Last Night in Soho (2021)

Ik vond het niet zozeer een horrorfilm, maar dat maakt niet uit, ik vond het een prima film. Zag ook net pas dat hij hier en daar in een horrorhokje gestopt wordt. Heeft misschien wel wat ingrediënten uit die hoek, maar de omschrijving mysterie/thriller is wat mij betreft meer op zijn plek

Baby driver vond ik een erg te gekke film en qua prominente soundtrack was het duidelijk dat hier dezelfde regisseur aan het werk was. Had wel enigszins hoge verwachtingen nav BD, die werden ook wel ingelost. Prima verhaal, over een plattelandsmeisje in de grote stad, wat redelijk normaal begint en pas gaandeweg ontspoort.

Ze heeft een derde oog waardoor ze ook haar dode moeder ziet en in Londen ziet ze daardoor ook dingen uit het verleden. Hallucinaties? Psychose? Mysterie! Sommige dingen waren wel een beetje te raden maar dat mocht de pret niet drukken, andere dingen waren dan wel weer anders dan verwacht.

Al met al een prima film, werd ook wel weer eens tijd na een aantal films die hooguit 3,5* scoorden en regelmatig nog lager.

Teleurstellend

Het begint veelbelovend, maar na het eerste optreden in Rialto verviel het mijns inziens in een matig uitgewerkte 'thriller'. Ik moest aan Polanski denken, maar dan een light versie. Het personage van Sadie was een erg interessant en sterk personage, tot ze een slachtoffer werd. Ik had eigenlijk iets heel anders verwacht na haar introductie, maar het werd al snel duidelijk dat er iets meer aan de hand was. De onthulling dat de verhuurster Sadie was, kon je ook al een kilometer van tevoren aan zien komen. Niet saai verder, maar heel erg gemiddeld.

Fijne originele film van Edgar Wright. Er vallen zeker wel wat inhoudelijke en structurele puntjes op Last Night in Soho aan te merken; zo is het eerste gedeelte en het middenstuk hier en daar wat repetitief en duurt het even voordat de film echt een richting vindt. Ook bijvoorbeeld de twist met de zedenpolitieman, en de onthulling van Sandie op het einde, komen wat onsubtiel over. Het knappe aan de film is echter dat deze zwakkere puntjes nauwelijks tot niet storen, omdat het allemaal zo sfeervol, gelikt en met grote visuele virtuositeit in beeld wordt gebracht. Het Londen van de jaren 60 ziet er op elk vlak prachtig uit, en het wisselende contrast met de hedendaagse tijd (en daarmee samenhangend het constant aanwezige contrast tussen Sandie en Ellie) steekt fantastisch in elkaar. Wright speelt heerlijk met kleuren (het dieprode kleurgebruik geeft de film soms een Giallo-vibe) en de soundtrack complementeert de hele visuele look en de sfeer prima. Audiovisueel scoort Last Night in Soho dus véél punten, zeker op het grote scherm.

Langzaam maar zeker sluipen er in de tweede helft dan ook horrorelementjes in de film, meer zelfs dan ik op voorhand had gedacht. Het luide sounddesign helpt daar aan mee, maar ook de creepy verschijningen die op het einde frequent opduiken, creëren een naargeestig gevoel. Het is geen full-on horrorfilm, maar wel méér dan een gewone thriller. Anya Taylor-Joy, talentje van haar generatie, is goed, maar heeft voornamelijk een visuele rol. Thomasin McKenzie hoeft derhalve absoluut niet voor haar onder te doen, en speelt een prima hoofdrol. Wright zet dus volop in op visuele flair, stijl én sfeer, terwijl hij ook ruimte laat aan zijn actrices, en dat alles leidt tot een prima mix die (op wat repetitieve stukjes na) niet gaat vervelen. 4*.

