Last Night in Soho (2021)

Genoten van de Avant-Premiere gisteren,

En wat heb ik genoten van deze Edgar wright het is niet zijn beste maar wel zijn meest gestylde en gladde film

En geef nou toe wie ziet Anna-Taylor Joy niet graag spelen, deze film heeft me met een wauw gevoel achtergelaten

verwacht wel geen horror maar een solide stijlvolle tijdreisfilm met luguber kantje

een 4,0

Ik dacht dat ik de hoofdrolspeelster al een keer gezien had en dat is ook zo, alleen vergiste ik me van film. Ik dacht aan actrice Olivia DeJonge uit Better Watch Out (en binnenkort in de nieuwe biopic van Elvis als Priscilla Presley), maar het is Thomasin McKenzie, bekend uit oa Jojo Rabbit en Leave No Trace. Ze doet het niet slecht, maar is voorlopig nog wel wat te licht om een film op haar eentje te dragen.

Last Night in Soho kent gelukkig nog wel veel andere kleurrijke figuren en is met haar 60s aankleding (muziek en setting) een heel levendige en boeiende film. De basis is vooral een whodunit, maar door het geheel kent de nodige mysterie en sfeer. Geen harde thriller, wel een evenwichtige thriller. Zeker de moeite in de bioscoop te bekijken.

Geweldig sfeervol.

Ik ben niet Wright's grootste fan, hij zal altijd wel een beetje hit-and-miss blijven, maar hier laat hij zien dan wanneer hij zich vol op de sfeer toelegt, hij een geweldig regisseur kan zijn. Waar ik Baby Driver vooral irritant vond met z'n 80s gedweep, kon ik van deze ode aan de 60s best genieten. En de 60s doen mij nog een stuk minder.

Komt toch vooral omdat het niet zozeer een throwback naar de 60s is, maar eerder inspiratie waar Wright een modernere filter overgooit. Zowel visueel als qua soundtrack een erg aantrekkelijke film, wat het des te makkelijker maakt om je volledig onder te dompelen in de sfeer. Acteerwerk mag er ook absoluut zijn, vond zelfs dat McKenzie vlot haar mannetje stond naast Taylor-Joy.

Een echte volbloed, pure horror is het misschien niet, daarvoor richt de film zich net wat teveel op de sfeer zelf, eerder dan op spanning, bloed en gore. Wie dus een snelle datefilm zoekt komt wat bedrogen uit, maar da's allerminst kritiek. Meer van dit Wright, absoluut de moeite waard.

4.0* en een uitgebreide review

De film begint als een nostalgische Midnight in Paris-achtige film over een timide, dromerig meisje dat zich meer in het London van de swinging jaren ’60 thuis voelt dan in de huidige tijd en voor wie haar droom letterlijk werkelijkheid wordt als ze kan gaan studeren in dat grote, gevaarlijke London. Maar ze is geestelijk labiel en niet alleen gaan droom en werkelijkheid steeds meer door elkaar lopen maar de droom wordt ook een nachtmerrie zodat ze in een soort psychose lijkt te belanden. Uiteindelijk blijkt het toch een standaard horrorfilmpje, inclusief geesten, zombieachtige monsters, schrikmomenten en een paar twists aan het einde. Maar dat neemt niet weg dat de thematiek – over seksuele exploitatie en dat het vroeger helemaal niet beter was dan nu – serieus blijft, dat de horrorclichés in deze film op originele, fraai vormgegeven en intense wijze zijn verpakt en dat het verhaal goed in elkaar zit, zodat het al met al een fijne en een betere horrorfilm is.

Fijne originele film van Edgar Wright. Er vallen zeker wel wat inhoudelijke en structurele puntjes op Last Night in Soho aan te merken; zo is het eerste gedeelte en het middenstuk hier en daar wat repetitief en duurt het even voordat de film echt een richting vindt. Ook bijvoorbeeld de twist met de zedenpolitieman, en de onthulling van Sandie op het einde, komen wat onsubtiel over. Het knappe aan de film is echter dat deze zwakkere puntjes nauwelijks tot niet storen, omdat het allemaal zo sfeervol, gelikt en met grote visuele virtuositeit in beeld wordt gebracht. Het Londen van de jaren 60 ziet er op elk vlak prachtig uit, en het wisselende contrast met de hedendaagse tijd (en daarmee samenhangend het constant aanwezige contrast tussen Sandie en Ellie) steekt fantastisch in elkaar. Wright speelt heerlijk met kleuren (het dieprode kleurgebruik geeft de film soms een Giallo-vibe) en de soundtrack complementeert de hele visuele look en de sfeer prima. Audiovisueel scoort Last Night in Soho dus véél punten, zeker op het grote scherm.

