Last Night in Soho (2021)

“This is London. Someone has died in every room in every building and on every street corner in the city.”

Eigenlijk aangenaam verrast na het zien van deze film. Ik was in het begin nogal sceptisch, heel erg sceptisch zelfs en ging er al wat van uit dat het saaie film zou zijn, puur op de eerste indruk van mij, Mijn kameraad wou deze film puur kijken omdat hij aan het simpen is op ‘Anya Taylor-Joy’ en wou daarom deze film graag zien. Achja, dan maar een keer geen zaterdag horroravond en deze film aan geknald, al had de prent wel een horror label op IMDb. En dat blijkt achteraf ook wel waar te zijn want de film kent verschillende sfeer momenten, van drama en verdriet naar angst en pijn, het is een moeilijke film om te pijlen en daardoor kan ik ook nog niet echt helemaal uit met wat voor een cijfer ik deze film zou geven.

Ik moet zeggen dat ‘Wright’ wederom heeft weten verassen, want de film blijft continu eigenlijk best indrukwekkend om te volgen en is ook leuk om te volgen. En het is allemaal niet zo moeilijk, ‘Wright’ kiest er duidelijk voor een luchtig tintje aan te geven en maakt het mysterieuze verhaal niet al te moeilijk en is daarom erg makkelijk te volgen. Het keek daardoor wel aardig lekker weg. Toch was de film op momenten iets te soft, en vooral de vele muziek kwam me na een tijdje de strot uitzetten ondanks het feit dat ik toch muziekliefhebber ben vond ik het op een gegeven moment wel genoeg, al was het wel ‘part of the show’ .

Op zich vond ik het concept best een geslaagd iets, twee werelden die beiden hun charmes hebben vond ik tof om te zien, en zeker de jaren zestig was mooi weergegeven. Ik vond het leuk dat de film goed neigt naar een thriller met basis van schizofrenie, of beter gezegd, hij gebruikt het als een waardevolle basis, want het was gewoon schizofrenie waar ‘Eloise’ aan lijdt alleen maakt het einde dat weer lastig om te geloven. Ik vond die plottwist eigenlijk niet zo heel bijzonder, want ik zag het al wel een beetje aankomen.

We gingen er vanuit deels horror te zien, dat lijkt lang op zich te wachten maar er zitten een paar gave scenes in die zeker naar de horror wijzen, zoals de geesten die ze ziet in o.a. de bibliotheek vond ik heel gaaf en uiteraard de moord scene in het bed was goed bloederig, overigens wat je op het einde ziet met alle moorden was goed bloederig en mooi in beeld gebracht.

Dus ja, onverwachts erg vermaakt met deze prent, een prima verhaal maar, helaas niet alles uitgehaald wat er uitgehaald kon worden maar, een vermakelijke zaterdagavond zit.

'Last Night in Soho' trapt direct swingend af met Peter and Gordon. Uiteindelijk grotendeels een film naar mijn hart dit. Het beeld wanneer Eloise voor het eerst tript en het grote 'Thunderball' bord in beeld komt is het begin van een fantastische film. Veel 60s muziek, mysterieus, uitermate sfeervol en bijzonder fraai geregisseerd door Wright. Tot in detail zijn we echt terug in de 60s; van de algehele aankleding tot de vintage Dunhill aansteker. Dat dit inhoudelijk vervolgens niet magisch blijkt is geen probleem. Al het andere in de film was dat wel.

Gloeiende...! Hoe kan je zoveel sfeervolle potentie, uit het eerste uur, om zeep helpen door steeds meer af te glijden naar middelmaat. Om vervolgens te eindigen in een belachelijk slecht geschreven, voorspelbare en afgezaagde climax. Lachwekkend!

Nog net 2*, maar eigenlijk zou ik het nog harder moeten afstraffen. Ik kan het fraaie eerste uur niet meer los zien van de rest helaas.

