht zien en dat heeft onverwachte gevolgen.

Hoewel niet alle karakters goed uit de verf komen - Bell Powley als Scotts vriendin (min of meer) Kelsey - is het acteerwerk over de gehele linie voortreffelijk, met Davidson verrassend goed in een rol die weliswaar sterk doet denken aan de tv-persoonlijkheid die ik in ieder geval ken van Saturday Night Live, maar vanwege het diep persoonlijke karakter ongetwijfeld enorm zwaar gewogen moet hebben.

Het scenario is een perfecte mix van drama en komedie - nooit uitgesproken humoristisch en (vooral) nooit sentimenteel, zelfs niet wanneer Scott kennis maakt met oud-collega's van zijn vader die hun persoonlijke verhalen met hem delen. Scotts geleidelijke verandering van stuurloze jongere naar jonge man die zijn kwaliteiten leert kennen en accepteren, is volstrekt geloofwaardig. Dit is een perfect voorbeeld van wat Chaplin waarschijnlijk zou hebben omschreven als 'a picture with a smile - and, perhaps, a tear'.

Uitstekende film over een jongeman die nog bij zijn moeder woont en verder niet veel met zijn leven doet. Goeie dialogen en vermakelijke scenes en er valt ook aardig wat te lachen. Maar er zijn ook genoeg momenten die oprecht overkomen. Een fijne cast en Pete Davidson doet het goed in de hoofdrol waarschijnlijk ook omdat de rol dicht bij hemzelf ligt. Tegen het einde gaat het wellicht wat te lang door, maar 4.0 sterren is het wel waard.

Donkere dramady

De nieuwste film van Judd Apatow is wederom een dramady die weet te beklijven. En een die wellicht iets korter had gekund. De tragikomische belevenissen van een ontspoorde twintiger die zijn leven slijt aan drugs en tatoeages zijn af en toe zeer indrukwekkend, maar derailleren eveneens, net als het hoofdpersonage zelf. Toch zit geluk soms in kleine dingen en zal menig filmfanaat zijn hart ophalen aan de boeiende dialogen en merkwaardige humor. De regisseur en scenarioschrijver (o.a. Pete Davidson zelf) weten in ieder geval voldoende reuring te veroorzaken. Ook al zijn ze lang van stof.

Het persoonlijke project kent een achtergrond die de kijkervaring alleen maar bekrachtigt. Ietwat ongepast voelt de feelgood-saus die er tegen het einde overheen wordt gegoten. Davidson en Burr zijn uitstekend in de hoofdrollen en met name het ongerief dat je bekruipt tijdens menige conversatie zorgt voor mooie momenten. Ondanks dat een en ander wat onevenwichtig aandoet en de traan nogal wordt geforceerd, is de invalshoek vaak donkerder en origineler dan wat we doorgaans voorgeschoteld krijgen. Een prestatie an sich. Een stuurloze jongen in een stuurloze film; soms heb je geen navigatie nodig.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Regisseur Judd Apatow levert een film af met een speelduur van 140 minuten. Dat is wel erg lang voor een film met weinig verhaal. Erg lang voor een film die weinig meer doet dan voortkabbelen. Toch is de film niet vervelend. En dat komt vooral omdat Apatow zich geheel concentreert op zijn hoofdpersonage. Dat personage amuseert en irriteert voldoende om de lange speelduur niet als een last te ervaren. Een afdoende rechtvaardiging voor de lengte is het echter ook niet. Apatow had heel goed wat beknopter te werk kunnen gaan.

De film is gebaseerd op het leven van Pete Davidson, die ook meeschreef aan het scenario. Wie is Pete Davidson? Pete Davidson is de hoofdrolspeler in de film, die een deel van zijn eigen leven naspeelt. Zo was hij evenals zijn personage daadwerkelijk de zoon van een brandweerman die omkwam bij een brand en had hij na dat tragische voorval lange tijd nodig om weer zijn weg te vinden in het leven. Davidson deed dat met behulp van stand-up comedy. Het lamlendige personage Scott dat hij in deze film vertolkt is minder actief en wentelt zich een film lang krampachtig in zijn droom om tattoo kunstenaar te worden.

Een curieuze wensdroom die gedoemd is te mislukken. Veel talent lijkt Scott niet te hebben. Bovendien voert hij weinig gerichte acties uit om als tatoeëerder aan de slag te gaan. De film richt zich daarom niet op die ampele pogingen maar zet de relaties tussen Scott en zijn omgeving centraal. Zijn omgang met zijn familie, vriendin en vrienden. En zo is de film eigenlijk een typisch Coming of Age verhaal over een persoon die moeite heeft om concrete aanstalten te maken zich van zijn passiviteit te bevrijden en door zijn wanhopige omgeving wordt gestimuleerd om dat toch te doen.

Dat proces kijkt niet ontspannen. Het is vermoeiend om steeds te moeten toekijken hoe Scott geen verantwoordelijkheden oppakt en daardoor het leven van zijn omgeving verzwaart en bemoeilijkt. Scott irriteert aan de ene kant. Aan de andere kant heeft Scott een tragikomische uitstraling die maakt dat de meest treurige en uitzichtloze momenten een dwaze, melige en humoristische ondertoon krijgen. Gelukkig is die balans aanwezig. Anders zou het kijken naar de film een erg sombere en erg treurige bevalling zijn geweest. Nu is Scott naast irritant en vermoeiend ook (op een grappige manier) onnozel en humoristisch.

