Nabarvené Ptáce (2019)

Wat een indrukwekkende film. Ik ben diep onder de indruk. Wat speelt dat joch een fantastische rol. Vanaf het eerste moment sluit je hem in je hart en dat komt voornamelijk door zijn ogen, die dan ook in de film heel vaak extra belicht worden. Dat de film in zwart wit geschoten is geeft de film alleen maar meer kracht. Prachtige beelden en uitmuntend camerawerk. Het zal niet ieders ding zijn, maar voor mij verdient deze film vijf sterren.

Wow wat een bijzonder indrukwekkende film is me dit. Heerlijk (g)rauwe film die zich afspeelt in een al even (g)rauwe periode, nl WOII. De film bevat veel harde, gewelddadige en misselijkmakende handelingen en gebeurtenissen, maar alles wordt net niet zo expliciet gebracht, dat het echt mega smerig wordt en de exploitation-tour zou opgaan. Het zwart-witte beeld, daar had ik eerst wat schrik voor, dat dit ging tegenvallen, omdat ik eigenlijk weinig heel oude films zie en heb gezien en je prachtig Dolby vision en 4k gewend bent, maar het tegendeel was waar, het past perfect bij deze film en is gewoon een meerwaarde, prachtig camerawerk in het algemeen. Film slaat meteen toe, met een gewelddadige scène en lanceert je voor een pikzwarte toch door het Slavische landschap vol menselijk verderf. Petr Kotlár als Joska speelt zijn rol FABULEUS, echt wereldklasse. Je voelt je van begin tot eind, één met dit jongetje. En het feit dat dit gedrag vd mens pure realiteit was en is, maakt het allemaal des te weerzinwekkender. Alles is ook mooi opgedeeld, bij wie de jongen nu gaat vertoeven en de lange speelduur is nooit een issue, integendeel, deze film steekt zo sterk ineen, dat deze makkelijk een kleine 3u kan hebben. Dit zijn zo van die uitzonderlijke films, die na het kijk nog blijven nazinderen en die toch echt iets met ne mens doen.

Voor de rest niet gekend met deze Tsjechische regisseur Václav Marhoul, toch eens door z'n ander werk bladeren en z'n toekomstig werk in het oog houden.

Dikke 10/10 voor dit meesterwerk.

Indrukwekkende film over een jongen die heel wat meemaakt. Het eerste uur speelt zich af op het platteland en heeft een middeleeuwse sfeer vol armoede en bijgeloof; daarna blijkt de film toch in de moderne wereld af te spelen als de Duitsers en de Tweede Wereldoorlog hun intrede doen, maar enig verschil maakt dat eigenlijk niet want de thematiek van barbarij, geweld en (vrouwelijke!) wellust blijft identiek (waarbij overigens de communisten niet minder wreed en gewelddadig zijn dan de nazi’s). Wellicht heeft de film aldus een boodschap dat de mens c.q. het leven inherent gewelddadig is, dat we altijd geneigd zijn de duivel in de ander te zien, dat we zondig zijn, dat de wereld vol vuiligheid zit of dat uit geweld alleen meer geweld voortkomt.

Maar bovenal bestaat de film uit een stuk of tien (ik ben de tel kwijtgeraakt) nogal separate miniverhalen, omdat elk nieuw verhaal of hoofdstuk weer ergens anders afspeelt met andere hoofdpersonen (naast de jongen) en ook een eigen afronding heeft, welke verhalen sterk doen denken aan losse sprookjes maar die tegelijkertijd wel een excessieve maar niet een geheel onrealistische werkelijkheid tonen. De film is ietwat traag zodat de film heel lang duurt, maar de verhalencyclus blijkt een heuse moderne Odyssee, waarbij de jongen na de vele omzwervingen en avonturen weer thuis komt en daarmee ook z’n identiteit terugvindt (en die identiteit kan men in verband brengen met de ‘geverfde vogel’ uit de titel), hetgeen de epische lengte – naast het feit dat de kwaliteit van de verhalen constant is zodat een selectie moeilijk te maken is – rechtvaardigt.