Langzaam maar zeker sluipen er in de tweede helft dan ook horrorelementjes in de film, meer zelfs dan ik op voorhand had gedacht. Het luide sounddesign helpt daar aan mee, maar ook de creepy verschijningen die op het einde frequent opduiken, creëren een naargeestig gevoel. Het is geen full-on horrorfilm, maar wel méér dan een gewone thriller. Anya Taylor-Joy, talentje van haar generatie, is goed, maar heeft voornamelijk een visuele rol. Thomasin McKenzie hoeft derhalve absoluut niet voor haar onder te doen, en speelt een prima hoofdrol. Wright zet dus volop in op visuele flair, stijl én sfeer, terwijl hij ook ruimte laat aan zijn actrices, en dat alles leidt tot een prima mix die (op wat repetitieve stukjes na) niet gaat vervelen. 4*.

De film lijkt me schatplichtig aan Repulsion, zoals vrijwel al dit soort films waarin een vrouw doordraait. Zo goed als Polanski's magistrale prent wordt Last Night in Soho niet, maar het is wel een fijne film, vol goede horrorelementen (die steeds meer en meer erbij komen, die opbouw is fijn), twee goede actrices (al is McKenzie in het begin iets te bleu), een fijne sfeer en lekker swingend met een heerlijke soundtrack. Wel wordt het laatste halfuur helaas te veel een herhaling van zetten (een zoveelste keer die hallicunaties) en weet niet heel erg meer te boeien. Ook genoeg twistjes die je van ver al ziet aankomen en het einde is ineens wel heel abrupt, dat alles weer koek en ei is. Maar wel als bioscoopvermaak een erg fijne prent. 3,5*.

Dit was nog een bijzondere film, maar vond hem wel geslaagd. De film moet het vooral van sfeer hebben en hier zat het heel snor. Je zat helemaal in de jaren '60. De muziek, kledij, setting, ... heel goed gedaan.

Het verhaal kon me ook boeien van begin tot einde. De onthulling vond ik wel verrassend. De cast deed het ook prima. Aangenaam verrast!

"Last night, I saw something, in my dreams."

'Baby Driver' vond ik erg teleurstellend, maar dit is weer een stap in de goede richting.

Eloise is een naïef meisje dat modeontwerper wil worden. Gelukkig voor haar wordt ze geselecteerd om te studeren aan de modeacademie in Londen. Eenmaal aangekomen in de grote stad blijkt de ervaring op zijn zachtst gezegd nogal overweldigend te zijn, vooral als ze elke avond om onverklaarbare redenen in de jaren '60 beland...

De eerste keer wanneer de film overschakelt naar de jaren '60 is werkelijk fantastisch te noemen. Als kijker waan je jezelf voor even in die tijd. Alles klopt gewoon, van de aankleding tot en met de muziek. Het is ontzettend sfeervol en je hebt eigenlijk geen idee waar het allemaal naartoe zal leiden. Daarbij zijn de overgangen tussen Thomasin McKenzie en Anya Taylor-Joy zowat naadloos, chapeau!

Het is alleen jammer dat Edgar Wright op den duur het spoor enigszins bijster is; het narratief begint te haperen. Met name tegen het einde aan vervalt het geheel in een herhaling van zetten, waardoor de rek er al gauw uitgaat. En ondanks verwoede pogingen wordt het nergens echt eng, zonde. Wat dat betreft is het slot ook erg braaf.

Al met al is 'Last Night in Soho' een vermakelijk mysterie die het meer van de sfeer moet hebben.

3,5 Sterren.

Geweldige film.

Wat mij betreft meteen de beste film die Edgar Wright heeft afgeleverd, en ook voor zijn doen een hele andere. Het kent qua stijl best wel wat overlappingen zoals Wrights voorliefde voor kleuren, maar toch is dit rustiger en meer perfectionistisch dan zijn vorige films, die het meer moesten hebben van actie en bombast.

