Midsommar (2019)

Een ware ontdekkingsreis deze film. Prachtige beelden en camerawerk. Het lijkt echt of ze in een of ander hemels paradijs zitten. Alles lijkt mooi, perfect en onschuldig wat zorgt voor een unieke tegenstelling met wat er eigenlijk werkelijk gebeurd in deze 'hemelse' setting. Het gevolg is een geslaagd onheilspellend sfeertje die voor spanning en ongemak zorgt, gecombineerd met hier en daar een fijne toets zwarte humor.

Mensen die zeggen dat deze saai is namen waarschijnlijk niet de magie waar die sommige scenes teweeg brachten en verkiezen misschien liever het 'typische' horror hack & slash werk. Wat betreft Wicker Man; Het verhaal mag dan nog lijken op elkaar, een typische hollywood film met daarin een zoals altijd overacting Cage is gewoon een niveau lager dan deze parel.

Er zitten inderdaad stukken in die beter konden worden uitgewerkt en sommige dingen zijn niet altijd logisch, maar het geheel wordt op zo'n sublieme cinematografische manier gebracht dat deze je verder blijft meetrekken in het verhaal. 1 van de beste en mooist vormgegeven films die ik sinds even heb gezien.

4*

Laatste shot is geweldig wat laat zien dat Dani haar trauma verwerkt heeft en over haar slechte relatie heen is.

Overigens een erg sfeervolle film die mooi geschoten is. Bevat genoeg creepy en trippy momenten en heeft wat geinige zwarte humor. In vergelijking met Hereditary vind ik Midsommar toch net wat beter.

Interessante regisseur om te volgen die Aster.

Dat had ook wel mogelijk geweest zonder de speelduur langer te maken.

Soms zijn er van die films die je niet lang genoeg kunnen duren. Dit was er zo 1 voor mij. Ik ervoer de speelduur niet als saai. De setting, het mystieke en de karakters vond ik dusdanig interessant dat ik meer wil(de weten). Had begrepen dat de director’s cut nog 30 min. langer duurt, dus dat ga ik zeker nog zien. Ik had het zelfs niet erg gevonden als ze dit verhaal in een serie hadden gegoten.

Als de Director's Cut beschikbaar is ga ik die zeker ook bekijken. Ik vond Midsommar zeker niet saai (al was het maar door de mooie regie van Aster) maar ik was eigenlijk ook niet echt geïntrigeerd en dit om de eenvoudige reden dat je al gauw weet wat er aan de hand is en wat er min of meer gaat komen. De karakters (de bezoekers) bevielen mij ook niet echt want meer dan reageren op de vreemde en soms gruwelijke rituelen krijgen we niet. Ook de leden van de sekte worden naar voren geschoven zonder enige diepgang. Het is dus een aaneenschakeling van maffe, macabere rituelen die eigenlijk weinig emotioneel effect hebben omdat de karakters die ze ondergaan te eendimensionaal blijven.

Ik had precies hetzelfde met deze film en ik heb De directors cut gekeken. Ik voelde me haast gehypnotiseerd gedurende het kijken en dat gebeurt me echt maar zelden.

Haha. Je weet niet dat die Wicker Man van Cage een remake is?

Wat een baggerfilm. Mooie plaatjes, tuurlijk, maar het verhaal stelt geen zak voor en is al eerder gedaan. Zo voorspelbaar als wat.

Heb het laatste half uur maar op 4 dubbele snelheid doorgespoeld en dan miste ik nog niets. 0,5 ster.

In ieder geval miste je dan het geluid bij enkele scène's wat toch echt wel wat toegevoegde waarde had. ??

Als iemand zit te bouten dan hoef ik echt geen scheet te horen om te weten dat het stinkt.

Nee, misschien heb ik gewoon al te veel horror gezien om nog verrast te worden. Ik vond het verhaal niets. Ik werd nergens door geschokt of verrast. Vond zijn vorige film Hereditary nog zeer aardig, maar dit....nee, zeer, zeer vervelende en saaie film. Belachelijke film.