Het verhaal verviel naar mijn mening inziens in een zeer matig uitgewerkte 'thriller'. Ik moest aan The dark water en echo (2008) denken maar deze opgenoemde films hadden een nog minder budget en ze waren beter.
Ik viel 3 x bijna in slaap en dat gebeurt niet snel bij een thriller verhaal. Het verhaal is veel te sloom uitgewerkt!
Het personage van Sadie was een erg interessant en sterk personage, tot ze een slachtoffer werd. Ik had eigenlijk iets heel anders verwacht na haar introductie, maar het werd al snel duidelijk dat er iets meer aan de hand was. De onthulling dat de verhuurster Sadie was, kon je ook al een kilometer van tevoren aan zien komen. Niet saai verder, maar heel erg onder gemiddeld.

Ik vond de scene met de schaar wel mooi gedaan alleen weer typisch om aan het einde weer bijna elkaar te knuffelen.

Ik vind het zelf geen bioscoop film maar meer een film om te huren wanneer je zondag niks te doen hebt en eventueel niet in slaap kan komen. En ja mijn rating is een half, ik zie dat de film behoorlijk te hoog gewaardeerd word.

Het idee van de film is leuk en het verhaal begint overtuigend. Maar al snel verdrinkt het rommelige script in pathos en bombast. Misschien lag het aan mijn bioscoop, maar de geluidseffecten en muziek denderden constant op een niet prettige wijze de speakers uit, alsof ik naar een DC of Marcel zat te kijken. Knap gemaakt misschien, maar het chaotische verhaal was niet aan mij besteedt. Gelukkig deden de mooie Anya Taylor-Joy en de vuige Terence Stamp mee, zodat de 116 minuten niet helemaal verloren waren.

Geen lang verhaal, maar deze nieuwe van Edgar Wright beviel me uitstekend. Sowieso een heel stuk beter dan die draak van een Baby Driver. Last Night in Soho gaat over de jonge mode-studente Ellie, die na haar verhuizing naar Londen visioenen krijgt over het leven van Sandie zo'n veertig jaar eerder. En dat gaat van een fijne retro-trip naar een nachtmerrie. Fijne giallo-achtige sfeer en toffe muziek, en ik kon het ook wel waarderen dat de film een soort magisch realisme heeft waardoor je in het ongewisse blijft wat er nu écht aan de hand is. Al is de ontknoping duidelijk genoeg en de twist niet heel verrassend. Het acteerwerk is ook prima voor mekaar, met Anya Taylor-Joy als overtuigende jaren '60-diva, Thomasin McKenzie soms ietwat irritant maar alsnog passend bij haar rol, en ook altijd leuk om Matt Smith aan het werk te zien.

De film lijkt me schatplichtig aan Repulsion, zoals vrijwel al dit soort films waarin een vrouw doordraait. Zo goed als Polanski's magistrale prent wordt Last Night in Soho niet, maar het is wel een fijne film, vol goede horrorelementen (die steeds meer en meer erbij komen, die opbouw is fijn), twee goede actrices (al is McKenzie in het begin iets te bleu), een fijne sfeer en lekker swingend met een heerlijke soundtrack. Wel wordt het laatste halfuur helaas te veel een herhaling van zetten (een zoveelste keer die hallicunaties) en weet niet heel erg meer te boeien. Ook genoeg twistjes die je van ver al ziet aankomen en het einde is ineens wel heel abrupt, dat alles weer koek en ei is. Maar wel als bioscoopvermaak een erg fijne prent. 3,5*.

Erg onderhoudend, mooie beelden, gave muziek. De ontknoping is een beetje flauw en verder zijn er nog wat rafelrandjes. Een studiegenoot aanvallen met een schaar blijft vreemd genoeg zonder gevolgen. Eerst is ze half verlamd en supersuf van het vergif in de thee, vervolgens kan de ze trap afrennen; dat soort dingen.

Dit was nog een bijzondere film, maar vond hem wel geslaagd. De film moet het vooral van sfeer hebben en hier zat het heel snor. Je zat helemaal in de jaren '60. De muziek, kledij, setting, ... heel goed gedaan.

Het verhaal kon me ook boeien van begin tot einde. De onthulling vond ik wel verrassend. De cast deed het ook prima. Aangenaam verrast!

"Last night, I saw something, in my dreams."