Ik vind veel films van Edgar Wright goed, maar "Last Night In Soho" is denk ik toch wel één van zijn beste. Echt super aangenaam verrast, want dit had ik echt niet verwacht. De cast is ook goed. Zowel Thomasin McKenzie als Anya Taylor-Joy acteren allebei heel goed. En Matt Smith heeft een ideale kop voor een jaren 60 vetkuif. Echt een dikke aanrader. Deze film komt gegarandeerd in mijn top 10 van 2021

Bij het zien van de trailer dacht ik mweh. Maar na het zien van de film toch wel verrast. Sterk gespeeld door de hoofdrolspeelster en hoe de 2 verhalen in elkaar samen vloeien erg goed gedaan. Op het einde nog wat lichte horror maar dat voerde niet de boventoon in de film zelf. De sfeer, actrices, een verhaal wat je niet veel ziet en de paar plot twists maken deze film. Niets op aan te merken.

Het vleugje woke zal wellicht wat afdoen aan het gemiddelde, kan anders onmogelijk bedenken waarom je deze film niet minimaal een 9 zou geven op 10 , vond hem echt schítterend, 5 sterren ⭐⭐⭐⭐⭐!

De swinging sixties in een visuele spetterende psychologische....thriller. Of eigenlijk een veelvoud van toffe spannende genres; haunted house, coming of age-drama, whodunit, horror en zelfs modern #MeToo-achtig onheil. (gelukkig wordt het die aan het einde overboord gegooid).Langzaam wordt de dreiging

Verlegen plattelandsmeisje en aspirant-modeontwerpster Eloïse Turner is een tiener van nu, maar het liefst had ze in het Londen van de swinging sixties geleefd. Die droom lijkt uit te komen nadat ze naar Londen verhuist om aan de mode-academie te studeren. Als Eloise op mysterieuze wijze in het leven van Sandy belandt, die in het Londen van 1965 popelt om succesvol zangeres te worden. Vol knipogen met liefde naar de cinema van weleer; spiegels, giallo-belichting, afdaling van de showtrap, of imponerend opgevoerde dansscène

De cast is nagenoeg perfect, Thomasin McKenzie weet haar onschuldige rol perfect te brengen, Anya Taylor-Joy brengt de jaren '60 gewoon tot leven. En met zoveel jaren zestig mogen de sterren van weleer ook niet ontbreken; Bond-girl en De Wrekers (Emma Peel) Diane Rigg, is te zien is als hospita Ms. Collins. Ze is ook niet de enige Bond-girl want van Margaret Nolan, die een bijrol speelde in Goldfinger is ook een glimp te zien. En er zijn sixties-iconen Terrence Stamp en Rita Tushingham met knipoog naar vroeger werk en fijne performance.

Regisseur Edgar Wright gooit het over een andere boeg in vergelijking met zijn vorige films. Waar deze vaak bol stonden van de humor is deze film een stuk serieuzer van toon en is de humor praktisch niet aanwezig. En daarmee levert hij direct zijn meest geslaagde en misschien wel beste werk af! Wat een fascinerende rollercoaster!

Verrassend goede film, komt wel wat langzaam op gang, maar het einde maakt alles weer goed.

3.5 ***

Voor zeker een half uur dacht ik echt dat dit de leukste film van Wright zou kunnen zijn sinds Shaun of the Dead. Het begin is zo leuk, met Ellie die gelijk al je hart steelt in de openingsscène. Een coming of age-achtige film met horrorelementen erin had heel interessant kunnen zijn, maar in plaats van dat we meer over Ellies geestelijke problemen te weten komen gebruikt Wright ze enkel als excuus voor nachtmerrieachtige scènes, en de film wordt gaandeweg steeds rommeliger. Ik vond de horror ook erg cheesy, en Wright zijn gelikte en commerciële stijl doet er afbreuk aan.

Eenzelfde gevoel had ik ook bij de cinematografie. In technisch opzicht steekt het allemaal schitterend in elkaar, maar omdat er weer zo met kitsch wordt geflirt kan ik het nooit helemaal oogverblindend vinden, ook al is die eerste scène waarin Ellie ineens het Londen van de jaren zestig binnenstapt wel echt een overdonderend moment. Aan sfeer zeker geen gebrek. De 60's soundtrack is ook zo fijn als je mag verwachten.