Acteerwerk is in ieder geval vlekkeloos. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, speelt de pannen van het dak. Ik lees veel goede berichten over Taylor-Joy, en dat is terecht. Toch vind ik dat Thomasin McKenzie hier als winnaar uittrekt. Moeilijke rol, en toch zo sterk uitgevoerd. Bijpersonages hebben ook allemaal een gezicht en spelen goed. Stamp ook weer in een rol die je niet meteen van hem verwacht, maar hij past er op een gekke manier zo goed in.

Stijlvol en verleidelijk, Wright opent zijn film nog relatief rustig maar pakt na enige tijd op een geweldige manier uit. Goed camerawerk, magistraal kleurgebruik en geweldige timing. Werkelijk niets gaat fout binnen deze film. Solide effecten, een uitstekende balans tussen spanning, gekte en luchtigheid en altijd wel iets wat in de scene wordt gestopt dat de aandacht trekt. Een rustig begin verandert na enige tijd in een heerlijk schouwspel die alle visuele en inhoudelijke vlakken weet te raken.

Waar het alleen last van heeft soms is dat het te veel in herhaling vliegt met het doordraaien van McKenzie. Dat was toch het keerpunt van de film voor een kort moment, maar Wright herpakt zich in de finale weer uitstekend. Last Night in Soho is een vernieuwende maar toch erg toegankelijke film. Eentje die het wachten waard was in verband met COVID-19 waarvoor het werd vertraagd.

Beste film wat 2021 heeft gebracht als je het mij vraagt. Ik dacht dat Malignant er met die eer vandoor ging, maar uit een onverwachte hoek komt er toch een film voorbij gevlogen die James Wan van de troon mikt. Het jammere vond ik de herhaling richting het middenstuk die toch wel een irritatie heeft verwekt. Verder absoluut vlekkeloos en een film die tegen de maximale score aanzat. Ik wilde deze film oorspronkelijk in Schouwburgplein zien, maar deze had last van een stroomstoring waardoor ik moest racen naar De Kuip. Dit was het die race absoluut waard. Heerlijk.

Edgar Wright weet soms een bijzonder hypnotische film af te leveren. De score en soundtrack is fantastisch en die fantastische visuele pracht en de vloeiende overgangen tussen visioenen en realiteit die hij op het scherm tovert wist mij van begin tot eind te boeien. Hetzelfde geldt voor het verhaal, want bij al die audiovisuele pracht hoort ook een verhaal dat je hoort te intrigeren. En het mysterie wordt goed opgebouwd en weet je interesse te wekken. McKenzie zelf is ook perfect als muurbloempje die zich langzaam weet te ontpoppen als een zelfverzekerde vrouw door haar visioenen, maar tegelijkertijd ook enorm psychotisch wordt wanneer het in de visioenen ook minder gaat.
De fantastische soundtrack Downtown, gezongen door de betoverende Anya Taylor-Joy zelf, komt tot uiting in een zeer mooie scene waarin haar talenten tot uiting komen. Het doet mij vooral iets extra's omdat ik enorme 'This Is the girl' vibes uit Mulholland Drive kreeg bij deze scene. Ik was vanaf dit moment verkocht.
Ook al vond ik het middenstuk zelf het tempo uit de film halen en was de paniek van Ellie in de bibliotheek wel iets too much, die had daar nooit weg kunnen komen. Maar ook overtuigt het hybride horrorelement in de film met die figuren die haar stalken niet honderd procent.
Maar het eindigt wel ietwat op een andere manier dan ik zou hebben verwacht en daar ook in weet te verrassen. Het is misschien ook de symboliek van de film. De jaren 60 hebben iets mystieks, maar langzamerhand brokkelt dat af en krijg je uiteindelijk dat Sandie is geknakt in het verleden en in een rauwe realiteit leeft. Het heeft iets tragisch. Een meisje dat met hoop en dromen iets probeert te verwezenlijken, maar eigenlijk in een nachtmerrie verandert.. Hmm Mulholland Drive again?

Ik blijf nog even lekker dagdromen bij Last Night In Soho. Een film die ik ongetwijfeld nog vaker ga kijken. Het lijkt haast wel alsof Edgar Wright geen slechte films kan maken. Hij voelt zich tot nu toe in alle genres die hij heeft bewandeld wel thuis, al moet hij niet vol op horror gaan inzetten.

4,0*

Een chickflick met een boterdikke #metoosaus erover.

Moeilijke film om te beoordelen, ik begrijp waarom sommigen dit een degelijke film vinden, maar deze hoge score lijkt me toch van de pot gerukt.

