Last Night in Soho (2021)

Tja, als je m na 40 minuten afzet, kom je daar nooit achter…

Wat een verrassende film is dit! Ik wist niet in welk genre hij hoorde en had hem op de gok gekocht op 4K. Eerst dacht ik: dit is zo niet mijn film, maar naarmate de film vorderde werd hij steeds duisterder en mysterieus. Prachtig geschoten, geweldig geacteerd, leuke soundtrack en een geweldig script. Gezien in Dolby Atmos. 4,5*

London is a bad place.

In een opwelling aangeschaft samen met WW84 voor de kerstdagen, en hoewel ik bij WW84 aanvankelijk de nodige twijfels had zag ik daarentegen wel uit naar Last Night In Soho. En waar WW84 me positief verraste deed Last Night In Soho dat in de negatieve zin.

Nu wist ik niet helemaal wat te verwachten ondanks de genre duiding horror/drama, maar de truttige en brave Ellie tijdens haar eerste schreden in het studentenleven werkt toch wel even als een koude douche. Wat is dit en waar moet dit heen? Maar gelukkig komt daar redelijk snel verandering in met de visioenen/overgangen naar Sandi die in eerste instantie kleurrijk en stijlvol zijn. Sowieso kan in die overdaad aan stijl de muziek niet onbenoemd blijven, want wat een fantastische soundtrack. Die gaat deze jongen met de tijd nog wel eens opzoeken op Spotify.

Zo op het uur komt na de bevreemdende overgangen dan eindelijk de spreekwoordelijke griezel aap uit de mouw. Een welhaast schokkend beeld van gangen en kamertjes vol zonden en misbruik is de opmaak naar bloederige taferelen en een radeloze Ellie niet wetende wat ze nu eigenlijk beleefd of hoe deze waanzin te stoppen. Ondertussen breek ik me het hoofd wat de relatie nu precies is tussen Sandie en Ellie en wat de clou/verrassing gaat zijn waardoor de cirkel rond is en het geheel afsluiting krijgt. En ik moet zeggen dat er veel scenarios door mijn hoofd spelen zoals dat Sandi de moeder is van Ellie en dit de reden van haar zelfmoord, of dat Ellie gewoon geesten ziet, of dat Ellie gewoon gek geworden is, of een Mullholland Drive achtige logica met iets ergs dat Ellie zelf is overkomen en dat ze in een soort ontkenning haar trauma in een fantasie geprojecteerd ziet. Maar richting de ontknoping waar ik Miss Collins steeds minder vertrouw blijkt dat ik het veel te moeilijk zocht. Het naadje van de kous lijkt toch iets simpeler en valt daarom ook een heel klein beetje tegen. Om als ernstig kritiekpunt nog even de talloze lijken aan te halen die verstopt zitten in de muren...en dat stinkt niet? Oke, Miss Collins maakt op een gegeven wel een opmerking dat de afvoeren zomers stinken en er een kurk in moet, maar jeetje, die mensen moeten dat huis letterlijk uitstinken zeg.

Het mag duidelijk zijn dat Last Night In Soho een dubbel gevoel achterlaat. Visueel is het natuurlijk een plaatje en wordt er prima geacteerd, de cast is ook prima en vooral de muziek is geweldig. Maar ja dat plot, ik heb er een beetje moeite mee maar wellicht dat ik het na een tweede kijkbeurt beter weet te waarderen. Voorlopig drie sterren.

Prima filmpje, super gefilmd, maar niet de topper die ik gehoopt had.

Eentje voor de liefhebbers.

Visueel gezien is het een degelijk werkje, dat geldt voor het camerawerk tot aan de aankleding. Ook de cast lijkt zich prettig te voelen en levert heel degelijke rollen af. McKenzie vind ik sowieso wel een leuke actrice om naar te kijken. Daar gaan we denk ik nog veel van horen.

Het verhaal kon me minder bekoren dan het uiterlijke vertoon. Ik vond het allemaal erg klinisch en afstandelijk aanvoelen. Het nodigde voor mij nauwelijks uit verder te kijken.

Onderhoudend en een leuke soundtrack voor een boomer.

Totaal iets anders dan ik verwachtte, ik begrijp dat meer mensen dat hadden. Normaal ben ik altijd prima in staat mijn verwachtingspatroon aan te passen tijdens het kijken. Nu had ik er last van en vond ik er geen klap aan. Na een half uur af gezet en het nog eens geprobeerd de volgende dag.

Dat beviel een stuk beter. De bijzondere mix van stijlen zorgen ervoor dat het redelijk uniek is. Visueel vrij sterk en enkele toffe en swingende scènes worden afgewisseld met meer sfeervolle momenten dat meer neigt naar Giallo.

3,5 sterren voor nu, maar ik ben benieuwd wat een herziening over een paar jaar doet.

Een thriller, en naast mystery misschien ook wel een beetje horror, op een leuke en mooie manier verfilmd. Vooral de setting en de muziek was goed gekozen. Een apart plot dat in het middenstuk misschien iets te uitgerekt was en op het einde te beknopt. Al met al een aparte maar goede film. Persoonlijk vond ik deze stukken beter en boeiender dan de Oscar-winnaar van dit jaar, maar dat is misschien (respectievelijk) kersen met appels vergelijken.

