Last Night in Soho (2021)

De tijd dat ik bij elke film die ik zie een mening schrijf is al lang achter de rug. Tegenwoordig beperk ik me tot bejubelde films waarvan ik zelf de ophef niet begrijp. Zoals deze dus. Het heeft iets stouts om een beetje dwars te gaan liggen op een online filmforum. Ik vind het vooral een heel lawaaierige en schreeuwerige prent die je geen moment de tijd gunt om een scène of gebeurtenis op te nemen. Dat heeft met de overdaad aan soundtrack en score te maken, zeker ook met de drukke beeldvoering, de manische manier van acteren, maar misschien nog het meest met het nijpende gebrek aan rustpunten. Nochtans bevat het scenario wel potentieel en stoorde ik me zelfs niet aan de (beetje deus ex-machina, maar kom) plottwist. De hele tijd had ik het gevoel naar een combinatie van Inland Empire, Black Swan en Neon Demon te kijken, maar waar deze films op hun manier allemaal onder de huid kruipen, glijdt deze eraf als regen van de plastic jas waar het hoofdpersonage zo graag mee pronkt. Daar ergerde ik me bij Baby Driver trouwens ook al aan, dus wellicht heb ik niets met deze regisseur. En de neerwaartse spiraal van een leidpersonage met psychische problemen is ook al vaker en beter getoond. Dus nee, de hype niet waard wat mij betreft. Dan kijk ik liever nog een keertje naar Carnival of Souls, ook jaren '60 en ook met een blondine die ze ziet vliegen.

Redelijk sterke thriller. Het verhaal zit goed in elkaar. De uitwerking is wat tweeledig. Het eerste deel is ijzersterk. De begint als een beetje mysterieus drama. Als kijker vraag je je continue af waar het naar toe gaat. Helaas is het tweede deel van totaal andere orde. Wel sterk maar Wright gooit het over een andere boeg. De filmt ontaardt zIch in een redelijk bloederig horrorwerkje. Niet slecht, maar niet helemaal passend bij het eerste deel. Verder ziet de film er visueel prachtig uit met goede special effects en prima soundtrack. Het acteerwerk is ook dik in orde. Sterke film maar een kleine beetje een mismatch tussen de eerste en tweede helft. 3.5/4.0

Vanwege The Sparks Brothers en het geweldige verhaal vond ik dit de beste Edgar Wright-film en dus beter dan de minder consistente Baby Driver (Film, 2017) - MovieMeter.nl

Ik hoop dat hij op een gegeven moment weer terugkeert naar comedy want ik denk dat daar zijn sterke punten liggen, en ik voel me zo en Baby Driver (Film, 2017) - MovieMeter.nl bereikte niet helemaal de hoogten van de films die hij maakte die eerder kwamen.

Dat gezegd hebbende, er zijn genoeg goede dingen over "Last Night in Soho". Het is vreemd genoeg iets minder dan de som der delen: sterke visuals, acteren, meestal goed tempo, een interessant uitgangspunt en een paar mooie onthullingen passen niet helemaal in elkaar om iets geweldigs te maken, eerder iets echt solide.

Ik was de hele tijd betrokken bij de film en vond het een leuke film met een mooie insteek voor het verhaal.

Wij tweetjes hebben ons dus prima vermaakt met deze film en de waardering is dan ook een

7+

Laat je onderdompelen in deze fantastische film waar je op voorhand niet teveel moet over weten en gewoon alles op je laat afkomen. De film heeft alles wat ik graag in een film zie en weet dit uitmuntend met elkaar te combineren. Het verhaal bezit heel wat variaties op gebied van genres en wordt zeer goed opgebouwd.

