Été 85 (2020)

Fijne nieuwe film van Ozon. De film deed me de hele tijd denken aan Pauline à la Plage (1983) en ook onvermijdelijk aan Call Me by Your Name (2017) gezien de ontluikende vriendschap en relatie van beide hoofdpersonages. De opbouw van de film is sowieso sterk en boeiend te noemen. Ik werd de gehele tijd wat op het verkeerde been gezet met wat er werkelijk gebeurd is tussen David en Alex. De gehele tijd zat ik met een moord in het hoofd omdat dat onderliggend werd gesuggereerd. Ozon zorgt hierdoor voor een soort spanning en houdt het relaas boeiend bij de kijker.

De spreekwoordelijke nikkel viel pas bij de dood van David zelf. Maar toen bleef de film onderhoudend, mede door de gevoelens van beide heren voor elkaar, hoewel het nooit zo intens wordt als Call me by your name. Feit is ook dat hier het homoseksueel zijn niet het doel op zich is van Ozon. Flirten, verleiden, obsessie en vrijheid staan centraler in deze zomerliefde.

Sterkste scènes vond ik die op de dansvloer (al vond ik het liedje van Rod Stewart minder geslaagd),waarbij vooral Alex volledig opgaat in de persoon van David. Het einde vond ik wat teleurstellend in die zin dat ik niet begreep dat blijkbaar niet de ware toedracht (en hun relatie) openbaar werd gemaakt. Voor de rest erg genoten van de film met mooie vakantiebeelden en degelijke acteerprestaties. Dikke 3,5* alvast!

Pas gaandeweg tijdens de film kwam ik erachter dat dit een adaptatie is van het bekende boek, dat ik zelf als tiener heb gelezen.

Eigenlijk stelt Ozon nooit teleur. Want ook hier drukt hij zijn stempel met zijn eigenzinnige en inventieve stijl, en toont hij maar weer eens dat hij zichzelf altijd blijft uitdagen. Uiteraard wel met de nodige luchtigheid en bevreemding die hem zo eigen zijn.

En dat is gelijk mijn puntje van kritiek. De onvermijdelijke emotionele spanningsboog die verwikkelt zit in het verhaal, raffelt hij, zeker tegen het einde, een beetje af, wat een beetje afbreuk doet aan de geloofwaardigheid. Toch jammer voor een verder zeer onderhoudende en verzorgde film die ondanks het beladen onderwerp heerlijk wegkijkt. Aanrader!

Wederom een vrij sterk drama van Ozon, al vond ik deze voor zijn niveau iets minder verrassend. Opnieuw een verhaal over homoseksualiteit en complexe gevoelens. Ozon blijft veilig op gekende grond. Gezien de filmtitel had ik meer nostalgie verwacht en dat viel tegen. Muzikaal mocht de film meer inzetten op een vette soundtrack, en ook qua sfeerbeelden lijken de jaren 80 eerder veraf dan dichtbij waardoor Ozon het tijdsbeeld wat misloopt. Een korte passionele relatie tussen twee jongeren wordt hier verteld, gevolgd door een dramatische wending, waarna de film toch behoorlijk inzakte naar mijn gevoel. Heel goed gespeeld, een film waar je onmiddellijk in zit wel. Vervelen doen de personages van Ozon zelden, een nipte 3,5* kan ik er dan ook makkelijk aan kwijt, maar misschien lagen mijn verwachtingen iets te hoog.

Redelijke film over twee jongens die elkaar tijdens de zomervakantie ontmoeten en voor elkaar vallen. Alhoewel er niet echt veel gedaan wordt met de tijd waarin de film zich afspeelt, heeft het geheel toch een fijne sfeer. Aangezien je op het begin van de film te horen krijgt hoe het afloopt, vraag je je wel de hele tijd af hoe het zover heeft kunnen komen. In die hoedanigheid valt het einde wel wat tegen. Goed gecast verder. Een nipte 3.0 sterren.

Het boek 'je moet dansen op mijn graf' heb ik vroeger gelezen. De film viel (misschien juist daardoor) een beetje tegen: de sfeer uit het boek vond ik niet op de één of andere manier niet terug in de film, hoewel het verhaal (afgezien van het jaartal) prima gevolgd wordt. Film zakt in tweede helft wel beetje in.

