Last Night in Soho (2021)

Dit werd een film met twee gezichten. De eerste helft van last Night in Soho was de beste. De film start met een vrolijke introductie, waarbij direct de fijne soundtrack opvalt. In Londen komen we dan de jaren zestig binnen met mooie droombeelden in een waanzinnige balzaal. We verplaatsen ons dan steeds verder in het hoofd van de jonge Eloise en vervolgens ontwikkelt de film een duistere kant die ontaardt in een vaag bovennatuurlijk spel. De ontknoping misstaat niet in een middelmatige horrorfilm. Die afbreuk voelde ik al aankomen en blijft erg jammer. Want hoewel de soundtrack en het refereren aan #metoo gewoon goed zijn, glijdt de film steeds verder af. Overall is de film nog steeds ok, maar soms is minder gewoon beter dan meer.

De tijd dat ik bij elke film die ik zie een mening schrijf is al lang achter de rug. Tegenwoordig beperk ik me tot bejubelde films waarvan ik zelf de ophef niet begrijp. Zoals deze dus. Het heeft iets stouts om een beetje dwars te gaan liggen op een online filmforum. Ik vind het vooral een heel lawaaierige en schreeuwerige prent die je geen moment de tijd gunt om een scène of gebeurtenis op te nemen. Dat heeft met de overdaad aan soundtrack en score te maken, zeker ook met de drukke beeldvoering, de manische manier van acteren, maar misschien nog het meest met het nijpende gebrek aan rustpunten. Nochtans bevat het scenario wel potentieel en stoorde ik me zelfs niet aan de (beetje deus ex-machina, maar kom) plottwist. De hele tijd had ik het gevoel naar een combinatie van Inland Empire, Black Swan en Neon Demon te kijken, maar waar deze films op hun manier allemaal onder de huid kruipen, glijdt deze eraf als regen van de plastic jas waar het hoofdpersonage zo graag mee pronkt. Daar ergerde ik me bij Baby Driver trouwens ook al aan, dus wellicht heb ik niets met deze regisseur. En de neerwaartse spiraal van een leidpersonage met psychische problemen is ook al vaker en beter getoond. Dus nee, de hype niet waard wat mij betreft. Dan kijk ik liever nog een keertje naar Carnival of Souls, ook jaren '60 en ook met een blondine die ze ziet vliegen.

Visueel prachtige en goed geacteerde film. Qua thematiek had ik ‘m snel door, maar het verhaal zelf bleef voor mij wel verrassend. De soundtrack is ook erg lekker. Speelduur is wat lang, maar toch verveelt de film geen moment. Het contrast en de geleidelijke wijze waarop de ‘droomwereld’ van het hoofdpersonage geleidelijk veranderd in een nachtmerrie vond ik goed gedaan. Alsof er in visuele zin een ‘loverboy’-verhaal werd uitgebeeld. Tegen het einde zowaar nog wat horrorelementen.

Redelijk sterke thriller. Het verhaal zit goed in elkaar. De uitwerking is wat tweeledig. Het eerste deel is ijzersterk. De begint als een beetje mysterieus drama. Als kijker vraag je je continue af waar het naar toe gaat. Helaas is het tweede deel van totaal andere orde. Wel sterk maar Wright gooit het over een andere boeg. De filmt ontaardt zIch in een redelijk bloederig horrorwerkje. Niet slecht, maar niet helemaal passend bij het eerste deel. Verder ziet de film er visueel prachtig uit met goede special effects en prima soundtrack. Het acteerwerk is ook dik in orde. Sterke film maar een kleine beetje een mismatch tussen de eerste en tweede helft. 3.5/4.0

Vanwege The Sparks Brothers en het geweldige verhaal vond ik dit de beste Edgar Wright-film en dus beter dan de minder consistente Baby Driver (Film, 2017) - MovieMeter.nl

Ik hoop dat hij op een gegeven moment weer terugkeert naar comedy want ik denk dat daar zijn sterke punten liggen, en ik voel me zo en Baby Driver (Film, 2017) - MovieMeter.nl bereikte niet helemaal de hoogten van de films die hij maakte die eerder kwamen.