Ten eerste past het volledige verhaal, inclusief de twist, op de achterkant van een bierviltje. Het scenario is flinterdun en had door iedereen verzonnen kunnen zijn. Daarenboven is de muziek zo overdonderend en oorverdovend aanwezig dat het zonder meer storend werd. Vaak leek dit wel een vreselijk chaotische musical. De montage en cinematografie zijn professioneel, maar in combinatie met de muziek 1 grote chaos. Misschien probeerde Edgar Wright de leegte van het verhaal in te kleuren met kleurfilters, wie zal het zeggen?

De eerste helft van de film, lijkt wel een chickflick, en deed me sterk denken aan The Devil Wears Prada. De rollen werden wel sterk gespeeld door twee verrukkelijke meiden, maar echt sympathiek waren die niet. Non-stop zingen en dansen ze het verhaal aan elkaar.

In de tweede helft wordt de spanning opgedreven, en werd de insteek me duidelijk. Mannen zijn de horror en dat gegeven werd heerlijk in beeld gebracht door de grauwe achterkamertjes in het bordeel en al die smerige gozers die hun kleren uittrokken rond het bed. Vuile, onbehaaglijke sfeer die zeer goed in beeld gebracht is. Als man wisten we eventjes wat het is om als vrouw in een stad te leven, of toch om als prostituee in Londen te leven, al wordt dat onderscheid niet echt gemaakt, want ook Eloise moet al van in 't begin (taxiscène) proberen te overleven tussen de mannen/seksuele roofdieren. Deze aanklacht, de eigenlijke boodschap van de film, lijkt mij de belangrijkste maatstaf te zijn waarmee deze film beoordeeld wordt. Akkoord, de killer blijkt uiteindelijk een vrouw te zijn, maar ze krijgt wel bijval van Eloise in haar motieven. Toen er in de slotscène ook nog een travestietenshow werd opgevoerd, en werkelijk alle deugpunten konden worden afgevinkt, kan ik mij inbeelden dat extatische recensenten een staande ovatie gaven en superlatieven te kort kwamen.

Sommige scènes zijn prachtig ingeblikt, maar op veel zaken schoot de film te kort. Het horrorgedeelte faalt mijns inziens door de knullige verschijningen.

Voor mij moet een film meer zijn dan een boodschap, vandaar de krappe 3*. Het talent van Edgar Wright zit in tijdloze horror komedies, niet in dit soort eigentijdse drama's.

Niet helemaal geslaagde mengeling van fantasie en horror, visueel indrukwekkend (hoewel iets te gestileerd) maar inhoudelijk niet voldoende intens en intrigerend. De personages zijn daarnaast ook niet bepaald boeiend en de doorgaans ontwapenende Thomasin McKenzie is hier wat onwennig en vlak in de hoofdrol. Jammer, want zoals gezegd ziet de film er erg mooi uit (vooral de overgangen van heden naar verleden zijn subliem) en de plot steekt ook best leuk en verrassend in elkaar.

Soms meer dan aardig, soms een beetje te makkelijk. Vergelijking met Mulholland drive kwam ook bij mij op, maar Wright is veel lomper met alles. Toch vliegt Last night in Soho nergens echt uit de bocht. Het visuele ritme is fijn en het verhaal neemt net op tijd telkens een afslag. De score werkt goed op de intensere momenten. Al met al prima vermaak.

Ik was er niet echt weg van. Soort van paranoia thriller, ik moet zeggen dat ligt me meestal niet. En dat blijkt hier ook maar weer. Ik vond het zelf een vervelend hoofdpersonage, dus dan wordt een film die constant over haar persoon gaat wel heel lastig om uit te zitten. Een horrorfilm is dit totaal niet, zelfs niet echt een thriller naar mijn mening. Ik heb althans nergens spanning gevoeld. Dus ook na een bijzonder matige Baby Driver kon ook deze film me niet bekoren. Ook Scott Pilgrim vond ik niets. Hot Fuzz en Shaun of The Dead waren nog wel leuk maar sindsdien niet direct mijn ding Edgar Wright.

De eerste pakweg drie kwartier bevielen mij goed. Een fijn sfeertje, een best sympathiek hoofdpersonage, een goed verzorgde aankleding en een degelijke soundtrack. Vanaf het moment dat dit de kant van een thriller (met lichte horror elementen) op gaat, vond ik er daarentegen helemaal niks meer aan. Niet goed uitgewerkt, bij vlagen zelfs rommelig en op visueel gebied ook niet altijd even sterk. Waar ik aanvankelijk geboeid zat te kijken, kostte het mij gaandeweg meer moeite om mijn aandacht erbij te houden. Een veelbelovend begin, maar uiteindelijk een tegenvaller.