Vond die twist op het einde nog wel geinig, ook al is het ergens ook wel wat flauw allemaal. Minder vond ik dan dat happy end dat er dan ineens achteraan komt. De film is ook echt sentimenteel met dat gedoe rondom Ellies moeder, oma en vriendje. Er is maar weinig moeite in het schrijfwerk gestoken hier. Het hangt vooral van clichés aan elkaar. Op zich ook wel typerend voor een film die je uiteindelijk toch vooral als oppervlakkig kan omschrijven. Ik heb me vermaakt, maar er valt een hoop op de film aan te merken. Zonder McKenzie. Taylor-Joy, Rigg en Stamp had ik de film een stuk minder gewaardeerd denk ik. 3.5*.

Ik ging hier volledig blind in en na het zien van de naam Edgar Wright was dit totaal niet wat ik verwachtte.

Ik had toch meer het idee iets grappigers voorgeschoteld te krijgen.

Dit bleek eigenlijk één lange (maar geslaagde) stijloefening met zelfs giallo/Argento invloeden en niets grappigs.

Mooi gemaakte trip.

De plot is wat eenvoudig en voorspelbaar maar het eea is prachtig uitgewerkt.

In de eerste helft van de film werkt regisseur Edgar Wright vooral met een spirituele mix van heden en verleden. Hij laat zijn protagonist Eloise romantisch dromen over het kleurrijke Londen in de jaren 60 terwijl zij gekluisterd aan haar platenspeler muziek uit die tijd beluistert. Als de film de setting verplaatst van het knusse Engelse platteland met ruimte voor nostalgische dromen naar het harde meedogenloze hedendaagse Londen is het contrast met haar droomwereld groot. De romantische voorstelling van Eloise wordt in de Engelse hoofdstad keihard de nek omgedraaid. Het huidige Londen lijkt in niets op haar droombeelden. De jaren 60 zijn er vervlogen.

Schitterend geënsceneerde film. Met gevoel voor timing en met kunstzinnige overgangen laat Wright twee contrasterende tijdsperiodes in elkaar overvloeien. Ingebed in een aangename soundtrack ontvouwt zich het verhaal over een modestudente en haar droomwereld. Een wereld waarin grenzen vervagen. Het is een aangename en bedwelmende tijdreis.

En terwijl je je zo genietend laat onderdompelen in die prettige nostalgische atmosfeer, sluipen onheilspellende elementjes de film binnen. De aangename en bedwelmende sfeer verandert in een sfeer van verontrusting, terreur en duisternis. Opeens zit je niet meer naar een leuke en sentimentele feelgood te kijken maar naar een film met spanning. Een film met horrorelementen. Het is een bijzondere atmosferische wending, maar tevens een zeer geslaagde.

Intrigerende personages ook, die stevig bijdragen aan de geweldige sfeer. Vooral is dat Thomasin McKenzie in de rol van Eloise de modestudente die als persoon heerlijk zwabbert tussen een angstige boerenpummel en een zelfbewuste designer en bovendien is uitgerust met een stevige dosis paranoia. Ook leuk is het optreden van Diana Rigg in haar laatste rol als chagrijnige hospita. Tot slot noem ik nog even Matt Smith als charmante maar ondoorzichtige manager wiens optreden een heerlijke onaangename uitstraling heeft.

Last Night in Soho is kunstzinnig geënsceneerd. Met name de eerste helft is een audiovisueel meeslepend avontuur. In het tweede deel komt de nadruk meer op de horror te liggen. Nog steeds visueel prachtig alsook spannend maar ik moet helaas ook constateren dat de horrorscènes hier en daar teveel werden gerekt en de schwung in het verhaal op die momenten wat weg viel.

Wat een heerlijke film was me dit, 2 top acteerprestaties vd ladies. Het verhaal op fantastische wijze gebracht, met subliem beeld en geluid Vlug in mn top 10 2021 zetten.