PS. De bioscoop vermeldt dat de film uitsluitend toegankelijk is voor bezoekers van 18 jaar en ouder (en menig recensent waarschuwt op vergelijjkbare wijze voor deze ‘shockfilm’ die boordevol gruwelijk geweld zou zitten), hetgeen wat vreemd is want de film bevat in het geheel geen expliciet geweld of seks (zelfs de dieren worden er niet echt mishandeld). Zoals gezegd zijn de verhalen een soort sprookjes of mythologie die altijd al gewelddadige elementen als hun kern hebben gehad, maar die in mijn tijd zelfs aan kinderen werden voorgelezen! Ikzelf genoot als kind zelfs van sprookjes en ik kan getuigen dat ze mij geen trauma hebben bezorgd (zelfs niet toen mij werd verteld hoe Roodkapje werd opgegeten door de wolf of hoe Hans en Grietje werden vetgemest om te worden opgegeten door een heks), zodat ik het overdreven vind om dergelijke sprookjes, waartoe ook deze ‘gewelddadige’ film behoort, alleen geschikt te achten voor personen van 18 jaar en ouder.

Non stop bijna drie uur ellende. Tja, je moet er voor in de stemming zijn en dat was ik nu niet bepaald. Had deze film daarom beter nu niet moeten gaan bekijken, zeker niet omdat dat hele corona gedoe waarmee we elke dag geconfronteerd worden mij nu ook niet bepaald in een vrolijke stemming brengt. Slecht is de film natuurlijk niet, maar het duurde wel allemaal erg lang en ik vond het ook niet bepaald interessant wat ik allemaal voorgeschoteld kreeg. Al die dorps- en plattelandsellende waarmee je geconfronteerd werd. ja, ik geloofde het op een gegeven moment wel. Film moest het voor mij daarom helemaal hebben van die scènes waarin je direct met de oorlog geconfronteerd werd. Die waren zonder meer erg sterk.

3,0*

Waarom is er nav plagiaat, zeer omstreden, leugenachtige boek überhaupt een film gemaakt? De schrijver, Koczinski, heeft altijd geveinsd dat dit autobiografisch was. Uit historisch onderzoek bleek van niet. K. heeft die gruwelen niet meegemaakt.

Ook erg onwaarschijnlijk dat een kind deze enorme opeenstapeling van hypertrofische ellende kan doorstaan.

Boeken worden altijd verfilmd, of ze nou wel of niet verzonnen of omstreden zijn door schrijvers die soms uit hun duim zuigen. Deze film is , net zoals het boek, gebaseerd op WO II en de Jodenvervolging en daar is niets geveinst of omstreden aan, de film is heel goed uitgewerkt door de regisseur en het zou best (deels) waar gebeurd kunnen zijn als je nagaat dat Joodse ouders hun kinderen bij familie of anderen onderbrachten. Ik zou dat boek vergeten als ik jou was, Kosinsky heeft meer boeken geschreven "Cockpit " was mijn favoriet en ik zou je deze willen aanraden zodat je misschien een ander beeld krijgt van deze bijzondere schrijver.

De film is een lange zit, maar verveelde mij helemaal niet en dat komt voornamelijk door het joch die veel sympathie oproept , aandoenlijk is en alles overleeft.
Steeds zijn er weer nieuwe episodes en verhalen , genoemd naar de namen van de personages waar de jongen mee te maken krijgt, deze episodes zijn bijzonder goed gefilmd , vaak lange shots, en in zwart wit waardoor de sfeer en de beelden je zeer overtuigend terugbrengen naar WO II Oost Europa.
De jongen maakt wat mee aan vernederingen, extreem geweld, misbruik, kou, etc. maar hij lijkt er alleen maar sterker door te worden zodat hij uiteindelijk een soldaat word van het rode leger en zijn waardigheid terugkrijgt.
Heit einde is mooi en weer hoopvol als hij zijn vader weer terugziet , waar deze geweest is laat zich raden als hij zijn onderarm laat zien met een getatoeëerd nummer…
Kosinski , de schrijver van het boek heeft zijn verhaal w.s. verzonnen maar ik kan mij heel goed voorstellen dat dit verhaal op de een of andere manier echt gebeurd is (het is w.s. ook zo) en als je dat beseft dan is de film uit het leven gegrepen en gewoon subliem en stemt je tot nadenken wat een mens dus kan meemaken…en overleven…..