Slappe Wicker Man (1973) rip-off. Eerste half uur was erg sterk: rouw voelde realistisch aan, tripgedrag van de jongeren voelde realistisch aan, cameravoering is dromerig mooi, strakke composities.... leek echt goed te worden. Dan opeens de horror (veel te vroeg) en patsboem: film stort in. Zwak script, zwakke karakters, gekunstelde onderlinge relaties en spanningen, onlogisch gedrag en een voorstelling van zaken die eerder op een parodie van The Wicker Man lijkt (zover dat kan!) dan op een angstaanjagend sekteverhaal. En veeeeel te lang bovendien; kan een uur uit. Mis je niets. Jammer. 1,5*

Ari Aster heeft het weer voor elkaar met een bijzondere horrorfilm. Deze zal nog minder dan Hereditary een groot publiek aanspreken. Om eerlijk te zijn was de film mij ook wat te lang en traag om er helemaal weg van te kunnen zijn. Ik snap dat Aster voor een soort van hypnotische ervaring ging, maar dat maakt niet per se de hele film genietbaar voor mij. De loodzware eerste minuten maakten veruit het meeste indruk op me. Al die sociale angsten waren zo voelbaar. Voor een film die zo verknipt kan zijn is Midsommar ook wonderlijk empathisch.

Ditmaal heeft Aster helaas niet de beschikking over zo'n cast als die in Hereditary. Alleen Pugh vond ik echt goed. En met goed bedoel ik dan ook echt uitstekend. Wat een enorm rauwe rol. Heel indrukwekkend voor een actrice die voor deze film nog amper een naam had opgebouwd (voor zover ik weet). Spijtig dat ze weinig goed tegenspelers heeft. Of ook maar echt goed geschreven rollen. Christian en zijn vriendengroep zijn vrij eendimensionaal. 3.5*.

Spannend... maar wel erg onwaarschijnlijk en uiteindelijk niet leuk meer.

Lang op verheugd en halverwege uitgezet. Fantasieloos en ongeloofwaardig. De hele community is zo nep als een mandje, nergens word ik verleid om dingen echt te geloven. Mensen met bloemen in hun haar over een grasmat laten dansen zegt net zo min iets over een sekte als mannen in legerkleding iets over oorlog zeggen. De scène bij de steengroeve vond ik zo slecht, zowel als concept als in uitvoering, dat ik geen zin meer had in de rest van de film.

The Wicker Man is een verdienstelijke film maar komt in mijn ogen niet in de buurt bij Midsommar. De setting van Wicker Man werkt minder goed (Schotland versus USA) en het blijft daarnaast teveel in religieus perspectief hangen, begrijpelijk voor die tijd. Qua originaliteit kan er nog een verwijt gemaakt worden maar qua lading en effectiviteit steekt Midsommar haar voorganger zeker naar de kroon.

Dit had ik dus wel verwacht, een groep die het helemaal niks vind en dan de groep die het een goeie film vinden. Ik denk toch dat ik bij die laatste groep hoor. Ik heb me in ieder geval helemaal niet verveeld bij deze film, ik vond het best wel een fijne zit. Met enkele hele goeie scenes erin. Ja ik vond zijn vorige ook al best goed, Hereditary. Dus had er best wel vertrouwen in dat Midsommar ook goed zou zijn, en het is me niet tegen gevallen.

Ohhhhh jeh...ja camera werk in het begin in goed. Daarna groot drama. Ook qua verhaaaaaaaaal..... pffffff

Na zijn hereditary keek ik enorm uit nr deze Midsommar, liet ff op zich wachten omdat ik meteen de director's cut wou zien. En wat heeft deze mij eveneens bekoort. Echt horror pur sang is dit natuurlijk allerminst n ik stap zo'n film nooit in met vooraf opgepakte labels. De aanloop nr en het ritueel zelf houden je met kippenvel aan je scherm gekluisterd. Setting, sfeer, acteerprestaties, muziek,...het klopte allemaal n ondanks de lange speelduur, net geen 3u, sijpelt er nooit verveling binnen, ik voel me zelfs op bepaalde momenten zo aanwezig in en met de karakters n film an sich, zoveel uitdrukkingen. En ja het is weer zo'n film dat heel uiteenlopende meningen teweeg brengt, mede doordat de gemiddelde popcornkijker vaak met oogkleppen nr zo'n film kijkt n op voorhand z'n/haar negatieve mening al klaar heeft n gewoon een kick krijgt om deze voor hen op voorhand slechte film toch te bekijken n halfjes en eentjes te geven? Al een geluk weet het merendeel deze prent toch te appreciëren. Ik ben alvast bij de liefhebbers. 9/10