Eloise [Thomasin McKenzie] verlaat het huis van haar grootmoeder [Rita Tushingham] nadat ze is aangenomen op een modeacademie in Londen. Eloises obsessie met de Swinging Sixties komt mede voort uit de verhalen over haar moeder die destijds onder mysterieuze omstandigheden spoorloos verdween. Na een kortstondig, onaangenaam verblijf in een studentenhuis vindt ze een woonruimte bij Ms. Collins [Diana Rigg] in Soho en vindt ze een baantje in de pub van Carol [Pauline McLynn]. Maar ze wordt steeds vaker geplaagd door fantasieën (of zijn het herinneringen?) aan Sandie [Anya Taylor-Joy] die in de jaren ’60 een relatie aanging met manager Jack [Matt Smith]. Wat lijkt te beginnen als een luchtig komisch drama neemt meerdere onvoorspelbare wendingen in een fraai vormgegeven met uitstekende cinematografie van Chung-hoon Chung. De schrijver van Baby Driver scoort hoge ogen met dit boeiende mysterie met een fascinerende ondersteunende cast en een intrigerende ontknoping.

Niet mijn type film, maar wel heel vakkundig en stijlvol gemaakt met bijzonder stijlvol camerawerk, toffe muziek en lekker wazige scènes. Zeker de start en het slot zijn wel sterk. Wel duidelijk een keuze voor stijl boven inhoud.

3*

Echt een knap gemaakte film. Die scène waarin Eloise haar eerste droom heeft en vanuit een steegje in het Soho van de jaren 60 terechtkomt op de muziek van Cilla Black is werkelijk grandioos. LNIS heeft stijl, zwier en een enorme soundtrack. Je begrijpt al van het begin dat Ellie, die de weerspiegeling van haar overleden moeder ziet in spiegels, over een bijzondere gave beschikt. De manier waarop het plot zich ontwikkelt heb ik de laatste jaren maar zelden zo goed gezien als hier eerlijk gezegd. Ik verwacht dat er toch menig kijker op het verkeerde been zal gezet worden. Wright laat ook fragmenten uit de levensechte dromen van Ellie in de werkelijkheid komen. Bvb het kleed dat ze ontwerpt en waarmee ze op het einde scoort.. dit zijn zaken die het helemaal afmaken. Op de valreep toch maar in de top 10 van dit jaar gezet. Malignant moet eraan geloven.

De laatste film van het jaar die ik heb mogen aanschouwen en wat voor een film. Ja, die Edgar Wright weet wat voor sfeer hij er neer moet zetten. En van die geweldige sfeer daar moet deze film het van hebben. Baby Driver was ook zo'n voltreffer. Deze film kende ook best wat schrikmomenten. Visueel erg mooi ook en vooral ook een heerlijke soundtrack met muziek uit de jaren zestig. Top horror film en een van de beste van het jaar. En niet onvermeld mag blijven de actrice Thomasin McKenzie, een zeker niet onaantrekkelijk dametje.

Waardering; ach laat ik eens gul zijn.

4,5*

In het begin dacht ik, wat is dat voor ballenfilm maar uiteindelijk bleek het uit te draaien op een smerig goede film die i.m.o steeds sterker werd en sterk bleef tot de laatste seconde. Ik heb er van genoten, het was al lang geleden dat ik zo'n goeie film heb gezien.

Jammer dat ik niet meer onbevangen naar films kan kijken omdat alle woke en critical race theory me opvalt.
Zo ook met deze film. Deed me denken aan Get Out. Ook zo'n rassenfilm.
Alle blanke mannen zijn uitschot, zelfs de blanke man (gespeeld door Terence Stamp) die het beste voorhad met de vrouwen wordt als een dino afgeschilderd die zelfs door de 'heldin' Eloise de dood wordt ingedreven. Uiteraard is de mannelijke held een zwarte man. Hij kan goed luisteren enzo want hij weet hoe het is om in een racistische witte wereld op te groeien enzo.
Zonde, want visueel is het mooi. Verhaal was verder ook matig en de twist kon je al van een kilometer aan zien komen.

