Été 85 (2020)

Vanaf 3 september in de bioscoop (September Film Distribution)

Bizar dat ik dat ook op IMDB lees, terwijl deze film al in de Belgische bioscopen draait...?

Boenga

Bij jullie inderdaad iets eerder.

15 juli zegt Cinenews, maar volgens jou dus nu al.

Oh nee, je zegt het correct, 15 juli.

Ik zat op de site te kijken om een keuze te maken voor komende woensdag, en die staat helemaal onderaan - met 15.7 als datum.

A l’affiche – CINEMA GALERIES

Maar dus toch niet 03.09...

Klein vermoeden dat dit wel eens een klein pareltje zou kunnen zijn. Waren de filmfestivals doorgegaan, was deze mogelijk met wat prijzen aan de haal gegaan als ik de geluiden zowat volg. En dé zomerfilm van 2020 bij uitstek, I guess. Ik ontdek 't graag. Veel zin in. Wachten op VOD of dergelijke.

Dit is blijkbaar de verfilming van "Je Moet Dansen op Mijn Graf" van Aidan Chambers, maar dan met een andere locatie. Ooit gelezen, maar dat is zo'n 18 jaar geleden.

Fijne nieuwe film van Ozon. De film deed me de hele tijd denken aan Pauline à la Plage (1983) en ook onvermijdelijk aan Call Me by Your Name (2017) gezien de ontluikende vriendschap en relatie van beide hoofdpersonages. De opbouw van de film is sowieso sterk en boeiend te noemen. Ik werd de gehele tijd wat op het verkeerde been gezet met wat er werkelijk gebeurd is tussen David en Alex. De gehele tijd zat ik met een moord in het hoofd omdat dat onderliggend werd gesuggereerd. Ozon zorgt hierdoor voor een soort spanning en houdt het relaas boeiend bij de kijker.

De spreekwoordelijke nikkel viel pas bij de dood van David zelf. Maar toen bleef de film onderhoudend, mede door de gevoelens van beide heren voor elkaar, hoewel het nooit zo intens wordt als Call me by your name. Feit is ook dat hier het homoseksueel zijn niet het doel op zich is van Ozon. Flirten, verleiden, obsessie en vrijheid staan centraler in deze zomerliefde.

Sterkste scènes vond ik die op de dansvloer (al vond ik het liedje van Rod Stewart minder geslaagd),waarbij vooral Alex volledig opgaat in de persoon van David. Het einde vond ik wat teleurstellend in die zin dat ik niet begreep dat blijkbaar niet de ware toedracht (en hun relatie) openbaar werd gemaakt. Voor de rest erg genoten van de film met mooie vakantiebeelden en degelijke acteerprestaties. Dikke 3,5* alvast!

Bij Ozon weet je inmiddels wel wat je krijgt. Een degelijk drama. Niet meer, niet minder.

Klopt! Ben Ozon het voorbije jaar meer en meer gaan leren kennen en leren appreciëren. Als ik spreek over zijn laatste pakweg 10 films steeds erg degelijk. Frantz daarentegen sprong er toen echt uit.

De interactie, de typische franse sfeer, de vaart in het verhaal, wel ietwat karikaturaal, vermakelijk drama.

Pas gaandeweg tijdens de film kwam ik erachter dat dit een adaptatie is van het bekende boek, dat ik zelf als tiener heb gelezen.

Eigenlijk stelt Ozon nooit teleur. Want ook hier drukt hij zijn stempel met zijn eigenzinnige en inventieve stijl, en toont hij maar weer eens dat hij zichzelf altijd blijft uitdagen. Uiteraard wel met de nodige luchtigheid en bevreemding die hem zo eigen zijn.

En dat is gelijk mijn puntje van kritiek. De onvermijdelijke emotionele spanningsboog die verwikkelt zit in het verhaal, raffelt hij, zeker tegen het einde, een beetje af, wat een beetje afbreuk doet aan de geloofwaardigheid. Toch jammer voor een verder zeer onderhoudende en verzorgde film die ondanks het beladen onderwerp heerlijk wegkijkt. Aanrader!

Heerlijke zwijmelfilm gebaseerd op het boek Dansen op mijn graf van Aidan Chambers. De sfeer en setting in de jaren 80 zijn prima gesitueerd en de film blijft van begin tot het einde boeien. Een aanrader op een regenachtige zondagmiddag. Prima acteerwerk en mooie filmbeelden.

17/11 op DVD uitgekomen in Frankrijk. Omvat ook de kortfilm "une robe d'été" uit 1996. Zal niet lang meer op zich laten wachten In de Benelux. Ik kijk ernaar uit.