'Baby Driver' vond ik erg teleurstellend, maar dit is weer een stap in de goede richting.

Eloise is een naïef meisje dat modeontwerper wil worden. Gelukkig voor haar wordt ze geselecteerd om te studeren aan de modeacademie in Londen. Eenmaal aangekomen in de grote stad blijkt de ervaring op zijn zachtst gezegd nogal overweldigend te zijn, vooral als ze elke avond om onverklaarbare redenen in de jaren '60 beland...

De eerste keer wanneer de film overschakelt naar de jaren '60 is werkelijk fantastisch te noemen. Als kijker waan je jezelf voor even in die tijd. Alles klopt gewoon, van de aankleding tot en met de muziek. Het is ontzettend sfeervol en je hebt eigenlijk geen idee waar het allemaal naartoe zal leiden. Daarbij zijn de overgangen tussen Thomasin McKenzie en Anya Taylor-Joy zowat naadloos, chapeau!

Het is alleen jammer dat Edgar Wright op den duur het spoor enigszins bijster is; het narratief begint te haperen. Met name tegen het einde aan vervalt het geheel in een herhaling van zetten, waardoor de rek er al gauw uitgaat. En ondanks verwoede pogingen wordt het nergens echt eng, zonde. Wat dat betreft is het slot ook erg braaf.

Al met al is 'Last Night in Soho' een vermakelijk mysterie die het meer van de sfeer moet hebben.

3,5 Sterren.

Ik vind dit een ontzettend slechte film, bioscoop onwaardig!

Zelfs als ik de film gratis mee kon nemen zou ik het laten liggen.

Film komt veel te traag op gang en is zonde van u tijd.

Uitermate teleurstellend vandaar mijn 1 ster!

Geweldige film.

Wat mij betreft meteen de beste film die Edgar Wright heeft afgeleverd, en ook voor zijn doen een hele andere. Het kent qua stijl best wel wat overlappingen zoals Wrights voorliefde voor kleuren, maar toch is dit rustiger en meer perfectionistisch dan zijn vorige films, die het meer moesten hebben van actie en bombast.

Acteerwerk is in ieder geval vlekkeloos. Iedereen, maar dan ook echt iedereen, speelt de pannen van het dak. Ik lees veel goede berichten over Taylor-Joy, en dat is terecht. Toch vind ik dat Thomasin McKenzie hier als winnaar uittrekt. Moeilijke rol, en toch zo sterk uitgevoerd. Bijpersonages hebben ook allemaal een gezicht en spelen goed. Stamp ook weer in een rol die je niet meteen van hem verwacht, maar hij past er op een gekke manier zo goed in.

Stijlvol en verleidelijk, Wright opent zijn film nog relatief rustig maar pakt na enige tijd op een geweldige manier uit. Goed camerawerk, magistraal kleurgebruik en geweldige timing. Werkelijk niets gaat fout binnen deze film. Solide effecten, een uitstekende balans tussen spanning, gekte en luchtigheid en altijd wel iets wat in de scene wordt gestopt dat de aandacht trekt. Een rustig begin verandert na enige tijd in een heerlijk schouwspel die alle visuele en inhoudelijke vlakken weet te raken.

Waar het alleen last van heeft soms is dat het te veel in herhaling vliegt met het doordraaien van McKenzie. Dat was toch het keerpunt van de film voor een kort moment, maar Wright herpakt zich in de finale weer uitstekend. Last Night in Soho is een vernieuwende maar toch erg toegankelijke film. Eentje die het wachten waard was in verband met COVID-19 waarvoor het werd vertraagd.

Beste film wat 2021 heeft gebracht als je het mij vraagt. Ik dacht dat Malignant er met die eer vandoor ging, maar uit een onverwachte hoek komt er toch een film voorbij gevlogen die James Wan van de troon mikt. Het jammere vond ik de herhaling richting het middenstuk die toch wel een irritatie heeft verwekt. Verder absoluut vlekkeloos en een film die tegen de maximale score aanzat. Ik wilde deze film oorspronkelijk in Schouwburgplein zien, maar deze had last van een stroomstoring waardoor ik moest racen naar De Kuip. Dit was het die race absoluut waard. Heerlijk.