Ik snap wel dat mensen dit een indrukwekkende film vinden, maar ik ga waarschijnlijk toch meer richting wibro. De opbouw werd voor mij al snel eentonig (wéér dat wantrouwen, de mishandeling, etc) en de opzichtige beeldtaal kwam me echt m’n neus uit:

Het is al niet bepaald subtiel hoe dat jongetje een symbool wordt voor het vernielen van onschuld en hoop, maar daarbuiten regent het ook vet aangezette gruwelijkheid. In de scène waarin het dorpje wordt aangevallen zie je achtereenvolgens:
- Een generaal die een slok wodka neemt en met 1 hand 4 mensen executeert
- Een baby die huilend naast het lijk van z’n vader zit (paar keer voor extra effect)
- Een naakte man op een gallopperend paard met een bewusteloze naakte vrouw (is dit een verkrachting..?)
- Een man die wordt doodgestoken met een christelijk kruis
[/quote]

Door dit soort scènes kantelt een film voor mij naar goedkoop effectbejag. Het camerawerk is verder soms wel mooi, maar het geluid klinkt dan weer geregeld knullig (kaal sounddesign en dubbing is matig afgemixt).

Al met al geen film die ik de hemel in zou willen prijzen. Ik ga er wel nog wat langer over nadenken, want na een dikke 2,5 uur blijven er toch ook zeker scènes kleven. Het hoofdrolspelertje trekt je er ook wel meteen in.

Heerlijke familiefilm.

Lekker in de pyjama kijken met wat te knabbelen.

Fraai gefotografeerd en met een aantal sterke vertolkingen, onder anderen van Udo Kier als een meedogenloze echtgenoot en Harvey Keitel als een ogenschijnlijk goedwillige priester. Maar hoewel regisseur/scenarist Václav Marhoul zegt dat dit een film over liefde is, valt daar verdacht weinig van te merken.

Door de emotieloze vertolking van Petr Kotlár als de jonge vluchteling die onderweg is 'naar huis' si dit vooral een opeenstapeling van gruwelijkheden en mishandelingen waar de kleine vluchteling ooggetuige, dan wel slachtoffer van is. Je wordt als kijker murw gebeukt door alle ellende zonder dat er sprake lijkt te zijn van enige emotionele ontwikkeling. Er is een sterk einde, maar door de troosteloze en langdradige benadering van Marhoul heeft dat bij lange na niet de impact die het zou moeten hebben. Lees liever het boek (nog) eens.

Erg indrukwekkend op alle fronten, met name cinematografisch.

Ah, gevonden; moest denken aan een combi tussen Trudno Byt Bogom (2013) en Idi i Smotri (1985)

Xenofobie, vernedering, moord, misbruik... de bizarre reis van de jonge outcast is een aaneenschakeling van nonstop misère. En dat bijna drie uur lang, dus je moet wel even zin maken voor zo'n lange ongemakkelijke zit. Toch intrigeert The Painted Bird, want de fraai geschoten zwart-wit beelden en gebrek aan woorden zetten overtuigend de toon.

Ik had hoge verwachtingen, en hoopte een beetje op een soort van Idi i Smotri, maar zo raak is deze film helaas niet. Ik ben het eigenlijk op alle punten wel met mrklm eens, al ben ik wat milder. De film ziet er fantastisch uit, met prachtig zwart-wit en een donker, achterlijk aandoend Oost-Europa. Weliswaar speelt de film zich tijdens de Tweede Wereldoorlog af, maar daar is in de eerste helft vrij weinig van te merken - het had zich net zo goed twee eeuwen eerder af kunnen spelen. Maar goed, dat is een zijstraatje; want ondanks de prachtige beelden en ook een prima cast kon de film me emotioneel veel minder raken.