Daarbij een verrassende twist en prima acteerwerk van beide dames. De muziek, de sfeer en de beelden zijn weergaloos. Ook een dikke pluim voor het uitstekende camerawerk ! Een film die ik zo opnieuw zou kunnen bekijken. Voor mij één van de betere films van de laatste jaren. Een dikke 9/10

Inmiddels heb ik toch wel wat interessante films van Wright gezien. Eerder Scott Pilgrim vs. the World en Baby Driver en nu deze. Het vervagen van realiteit en droom/visioen biedt natuurlijk altijd mooie mogelijkheden in films, en die mogelijkheden worden in deze film sterk waargemaakt. Allereerst visueel, de film is behoorlijk indrukwekkend met alle neonlichten, maar het plot mag er zeker ook wezen. Verder een hoop sterke acteurs. Taylor-Joy lijkt voor retrokleding geschapen, zoals ze eerder al liet zien in The Queen's Gambit; Matt Smith is een charmante playboy met een zeer sterk karakter zoals eerder in The Crown en het casten van Rigg is alleen al om symbolische redenen sterk; ik heb nooit The Avengers gezien, maar ik heb foto's gezien uit die periode, ik heb de James Bond film On Her Majesty's Secret Service gezien en ben ervan op de hoogte dat ze in de jaren 60 een stijlicoon was. Het blijkt haar laatste rol te zijn geweest, maar een ontzettend sterke rol.

Natuurlijk is niet alles perfect, met name de zombieachtige mannen werken niet helemaal voor me, maar over het algemeen is het heerlijk om zo'n gaaf gestileerde film te zien, die ook qua plot de spanning erin weet te houden. 4*.

Goeie film over een meisje die van het platteland naar Londen reist om het daar te maken als modeontwerpster. Een goed opgebouwd verhaal dat ook gewoon goed in elkaar zit. De hele aankleding ziet er mooi uit en ook de soundtrack past perfect. De overgangen van heden naar verleden en terug zijn ook mooi gedaan. Qua horror die langzaam zijn intrede doet had het best wat naargeestiger of dreigender gebracht mogen worden.

Genres goochelen.

Regisseur Edgar Wright weet na het magistrale Baby Driver wederom een sterke film neer te zetten. Ietwat onevenwichtig weliswaar en met een nét te voorspelbaar einde, maar wederom origineel en bijzonder stijlvol. Hij weet de kijker gelijk al op het verkeerde been te zetten door te beginnen in het Engeland van de jaren 60. Althans, zo lijkt het. En dat is niet het enige waarmee hij verwarring zaait. Zo wordt er ook gegoocheld met genres.

Meer dan een knipoog naar het griezelgenre zit er de eerste helft niet in. Ondanks een ietwat opdringerige taxichauffeur is het hier vooral een fantasierijk drama wat de klok slaat. En wat voor een. Londen wordt op schitterende wijze in beeld gebracht en het acteerwerk is fantastisch. Met veel flair worden de scènes aan elkaar geregen door middel van een muzikale naald. Zodra deze vanaf het eerste moment in het vinyl zakt, is er magie.

Zo muzikaal bont als in zijn voorlaatste flick maakt de filmmaker het niet; hier zijn het de hoogtijdagen van de Britpop van de sixties. Cilla Black, Petula Clark en al wat dies meer zij. En oh ja, herkennen we dat andere stijlicoon uit die periode wel? Je moet even goed kijken, maar dat is toch echt een 82-jarige Diana Rigg in haar helaas allerlaatste filmrol. Met zo een topfilm de carrière afsluiten zij haar meer dan gegund. Voor Diana; opent de film terecht.

Ook de ongeveer even oude Terence Stamp geeft acte de présence. Hij weet tevens menige scène te stelen. Maar het moet gezegd dat juist zijn rol er net iets te dik bovenop ligt met betrekking tot de plotontwikkelingen. Ook de grote twist aan het einde wordt net iets te opzichtig ingeleid. Neemt niet weg dat als de dromerige eerste helft halverwege ontaardt in een nachtmerrieachtig tweede deel, je als kijker inmiddels aan het scherm gekluisterd zit.

Indutten tijdens Last Night in Soho zit er geenszins in. De Atmos geluidstrack doet de plafondspeakers bijna naar beneden storten tijdens de actiescènes. De film is een waar audiovisueel feest. Al valt de bad guy uiteindelijk wat tegen en is de eerste helft sterker, dit is zoveel beter dan de doorsnee meuk die voorbijkomt. Met dank aan Lennon, McCartney, Tarantino en bovenal Wright. Gaat dat zien.

****

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Soundtracks.