Eindelijk weleens een horrorfilm/thriller met een goed verhaal.

Leuke plottwist en vooral briljant acteerwerk door het allerschoonst wat Hollywood te bieden heeft.

Stephen King vond hem het twee keer kijken waard en ik ben het met hem eens.

Met sommige reviews ben ik het wel eens, zo kon je inderdaad van 100 kilometer aan zien komen dat de verhuurster iets met het plot te maken zou hebben, maar dat kon de pret niet drukken. Het was soms een beetje crinchy en zeker in het begin leek het een greep uit de eerste de beste highschool musical sectie. Maar toen de film een beetje op gang kwam heb ik op het puntje van mijn stoel gezeten.

Ga allen kijken!

Edgar Wright weet soms een bijzonder hypnotische film af te leveren. De score en soundtrack is fantastisch en die fantastische visuele pracht en de vloeiende overgangen tussen visioenen en realiteit die hij op het scherm tovert wist mij van begin tot eind te boeien. Hetzelfde geldt voor het verhaal, want bij al die audiovisuele pracht hoort ook een verhaal dat je hoort te intrigeren. En het mysterie wordt goed opgebouwd en weet je interesse te wekken. McKenzie zelf is ook perfect als muurbloempje die zich langzaam weet te ontpoppen als een zelfverzekerde vrouw door haar visioenen, maar tegelijkertijd ook enorm psychotisch wordt wanneer het in de visioenen ook minder gaat.
De fantastische soundtrack Downtown, gezongen door de betoverende Anya Taylor-Joy zelf, komt tot uiting in een zeer mooie scene waarin haar talenten tot uiting komen. Het doet mij vooral iets extra's omdat ik enorme 'This Is the girl' vibes uit Mulholland Drive kreeg bij deze scene. Ik was vanaf dit moment verkocht.
Ook al vond ik het middenstuk zelf het tempo uit de film halen en was de paniek van Ellie in de bibliotheek wel iets too much, die had daar nooit weg kunnen komen. Maar ook overtuigt het hybride horrorelement in de film met die figuren die haar stalken niet honderd procent.
Maar het eindigt wel ietwat op een andere manier dan ik zou hebben verwacht en daar ook in weet te verrassen. Het is misschien ook de symboliek van de film. De jaren 60 hebben iets mystieks, maar langzamerhand brokkelt dat af en krijg je uiteindelijk dat Sandie is geknakt in het verleden en in een rauwe realiteit leeft. Het heeft iets tragisch. Een meisje dat met hoop en dromen iets probeert te verwezenlijken, maar eigenlijk in een nachtmerrie verandert.. Hmm Mulholland Drive again?

Ik blijf nog even lekker dagdromen bij Last Night In Soho. Een film die ik ongetwijfeld nog vaker ga kijken. Het lijkt haast wel alsof Edgar Wright geen slechte films kan maken. Hij voelt zich tot nu toe in alle genres die hij heeft bewandeld wel thuis, al moet hij niet vol op horror gaan inzetten.

4,0*

Wat een geweldige film.

De aankleding van de sixties, de muziek en vooral gebruik van spiegels, perfect.

Niet echt horror, wel freaky op sommige momenten.

Geweldig geacteerd door de 2 leading ladies.

Eloise is echt een plaatje.

Samen met 007 en Benedetta het beste wat ik dit jaar gezien heb.

Letterlijk al tijdens de eerste scène was ik gegrepen en wist ik dat het een topfilm zou worden.

De film begint behoorlijk sterk, boordevol sprankeling en eyecandy. Dat duurt zo'n 45 minuten voort, maar na een uur wordt het steeds matiger en verzandt het gestaag in een standaardwerkje. Nergens wordt het spannend of eng (die stalkende geesten/hallucinaties overtuigen op dat gebied allerminst). Ook verhaaltechnisch krimpt de originaliteit zowat naar het vriespunt, met hier en daar een kleine opleving. Ik had het graag wat rauwer gezien, of op z'n minst toch de randjes. Thomasin McKenzie blijft wel errug leuk om naar te kijken. Wat een schatje.