Jaren 60 nog leuk maar de film is zo raar en bizar? Niet mijne dada zoiets.

Wel mooie madam.

Het woke gedoe mocht ook weer niet ontbreken. Degoutant.

Ik geef 2 sterren voor de muziek, en natuurlijk het acteerwerk van Anya Taylor, maar deze film kon mij absoluut niet bekoren. Had er veel van verwacht, want de meeste reviews waren zeer positief, maar sorry dit was echt niets voor mij, was blij dat de lange twee uren voorbij waren, vond hem echt saai en totaal niet boeiend. Ook gekeken om Anya Talor nog eens te zien na het uitstekende Queen' s Gambit, dat was toch van een heel ander niveau..

Wat een onzin, een rassenfilm, omdat iemand gekleurd eens een held speelt, triestige zaak, of nog zo een leuke, de film was teveel woke.Racistische witte wereld? Dat is inderdaad niet gelogen, dank u

Ja, zet mijn tekst lekker buiten de spoiler-tags.

Nee, omdat die woke en race identity politiek door de strot wordt geduwd. Alsof er vroeger geen vrouwelijke en zwarte helden werd afgebeeld in films.

Dat is wel gelogen. Laat ik het zo zeggen: blanke mensen zijn niet racistischer dan niet-blanke mensen. Dank u.

Zeker bij sommige films het geval, al vind ik Last Night in Soho een vreemd voorbeeld. Beetje spijkers op laag water zoeken, of ten minste een overgevoeligheid tov bepaalde zaken. Probeer iets meer van een film te genieten zou ik zeggen, zeker wanneer het om vlotte genrefilmpjes als deze gaat.

Het was bij deze film wat minder en subtieler dan bij Get Out, remake Candyman, Wonder Woman 2 en andere meuk.

Maar toch stoorde het me. Het waren weer teveel woke-speerpunten.

Daarom.

Het is vervelend wanneer films er expliciet de aandacht op vestigen, ik kijk zelf ook geen films om wat goedkope Hollywood moraal op te vissen, anderzijds kan je ook niet verwachten dat elke film op zichzelf "gebalanceerd" is. Soms zijn zwarte mensen en vrouwen de "good guys", soms niet. Als je meer kansen wil bieden aan minderheden dan krijg je af en toe ook gewoon films waar de balans in een bepaalde richting overhelt. Dat geldt trouwens ook voor een casting waar de helden vooral blanken/mannen zijn wat mij betreft. Daar moet ook niet teveel over gezeurd worden.

Het is gewoon jammer om je plezier te laten verpesten bij films die er niet op uit zijn een bepaalde boodschap te pushen. Dat je je bij Get Out wél stoort kan ik dan weer wel begrijpen, daar maakt het thema duidelijk deel uit van de film.

Vroeger waren zwarte mensen en vrouwen al de "good guys", soms niet.
Waarom zou je meer kansen moeten bieden aan minderheden? Waarom zou bijv. James Bond een zwarte man moeten worden? We zijn in Europa. Niet in Afrika, het Midden-Oosten of Azië. Die balans is allang zoek.

De boodschap van Get Out was voor mij vooral dat blanke mensen geilen op het superieure lichaam van de zwarte mens. Maar misschien heb ik het verkeerd begrepen.
Vroeger (pre-woke) waren er ook genoeg films over racisme, maar nooit werd de blanke mens en vooral mannen op zo'n manier gedemoniseerd in films en andere media.

Dat is het probleem van deze tijd, de ongelooflijke onverdraagzaamheid, door mensen gewoon te beoordelen op hun ras, geloof, en sexuele voorkeur, en dan krijg je afschuwelijke dingen zoals in Hongarije, Polen, en de bestorming van het kapitool, en het willen vernietigen van de democratie, triestige wereld is het geworden....

Als je alleen een hamer hebt, ziet elk probleem eruit als een spijker.