Mijn waardering voor de films van François Ozon varieert nogal. Zij drijven vaak op sensuele spanningen tussen de hoofdpersonages. Dat is niet anders in deze vertelling over de tragische vakantieliefde tussen twee tieners, van wie de een blijkbaar voor het eerst zijn homoseksuele geaardheid ervaart. De scènes op het kerkhof vind ik weinig smaakvol.
Goed te doen voor een keer, maar Rod Stewart’s “Sailing” heeft nog de meeste indruk op mij gemaakt. En dat zegt genoeg volgens mij.

Aangrijpend, romantisch maar ook triest verhaal, gefilmd in een prima omgeving en passende sfeer. De cast vond ik sterk. Ze speelden realistisch, uit het leven gegrepen. De muziek was ook goed. Rode draad was wel 'I am Sailing'; niet alleen van toepassing op de muziek. Geslaagde film.

Ozon vindt altijd wel iets nieuws om te verfilmen, er iets inhoudelijks van te maken en te boeien.

Innemende film over hoe personen over de ernst en draagkracht van een relatie kunnen verschillen, hoe intens die ook kan zijn.

Dansen op het graf ? Een soort eerbetoon en dank voor de goede tijden die beide jonge mensen samen hebben gekend ?

Knappe acteerprestaties.

Goede film. Mooi verhaal. Prachtige locaties.

De jongens spelen goed, trouwens de hele cast is prima bezig!

Er mocht van mij nog wel wat meer (pop) muziek uit die tijd als achtergrond gespeeld worden.

The Cure, Bananarama, heerlijke muziek en tijd.

Ben zelf ook in die tijd opgegroeid. Zo sneu voor de jeugd van nu, wat een vreselijke tijd leven we nou. Bah!

Toen lekker alles duf, traag en geen social media en internet, lekker allemaal zo kneuterig.

Maar goed, kijken dus iedereen. Zeker de moeite waard. En je hoeft niet alleen 'gay' te zijn om dit mooi te vinden.

Interessante Ozon. Ozon lijkt hier wel wat beïnvloed door de films van Xavier Dolan, en uiteraard ook Rohmer.
Een prachtige setting in een mooie badplaats. Fijne rol van Valeria Bruni Tedeschi.
De Engelse vriendin vond ik een wat minder interessant personage.
Ik vond vooral het eerste uur erg sterk. Daarna was ik erg benieuwd naar de clue / ontknoping, maar die bevredigde me niet zo.
Er komt geen echte clue. Terwijl de film wel steeds de suggestie werkt naar een clue toe te werken.
Ik had, Ozon kennende, verwacht dat alles wat je ziet en de dood van David enkel een schrijfopdracht was. Alexis was immers gefascineerd door de dood. En dat de clue dan zou zijn dat David uiteindelijk niet dood maar (zwaar) gewond was ofzo door toedoen van Alexis.
Waarom David's dood Alexis zo aangerekend wordt snap ik niet zo goed. David ging zelf zonder helm van huis en hij had zelf kenbaar gemaakt zich aan niemand te willen binden.

François Ozon slaagt er in een heerlijk jaren 80 sfeertje te creëren in de zwoele Franse zomerfilm Ete 85, gebaseerd op de Britse jeugdroman Dance on my grave van Ardian Chambers. Het verhaal speelt zich af in Le Treport aan de Normandisch kust, hetgeen prachtige zomerse beelden oplevert. Ik las in de VPRO-gids dat de film aanvankelijk Ete 84 heette, maar omdat Ozon perse het nummer in between days van The Cure op de soundtrack wilde, uit 1985, werd de titel op de valreep veranderd.

Die filmpjes van Ozon vind ik altijd wel fijn vanwege het losse en haast typische Franse sfeertje. Ook hier zitten weer genoeg fijne momenten. Maar op dramatisch vlak vind ik deze film minder. De acteurs doen het goed in de stukken met de losse sfeer, maar missen de diepgang en overtuiging bij zwaardere delen. Ook de structuur trok me niet omdat je aan alles voelt dat er wat gespeeld heeft en aan het eind zal je pas precies weten hoe de vork in de steel zit. Een beetje flauwe manier van vertellen. 2,5*.