Dat gezegd hebbende, er zijn genoeg goede dingen over "Last Night in Soho". Het is vreemd genoeg iets minder dan de som der delen: sterke visuals, acteren, meestal goed tempo, een interessant uitgangspunt en een paar mooie onthullingen passen niet helemaal in elkaar om iets geweldigs te maken, eerder iets echt solide.

Ik was de hele tijd betrokken bij de film en vond het een leuke film met een mooie insteek voor het verhaal.

Wij tweetjes hebben ons dus prima vermaakt met deze film en de waardering is dan ook een

7+

Laat je onderdompelen in deze fantastische film waar je op voorhand niet teveel moet over weten en gewoon alles op je laat afkomen. De film heeft alles wat ik graag in een film zie en weet dit uitmuntend met elkaar te combineren. Het verhaal bezit heel wat variaties op gebied van genres en wordt zeer goed opgebouwd.

Daarbij een verrassende twist en prima acteerwerk van beide dames. De muziek, de sfeer en de beelden zijn weergaloos. Ook een dikke pluim voor het uitstekende camerawerk ! Een film die ik zo opnieuw zou kunnen bekijken. Voor mij één van de betere films van de laatste jaren. Een dikke 9/10

Aiaiai. Deze film stort echt als een kaartenhuis in elkaar. Zelden vertoond.

De eentonige en voortdurende angstblikken van het meisje Eloise begon tijdens de tweede helft zo hard tegen te steken dat ik het niet meer aan kon zien. De eerste helft was ook al niet zo boeiend. Last Night In Soho lijkt niets meer dan een excuus om het nachtleven van de jaren '60 te recreëren. Gestopt met kijken.

Inmiddels heb ik toch wel wat interessante films van Wright gezien. Eerder Scott Pilgrim vs. the World en Baby Driver en nu deze. Het vervagen van realiteit en droom/visioen biedt natuurlijk altijd mooie mogelijkheden in films, en die mogelijkheden worden in deze film sterk waargemaakt. Allereerst visueel, de film is behoorlijk indrukwekkend met alle neonlichten, maar het plot mag er zeker ook wezen. Verder een hoop sterke acteurs. Taylor-Joy lijkt voor retrokleding geschapen, zoals ze eerder al liet zien in The Queen's Gambit; Matt Smith is een charmante playboy met een zeer sterk karakter zoals eerder in The Crown en het casten van Rigg is alleen al om symbolische redenen sterk; ik heb nooit The Avengers gezien, maar ik heb foto's gezien uit die periode, ik heb de James Bond film On Her Majesty's Secret Service gezien en ben ervan op de hoogte dat ze in de jaren 60 een stijlicoon was. Het blijkt haar laatste rol te zijn geweest, maar een ontzettend sterke rol.

Natuurlijk is niet alles perfect, met name de zombieachtige mannen werken niet helemaal voor me, maar over het algemeen is het heerlijk om zo'n gaaf gestileerde film te zien, die ook qua plot de spanning erin weet te houden. 4*.

Goeie film over een meisje die van het platteland naar Londen reist om het daar te maken als modeontwerpster. Een goed opgebouwd verhaal dat ook gewoon goed in elkaar zit. De hele aankleding ziet er mooi uit en ook de soundtrack past perfect. De overgangen van heden naar verleden en terug zijn ook mooi gedaan. Qua horror die langzaam zijn intrede doet had het best wat naargeestiger of dreigender gebracht mogen worden.

Fijne film, goeie soundtrack.

Goed argument...

Sterke reactie

Genres goochelen.

