A Dog's Journey (2019)

Herhaling van zetten dit vervolg op a dog's purpose.

Het stijgt net iets boven het hallmark feelgood movie concept uit, maar dan ook net.

Maar ach, een leuke hondenfilm op zijn tijd moet kunnen.

A Dog's Journey is een film zoals die al vaker is gemaakt. Het bevat een vast stramien wat slechts een herhaling blijkt te zijn van zetten. Mierenzoet en boordevol clichés. Als je van het genre houdt dan weet je wat je te wachten staat. Dan zal deze film ook zeker niet teleurstellen.

Mancuso maakt een mooie kopie.

Deze sequel oogt bijna identiek aan het eerste deel. Da's niet zo evident, met een andere regisseur aan het roer, anderzijds was het vorige deel ook wel eigen genoeg om redelijk eenvoudig wat key elementen te kopiëren, zodat het al snel weer vertrouwd aanvoelt.

Beste aan deze films is dat ze het vele drama toch makkelijk weten te bedwingen door er een zeer luchtig toontje overheen te gooien. Een combinatie die erg fout kan aflopen, maar hier gewoon erg goed werkt. Zo is het allemaal wel érg toevallig en ook érg sentimenteel, maar kan deze film dat best hebben.

Wel jammer is dat er 10 minuten extra bijzitten en dat het zijdrama soms net wat teveel aandacht krijgt. Een serieus drama is dit absoluut niet, dus hoef je dat er ook niet van te maken. Verder wel weer gewoon een fijn tussendoortje. Misschien net iets minder dan het eerste deel, maar niet zo opvallend dat het echt in een scoreverschil uit te drukken valt.

Maar deel 3 mogen ze nog wel even op zak houden, heb wel het gevoel dat ik het nu zo ongeveer gezien heb.

3.0*

Erg leuk vervolg op A dog’s purpose. Ik kwam er makkelijk in, het sleepte mij mee en het verhaal vind ik mooi. Natuurlijk lijkt het erg op zijn voorganger, maar dat stoorde mij niet. Misschien iets te zoet, maar ik heb me er prima mee vermaakt. 4*

Deze film eens bekeken en vond het een mooie film. We volgen het leven van een klein meisje door de ogen van een hond. Het was wel een mooi verhaal die kon boeien van begin tot einde. Ook de cast deed het prima en de stem van Olaf, sorry de hond was ook vermakelijk.

Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

Een prima film.

Typische familiefilm met een vleugje drama en vooral erg veel sentiment met al die pratende honden. Op zich wel een leuk concept met honden die reïncarneren. Uiteraard gebaseerd op héél veel toevalligheden, maar met de flow best een leuke film om samen met de kinderen te bekijken.

Al bij al blijft alles luchtig. Hier en daar wat humor met de voice over voor de honden. Teleurstellend is de film allerminst, althans toch niet voor het genre. De eerste zag ik nog niet, maar zal zo te zien binnen dezelfde verwachtingen liggen.

Tempo zat goed. Film net ook niet te lang. Ideaal om tussendoor eens mee te pikken. Vooral fijn voor hondenliefhebbers.

Een aardige familiefilm om met je gezin te kijken, maar als filmliefhebber kijk ik er toch anders tegenaan.

Een pratende hond kan een aardige en grappige invalshoek zijn, maar dat principe voelt na 20 minuten al uitgemolken. De film heeft een hoog Hallmark-gehalte waardoor er geen diepgang in het drama komt en de geloofwaardigheid niet uit de verf komt. Al met al kan het niet eens in de schaduw van Hachi (2009) staan. *2,5

Op zich nog wel een origineel concept, maar ik krijg altijd de kriebels van die Hallmark-zoetsappigheid en visuele gladheid. Toch wel verbaasd over de goede kritiek op deze film.

Een net zo sterke sequel met nieuwe hondenrassen. Deze keer met een Australian Shepherd St. Bernard, een vrouwelijke Beagle, een Engelse Mastiff en een Yorkshire Terriër.

Naast de honden is CJ een belangrijk personage in de film. In het eerste deel heeft Hannah een zwangere dochter en kleinzoon. In deze sequel heeft ze een zoon, die onlangs is overleden. Daarnaast heeft ze een kleindochter. De personages uit de eerste film worden niet specifiek genoemd, maar Ethan laat in een scène wel weten dat Hannah twee kinderen heeft grootgebracht. Dit zou de dochter uit het eerste deel moeten zijn.

In eerste instantie zou dit vervolg onder de titel "Molly and Max" verschijnen. Dit was de eerste film voor Gail Mancuso. In het verleden was ze grotendeels verantwoordelijk voor de regie van tv-sitcoms. Dit deel moet het echter zonder Peggy Lipton doen. De actrice overleed op 11 mei 2019 aan de gevolgen van kanker. Dit vijf dagen vóór de première van deze film. De rol van Hannah wordt ingevuld door Marg Helgenberger. Samen met Dennis Quaid was ze eerder te zien in In Good Company. Quaid maakte voor de verandering geen gebruik van contactlenzen, en liet zijn natuurlijke blauwe ogen zien. De eerste trailer werd in dezelfde week van A Dog's Way Home uitgebracht. Een deel van de film toont Max en Duke, die in een appartement in New York wonen. Dit is een verwijzing naar de animatiefilm The Secret Life of Pets.

Zoals reeds aangekondigd net zo sterk als zijn voorganger. Persoonlijk vind ik de hondenrassen minder aantrekkelijk, maar dat verandert niets aan het verhaal. Het bevat nog steeds voldoende warmte, liefde en verdriet. Wellicht dat het lot van Shane wat beter uitgewerkt kon worden. Halverwege is hij verantwoordelijk voor CJ's auto-ongeluk, dat uiteindelijk het leven van Molly kost. Het zijn slechts kleine details, die menig kijker niet lang zal bezighouden. We gaan er voor het gemak maar even van uit dat ze hem hebben opgespoord, en hij mag boeten voor zijn daad. Ook deze sequel blijft een absolute aanrader op het gebied van familiefilms.

3,5 *

Mierzoete dramakomedie met een nogal flauwe inhoud, maar regisseur Gail Mancuso kopieert de toonzetting van het vorige deel min of meer perfect. Er hangt een doeltreffend subtiele sfeerzetting waardoor de film een fijne flair kent, met genoeg insteken om de inhoud voorwaarts te duwen. De voice-over is wat overbodig, maar het acteerwerk is netjes en het concept leent zich voor de benodigde dosis originaliteit. Jammerlijk is dat de scenarioschrijvers er verder weinig mee aanvangen, waardoor dit vervolgdeel in tegenstelling tot het eerste hoofdstuk niet hoeft te rekenen op verrassingen. De personages zijn ook wat te clichématig geschreven om een blijvende indruk te maken, maar het vormt niettemin vermakelijke kwaliteit met genoeg gebeurtenissen en vaart.