Ik moest ook aan Wicker Man denken maar dat was een flop vergeleken bij deze film. Niet dat er mensen zijn die deze film ook een gigantische flop vinden, in tegendeel, die zijn er genoeg. Mijn vrouw is er een van, die was echt kwaad na afloop. Mede door een Aziatische achtergrond en cultuur is zelfdoding echt taboe. Voor haar was het kijken naar een sekte onder leiding van Jim Jones die verantwoordelijk was voor een kleine 1000 doden. Ik vond het zelf wel een goede film. Het gaf een beklemmende nare sfeer naar het einde toe. Persoonlijk associeer ik Vikingen en Runenschrift meer met Noorwegen maar ik denk dat zij blij zijn dat het Zweden is geworden. Ik denk dat het toerisme uit Amerika naar Zweden significant is afgenomen na deze film.

Net zoals bij Ari Aster's eerste film, hereditary, is de eerste 3/4 van de film prima.

Prachtig camera werk, prima verhaal opbouw, mysterieus, je voelt de spanning die opgebouwd wordt naar de finale toe.

Maar dan gaat het (net zoals bij Hereditary) compleet mis. De film vliegt uit de bocht, wil te bizar, eigenzinnig en schokkend zijn (denk ik?). Maar ik vond het eerder lachwekkend slecht.

De volgende film van Astra sla ik maar over, niks voor mij deze regisseur.

1,5 ster voor het eerste gedeelte.

Bizar maar vooral het eerste gedeelte is visueel mooi.

Eerste 15 minuten beloofde veel, daarna werd het mij grafisch gewoon te smerig en vond ik het verhaal ook niet echt interessant worden: kleine 2*

Btw...the wicker man (2006)vond ik bagger met een slechte Cage, setting...Met het origineel uit '73 kank niet vergelijken, nog niet gezien, misschien mij bij deze daar toch eens aan wagen ?

“No. No, no. Uh Ruben was a product of inbreeding. All of our oracles are deliberate products of inbreeding.”

Uitstekende tweede film van Ari Aster. Na Hereditary en nu Midsommar kan ik wel zeggen dat ik een fan ben van de man. Zijn horrorfilms zijn onheilspellend, spannend en sfeervol, met sommige perfect getimede horrormomenten. De cinematografie en het camerawerk zijn van het hoogste niveau, en ook Florence Pugh is erg sterk op dreef. De andere acteurs maken een stuk minder indruk, maar dat ligt ook aan de rollen. Het is jammer dat het verhaal best voorspelbaar is en Aster in het middengedeelte de spanning niet weet vast te houden, want anders was dit echt een meesterwerk geweest.

Het ontbreken van interessante karakters (mede te wijten aan het verhaal) aan beide kanten is best een teleurstelling. Ik wacht nog even voor ik me een Aster fan noem.

Yep...ik ben al fan van Ari Aster

Eerlijk gezegd wist ik niet dat deze film geregisseerd werd door Aster die Hereditary had gemaakt.

Maar tijdens de film had ik hetzelfde gevoel van Hereditary en moest ik aan deze film denken. En wat blijkt ...het is dezelfde regisseur. Wat de film zo krachtig maakt, is de constant aanwezige dreiging in de film....zelfs bij klaar lichte dag. Het hoeft niet donker te worden ( gezien de locatie ook niet verwonderlijk ) om spanningskracht of een duister sfeertje te creëren. De film is onheilspellend en heeft een prachtige setting. Bijzonder sfeervol en sterk camerawerk. Ook de aanwezige muziek draagt een steentje bij om de sfeer nog wat meer onheilspellender te maken. De film weet vooral de suggestieve benadering van horror op te wekken, maar er zitten een paar rake gore scènes in de film. Het acteerwerk van het hoofdpersonage is goed, de andere rollen zijn wat minder. Maar dat heeft dan weer te maken met het gegeven van het verhaal waarin die personages vooral een oppervlakkige uitwerking hebben. Tevens een minpunt van deze film, anders was dit een topper geweest. Een dikke 8/10

Ik kan niet zeggen dat ik Midsommar beter of slechter vindt dan zijn voorganger. Alleen dat hij een vergelijkbaar onderwerp anders uitwerkt. Beide films gaan over verlies, hoe je er mee om gaat. Maar het gaat ook over oprechtheid en de onechtheid van menselijke relaties. Over de plek waar liefde en psychologische afhankelijkheid regelmatig stuivertje wisselen.