Wederom een vrij sterk drama van Ozon, al vond ik deze voor zijn niveau iets minder verrassend. Opnieuw een verhaal over homoseksualiteit en complexe gevoelens. Ozon blijft veilig op gekende grond. Gezien de filmtitel had ik meer nostalgie verwacht en dat viel tegen. Muzikaal mocht de film meer inzetten op een vette soundtrack, en ook qua sfeerbeelden lijken de jaren 80 eerder veraf dan dichtbij waardoor Ozon het tijdsbeeld wat misloopt. Een korte passionele relatie tussen twee jongeren wordt hier verteld, gevolgd door een dramatische wending, waarna de film toch behoorlijk inzakte naar mijn gevoel. Heel goed gespeeld, een film waar je onmiddellijk in zit wel. Vervelen doen de personages van Ozon zelden, een nipte 3,5* kan ik er dan ook makkelijk aan kwijt, maar misschien lagen mijn verwachtingen iets te hoog.

Redelijke film over twee jongens die elkaar tijdens de zomervakantie ontmoeten en voor elkaar vallen. Alhoewel er niet echt veel gedaan wordt met de tijd waarin de film zich afspeelt, heeft het geheel toch een fijne sfeer. Aangezien je op het begin van de film te horen krijgt hoe het afloopt, vraag je je wel de hele tijd af hoe het zover heeft kunnen komen. In die hoedanigheid valt het einde wel wat tegen. Goed gecast verder. Een nipte 3.0 sterren.

Het boek 'je moet dansen op mijn graf' heb ik vroeger gelezen. De film viel (misschien juist daardoor) een beetje tegen: de sfeer uit het boek vond ik niet op de één of andere manier niet terug in de film, hoewel het verhaal (afgezien van het jaartal) prima gevolgd wordt. Film zakt in tweede helft wel beetje in.

Mooie film,maar ik miste de diepgang die het boek 'je moet dansen op mijn graf' heeft.

Juist die kleine details over de toverbonen-zoektocht en het Hamlet/Shakespeare 'remember me' moment maakte het verhaal zo intens.(wat in de film dus is weggelaten)

Het boek is een absolute aanrader wanneer je deze film waardeert

Mijn waardering voor de films van François Ozon varieert nogal. Zij drijven vaak op sensuele spanningen tussen de hoofdpersonages. Dat is niet anders in deze vertelling over de tragische vakantieliefde tussen twee tieners, van wie de een blijkbaar voor het eerst zijn homoseksuele geaardheid ervaart. De scènes op het kerkhof vind ik weinig smaakvol.
Goed te doen voor een keer, maar Rod Stewart’s “Sailing” heeft nog de meeste indruk op mij gemaakt. En dat zegt genoeg volgens mij.

Aangrijpend, romantisch maar ook triest verhaal, gefilmd in een prima omgeving en passende sfeer. De cast vond ik sterk. Ze speelden realistisch, uit het leven gegrepen. De muziek was ook goed. Rode draad was wel 'I am Sailing'; niet alleen van toepassing op de muziek. Geslaagde film.

Het heeft wel heel veel weg van call me by your name. Dus als je van die film houdt: kijk het!

Ik heb deze film, met Duitse ondertiteling, in een buiten-theater gekeken op een mooie zomeravond, en dat was een geweldige filmervaring. Dit is het soort film dat mij van films heeft doen houden (zo'n 10 jaar geleden). Het verhaal speelt zich af in een idyllisch arbeidsdorpje naast de zee. Het gaat over twee jongens die op het punt staan de volwassenwereld in te trekken. Maar wat moeten ze doen? Werken of studeren? Thuisblijven of weggaan? Het is dus een coming of age verhaal (en een erg goede, nog wel).

Dus waar gaat de film over? Het gaat over twee jongens die verliefd worden. Ze hebben een zomerliefde samen, terwijl ze gesprekken hebben over hun toekomst, intimiteiten, de dood, en de betekenis van het leven. Eén van de twee jongens zal uiteindelijk echter sterven (no worries: dit is geen spoiler). De structuur van de film is als volgt: twee jongens, het is zomer (veel zon, blauwe lucht, en primaire kleuren), ééntje jonger dan de ander, de oudere introduceert de jongere in een liefdesrelatie, ze zijn gelukkig, maar komen er uiteindelijk achter dat hun liefde geen stand kan houden (niet in deze wereld)...

Komt dit bekend voor? Ja. Het is gewoon Call me by your Name. En eigenlijk zijn heel veel scenes één-op-één te correleren: het meisje dat een liefdesrelatie wilt maar haar status als vriend accepteert, de dansscène in de avond, de camera die wegdraait tijdens hun eerste sekservaring, samen zwemmen, retro-muziek, de vraag naar de erkenning van hun ouders, seksualiteit & de relatie met hun culturele geschiedenis, enzovoorts, enzovoorts.