The Painted Bird toont bijna elke ellende en narigheid die de mens elkaar aandoet: het begint met huiselijk geweld en vernedering, maar we gaan verder met verkrachting, verminking, kindermisbruik, dierenmishandeling, moord, bestialiteit, genocide, en dan mis ik er vast nog een paar. Maar het voelt als een geforceerde lijst gruwelijkheden aan, waar het steeds weer wachten op een nieuwe etappe ellende is om de misantropie er wat verder in te rammen. Marhoul maakt ook de keuze om heel veel close-ups van gezichten te maken, met name van dat jochie, en dat werkte voor mij niet; het voelde meer als effectbejag om steeds maar "Zie je wel! Het kan nog erger! Kijk maar!" in je gezicht te schreeuwen. Lijdensporno wil ik het nog net niet noemen, maar het gaat wel die richting op. Alsnog heb ik genoten van de visuele aspecten van de film, en er zitten ook zeker fraaie scenes in - waaronder bijvoorbeeld een zeer mooi einde. Maar een teleurstellinkje was dit voor mij wel.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw, las ik voor het eerst De Geverfde Vogel van Kosinski. Indrukwekkend, schokkend, meeslepend, avontuurlijk. Sindsdien las ik het boek nog een paar keer, en is het mijn favoriete boek geworden. Toch was het al weer even geleden dat ik de laatste keer het boek las. Ik ging verwachtingsvol naar de bioscoop om een kleine drie uur ondergedompeld te worden. Mijn conclusie. Ja het boek is beter, gedetailleerder en je creëert met zo’n boek natuurlijk je eigen beleving. De film ziet er prachtig uit, zwart-wit, veel scènes waren mij bekend, anderen wijken wat af van het boek. De film is een aanschakeling van gruwelijkheden die de jonge Joska onder ogen krijgt en vaak fysiek moet ondergaan. Kritiek is dat de film een ziel mist, er is geen emotie en je ondergaat alles soms wat gelaten. Maar stel dat de regisseur had gekozen voor vals sentiment, tranen en melodrama. Had de film dan wel een klassieke status gekregen. Ik waag dat te betwijfelen. Deze wat kille registratie is wat het is. Alle ellende wordt opgeslagen in de hersenpan van Joska, zijn persoonlijke ontwikkeling is angstaanjagend. Maar toegegeven, het was toch best lastig om jezelf onder te dompelen in een kale registratie. Toch vond ik hem goed, bovendien vlogen die drie uur voorbij. Misschien nog eens herzien, later, nu eerst de film verder laten bezinken.

Afstandelijk en langdradig, met een ontzettend nietszeggend kind (letterlijk en figuurlijk). Helaas, want normaal ben ik wel voor mooie fotografie en dergelijke gruwelijkheden te porren. 2,5*

Gisteren gezien. Wat mij betreft een gedrocht. Te zwart, te cynisch. Je wordt kapotgebeukt met alle ellende die een kind/puber kan overkomen. Ofwel de film wil geen boodschap overdragen, maar waar zit je dan naar te kijken, ofwel de film heeft wel een boodschap, maar dan is dat een extreem simplistische. Wat de regisseur wil bijdragen ten opzichte van de films die er al zijn is mij op basis van de film gezien te hebben, onduidelijk. Wel fraai camerawerk en knap acteerwerk door de jongeling.

Ik heb het boek niet gelezen, het zou wat meer houvast kunnen bieden aan een oordeel over de film. W.b. cinema, personages en locaties vond ik het een heel interessante en mooi gedraaide film. In het ongunstigste geval zou je de film cynisch kunnen vinden, gewelddadig, effectbejag. Het is aan ons om zelf een voorstelling te maken bij identificatie met de jongen kan je meer kanten op, de regisseur laat ons hiernaar observeren.

Ik ben wel wat verrast door alle positieve reacties. Ik ben vooral nog verward. Vindt iemand het überhaupt een enigszins geloofwaardig portret? Of was het allemaal surrealistisch bedoeld en heb ik het punt volledig gemist? Misschien maakt de pandemie mij heel cynisch, maar het is oprecht 1 van de meest absurde films die ik de laatste jaren heb gezien. Heb vaker gelachen dan gehuild...

Lauf Junge lauf vond ik al een indrukwekkende film, maar deze film doet er nog een flinke schep bovenop wat ellende betreft. Zeer indrukwekkende en aangrijpende film over een joods jongetje wat werkelijk alle ellende van de wereld moet meemaken. Prachtig gefilmd in zwart/wit en geeft de complete waanzin en gestoordheid van mensen in oorlogstijd weer. Ook dierenleed komt heftig aan bod en dit is zeker geen film voor iedereen. Deze film verdient dik 5 sterren en dat jongetje speelt echt waanzinnig goed en verdient wat mij betreft een onderscheiding voor deze rol. Zonder meer een meesterwerk dit.