Downtown

Het is mij nog net gelukt om een van de laatste voorstellingen (in Eindhoven althans) mee te pakken want ik moest deze zien! Zoals helaas wel vaker bij hoge verwachtingen viel Last Night in Soho mij vies tegen en kan ik mij maar moeilijk voorstellen waarom een horror icoon zoals Stephen King hier zo lyrisch over is.

Deze thriller met horror elementen en mysterie sausje komt in eerste instantie sterk over, maar vanaf het moment dat Eloise haar eerste trip naar de sixties maakt stort het geheel langzaam maar zeker steeds verder in elkaar. Het verhaal bleef namelijk veel dunner dan ik oorspronkelijk verwacht had, en was daarnaast ook slecht uitgewerkt.

Ik begreepdat Eloise een derde oog had, maar dit verklaarde niet het element dat ze hiermee opeens een soort van tijdreizen kon maken, of de jonge versie van Sandie kon zien terwijl zij nog niet eens dood was? En zo waren er nog een aantal andere ongeloofwaardigheden en oneffenheden. Zoals bijvoorbeeld de vergiftiging door Sandie. Haar acties in het verleden zijn te begrijpen, maar ze is in het heden opeens wel vrij eendimensionaal dat ze zo ver wilt gaan om een studente te vermoorden omdat ze de angst heeft dat haar geheim uitkomt. Terwijl ze zelf al in de 80 is en zeker op haar leeftijd ook het risico had kunnen nemen dat haar geheim veilig zou zijn. Daarnaast was het ook apart dat Eloise eerst bijna niet kan lopen van de pijn door de vergiftiging, maar de vergiftiging al snel steeds minder effect op haar lijkt te hebben.

Hoewel ik de laatste twist niet aan had zien komen, was de twist die hiervoor kwam niet bepaald subtiel en wel erg makkelijk gevonden. Evenals het voorspelbare liefdesverhaal tussen Sandie en haar pooier die toch niet zo mooi was als deze in eerste instantie leek te zijn. Gaap.. de vervaging tussen heden en verleden leek daarnaast ook steeds meer op een gimmick te lijken wat ook goed zichtbaar was tijdens de finale op de trap. En dan zagen veel van de effecten, zoals onder andere de inspiratieloze, totaal niet enge geesten, er nog lelijk en goedkoop uit ook.

Ik was maar al te graag geëindigd met een hogere beoordeling, maar als de soundtrack het hoogtepunt van je film is doe je als regisseur toch iets verkeerd..

2,0*

Ik heb nu vijf films van zijn hand gezien, maar ik vrees dat het nooit wat wordt tussen regisseur Edgar Wright en mij. Aanvankelijk zat ik op mijn gemak te genieten van een leuke opening over een ietwat naïeve studente, die zich oriënteert op het Londense nachtleven, ondersteund door lekkere tophits uit de 60s. Maar dat aardige begin krijgt een bloederig vervolg met wat halfslachtige horroreffecten. Dat deel van de film kon mij totaal niet bekoren.

Ik vermoed dat het enige wat bij mij blijft hangen het feit zal zijn dat het de laatste film is van “avenger” Diana Rigg, die een jaar vóór de uitgestelde première overleed, net als Margaret Nolan (de barkeepster), bekend van Carry On-films.

Net gezien en genoten. Het tijdsbeeld en sfeer is ontzettend goed gedaan.Iedereen heeft het er onderhand over dat ze alles zagen aankomen. ikke niet. Toen Eloise de spiegel brak om Sandy te omhelzen had het vandaar alle kanten kunnen opgaan. wat als ze elkaar konden begrijpen? Ik zag de moordende Sandy,/Alexandra niet aankomen. Dacht echt dat de mannen kwaadaardige geesten waren die Elly iets wilde aandoen. Het slot lijkt een haast klus te zijn geweest. voor een zwaar vergiftigd iemand aanvankelijk tot een redder van haar love interest. Ze leek het vergif al te voelen bij het drinken van de thee.
Ik vind het een goede film. Daarom 3,5 ster. Had mijn schrik moment, dus de film doet zijn werk bij mij.
Mooi gedetailleerd! Als je niet te kritisch bent, kijkt het lekker weg.