Hier zat véél meer in. Jammerjammer.

Twijfel tussen een 3* en een 3,5*. Het eerste uur maakt 't verschil: 3,5*.

Matig begin, behoorlijk goed middelstuk, slap einde. Vreemd.

Net als voor Shadowed was ook voor mij Thomasin McKenzie de grote verrassing. Dat de jonge Nieuw-Zeelandse een veelbelovende actrice was, dat wist ik wel na Jo-Jo Rabbit en in het bijzonder Leave No Trace, maar ik had verwacht dat die andere rising star, Anya Taylor-Joy, de grote ster van de film zou zijn; dat bleek niet helemaal het geval.

1 december komt The Power of the Dog (2021) op Netflix, de nieuwe Jane Campion waar ze ook een rol in heeft. Ben benieuwd!

Wat een film zelf betreft: heel genietbaar en het ziet er prachtig uit. Uitwerking verhaal viel me iets tegen, maar alsnog 4*

Een chickflick met een boterdikke #metoosaus erover.

Moeilijke film om te beoordelen, ik begrijp waarom sommigen dit een degelijke film vinden, maar deze hoge score lijkt me toch van de pot gerukt.

Ten eerste past het volledige verhaal, inclusief de twist, op de achterkant van een bierviltje. Het scenario is flinterdun en had door iedereen verzonnen kunnen zijn. Daarenboven is de muziek zo overdonderend en oorverdovend aanwezig dat het zonder meer storend werd. Vaak leek dit wel een vreselijk chaotische musical. De montage en cinematografie zijn professioneel, maar in combinatie met de muziek 1 grote chaos. Misschien probeerde Edgar Wright de leegte van het verhaal in te kleuren met kleurfilters, wie zal het zeggen?

De eerste helft van de film, lijkt wel een chickflick, en deed me sterk denken aan The Devil Wears Prada. De rollen werden wel sterk gespeeld door twee verrukkelijke meiden, maar echt sympathiek waren die niet. Non-stop zingen en dansen ze het verhaal aan elkaar.

In de tweede helft wordt de spanning opgedreven, en werd de insteek me duidelijk. Mannen zijn de horror en dat gegeven werd heerlijk in beeld gebracht door de grauwe achterkamertjes in het bordeel en al die smerige gozers die hun kleren uittrokken rond het bed. Vuile, onbehaaglijke sfeer die zeer goed in beeld gebracht is. Als man wisten we eventjes wat het is om als vrouw in een stad te leven, of toch om als prostituee in Londen te leven, al wordt dat onderscheid niet echt gemaakt, want ook Eloise moet al van in 't begin (taxiscène) proberen te overleven tussen de mannen/seksuele roofdieren. Deze aanklacht, de eigenlijke boodschap van de film, lijkt mij de belangrijkste maatstaf te zijn waarmee deze film beoordeeld wordt. Akkoord, de killer blijkt uiteindelijk een vrouw te zijn, maar ze krijgt wel bijval van Eloise in haar motieven. Toen er in de slotscène ook nog een travestietenshow werd opgevoerd, en werkelijk alle deugpunten konden worden afgevinkt, kan ik mij inbeelden dat extatische recensenten een staande ovatie gaven en superlatieven te kort kwamen.

Sommige scènes zijn prachtig ingeblikt, maar op veel zaken schoot de film te kort. Het horrorgedeelte faalt mijns inziens door de knullige verschijningen.

Voor mij moet een film meer zijn dan een boodschap, vandaar de krappe 3*. Het talent van Edgar Wright zit in tijdloze horror komedies, niet in dit soort eigentijdse drama's.

Niet helemaal geslaagde mengeling van fantasie en horror, visueel indrukwekkend (hoewel iets te gestileerd) maar inhoudelijk niet voldoende intens en intrigerend. De personages zijn daarnaast ook niet bepaald boeiend en de doorgaans ontwapenende Thomasin McKenzie is hier wat onwennig en vlak in de hoofdrol. Jammer, want zoals gezegd ziet de film er erg mooi uit (vooral de overgangen van heden naar verleden zijn subliem) en de plot steekt ook best leuk en verrassend in elkaar.