"The Painted Bird" doet denken aan de Russische Drama / Oorlog film "Idi i Smotri (Come and See)" uit 1985, want ook deze film speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog ergens in Oost-Europa en ook hier ligt de focus op een jongetje dat alleen maar gruwelijkheden meemaakt. Regisseur Václav Marhoul suggereert de gruwelijkheden meer dan dat hij ze laat zien, maar desondanks zal deze meedogenloze film te heftig zijn voor menige kijker.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog in Oost-Europa, wordt een joodse jongen (Petr Kotlár) door zijn ouders ondergebracht bij zijn bejaarde tante Marta (Nina Sunevic). Als zij komt te overlijden en het huis afbrandt, moet hij het alleen zien te redden. Geteisterd door honger en kou trekt het kind mishandeld en weggejaagd door de primitieve bevolking (die helemaal niet zitten te wachten op de komst van een ongeluksbrenger zoals hij) van dorp tot dorp. Ondertussen is hij getuige van het angstaanjagende geweld van de brute Russische en Duitse soldaten. Tegen het einde van de oorlog hebben de zware jaren hun sporen op de jongen achtergelaten en is hij voorgoed veranderd.

Zonder tijdsbesef verstrijken de bijna drie uur. Hoewel de tijd voorbijvliegt is "The Painted Bird" allesbehalve een luchtige zit. De avonturen van het jongetje, waarvan je pas op het einde te weten komt dat zijn naam Joska is (dat schrijft hij namelijk op een beslagen raam in een bus), zijn vaak gruwelijk en nog vaker diep triest. In indringend zwart-wit wordt je via negen hoofdstukken (die allemaal de naam hebben van de persoon waar het in dat hoofdstuk omdraait) geloodst langs zijn avonturen en de verdorvenheid in de mens. Want in slechte tijden komt de ware aard van de mensheid naar boven.

Het naamloze jongetje wordt enorm op de proef gesteld en maakt veel gruwelijkheden mee tijdens zijn avonturen (overleven is misschien een beter woord) en hij is daarbij vooral stil en zonder dialoog (de dialogen zijn sowieso schaars en ze zijn ook niet echt nodig, want de getoonde beelden zeggen meer dan genoeg) en dat werd zeer indringend en realistisch gespeeld door Petr Kotlár. Hij mist zijn ouders, zoekt zijn thuis en vindt tijdelijke onderkomens. We weten nauwelijks iets over hem, maar gaandeweg heb je aan een paar handreikingen genoeg om het complete beeld te schetsen. Hij ondergaat deze absurde gruwelijkheden zonder veel verzet. Voor hem is geweld en lijden een vast onderdeel geworden van het leven. Je kijkt er dus ook niet van op wanneer hij op het einde ook soortgelijk gedrag gaat vertonen, of zoals een Russische scherpschutter tegen het einde van de film beaamt: ''Oog om oog, tand om tand.''.

Vooral de bijrollen en figuranten helpen om je te transporteren naar het Oost Europa ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Het begint te wringen wanneer er bekende gezichten en namen opduiken. Udo Kier (in een typische rol zoals alleen hij die kan spelen), Stellan Skarsgård, Harvey Keitel en Barry Pepper zijn stuk voor stuk goeie acteurs, maar hun aanwezigheid (en nasynchronisatie) doet af aan de illusie die de film op elk ander moment weet te creëren. Hun namen zijn ook gekoppeld aan een aantal hoofdstukken (welke in volledig zwart beeld wordt getoond en waarbij je dan met kleine witte tekst een naam ziet verschijnen), waarbij de hoofdstukken als volgt zijn:

01 "Marta": draait om de zorgzame tante van het jongetje.
02 "Olga": draait om een medicijnvrouw in een dorpje waar het jongetje verblijft.
03 "Miller": draait om een molenaar (Udo Kier) met een jonge vrouw die verliefd is op een jongere man.
04 "Lekh & Ludmilla": draait om een vogelaar en een nymfomane rondborstige vrouw.
05 "Hans": draait om een oudere Duitse soldaat (Stellan Skarsgård) die het jongetje moet doden.
06 "Priest & Garbos": draait om een priester (Harvey Keitel) die het jongetje onderbrengt bij een pedofiel.
07 "Labina": draait om een nymfomane jonge boerin.
08 "Mitka": draait om een zwijgzame Russische scherpschutter (Barry Pepper).
09 "Nikodem & Joska": draait om de vader en het jongetje, waarbij de oorlog inmiddels voorbij is.