“This is London. Someone has died in every room in every building and on every street corner in the city.”

Eigenlijk aangenaam verrast na het zien van deze film. Ik was in het begin nogal sceptisch, heel erg sceptisch zelfs en ging er al wat van uit dat het saaie film zou zijn, puur op de eerste indruk van mij, Mijn kameraad wou deze film puur kijken omdat hij aan het simpen is op ‘Anya Taylor-Joy’ en wou daarom deze film graag zien. Achja, dan maar een keer geen zaterdag horroravond en deze film aan geknald, al had de prent wel een horror label op IMDb. En dat blijkt achteraf ook wel waar te zijn want de film kent verschillende sfeer momenten, van drama en verdriet naar angst en pijn, het is een moeilijke film om te pijlen en daardoor kan ik ook nog niet echt helemaal uit met wat voor een cijfer ik deze film zou geven.

Ik moet zeggen dat ‘Wright’ wederom heeft weten verassen, want de film blijft continu eigenlijk best indrukwekkend om te volgen en is ook leuk om te volgen. En het is allemaal niet zo moeilijk, ‘Wright’ kiest er duidelijk voor een luchtig tintje aan te geven en maakt het mysterieuze verhaal niet al te moeilijk en is daarom erg makkelijk te volgen. Het keek daardoor wel aardig lekker weg. Toch was de film op momenten iets te soft, en vooral de vele muziek kwam me na een tijdje de strot uitzetten ondanks het feit dat ik toch muziekliefhebber ben vond ik het op een gegeven moment wel genoeg, al was het wel ‘part of the show’ .

Op zich vond ik het concept best een geslaagd iets, twee werelden die beiden hun charmes hebben vond ik tof om te zien, en zeker de jaren zestig was mooi weergegeven. Ik vond het leuk dat de film goed neigt naar een thriller met basis van schizofrenie, of beter gezegd, hij gebruikt het als een waardevolle basis, want het was gewoon schizofrenie waar ‘Eloise’ aan lijdt alleen maakt het einde dat weer lastig om te geloven. Ik vond die plottwist eigenlijk niet zo heel bijzonder, want ik zag het al wel een beetje aankomen.

We gingen er vanuit deels horror te zien, dat lijkt lang op zich te wachten maar er zitten een paar gave scenes in die zeker naar de horror wijzen, zoals de geesten die ze ziet in o.a. de bibliotheek vond ik heel gaaf en uiteraard de moord scene in het bed was goed bloederig, overigens wat je op het einde ziet met alle moorden was goed bloederig en mooi in beeld gebracht.

Dus ja, onverwachts erg vermaakt met deze prent, een prima verhaal maar, helaas niet alles uitgehaald wat er uitgehaald kon worden maar, een vermakelijke zaterdagavond zit.

'Last Night in Soho' trapt direct swingend af met Peter and Gordon. Uiteindelijk grotendeels een film naar mijn hart dit. Het beeld wanneer Eloise voor het eerst tript en het grote 'Thunderball' bord in beeld komt is het begin van een fantastische film. Veel 60s muziek, mysterieus, uitermate sfeervol en bijzonder fraai geregisseerd door Wright. Tot in detail zijn we echt terug in de 60s; van de algehele aankleding tot de vintage Dunhill aansteker. Dat dit inhoudelijk vervolgens niet magisch blijkt is geen probleem. Al het andere in de film was dat wel.

De swinging sixties in een visuele spetterende psychologische....thriller. Of eigenlijk een veelvoud van toffe spannende genres; haunted house, coming of age-drama, whodunit, horror en zelfs modern #MeToo-achtig onheil. (gelukkig wordt het die aan het einde overboord gegooid).Langzaam wordt de dreiging

Verlegen plattelandsmeisje en aspirant-modeontwerpster Eloïse Turner is een tiener van nu, maar het liefst had ze in het Londen van de swinging sixties geleefd. Die droom lijkt uit te komen nadat ze naar Londen verhuist om aan de mode-academie te studeren. Als Eloise op mysterieuze wijze in het leven van Sandy belandt, die in het Londen van 1965 popelt om succesvol zangeres te worden. Vol knipogen met liefde naar de cinema van weleer; spiegels, giallo-belichting, afdaling van de showtrap, of imponerend opgevoerde dansscène

De cast is nagenoeg perfect, Thomasin McKenzie weet haar onschuldige rol perfect te brengen, Anya Taylor-Joy brengt de jaren '60 gewoon tot leven. En met zoveel jaren zestig mogen de sterren van weleer ook niet ontbreken; Bond-girl en De Wrekers (Emma Peel) Diane Rigg, is te zien is als hospita Ms. Collins. Ze is ook niet de enige Bond-girl want van Margaret Nolan, die een bijrol speelde in Goldfinger is ook een glimp te zien. En er zijn sixties-iconen Terrence Stamp en Rita Tushingham met knipoog naar vroeger werk en fijne performance.