Ik denk echter dat deze film toch de moeite waard is. Call me by your Name is natuurlijk (zoals we allemaal weten) mierzoet. Het is een droom, zoals we dromen beleven in onze zomervakantie: een introductie van een nieuwe identiteit die tot slot niet kan stand houden in de echte wereld (waar de zon niet altijd schijnt, en de lucht niet altijd blauw is). Maar de vraag naar de werkelijkheidsgehalte van de droom wordt niet gesteld. Hebben ze elkaar werkelijk liefgehad? Of was de zomer een fictie, een verhaal dat ze elkaar vertelden om aan de echte wereld te ontsnappen? In Call me by your Name worden deze vragen eigenlijk niet gesteld: het wordt simpelweg verondersteld dat zomerliefdes ook werkelijke, echte, liefdes zijn.

Zomer van 85 doet dat niet: het laat de ambiguïteit, de dilemma's, zien van zomerdromen. David (de oudere jongen) wordt neergezet als een machoman met een sensueel lichaam, iemand om naar op te kijken. Maar de Zomer van 85 laat ons ook weten dat de David in de film de David is die door Alex (de jongere jongen) beschreven wordt. We kijken de film vanuit Alex' perspectief. Het is Alex die de lens beweegt, die de voice over doet, die het verhaal vertelt. De sensualiteit van David is dus de sensualiteit van Alex geprojecteerd op David.

De mooiste scene is tussen Alex en het Engelse meisje (wiens naam ik vergeten ben). Alex vertelt haar dat hij soms inzinkingen heeft (i.e. hij is in rouw). Hij vraagt haar waarom hij zo gek doet. Zij zegt dat hij liever haar antwoord waarschijnlijk niet wilt horen. Alex dringt aan: hij wilt haar mening horen. Zij zegt: "ik denk dat je David niet echt hebt liefgehad. Ik denk dat je slechts een idee van David hebt liefgehad". Dit is naar mijn mening een sleutelscène in de film. Inderdaad: Heeft Alex David liefgehad? Of slechts het idee van een machoman, een vaderfiguur, iemand die hem liefdevol en veilig de volwassenwereld in kan helpen? Deze vraag geeft de film een gelaagdheid: kijken we naar een fantasie of de waarheid? Kijken we naar liefde of seksualiteit? Agape of Eros? Kijken we naar een Romeo of een puber?

Hoe we deze vraag beantwoorden, is uiteindelijk tekenend voor hoe we de film zullen interpreteren. Ik - als naïef romanticus - denk dat David en Alex elkaar werkelijk lief hebben gehad. Het was een droom, ja, of beter: a summer dream, maar niet slechts een droom. Alex heeft namelijk werkelijk geluisterd naar David. David is niet zomaar een machoman. In de film is hij ook een gebroken man. David heeft zijn vader verloren en sindsdien kan hij slechts het leven nog verstaan in zoverre het gerelateerd is aan de dood. Hij ziet de betekenis van het leven slechts nog in relatie met het sterven, met de eindigheid. Juist vanwege Davids obsessie met de dood kan David uiteindelijk niet gelukkig zijn. David moet en zal verdrietig blijven. Hij staat zichzelf geluk niet toe omdat een gelukkig mens niet aan de dood kan denken.

Dit is David en ik denk ook dat dit de David was die Alex liefhad. Misschien had het Engelse meisje gelijk dat Alex slechts het idee van David lief heeft gehad, toen Alex en David nog samen waren. Maar terugkijkend, of beter: terugschrijvend, heeft Alex David leren kennen. Hij schreef geen boek over David het mannenlichaam, maar over de gebroken David, de liefdevolle David, de echte David. En wie kan schrijven over iemand zoals hij is (d.w.z. gebroken), kan niet anders dan die persoon liefhebben. In andere woorden, we hebben niet slechts naar een droom gekeken, maar naar een liefdesverhaal. We hebben gekeken naar een verhaal tussen twee jongens die elkaar konden aankijken, elkaar konden erkennen voor wie zij waren.

Tot slot, David is gebroken door de dood van zijn vader. Hij kan de liefde in zijn leven niet meer accepteren omdat hij zijn leven slechts nog kan begrijpen in relatie tot zijn eindigheid. Staat Alex hetzelfde te wachten? Is hij vanaf nu gedoemd om slechts nog in zijn herinneringen en in zijn rouw te leven? Het einde van de film suggereert van niet. Hij zeilt weg met een andere jongen. Ergens doet ons dit herinneren aan David. David en Alex hadden elkaar ontmoet op de boot. Is David nu Alex geworden? Misschien. Misschien kan Alex nu, net als David, geluk niet meer toestaan en zal hij - net als David - alles in zijn leven relateren aan de Dood.