Sommige hoofdstukken bevatten gruwelijke beelden (de onsmakelijke details worden ook niet geschuwd, kijkers met een zwakke maag krijgen zwaar te verduren, maar meestal wordt het wel niet al te expliciet getoond) die je niet snel zal vergeten en dat is gelijk al te zien tijdens de opening, waarbij een hermelijn van het jongetje wordt afgepakt door andere jongetjes, die het beestje daarna overgieten met brandstof en in brand steken. Verder zie je kraaien (zie ook de filmposter) pikken aan het hoofd van het jongetje tot hij begint te bloeden. Een man wiens ogen worden verwijdert met een lepel, omdat die man namelijk vreemd gaat met de vrouw van de molenaar, die op een gegeven moment (tijdens het eten, waarbij er ook twee katten te zien zijn die met elkaar seks hebben) erg boos wordt en dan tegen de man zegt:

"Klootzak, zwijn. Wil je mijn vrouw neuken ? Zwijn. Zo hou je wel op met staren, klootzak. Rot op.".

Nadat hij de ogen van de man heeft verwijdert (de katten likken er ook nog aan) en de man het huis heeft uitgegooid, loopt hij naar zijn vrouw toe en schreeuwt hij tegen haar (slaat haar ook):

"Hoer, hoer. Slet. Hoer."

Als het jongetje daarna stilletjes vertrekt, vindt hij de man in het bos en geeft hij hem zijn ogen terug,

Een vogeltje welke wit beschildert wordt en losgelaten wordt bij andere soortgenoten waar het vogeltje naartoe vliegt. Die zien het vogeltje aan voor een buitenstaander en jagen en pikken dan net zolang op het vogeltje totdat deze dood op de grond neervalt. Boze vrouwelijke omstanders die een fles in de vagina van een wulpse vrouw (die overigens ook naakt te zien is) rammen en trappen en die tegen haar zeggen:

"Vuile teef. Wil je onze kinderen neuken ? Verschrikkelijke del. Dit ga je lekker vinden, hoer. Probeer dit maar eens."

De vogelaar ontfermt zich dan om de gewonde vrouw (dat deed de vrouw ook eerder met hem ) die sterft, waarna de vogelaar zichzelf ophangt in de schuur en het jongetje laat dan alle vogels vrij.

Een mank paard wat door het jongetje gevonden wordt in het bos en welke in een dorpje achter twee andere paarden gespannen wordt en dat dan dood getrokken wordt over het veld. Duitse soldaten die een groep vluchtende joden uit een trein neerschieten en dat inclusief een jonge moeder met een baby en een zwaar gewond kind (wat zich over de grond voortsleept) waarvan het jongetje zijn schoenen afpakt. Een dorpje welke aangevallen en uitgemoord (daarbij wordt ook iemand in zijn borst doodgestoken met een kruisbeeldje van Jezus) wordt door Kozakken (die vochten gedurende de Tweede Wereldoorlog voor de Duitsers), waarbij die zich ook vergrijpen aan een jonge vrouw welke verkracht wordt. Een Russische scherpschutter die uit wraak alle inwoners van een dorpje op grote afstand doodschiet en dat inclusief een jongetje. En zo gaat het maar door in deze alsmaar gewelddadiger wordende helletocht.

Sommige hoofdstukken hebben ook wel wat weg van een zwarte komedie, zoals het hoofdstuk "Labina" waarbij het jongetje terecht komt (nadat hij door het ijs gezakt is) bij de nymfomane boerin Labina (Julia Valentova, waarvan overigens ook wat naaktheid is te zien) die zich over hem ontfermd. Dit houdt o.a. in dat het jongetje het mag doen met haar (dat levert o.a. een aparte scène op waarbij ze tegen hem zegt "Kus mijn benen" en waarna hij haar tussen de benen mag likken) en het jongetje wordt ook verliefd op haar. Maar de boerin moet op een gegeven moment niets meer van het jongetje hebben (die overgang was best apart, want eerst neukt ze hem en daarna slaat ze hem) en noemt hem ook nutteloos en om hem helemaal voor schut te zetten, laat ze zich in de stal neuken door een geitenbok en lacht ze daarbij het jongetje (welke toekijkt) uit Het jongetje is dan woedend en doodt de geitenbok naderhand door hem op te hangen aan een touw, waarna hij hem door het raam gooit.