Regisseur Edgar Wright weet na het magistrale Baby Driver wederom een sterke film neer te zetten. Ietwat onevenwichtig weliswaar en met een nét te voorspelbaar einde, maar wederom origineel en bijzonder stijlvol. Hij weet de kijker gelijk al op het verkeerde been te zetten door te beginnen in het Engeland van de jaren 60. Althans, zo lijkt het. En dat is niet het enige waarmee hij verwarring zaait. Zo wordt er ook gegoocheld met genres.

Meer dan een knipoog naar het griezelgenre zit er de eerste helft niet in. Ondanks een ietwat opdringerige taxichauffeur is het hier vooral een fantasierijk drama wat de klok slaat. En wat voor een. Londen wordt op schitterende wijze in beeld gebracht en het acteerwerk is fantastisch. Met veel flair worden de scènes aan elkaar geregen door middel van een muzikale naald. Zodra deze vanaf het eerste moment in het vinyl zakt, is er magie.

Zo muzikaal bont als in zijn voorlaatste flick maakt de filmmaker het niet; hier zijn het de hoogtijdagen van de Britpop van de sixties. Cilla Black, Petula Clark en al wat dies meer zij. En oh ja, herkennen we dat andere stijlicoon uit die periode wel? Je moet even goed kijken, maar dat is toch echt een 82-jarige Diana Rigg in haar helaas allerlaatste filmrol. Met zo een topfilm de carrière afsluiten zij haar meer dan gegund. Voor Diana; opent de film terecht.

Ook de ongeveer even oude Terence Stamp geeft acte de présence. Hij weet tevens menige scène te stelen. Maar het moet gezegd dat juist zijn rol er net iets te dik bovenop ligt met betrekking tot de plotontwikkelingen. Ook de grote twist aan het einde wordt net iets te opzichtig ingeleid. Neemt niet weg dat als de dromerige eerste helft halverwege ontaardt in een nachtmerrieachtig tweede deel, je als kijker inmiddels aan het scherm gekluisterd zit.

Indutten tijdens Last Night in Soho zit er geenszins in. De Atmos geluidstrack doet de plafondspeakers bijna naar beneden storten tijdens de actiescènes. De film is een waar audiovisueel feest. Al valt de bad guy uiteindelijk wat tegen en is de eerste helft sterker, dit is zoveel beter dan de doorsnee meuk die voorbijkomt. Met dank aan Lennon, McCartney, Tarantino en bovenal Wright. Gaat dat zien.

****

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Sterke film met een heerlijke soundtrack, goede plottwisten en prachtige beelden
De film schiet zichzelf tegen het einde een beetje voorbij, bijvoorbeeld de geesten van de vermoorde mannen, had van mij niet gehoeven...
Daarom net geen echte topfilm.

Een plot die je al van mijlenver ziet aankomen. Uiteindelijk slaat de film ook nog door naar een belachelijk niveau. Het karakter wat McKenzie speelt maakt ook een zwaar ongeloofwaardige progressie door in de film. Nee, de film pakte me totaal niet. Film krijgt nog een 1.5 ster van me voor de muzikale omlijsting.

Ik had via Google gezocht naar de beste horrors van 2021 en deze stond er tussen. Het duurt allemaal even voordat het op gang komt, maar het bleef me wel boeien. Ik vroeg me wel meerdere keren af waar dit nou naartoe ging, want Ik moet zeggen dat ik het eerste uur wel de hele tijd op het horror gehalte aan het wachten was.

Maar het meisje speelt goed, ook geen straf om te zien overigens. Spoiler tijd:

In eerste instantie dacht ik dat Ellie gewoon Sandie was, al zagen ze er allebei wel totaal anders uit natuurlijk. Maar vanwege verschillende scènes willen ze je echt op dat spoor brengen, totdat duidelijk wordt dat ze spoken van doden mannen ziet. Nou weten we dat zij een gave heeft, ze kan immers haar moeder ook zien, maar waarom ziet zij Sandie ook terwijl zij niet dood is?