In deze film geen bovennatuurlijke zaken die in Hereditary nog voor een excuus voor het handelen van de personages werden gebruikt. In Midsommar zijn er geen excuses, hier is de waanzin onverbloemd. Maar ook het verraad. Niet alleen in de manier waarmee de lafaard Christian omgaat met zijn gevoelige vriendin Dani. Maar ook in de manier waarmee 'vriend' Pelle Dani inpalmt met een verhaal dat achteraf veel zegt over de rol van de sekte en dat het laatste shot van een glimlachende Dani verklaart.

De vraag is wat Aster hiermee wil zeggen. Dat de aard van een samenleving, de normen en waarden, ondergeschikt zijn aan waarde die een individu er aan ontleent? Vergelijk het met de hechte 'band of brothers' die ontstaat tussen soldaten aan het front. De wederzijdse afhankelijkheid die de gruwelen om te overleven overstijgt. Of vergelijk het met wat we het Stockholm syndroom noemen. Psychologische afhankelijkheid als overlevingsinstinct.

Maar ook dat onze 'normale' normen en waarden slechts een kleinst gemene veelvoud zijn om ons maatschappelijk te laten functioneren. En dat die overboord worden gegooid zodra het gaat om het eigen vege lijf. Aster vergroot dat hier net als in zijn vorige film uit door zijn hoofdpersonen een trauma mee te geven, waardoor ze gevoeliger zijn en meer behoefte hebben aan geborgenheid en vriendschap.

Heel knap hoe hij die extra laag aanbrengt in een tamelijk gewoon verteld verhaal. Sommigen zien die poging als pretentieus, of saai, langdradig, volgens mij gaat het hier om iets dat z niet zien en dus niet begrijpen. Aster spint in het oogverblindend lichte Zweden een eerst bijna onzichtbaar web van onbehagen over de lieflijkheid en het pastorale dat de jongelui aantreffen. Een extra laag in het verhaal speciaal gereserveerd voor de uitwerking van zijn thema.

Je gaat daar in mee of niet, je ziet of ervaart het of niet. Ik denk dat veel van de lage beoordelingen daar mee te maken hebben. Los van het gegeven dat veel mensen een film positief beoordelen omdat ze hem leuk of griezelig vinden, en niet omdat het een goed gemaakte film is.

Florence Pugh is op haar best. Ze maakte al veel indruk in ‎Lady Macbeth maar krijgt nu alle ruimte om haar emoties te tonen. De andere rollen zijn wat vlak, de mannen zijn dom, oppervlakkg en ze stuntelen door de film. Dat geeft de film een humoristische kant, die nodig is als antidote tegen de dreigende waanzin van het midzomernacht universum. En het verklaart hun lot in de film. Op dezelfde manier als dat van Dani.

unsettled gevoel zeg na deze film. Waar heb ik eigenlijk naar gekeken? Knap hoe meeslepend deze film kan zijn, althans voor mij dan. Prachtig geschoten film Hier en daar een tikkeltje ongeloofwaardig, maar het doet wel wat met je.

Belachelijk slechte film

Je zit te kijken naar een sfeer of je jezelf in de droomvlucht van de Efteling waant.

Waar heb ik naar zitten kijken?

Waar was de horror?! Heb ik iets gemist? Heel wazige film. Mensen verdwijnen en de rest lijkt er niets om te geven. Erg ongeloofwaardige film. Al vond ik het hele sekte gedoe best interessant. Maar het was een grote drama film en de horror genre konden ze beter weg laten.

Vooral de acteur die Christian speelde was zo slecht. Het meisje deed het daarin tegen best goed.

Nee voor mij duurde dit juist veels te lang. Al heb ik hem wel afgekeken, ik ben blij dat ik hiervoor geen bioscoopkaartjes heb moeten betalen!

Bizar. Sektes zijn echt helemaal mijn ding, als in, hoe kan je jezelf verliezen.