Het is iets van de laatste jaar of vijf, tien, misschien twintig - was het wellicht Tarantino die we daarvoor als schuldige kunnen aanwijzen, de film waarin de soundtrack zo'n rol speelt dat het afleidt van de andere aspecten? Hoe dan ook, dit is er dan ook weer een, en bij mij valt zoals wel vaker de soundtrack verkeerd. Niks met ook maar een enkel van de deuntjes die langskomen, sterker, het is me als nagels op een schoolbord.

Tel daarbij nog wat genregegoochel op - ook al niet zo heel goed gelukt wat mij betreft. En van de cast word ik ook al niet zo heel enthousiast, met uitzondering van Terence Stamp dan. Dat levert dan nog een paar leuke momentjes op. Verder, tsja, fijne kleurtjes en zo, maar dat heeft het testbeeld ook.

Zoals ik hier al vaker genoemd zie, ik hoop dat Wright hierna weer een paar comedies aflevert, die lukken hem als regel erg goed.

Ik lees dat sommige de films vergelijken met de “vage films” van de afgelopen tijd, waarbij ik me soms verveelde of dacht, “waarom zo diep doen over zo’n simpel verhaal”

Ik had bij deze film, dat gevoel helemaal niet! De film werd nergens vaag of onduidelijk! Er werd goed in geacteerd, had mooie beelden, mysterieus verhaal en ik zag gekluisterd voor de tv! Zeker het kijken waard!

Last Night in Soho vind ik een wat rare titel. What happened in Soho? of The Visions of Eloise had ik beter gevonden. En met haakjes Jacky the Ripper maar dan hadden we de boel natuurlijk al verraden. Ik vind het een verbluffende mooie film. Aankleding muziek tempo acteurs. Het ziet er allemaal heel gelikt uit. Het gebruik van de vele spiegels theaters het kan niet op. Het is overigens alleen geen mystery thriller maar zeker ook horror. De film heeft zeker wat insteken van andere bekende films zoals hier ook al wordt vernoemd zoals Black Swan en Neon Demon die ik nog moet bekijken, maar toch ook Ghost Ship. Bij Ghost Ship is het laatste stuk zeer teleurstellend, maar het begint zo'n beetje zoals ook hier. Heden en verleden komen elkaar tegen. In dit geval bij Eloise. Haar spiegelbeeld wordt gespeeld door Anya Taylor die mij vanwege haar bijzondere ogen al opviel in VVitch. In the Northman speelde ze ook al maar die film viel mij tegen.

Het concept is duidelijk in deze film. Jong talent wil naar de modeacedemie om daar prachtige creaties te maken. Op weg naar Soho een bekende buurt in Londen ziet ze al wat rare beelden in haar verbeelding. Dit wordt naarmate ze op kamers gaat wonen nog veel erger. De eerste 50 minuten verlopen dan nog rustig, maar daarna komen wel een prachtig mooi circus terecht waar heden en verleden perfect door elkaar heenlopen. De muziek uit de jaren 60 speelt hier een belangrijke rol. Vooral het nummer Land of a Thousand Dances vond ik een schitterend nummer. Mooi om te weten is dat Anya Taylor ook kan zingen. Zo heeft zij het nummer Downtowm zelf gezongen. Theaters zien eruit als uit de jaren 60. Het eind boeit ook nog. Het is misschien een beetje zoals je verwacht dat de moordenaar uit een andere hoek komt. De dode mannen die uit de vloer komen vond ik schitterend gemaakt. Ik vond sowieso de hele film knap gemaakt. Now we know what happened in Soho!

Film 4.0
Beeld (4K) 4.5
Geluid 5.0
Extra's 4.5

Een thriller, en naast mystery misschien ook wel een beetje horror, op een leuke en mooie manier verfilmd. Vooral de setting en de muziek was goed gekozen. Een apart plot dat in het middenstuk misschien iets te uitgerekt was en op het einde te beknopt. Al met al een aparte maar goede film. Persoonlijk vond ik deze stukken beter en boeiender dan de Oscar-winnaar van dit jaar, maar dat is misschien (respectievelijk) kersen met appels vergelijken.