Ik vond het wel tof gedaan met de spoken van de mannen, alleen sloeg het eigenlijk nergens op dat ze haar elke keer probeerde te pakken, aangezien tegen het eind ze haar smeken om Sandie te doden. Nou snap ik dat zoiets niet te vroeg in een film kan gebeuren, maar het is toch nogal raar hoe het echt leek alsof de spoken haar wilde doden.

Maar verder wel goed mee vermaakt, het is eens wat anders. Echter op geen enkel moment eng.

Soundtracks.

Het is iets van de laatste jaar of vijf, tien, misschien twintig - was het wellicht Tarantino die we daarvoor als schuldige kunnen aanwijzen, de film waarin de soundtrack zo'n rol speelt dat het afleidt van de andere aspecten? Hoe dan ook, dit is er dan ook weer een, en bij mij valt zoals wel vaker de soundtrack verkeerd. Niks met ook maar een enkel van de deuntjes die langskomen, sterker, het is me als nagels op een schoolbord.

Tel daarbij nog wat genregegoochel op - ook al niet zo heel goed gelukt wat mij betreft. En van de cast word ik ook al niet zo heel enthousiast, met uitzondering van Terence Stamp dan. Dat levert dan nog een paar leuke momentjes op. Verder, tsja, fijne kleurtjes en zo, maar dat heeft het testbeeld ook.

Zoals ik hier al vaker genoemd zie, ik hoop dat Wright hierna weer een paar comedies aflevert, die lukken hem als regel erg goed.

Soundtracks had je al in de jaren 60

Maar niet zo overdreven als nu, dat het haast een doel op zich lijkt te worden.

Ik kom hier voor die haai, zou mijn buurman gezegd hebben.

Klopt wel dat het vaak dicht bij de musical aanleunt, wat je misschien niet verwachtte. Ik vond dit zelf eerder positief omdat het mooi in functie staat van de retro-sfeer

Wederom fijne ‘musical’ van Wright.

Was zijn vorige film een misdaad/actiefilm die grotendeels geschoten, gechoreografeerd en gemonteerd was volgens de wetten van de musical. Nu laat hij deze eigen stijlvorm los op de giallo.

Het speelt zich af in het hedendaagse Londen, maar via wanen en illusies trakteert Wright ons op de ene na de andere kleurrijke dansscene waarbij de camera vrolijk rondzwiert, de kleuren van het doek afspatten en logica ver weg lijkt. Het is een eigen stijl die ik enorm kan waarderen.

Qua verhaal is het in het begin even zoeken welke kant het opgaat. Het tempo had daar nog wat hoger mogen liggen van mij. Maar uiteindelijk bouwt het op naar een mooie finale.

Erg fijn om ook weer eens een originele horrorfilm te zien tussen alle remakes en sequels. Eentje die er bovenuit steekt qua inhoud en qua vorm

Dikke 4*

Ik lees dat sommige de films vergelijken met de “vage films” van de afgelopen tijd, waarbij ik me soms verveelde of dacht, “waarom zo diep doen over zo’n simpel verhaal”

Ik had bij deze film, dat gevoel helemaal niet! De film werd nergens vaag of onduidelijk! Er werd goed in geacteerd, had mooie beelden, mysterieus verhaal en ik zag gekluisterd voor de tv! Zeker het kijken waard!

Nu bestond mijn filmkijken de afgelopen weken uit de hele Hellraiser serie en dan is een film als dit wel een echt meesterwerk na al die matige sequels. Zeker wat betreft acteerwerk is dit een ware verademing.

Goed gemaakte, en vooral geacteerde, film dit.

Deze film is wat betreft acteer prestaties en camera werk,en de muziek een film van het hoogste niveau

Magisch mooie en sfeervolle film, en je ziet de kwaliteit ervan af.

Het is gewoon weg een cinema kunstwerk zo knap en indrukwekkend gemaakt.

Een film die eruit springt op alle fronten.

Vol mysterie en thriller setting en griezel achtig.

Een ijzer sterke power film.