Eindelijk weer eens een film over homoseksualiteit zonder dat het er zo gigantisch op benadrukt wordt.

Maar van Ozon moest dat ook alleen maar goed komen. En dat was het ook. Een verfilming van een boek van een Engelse schrijver die nu op mijn lijstje is komen te staan. Ik verwacht daar veel afwijking in, afgezien van het onderwerp zelf.

We bevinden ons aan de Normandische kust anno 1985. Alexis is een wat schuchtere 16 jarige jongeman die zichzelf zoekt. Zijn zoektocht lijkt zijn lot te bepalen als hij op een dag besluit alleen de zeilboot uit te gaan gooien en door een storm in de Noordzee over de kop slaat. Mag hij geluk hebben dat hij wordt gespot door David, die hem van de verdrinkingsdood redt?

Je weet waar het naartoe gaat. Alexis en David voelen zich aangetrokken tot elkaar. Daar waar Alexis nog wel liever zijn nieuwe ontdekking wat op de achtergrond houdt voor zijn arbeidsklasse-ouders, voelt hij zich wel redelijk benauwd door de vrij manische moeder van David die hem aan alle kanten bewonderd. Toch lijken de jongeheren per moment wat stapjes verder te gaan. Ondanks de mooie beelden (bijvoorbeeld met de brommer) zou het nog wel een standaard liefdesverhaal kunnen zijn. Maar de jongens hebben ook wat van elkaar gemeen.

Alexis is behoorlijk bezig met de dood en alles erop en eraan, en David doet hem een opmerkelijk voorstel.

Tussendoor komt de Engelse Kate buurten en kan ze zich tussen hen mengen. Maar zoals je kan verwachten zal Ete 85 geen sprookje worden.

Toch weet Ete 85 luchtig te blijven, dan wel niet rakend. De splitsing in het verhaal; het zomerverhaal en de momenten dat Alexis zijn rechtszaak afwacht weet hierin prima toe te werken naar een verrassend einde.

Het is Ozon gelukt om de juiste benodigdheden uit de kast te halen. Realistisch acteerwerk, de subtiliteit, mooie zomerse sferen en de bij de tijd passende soundtrack. Ook al ben je zelf geen homo, dit is een sterke aanrader!

4,5*

De gelijkenis met Call Me By Your Name is dermate dat het personage van David niet alleen inhoudelijk, maar ook fysiek lijkt op die van Armie Hammer. Wanneer David overlijdt is wat mij betreft de angel wel zo'n beetje uit het verhaal, het drama dat volgt kabbelt maar wat voort zonder bijzonder te worden. En dat duurt nog best lang. Lichtpuntje is Valeria Bruni Tedeschi, die met haar expressieve spel nooit echt tegenvalt.

Leuke setting verder natuurlijk en de soundtrack heeft een paar leuke klappers, maar ook missers (Sailing? Pff).

Ik vind dit een moeilijke film om te beoordelen. Ergens was het zeker wel een mooie film, maar aan de andere kant was hij ook heel onbevredigend en weet ik niet goed wat ik er mee aan moet. Ik was aanvankelijk heel blij dat het geen gewone coming-of-age homo film was, maar dat er ook nog een onderliggend verhaal was dat de hoofdpersoon iets heel vreselijks gedaan had. En dat was al de eerste teleurstelling, want toen het zover was had ik van. Is dit het nou? Maar dan gaat de film ook nog langer door en gebeuren er ook verder nog rare dingen, hoewel dat afgewisseld wordt met ook wel weer mooie scenes. En zo zit heel die film voor mij in elkaar. Een constante strijd tussen uitersten. Van mooi naar lelijk en weer terug. Dus daarom ook maar mijn beoordeling, die precies in het midden van alle uitersten uitkomt.

Pracht van een film, gierend van de emoties! Zeker dan die dans-scène op het graf. Daar had voor mij het verhaal mogen eindigen...