Ik weet niet meer zo goed hoe deze film op mijn watchlist terecht is gekomen. Het eerste half uur was toch doorbijten, het voelde als een standaard tienerfilm met de jonge vrouw die het wil gaan maken in de grote stad, de gemene vriendinnen, de lieve vriend, bleeeh. Ook als de droomscenes (of waanbeelden) erin komen, geeft het vooral sfeerbeeld (en dat is keurig neergezet), maar het blijft gestoeld op de jonge-vrouw-droom. En dat houdt mijn aandacht niet vast. Eindelijk wordt de sfeer wat donkerder en meer naar het psychische vlak, maar dat schiet helaas al snel door naar horrortrekken en daar heb ik totaal niets mee. Ik heb hier en daar nog wat doorgeskiped en hem uiteindelijk afgezet. Geen rating dus van mij, want daar moet je de gehele film voor gezien hebben.
Dus, laat je niet misleiden door de mystery/thriller-tags hier (mijn favoriete genre), want het gaat uiteindelijk erg naar schrikmomenten en gore zonder echt verhaal.
Soundtrack en de hoofdrolspeelster zijn de hoogtepunten.

Slim aangepakt van Edgar Wright: zo kan hij zijn fascinatie voor de zestiger jaren botvieren (inclusief een eindeloze reeks hits plus het casten van vier ikonische acteurs en actrices uit die tijd) en tegelijkertijd duidelijk maken dat het swingen van de sixties soms ook horizontaal op de matras moest gebeuren als je als starlet hogerop wilde komen. En op zich passen de horror-elementen van Ellie's dromen of visioenen of nachtmerries daar ook wel goed bij, maar de overdaad aan scènes waarin Ellie bedreigd wordt door steeds opnieuw één of meerdere plotseling opduikende en niet van elkaar te onderscheiden grijze spoken doet de film uiteindelijk de das om. Het blijft een intrigerend gegeven, maar door die opeenstapeling van geestverschijningen sloeg bij mij al vanaf de derde of vierde achtervolging de verveling toe. Jammer, want Thomasin McKenzie doet het uitstekend in de hoofdrol, Terence Stamp is altijd welkom, visueel en qua plot is de film behoorlijk interessant, en al die geweldige hits (inclusief het fantastische titelnummer tijdens de eindcredits) kan ik niet vaak genoeg horen.

Deze Last Night in Soho was er eentje die al lang om mijn to-see lijstje stond en ik ben blij dat ik hem eindelijk de kans heb gegeven, want het is een film die lekker onder de huid weet te kruipen. Ik ben sowieso al fan van films waarbij realiteit en dromen/hallucinaties met elkaar vermengd worden, maar Edgar Wright weet het erg goed uit te werken. Aanvankelijk hebben de dromen van Ellie alleen maar een positieve invloed op haar ontwikkeling als mode student, maar meer en meer beginnen haar dromen over Sandie een nachtmerrie te worden. vernieuwend klinkt het allemaal niet, maar Wright weet het visueel erg mooi te brengen met de jaren '60 sfeer. Enig puntje van kritiek zijn misschien de vele hallucinaties van Ellie die na verloop van tijd herhalend overkomen. Thomasin McKenzie kende ik nog niet echt, maar doet het hier erg goed als modestudent Ellie. De evolutie van jonge vrouw die vol dromen naar Londen vertrekt maar dan terechtkomt in een nachtmerrie vol hallucinaties, heeft ze op een overtuigende manier neergezet.

4*

Filmpje waar ik op voorhand eigenlijk niks over wist. De eerste helft verraste me erg aangenaam, met de mysterieuze 60's-sfeer. In de tweede helft vond ik het nogal veel van hetzelfde en iets te hysterisch. Het is vooral tijdens de sfeerzetting van het eerste uur dat de film bij mij punten scoort.

Blijft over een visueel geslaagde en toffe prent. Bij de cast viel vooral Anya Taylor-Joy op, wellicht een grote ster maar ik kende haar niet om eerlijk te zijn. Een blik op haar filmografie leert dat ze al in heel wat bekende titels mee deed, maar ik zag haar enkel nog maar in Split en daar herinner ik mij niet zo bijster veel meer van. Opvallende verschijning in ieder geval.