Soms meer dan aardig, soms een beetje te makkelijk. Vergelijking met Mulholland drive kwam ook bij mij op, maar Wright is veel lomper met alles. Toch vliegt Last night in Soho nergens echt uit de bocht. Het visuele ritme is fijn en het verhaal neemt net op tijd telkens een afslag. De score werkt goed op de intensere momenten. Al met al prima vermaak.

Audiovisueel fijn, maar de plot is veel te fragmentarisch en dun. Maar vermakelijk is het wel. Een krappe 3,5*

Ik was er niet echt weg van. Soort van paranoia thriller, ik moet zeggen dat ligt me meestal niet. En dat blijkt hier ook maar weer. Ik vond het zelf een vervelend hoofdpersonage, dus dan wordt een film die constant over haar persoon gaat wel heel lastig om uit te zitten. Een horrorfilm is dit totaal niet, zelfs niet echt een thriller naar mijn mening. Ik heb althans nergens spanning gevoeld. Dus ook na een bijzonder matige Baby Driver kon ook deze film me niet bekoren. Ook Scott Pilgrim vond ik niets. Hot Fuzz en Shaun of The Dead waren nog wel leuk maar sindsdien niet direct mijn ding Edgar Wright.

De eerste pakweg drie kwartier bevielen mij goed. Een fijn sfeertje, een best sympathiek hoofdpersonage, een goed verzorgde aankleding en een degelijke soundtrack. Vanaf het moment dat dit de kant van een thriller (met lichte horror elementen) op gaat, vond ik er daarentegen helemaal niks meer aan. Niet goed uitgewerkt, bij vlagen zelfs rommelig en op visueel gebied ook niet altijd even sterk. Waar ik aanvankelijk geboeid zat te kijken, kostte het mij gaandeweg meer moeite om mijn aandacht erbij te houden. Een veelbelovend begin, maar uiteindelijk een tegenvaller.

Downtown

Het is mij nog net gelukt om een van de laatste voorstellingen (in Eindhoven althans) mee te pakken want ik moest deze zien! Zoals helaas wel vaker bij hoge verwachtingen viel Last Night in Soho mij vies tegen en kan ik mij maar moeilijk voorstellen waarom een horror icoon zoals Stephen King hier zo lyrisch over is.

Deze thriller met horror elementen en mysterie sausje komt in eerste instantie sterk over, maar vanaf het moment dat Eloise haar eerste trip naar de sixties maakt stort het geheel langzaam maar zeker steeds verder in elkaar. Het verhaal bleef namelijk veel dunner dan ik oorspronkelijk verwacht had, en was daarnaast ook slecht uitgewerkt.

Ik begreepdat Eloise een derde oog had, maar dit verklaarde niet het element dat ze hiermee opeens een soort van tijdreizen kon maken, of de jonge versie van Sandie kon zien terwijl zij nog niet eens dood was? En zo waren er nog een aantal andere ongeloofwaardigheden en oneffenheden. Zoals bijvoorbeeld de vergiftiging door Sandie. Haar acties in het verleden zijn te begrijpen, maar ze is in het heden opeens wel vrij eendimensionaal dat ze zo ver wilt gaan om een studente te vermoorden omdat ze de angst heeft dat haar geheim uitkomt. Terwijl ze zelf al in de 80 is en zeker op haar leeftijd ook het risico had kunnen nemen dat haar geheim veilig zou zijn. Daarnaast was het ook apart dat Eloise eerst bijna niet kan lopen van de pijn door de vergiftiging, maar de vergiftiging al snel steeds minder effect op haar lijkt te hebben.

Hoewel ik de laatste twist niet aan had zien komen, was de twist die hiervoor kwam niet bepaald subtiel en wel erg makkelijk gevonden. Evenals het voorspelbare liefdesverhaal tussen Sandie en haar pooier die toch niet zo mooi was als deze in eerste instantie leek te zijn. Gaap.. de vervaging tussen heden en verleden leek daarnaast ook steeds meer op een gimmick te lijken wat ook goed zichtbaar was tijdens de finale op de trap. En dan zagen veel van de effecten, zoals onder andere de inspiratieloze, totaal niet enge geesten, er nog lelijk en goedkoop uit ook.