The King of Staten Island is geen film waarin grootse triomfen worden gevierd. Ook geen film waarin diepe nederlagen worden geleden. De film is een kalm kabbelend werk dat steeds balanceert tussen absurd en authentiek. Een lange film waarin niet eens heel veel opzienbarends gebeurt. Een film gedragen door Davidson die een personage speelt dat iets met je doet. Ik onderging hem soms zuchtend, soms zachtmoedig en soms blijmoedig. Hij irriteert en vermoeit, maar ontroert en amuseert ook. Een prima personage om een lange film zonder veel opvallende inhoud, mee door te brengen.

Wat een heerlijke van meneer apatow , vooral de dunne maar effectieve lijn tussen drama en humor , mooi in balans alleen is het geen dijenkletser wat veel van zijn films vaak wel zijn .

Helaas heeft hij ook chronisch last van het te film te lang laten duren syndroom ( zie ook micheal bay) wat mij in zijn geval niet altijd stoort maar wat vaak niet nodig is .

Wat hier met name zo goed werkt is de hoofdrol van Pete Davidson , wat niet heel raar is want zijn levens verhaal op wiki is bijna autobiografisch met het verhaal van Scott .

Ook de rol vanBill Burr is sterk , maar eigenlijk de hele cast wel , en de humor is one of a kind . Net als de unieke hoofdpersoon Scott .

Een loser , maar wel een die je mag , maar ook snapt dat bijvoorbeeld zijn zus er gek van word .

Naar het einde word het natuurlijk wat feel good , prima hoor , vooral de kroeg scene ( headlight ) zorge voor een big smile

Eigenlijk stelt een film vanJudd Apatow mij zelden teleur , en ik vind dit een van zijn toppers..

4*

mocht je zoals zo vele ook van zijn stijl houden raad ik de netflix serie Love aan !!

Prima.

Het blijven altijd aparte keuzes om comedians in de hoofdrollen te plaatsen van gedeeltelijke dramafilms. Ik had iemand als Pete Davidson niet snel in dit soort rollen kunnen zien. Ik weet wel dat hij een verleden draagt dat goed bij deze film aansluit, maar niettemin had ik hem altijd als iemand geschat die vooral op het podium blijft staan.

Ondanks het hoge tempo van de film dat door middel van wat snelle editing gaat kon de film me op een emotioneel vlak niet echt pakken. Er zitten genoeg momenten in de film waarbij ik vanuit ga dat je als kijker sympathie moet kunnen opbrengen, maar in mijn geval bleef dat achter. Naar mijn optiek moet deze film het eerder hebben van de onderlinge chemie tussen personages.

Verder mis ik wat extra regie op de momenten die je echt bij moeten blijven. Op dat vlak laat de film me best koud. Gelukkig valt er tussendoor in het algemeen wel genoeg te beleven. Tot echt lachen kwam het niet, maar het acteerwerk is bovengemiddeld en het verhaal gaat wel degelijk ergens heen. De speelduur, die relatief lang is met 136 minuten, wordt nergens echt gevoeld.

Al bij al mis ik wat betrekking. The King of Staten Island kreeg me toch niet helemaal mee en dat is jammer, want Judd Apatow is wel een aardige naam in het bij elkaar krijgen van drama en komedie. Bij deze film is het vooral of drama of komedie lijkt het, maar het resultaat daarvan is een film die me niet zo bij is gebleven als dat ik zelf had gehoopt.

Leuke coming of age waarbij Scott weinig doelen in zijn leven heeft. Buiten wat blowen en wat gamen met zijn maten is er niet echt iets dat hem triggert. Of toch, hij wil ooit een tatooshop openen, maar wil eerst nog wat oefenen op levende exemplaren. Zelfs een tienjarig jongetje passeert de revue. Het kenmerkt Scott wel: erg verantwoordelijk en doordacht is hij niet echt. Tot wanhoop van moeder en zus ...

De situatie wijzigt wanneer moeder een nieuwe vriend leert kennen. Op zich niets mis mee, maar wel dat hij net als zijn overleden vader ook een brandweerman is. Scott heeft namelijk een onverwerkt trauma over de dood van zijn vader, maar telkens die ter sprake komt lacht hij alles weg.

De film is een mix van drama en komedie, maar de luchtigheid primeert hier toch. Het tempo zit goed en ook het plot is evenwichtig uitgebouwd. Misschien een beetje clichématig die ontwikkeling tussen Scott en zijn toekomstige stiefvader, maar het werkt wel. Een vervelend personage die Scott, maar wel eentje die je leuk vervelend vindt. Het einde gaat richting feel good, maar dat kan deze film wel hebben. De speelduur lijkt lang, maar sleept eigenlijk niet. Goed gedaan alvast!

Leuke mix tussen drama en komedie. Pete Davidson is een vreemde snuiter en zijn personage allesbehalve aimabel. In dit coming of age verhaal, dat tegelijk een soort biopic is van Davidson zelf, zien we hem dus vooral met het hoofd tegen de muur lopen en domme beslissingen nemen. Wel vermakelijk allemaal.