Regisseur Edgar Wright gooit het over een andere boeg in vergelijking met zijn vorige films. Waar deze vaak bol stonden van de humor is deze film een stuk serieuzer van toon en is de humor praktisch niet aanwezig. En daarmee levert hij direct zijn meest geslaagde en misschien wel beste werk af! Wat een fascinerende rollercoaster!

Ik ging hier volledig blind in en na het zien van de naam Edgar Wright was dit totaal niet wat ik verwachtte.

Ik had toch meer het idee iets grappigers voorgeschoteld te krijgen.

Dit bleek eigenlijk één lange (maar geslaagde) stijloefening met zelfs giallo/Argento invloeden en niets grappigs.

Mooi gemaakte trip.

In de eerste helft van de film werkt regisseur Edgar Wright vooral met een spirituele mix van heden en verleden. Hij laat zijn protagonist Eloise romantisch dromen over het kleurrijke Londen in de jaren 60 terwijl zij gekluisterd aan haar platenspeler muziek uit die tijd beluistert. Als de film de setting verplaatst van het knusse Engelse platteland met ruimte voor nostalgische dromen naar het harde meedogenloze hedendaagse Londen is het contrast met haar droomwereld groot. De romantische voorstelling van Eloise wordt in de Engelse hoofdstad keihard de nek omgedraaid. Het huidige Londen lijkt in niets op haar droombeelden. De jaren 60 zijn er vervlogen.

Schitterend geënsceneerde film. Met gevoel voor timing en met kunstzinnige overgangen laat Wright twee contrasterende tijdsperiodes in elkaar overvloeien. Ingebed in een aangename soundtrack ontvouwt zich het verhaal over een modestudente en haar droomwereld. Een wereld waarin grenzen vervagen. Het is een aangename en bedwelmende tijdreis.

En terwijl je je zo genietend laat onderdompelen in die prettige nostalgische atmosfeer, sluipen onheilspellende elementjes de film binnen. De aangename en bedwelmende sfeer verandert in een sfeer van verontrusting, terreur en duisternis. Opeens zit je niet meer naar een leuke en sentimentele feelgood te kijken maar naar een film met spanning. Een film met horrorelementen. Het is een bijzondere atmosferische wending, maar tevens een zeer geslaagde.

Intrigerende personages ook, die stevig bijdragen aan de geweldige sfeer. Vooral is dat Thomasin McKenzie in de rol van Eloise de modestudente die als persoon heerlijk zwabbert tussen een angstige boerenpummel en een zelfbewuste designer en bovendien is uitgerust met een stevige dosis paranoia. Ook leuk is het optreden van Diana Rigg in haar laatste rol als chagrijnige hospita. Tot slot noem ik nog even Matt Smith als charmante maar ondoorzichtige manager wiens optreden een heerlijke onaangename uitstraling heeft.

Last Night in Soho is kunstzinnig geënsceneerd. Met name de eerste helft is een audiovisueel meeslepend avontuur. In het tweede deel komt de nadruk meer op de horror te liggen. Nog steeds visueel prachtig alsook spannend maar ik moet helaas ook constateren dat de horrorscènes hier en daar teveel werden gerekt en de schwung in het verhaal op die momenten wat weg viel.

Wat een heerlijke film was me dit, 2 top acteerprestaties vd ladies. Het verhaal op fantastische wijze gebracht, met subliem beeld en geluid Vlug in mn top 10 2021 zetten.