Ik was maar al te graag geëindigd met een hogere beoordeling, maar als de soundtrack het hoogtepunt van je film is doe je als regisseur toch iets verkeerd..

2,0*

Ik heb nu vijf films van zijn hand gezien, maar ik vrees dat het nooit wat wordt tussen regisseur Edgar Wright en mij. Aanvankelijk zat ik op mijn gemak te genieten van een leuke opening over een ietwat naïeve studente, die zich oriënteert op het Londense nachtleven, ondersteund door lekkere tophits uit de 60s. Maar dat aardige begin krijgt een bloederig vervolg met wat halfslachtige horroreffecten. Dat deel van de film kon mij totaal niet bekoren.

Ik vermoed dat het enige wat bij mij blijft hangen het feit zal zijn dat het de laatste film is van “avenger” Diana Rigg, die een jaar vóór de uitgestelde première overleed, net als Margaret Nolan (de barkeepster), bekend van Carry On-films.

Lastige film om te beoordelen. Aan de ene kant is het zichtbaar met veel liefde gemaakt. Hoewel de CG er niet altijd even geweldig uitziet, bevallen de visuals en de stijl mij wel goed. Dat geldt ook voor het geluid / muziek, die wmb positief aanwezig is. Het plot, eenmaal wat verder in de film, is redelijk voorspelbaar. Ook is het niet bepaald eng te noemen, terwijl ik mij toch kan herinneren dat dit met regelmaat een horror genoemd werd. Er zijn wel wat horror elementen in terug te vinden, maar verwacht geen bizarre situaties, gore of hele enge momenten. Het is hoofdzakelijk een mystery / thriller. Het acteerwerk is dik in orde en vooral Thomasin en Anya zetten hun personages goed neer.

Voordeel van de twijfel vanwege de (audio)visuele stijl en het belichting- en camerawerk. 3,5* ipv 3.

Net gezien en genoten. Het tijdsbeeld en sfeer is ontzettend goed gedaan.Iedereen heeft het er onderhand over dat ze alles zagen aankomen. ikke niet. Toen Eloise de spiegel brak om Sandy te omhelzen had het vandaar alle kanten kunnen opgaan. wat als ze elkaar konden begrijpen? Ik zag de moordende Sandy,/Alexandra niet aankomen. Dacht echt dat de mannen kwaadaardige geesten waren die Elly iets wilde aandoen. Het slot lijkt een haast klus te zijn geweest. voor een zwaar vergiftigd iemand aanvankelijk tot een redder van haar love interest. Ze leek het vergif al te voelen bij het drinken van de thee.
Ik vind het een goede film. Daarom 3,5 ster. Had mijn schrik moment, dus de film doet zijn werk bij mij.
Mooi gedetailleerd! Als je niet te kritisch bent, kijkt het lekker weg.

Erg fijne film weer van Wright. De sfeer druipt er vanaf en het zit weer fantastisch in elkaar. Het eerste uur bouwt de nodige spanning en vragen op zonder duidelijkheid te geven en legt de verwachtingen hoog. Maar daarna merk je toch al snel dat het toch wel een vrij standaard verhaal is en de meeste twists wel ziet aankomen. Ook voelt het soms alsof sommige karakters rechtstreeks uit een cornetto trilogie film komen, en nu in een iets te vreemde omgeving staan voor hoe serieus de film op sommige vlakken blijft. Het zorgt bij sommige personages soms voor een beetje ongemakkelijke sfeer, ondanks dat je ergens wel merkt dat het allemaal grappig bedoelt is.

Maar dat is niet erg, want het Wright sausje maakt het hoe dan ook genieten. De hele film blijft in een lekkere vaart en we mogen altijd blij zijn dat er nog dit soort creativiteit wordt gemaakt voor de grote cinema's.