Maar misschien kunnen we de slotscène van de film ook zien als een nieuw begin. Misschien kan Alex de betekenis van de wereld erkennen niet slechts in relatie tot de sterfelijkheid maar ook in relatie tot zijn nataliteit. Alex begint opnieuw: hij gaat een nieuw avontuur aan, een nieuwe liefde. Zelfs al gaan we door grote rouw, en grote pijn, uiteindelijk is de mens een wezen dat opnieuw kan beginnen, dat wil zeggen, een wezen dat niet alleen eindigt maar ook begint.

Ozon vindt altijd wel iets nieuws om te verfilmen, er iets inhoudelijks van te maken en te boeien.

Innemende film over hoe personen over de ernst en draagkracht van een relatie kunnen verschillen, hoe intens die ook kan zijn.

Dansen op het graf ? Een soort eerbetoon en dank voor de goede tijden die beide jonge mensen samen hebben gekend ?

Knappe acteerprestaties.

Goede film. Mooi verhaal. Prachtige locaties.

De jongens spelen goed, trouwens de hele cast is prima bezig!

Er mocht van mij nog wel wat meer (pop) muziek uit die tijd als achtergrond gespeeld worden.

The Cure, Bananarama, heerlijke muziek en tijd.

Ben zelf ook in die tijd opgegroeid. Zo sneu voor de jeugd van nu, wat een vreselijke tijd leven we nou. Bah!

Toen lekker alles duf, traag en geen social media en internet, lekker allemaal zo kneuterig.

Maar goed, kijken dus iedereen. Zeker de moeite waard. En je hoeft niet alleen 'gay' te zijn om dit mooi te vinden.

Interessante Ozon. Ozon lijkt hier wel wat beïnvloed door de films van Xavier Dolan, en uiteraard ook Rohmer.
Een prachtige setting in een mooie badplaats. Fijne rol van Valeria Bruni Tedeschi.
De Engelse vriendin vond ik een wat minder interessant personage.
Ik vond vooral het eerste uur erg sterk. Daarna was ik erg benieuwd naar de clue / ontknoping, maar die bevredigde me niet zo.
Er komt geen echte clue. Terwijl de film wel steeds de suggestie werkt naar een clue toe te werken.
Ik had, Ozon kennende, verwacht dat alles wat je ziet en de dood van David enkel een schrijfopdracht was. Alexis was immers gefascineerd door de dood. En dat de clue dan zou zijn dat David uiteindelijk niet dood maar (zwaar) gewond was ofzo door toedoen van Alexis.
Waarom David's dood Alexis zo aangerekend wordt snap ik niet zo goed. David ging zelf zonder helm van huis en hij had zelf kenbaar gemaakt zich aan niemand te willen binden.

Zo'n film die mooi is in zijn soort en Normandië is zeer bekend voor mij en altijd fraai. Maar vaker dan één keer zien hoeft ook niet voor mij en deze was gisteravond al op de Ned. tv. Aan sommige kleding en haardracht zie je dat deze in de 80-er jaren gemaakt is, maar het thema is eeuwenoud. En nog steeds actueel en veel wordt verzwegen hier,

hetgeen ouderwets aandoet.

Wat ik een storend element vond/vind is dat Alexis veel jonger en onervaren is vergeleken met David, die domineert.

En met een levensgroot schuldgevoel wordt opgezadeld, ook door moeder van David. Veel later wel opgelost

Je weet dat deze uit 2020 komt?

Was ook een beetje mijn vraag inderdaad, maar ik dacht dat ik het verkeerd gelezen had. Ik ben dus niet de enige die het opviel. Fijn.

Ozon staat voor knappe, mooi opgebouwde en vooral psychologisch rijke en gelaagde films, en dat is hier niet anders. Hierbij dient natuurlijk wel opgemerkt dat hij zich vaak baseert op bestaand materiaal, bv. in Huit femmes, La maison,, ...., en ook hier weer: de roman van Chambers, die ik graag zo snel mogelijk wil lezen! Ik heb wel het gevoel dat Ozon in zijn latere films niet meer dezelfde zuivere kracht heeft als in vroeger werk. Ik vond bijvoorbeeld Frantz een beetje teveel van het goede, en ook deze film was misschien net iets te "barok". Met name de bijrollen, de twee moeders en het Engelse meisje, vond ik soms echt onnodig dik aangezet. Ook vormde de plot, namelijk de rechtszitting, voor mij een anticlimax. Maar dat neemt niet weg dat met name de spanning en het spel rond realiteit, droom en fictie weer fantastisch waren! En in ieder geval veel rijker van thematiek dan Call me by your name!

Nu lees ik op BookMeter dat Dance on my Grave van Aidan Chambers eigenlijk een "oversized" jeugdboek is. Kan iemand mij het boek aan- of afraden na het zien van de film van Ozon?