Dit is tevens ook de eerste keer dat hij soortgelijk gedrag gaat vertonen als de personen die hij ontmoet en vlak daarna slaat hij ook nog een oude man met een stok dood en berooft hij hem en nog later schiet hij een verkoper dood met een geweer (welke hij van de Russische scherpschutter Mitka heeft gekregen) uit wraak, omdat die verkoper hem onrecht heeft aangedaan. Overigens dood hij ook nog een pedofiel, te weten Garbos (Julian Sands), maar dat was gerechtigheid voor wat de pedofiel hem allemaal aandeed. En het was ook nog geen fijne dood (dat maakte het helemaal af), want het jongetje laat de pedofiel vallen in een gat in een verlaten Duitse bunker, die helemaal vol zit met hongerige ratten.

Hoewel het einde (of beter gezegd het laatste hoofdstuk) ook niet bepaalde hoopvol verloopt voor het jongetje (hij is ook helemaal veranderd door wat hij allemaal heeft meegemaakt), geeft het wel een sprankje hoop. In het laatste hoofdstuk, als de oorlog inmiddels is afgelopen (je ziet in het voorlaatste hoofdstuk ook de Duitsers terugtrekken), ontmoet hij namelijk weer zijn vader Nikodem (Petr Vanek) en daar moet hij in eerste instantie niets van hebben omdat hij en zijn moeder hem hebben achtergelaten. Ook de uitleg waarom ze het gedaan hebben doet het jongetje niets en daarbij wordt hij zelfs kwaad. Maar op het einde als ze samen in een bus zitten en op weg gaan naar hun moeder, ziet hij een tatoeage op de arm van zijn vader (oftewel de vader is in een concentratiekamp geweest) die in slaap is gevallen, waarna hij op de beslagen ruit van de bus zijn naam "Joska" schrijft (zijn vader vroeg hem namelijk op een gegeven moment "Weet je nog wel hoe je heet ?") en daarna is de film na circa 160 minuten afgelopen.

Al met al is de film van de Tsjechische regisseur Václav Marhoul een macabere schoonheid. "The Painted Bird" is opgenomen in prachtig zwart-wit (in oogstrelend zwart-wit zit je als het ware te kijken naar het ene schilderijtje na het andere) en maakt dankbaar gebruik van de vele karakteristieke gezichten die de cast rijk is. "The Painted Bird" zoekt altijd naar het contrast tussen schoonheid en zwartgalligheid en het verhaal zal zich diep nestelen in je hoofd en zal daar nog lang rondspoken.

Het boek nooit gelezen, maar naar deze verfilming keek ik wel uit. Achteraf toch niet helemaal tevreden. Uiteraard veel goeds over te vertellen, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. De film heeft wat weg van de Russische klassieker Idd i smotri.

Ook hier dus een jongetje dat een calvarietocht ondergaat van ellende en geweld. Hoewel zelden of nooit expliciet in beeld toch vrij schrijnend. Toch vrij afstandelijk waargenomen eigenlijk. Ik raakte niet geheel betrokken met het personage. Het jongetje deed het niet slecht in zijn rol, maar erg spraakzaam moest hij ook niet zijn. Ook het plot vond ik niet helpend om in de film te raken. Zeer fragmentarisch allemaal met bij elke doortocht nieuwe personages die veelal bedorven zijn van inborst. Weinig om vrolijk om te worden, letterlijk zelfs ...

Het einde maakt veel goed en de hereniging met zijn vader verklaart of insinueert ook waarom hij werd achtergelaten bij zijn tante. De kleine drie uren die de film beslaan, gaan snel voorbij. Ook het zwart-wit beeld vond ik stijlvol. Vreemd om her en der Hollywoodacteurs te zien, maar dat zal zijn commerciële en financiële redenen wel hebben. Verder fraai camerawerk en visueel knap. Qua inhoud vond ik het toch eerder net niet.

Die "Lauf Junge Lauf (2013)" heb ik nog niet gezien (dat gaat wel komen), maar "Europa Europa (1990)" is zeker ook noemenswaardig en draait om een Duits-Joodse jongen.