Eloise [Thomasin McKenzie] verlaat het huis van haar grootmoeder [Rita Tushingham] nadat ze is aangenomen op een modeacademie in Londen. Eloises obsessie met de Swinging Sixties komt mede voort uit de verhalen over haar moeder die destijds onder mysterieuze omstandigheden spoorloos verdween. Na een kortstondig, onaangenaam verblijf in een studentenhuis vindt ze een woonruimte bij Ms. Collins [Diana Rigg] in Soho en vindt ze een baantje in de pub van Carol [Pauline McLynn]. Maar ze wordt steeds vaker geplaagd door fantasieën (of zijn het herinneringen?) aan Sandie [Anya Taylor-Joy] die in de jaren ’60 een relatie aanging met manager Jack [Matt Smith]. Wat lijkt te beginnen als een luchtig komisch drama neemt meerdere onvoorspelbare wendingen in een fraai vormgegeven met uitstekende cinematografie van Chung-hoon Chung. De schrijver van Baby Driver scoort hoge ogen met dit boeiende mysterie met een fascinerende ondersteunende cast en een intrigerende ontknoping.

Niet mijn type film, maar wel heel vakkundig en stijlvol gemaakt met bijzonder stijlvol camerawerk, toffe muziek en lekker wazige scènes. Zeker de start en het slot zijn wel sterk. Wel duidelijk een keuze voor stijl boven inhoud.

3*

Echt een knap gemaakte film. Die scène waarin Eloise haar eerste droom heeft en vanuit een steegje in het Soho van de jaren 60 terechtkomt op de muziek van Cilla Black is werkelijk grandioos. LNIS heeft stijl, zwier en een enorme soundtrack. Je begrijpt al van het begin dat Ellie, die de weerspiegeling van haar overleden moeder ziet in spiegels, over een bijzondere gave beschikt. De manier waarop het plot zich ontwikkelt heb ik de laatste jaren maar zelden zo goed gezien als hier eerlijk gezegd. Ik verwacht dat er toch menig kijker op het verkeerde been zal gezet worden. Wright laat ook fragmenten uit de levensechte dromen van Ellie in de werkelijkheid komen. Bvb het kleed dat ze ontwerpt en waarmee ze op het einde scoort.. dit zijn zaken die het helemaal afmaken. Op de valreep toch maar in de top 10 van dit jaar gezet. Malignant moet eraan geloven.

De laatste film van het jaar die ik heb mogen aanschouwen en wat voor een film. Ja, die Edgar Wright weet wat voor sfeer hij er neer moet zetten. En van die geweldige sfeer daar moet deze film het van hebben. Baby Driver was ook zo'n voltreffer. Deze film kende ook best wat schrikmomenten. Visueel erg mooi ook en vooral ook een heerlijke soundtrack met muziek uit de jaren zestig. Top horror film en een van de beste van het jaar. En niet onvermeld mag blijven de actrice Thomasin McKenzie, een zeker niet onaantrekkelijk dametje.

Waardering; ach laat ik eens gul zijn.

4,5*

Dat is het probleem van deze tijd, de ongelooflijke onverdraagzaamheid, door mensen gewoon te beoordelen op hun ras, geloof, en sexuele voorkeur, en dan krijg je afschuwelijke dingen zoals in Hongarije, Polen, en de bestorming van het kapitool, en het willen vernietigen van de democratie, triestige wereld is het geworden....

Audiovisueel sterke film die de jaren 60 sfeer van het scherm doet spatten. Ook Eloise houdt van de jaren 60 en is minder op haar gemak wanneer leeftijdsgenoten staan te dansen op hedendaagse beats. Geef haar maar Dusty Springfield. Om het te maken als mode-ontwerpster trekt ze naar Londen waar ze na een korte tussenstop in een studentenhuis intrekt bij een alleenstaande dame in een muf huis.

Ze droomt weg van de sixties die in haar dromen en fantasieën herleven. En hoe! Die eerste doortocht door het steegje naar het bruisende Londen van weleer was fantastisch. Bijzonder sfeervol en prikkelende scène.

En hoewel Thomasin McKenzie met haar onschuldige blik en nieuwe look wel wat heeft, is het toch de geweldige Anya Taylor-Joy die alle aandacht naar haar toe zuigt. Knappe spiegelscènes tussen beide personages. Glamour and glitter spat van het scherm en al dat fraais heeft ook zijn keerzijde. Het brengt de film naar een donkerder grauwer kantje. Geen horror, eerder een film met thrillerelementen. En eveneens een verwijzing naar de Me-too beweging.

Sterke opbouw met een strak tempo van Wright. Iets wat we onder meer ook al zagen in bijvoorbeeld Baby driver. Naar het einde toe de traditionele plottwist die er wel wat zat aan te komen. Desalniettemin zeer van genoten en één van de betere films van 2021.