Dit is toch wel een fijne film. Eerste helft vond ik sfeervol en een leuke kijk in Soho maar wel ietwat langdradig qua plot dat niet echt op gang komt, maar de 2e helft vond ik dus wel erg goed en dan zit het tempo er wel flink in.

Prachtige decors, ijzersterke soundtrack die naadloos aansluiten op de scenes (het is Edgar Wright), sterk acteer werk van onder meer Taylor Joy en wijlen Diana Rigg was erg goed. Je weet langzamerhand wel waar het toe leidt maar toch was ik tevreden. Ik heb Baby Driver hoger zitten, maar Last Night in Soho is ook goed.

Voorspelbaar plot, maar dat maakte geen zak uit. De atmosfeer van de film sleept je volledig mee. Na Baby Driver kneep ik ‘m een beetje voor ik aan Last Night in Soho begon, maar omdat Edgar Wright nu eenmaal veel steelt en verwijst uit genrefilms en doet Anya Taylor-Joy sinds The Queen’s Gambit alleen maar sterk acteerwerk neerzet, moest ik vroeg of laat toch toegeven aan Wrights laatste werk. En het ging goed naar binnen, zeer goed. Zo zien we maar weer dat het vallen en opstaan is in de creatieve wereld, iets waar geen enkele kunstenaar aan ontkomen kan. Hoe graag we dat misschien ook zouden willen.

Last Night in Soho vind ik een wat rare titel. What happened in Soho? of The Visions of Eloise had ik beter gevonden. En met haakjes Jacky the Ripper maar dan hadden we de boel natuurlijk al verraden. Ik vind het een verbluffende mooie film. Aankleding muziek tempo acteurs. Het ziet er allemaal heel gelikt uit. Het gebruik van de vele spiegels theaters het kan niet op. Het is overigens alleen geen mystery thriller maar zeker ook horror. De film heeft zeker wat insteken van andere bekende films zoals hier ook al wordt vernoemd zoals Black Swan en Neon Demon die ik nog moet bekijken, maar toch ook Ghost Ship. Bij Ghost Ship is het laatste stuk zeer teleurstellend, maar het begint zo'n beetje zoals ook hier. Heden en verleden komen elkaar tegen. In dit geval bij Eloise. Haar spiegelbeeld wordt gespeeld door Anya Taylor die mij vanwege haar bijzondere ogen al opviel in VVitch. In the Northman speelde ze ook al maar die film viel mij tegen.

Het concept is duidelijk in deze film. Jong talent wil naar de modeacedemie om daar prachtige creaties te maken. Op weg naar Soho een bekende buurt in Londen ziet ze al wat rare beelden in haar verbeelding. Dit wordt naarmate ze op kamers gaat wonen nog veel erger. De eerste 50 minuten verlopen dan nog rustig, maar daarna komen wel een prachtig mooi circus terecht waar heden en verleden perfect door elkaar heenlopen. De muziek uit de jaren 60 speelt hier een belangrijke rol. Vooral het nummer Land of a Thousand Dances vond ik een schitterend nummer. Mooi om te weten is dat Anya Taylor ook kan zingen. Zo heeft zij het nummer Downtowm zelf gezongen. Theaters zien eruit als uit de jaren 60. Het eind boeit ook nog. Het is misschien een beetje zoals je verwacht dat de moordenaar uit een andere hoek komt. De dode mannen die uit de vloer komen vond ik schitterend gemaakt. Ik vond sowieso de hele film knap gemaakt. Now we know what happened in Soho!

Film 4.0
Beeld (4K) 4.5
Geluid 5.0
Extra's 4.5

Wat voor een STOMME film!!! na 40 min heb ik hem stilgelegd. Eerst ziet ze er 'zo' uit, dan in Londen ziet ze er anders uit, ze doet dan vanalles, dan word ze wakker, even in de les en dan ziet er WEER anders uit. Is dat WEER een droom, of wat is dat nu???

Meesterwerk!