Toch maar mijn cijfer verhoogd. Briljant kleurrijk spektakel. Weinig regisseurs kunnen een verhaal zo vlot laten lopen als Wright. Eigenlijk kon ik bij de herziening niets ontdekken dat ik echt matig aan de film vond, dus waarom zou ik het dan niet de volle mep geven? Er zijn niet veel films meer die me mijn adem kunnen laten inhouden, maar deze film doet het meerdere keren met kinderlijke eenvoud. Ik zou kunnen zeggen dat ik films als deze meer wil zien, maar dat zou een resultaat als Last Night in Soho saaier en onopvallender maken.

Toffe film met goede muziek, goede acteurs, begint een beetje traag maar als het eenmaal op gang komt ...

Mooie locatie met veel kleur

Mijn tweede kijkbeurt van Last Night In Soho.

Uitstekende cast, heerlijk verhaal en visueel overdonderend. Sublieme soundtrack.

Wat.een.film!

Ik weet niet meer zo goed hoe deze film op mijn watchlist terecht is gekomen. Het eerste half uur was toch doorbijten, het voelde als een standaard tienerfilm met de jonge vrouw die het wil gaan maken in de grote stad, de gemene vriendinnen, de lieve vriend, bleeeh. Ook als de droomscenes (of waanbeelden) erin komen, geeft het vooral sfeerbeeld (en dat is keurig neergezet), maar het blijft gestoeld op de jonge-vrouw-droom. En dat houdt mijn aandacht niet vast. Eindelijk wordt de sfeer wat donkerder en meer naar het psychische vlak, maar dat schiet helaas al snel door naar horrortrekken en daar heb ik totaal niets mee. Ik heb hier en daar nog wat doorgeskiped en hem uiteindelijk afgezet. Geen rating dus van mij, want daar moet je de gehele film voor gezien hebben.
Dus, laat je niet misleiden door de mystery/thriller-tags hier (mijn favoriete genre), want het gaat uiteindelijk erg naar schrikmomenten en gore zonder echt verhaal.
Soundtrack en de hoofdrolspeelster zijn de hoogtepunten.

Wat een gave film, alsof ik zo een enorme heftige trip in gezogen werd.

Hij begon langzaam, ingetogen, realistisch, maar het tempo werd steeds weer opgevoerd, ondersteund en aangewakkerd door de geweldige jaren 60 muziek. Meer en meer werd ik in de steeds grimmigere beelden getrokken.

Een echte aanrader!

Watvis die Wright toch een fijn regisseur! Hij laat zijn films eruit zien als musicals! Overdadig kleurgebruik, surrealistische scenes en strakke editing geven deze film een geweldige vibe. Ook een fijn en origineel verhaal.

Dikke 4,5*

Beter goed gejat.. van BlackSwan.

Beter goed gejat.. van Black Swan.

Slim aangepakt van Edgar Wright: zo kan hij zijn fascinatie voor de zestiger jaren botvieren (inclusief een eindeloze reeks hits plus het casten van vier ikonische acteurs en actrices uit die tijd) en tegelijkertijd duidelijk maken dat het swingen van de sixties soms ook horizontaal op de matras moest gebeuren als je als starlet hogerop wilde komen. En op zich passen de horror-elementen van Ellie's dromen of visioenen of nachtmerries daar ook wel goed bij, maar de overdaad aan scènes waarin Ellie bedreigd wordt door steeds opnieuw één of meerdere plotseling opduikende en niet van elkaar te onderscheiden grijze spoken doet de film uiteindelijk de das om. Het blijft een intrigerend gegeven, maar door die opeenstapeling van geestverschijningen sloeg bij mij al vanaf de derde of vierde achtervolging de verveling toe. Jammer, want Thomasin McKenzie doet het uitstekend in de hoofdrol, Terence Stamp is altijd welkom, visueel en qua plot is de film behoorlijk interessant, en al die geweldige hits (inclusief het fantastische titelnummer tijdens de eindcredits) kan ik niet vaak genoeg horen.

Deze Last Night in Soho was er eentje die al lang om mijn to-see lijstje stond en ik ben blij dat ik hem eindelijk de kans heb gegeven, want het is een film die lekker onder de huid weet te kruipen. Ik ben sowieso al fan van films waarbij realiteit en dromen/hallucinaties met elkaar vermengd worden, maar Edgar Wright weet het erg goed uit te werken. Aanvankelijk hebben de dromen van Ellie alleen maar een positieve invloed op haar ontwikkeling als mode student, maar meer en meer beginnen haar dromen over Sandie een nachtmerrie te worden. vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar Wright weet het visueel erg mooi te brengen met de jaren '60 sfeer. Enig puntje van kritiek zijn misschien de vele hallucinaties van Ellie die na verloop van tijd herhalend overkomen. Thomasin McKenzie kende ik nog niet echt, maar doet het hier erg goed als modestudent Ellie. De evolutie van jonge vrouw die vol dromen naar Londen vertrekt maar dan terechtkomt in een nachtmerrie vol hallucinaties, heeft ze op een overtuigende manier neergezet.

4*

Een van de beste films van dit decennium, de soundtrack geeft dat extra zetje.