De film is 1 ogenstrelend schilderij van wreedheid. De menselijke wreedheid, veroorzaakt door honger en ellende waardoor hij leeft als een dier; onwetend van zichzelf, zonder enige zelfbewustzijn. De natuur in de film is schitterend in beeld gebracht waardoor je soms denkt: waarom maken we elkaar het leven zuur? We wonen in het paradijs! Maar om dat te zien heb je dus dat zelfbewustzijn nodig en dat hebben vogels niet.

Uitstekende film over een Joodse jongen die er tijdens de tweede wereldoorlog alleen voor komt te staan. De dialogen zijn uiterst spaarzaam, maar de beelden spreken voor zich en zijn vaak indringend. Mooi camerawerk in stemmig zwart/wit. Fragmentarisch van opzet en ondanks dat de film genoeg vooruitgang kent, is het toch wat aan de lange kant. Deprimerend van toon en als kijker krijg je een flinke lading ellende over je uitgestort.

Op de valreep toch nog een van de betere films van 2019 gezien.

Ik had van tevoren nog niet van deze film gehoord. "Joods jongetje zwerft door Oost-Europa tijdens WO2" was het enige dat ik wist.

Ik zat niet te wachten om 3 uur lang mannen in lederen laarzen te zien die constant "halt!" en "offen machen!" roepen. Er bestaan al genoeg melodramatische Holocaustfilms.
Daarom is het mooi om eens te zien dat antisemitisme gewoon wijdverspreid was in die tijd. Het is niet dat de Joden er voor 1941 in vrede samen leefden met de plaatselijke bevolking en dat de Duitsers een alleenrecht op wreedheid hadden.
Maar niet alleen de Joden hadden het moeilijk: Een mensenleven was sowieso niet veel waard in die tijd en in die streek. De kijker daalt diep af in de beerput van de samenleving.

De keuze voor het Interslavisch is ook een goede en interessante keuze. In eerste instantie is dit wellicht gekozen om geen specifiek Oost-Europees land als achterlijk af te schilderen.
Dit heeft als gevolg dat er ook geen lange dialogen in de film voorkomen.
En bovendien zag wreedheid er zelden zo donker uit. Prachtige beelden!

Ja, de film is wreed. Misschien zelf te wreed voor sommige kijkers. Maar dat is dan wellicht nog steeds een verbloeming van de werkelijke situatie: Mensen die door god vergeten zijn zijn als beesten voor mekaar.
En nu ik het over God heb: Het mooiste stukje van de film was de priester die tussen alle ellende in z'n hand uitstak naar Joska.Niet uit eigenbelang - zoals de anderen - maar uit liefde voor de medemens. Veruit het enige lichtpuntje in deze deprimerende film.

Wanneer Joska uiteindelijk naar het Russische weeshuis gestuurd wordt is het beste er ook af. Het laatste half uur heb ik toch net iets te vaak op mijn horloge gekeken. Het einde is bovendien ook niet volledig bevredigend: Ik miste gewoon een sterke afsluiter die gitzwart had kunnen zijn of net zeer hoopgevend.

Mijn eerste van het nieuwe jaar. Kijk eigenlijk altijd een wat langere zwaardere film op de eerste dag van het nieuwe jaar. Painted Bird lag al even klaar, maar in 2020 had ik toch wat meer zin in opbeurende cinema. Maar nu ik met opgewekt gemoed 2021 ben in gestapt, was ik hier wel kaar voor.

De film is prachtig gefotografeerd en in een tiental (heb het niet geteld) vertellingen volgen we de bare en nare toch van onze zwijgende jonge hoofdpersoon. Iedereen misbruikt en of mishandeld hem. In die zin deed de film me regelmatig denken aan Au Hasard Balthazar, maar dan met een jongen in plaats van een ezel.

Het is zonder meer indrukwekkende cinema, al had ik me er toch iets meer van voorgesteld. Dat komt omdat het toch allemaal zeer afstandelijk was. Door het zwijgen van de hoofdpersoon krijg ik nooit echt een band met hem. Weet ook niet wat er in z’n hoofd om ging. Maar goed, vanwege de prachtige fotografie en vele indrukwekkende scenes toch zeker een ruime 4*