The Art of Self-Defense (2019)

The Art of Self-Defense is gezien het begin van de film niet wat je er aan het einde van had verwacht. Deze tweedeling beviel me wel en maakt de film dan ook zeer speels. Jesse Eisenberg is duidelijk de man voor dit karwei. Heerlijke zeer originele film dit!

Een comedy is het niet, eerder een duistere indiefilm die helaas niet in de buurt kan komen van Fight Club. Hier en daar kon ik best lachen hoor, om de kleinere grapjes, zoals over metal of het leren van Duits, maar dat was spaarzaam.

Het is een best onderhoudende film die uiteindelijk helaas niet zoveel raad weet met hoe te eindigen (hoewel ik het einde van Fight Club ook niet heel denderend vond). Wie het allemaal afdoet als absurdisme geeft te weinig toe dat het meeste wat de film laat zien niet eens zo absurdistisch is. En juist waar het wat realistischer aandoet wint de film ook in kracht. De film laat wel degelijk zien waartoe het blinde geloof in een mentor kan leiden. Op zich is het plot best aardig bedacht maar het is veel te weinig uitgewerkt en eindigt gewoon raar en ongeloofwaardig. Dan kun je dat wel proberen te verdedigen met wederom het absurde maar nogmaals, de absurde toon van de film is gewoon te zwak en niet consequent genoeg.

Uitermate vreemd zijn de zwaar gedateerd aandoende dikke computer monitoren, telefoons, tv's en videocassettes. Misschien mede een halfbakken poging om je als toeschouwer wat meer uit de hedendaagse realiteit te halen maar daar slaagt de film toch te weinig in, hoewel Jesse Eisenberg natuurlijk geknipt is voor zo'n aparte film en Alessandro Nivola als eigenzinnige sensei, met diens observaties over mannelijkheid, ook genoeg intrigeert.

Goeie film waarin een man nadat hij werd aangevallen karate-lessen neemt. Een origineel verhaal dat hier en daar verrassend uit de hoek weet te komen en dat ook goed in elkaar zit. Leuk om ook de verandering in het hoofdpersonage te zien. Absurdistisch van toon, maar het duurt wel even voordat de film goed op gang komt.

Werkelijk geen idee wat ik met deze film moet. Eigenlijk wist ik dat op voorhand al, want de trailer is ook lekker wazig. Ik kan uit mijn hoofd niet één film bedenken die je hiermee kunt vergelijken.

Opmerkelijk is dat mijn vrouw hem na een minuut of 35 niet verder wilde kijken wegens slaapverwekkend. Een dag later heb ik hem in mijn eentje uitgekeken.

Het is een aardige afwisseling van de meeste films waarbij actie, reactie en emotie er dik bovenop liggen. In The Art of Self Defense is het heel subtiel absurd. Dat moet je wel een beetje liggen.

Het wordt met name idioot als er allerlei misdaden begaan worden, zonder dat dit echt consequenties lijkt te hebben. Personages lijken totaal niet in te zitten over consequenties van hun daden en dat werkt erg vervreemdend. Dat Casey op kantoor een klap uitdeelt is hierbij nog maar het begin.

3 sterren, hoewel absurd en wazig, ook erg interessant. Geen idee waarom. Maar zoals ik zei: ik weet niet wat ik er mee moet.

Erg fijn.

Af en toe best grimmig en duister, gezien de ietwat beperkte absurde insteek misschien zelfs net iets té, maar dat vergeef ik een film als deze makkelijk. Erg veel van dit soort films zijn er namelijk niet, dus dan ben ik al lang blij als er weer eens eentje voorbijkomt. En verder pakt Stearns het ook zeker niet slecht aan.

Eisenberg heeft ondertussen toch ook al een indrukwekkende carriere bij elkaar geacteerd. Zit toch vaak in ietwat apartere films die bijblijven, en zelfs al zijn de films wat slechter dan ligt het eigenlijk nooit aan hem. Je moet hem inderdaad een beetje kunnen verdragen, want het is wel een acteur met een kenmerkende stijl, maar ik mag hem wel.

Enige wat ik een beetje miste was dat het nog net wat absurder had gemogen, zeker qua premisse. Op dat gebied is het iets meer een parodie op de hele Amerikaanse karate-hype een paar decennia geleden. Uit dat uitgangspunt puurt Stearns dan wel wat absurde situaties, maar de rest is best geaard. Komt allicht ook wel omdat ik vorige maand twee Dupieux's heb gekeken, die doet "absurd & deadpan" dan ook gewoon net allemaal wat beter dan Stearns.

Maar verder een aangename, lollige en onvoorspelbare film. Geen oerklassieke comedy, maar ook geen film die verdere genreclassificaties nodig heeft wat mij betreft. Gewoon een volbloed en goed uitgevoerde zwarte/absurde/deadpan comedy. Meer van dit graag.

3.5*

Een scenario dat op het lijf geschreven is van Jesse Eisenberg en dat onder de briljante regie van Riley Stearns perfect op de randjes van komedie en drama blijft balanceren. Eisenberg speelt de rol van Casey, die door zijn gebrekkige sociale vaardigheden maar geen aansluiting vindt op zijn werk en als éénling door het leven gaat. Nadat hij op een avond door een groep motorrijders wordt mishandeld en beroofd, besluit hij ervoor te zorgen dat hij zich voortaan kan verdedigen. Hoewel hij een optie neemt op een pistool besluit hij te kiezen voor karatelessen bij een Sensei [Alessandro Nivola] die er zo zijn eigen regels op nahoudt. De lessen geven Casey veel zelfvertrouwen, maar de ongebruikelijke benadering blijkt een duistere kant te hebben.

Er in ieder geval één onvergetelijk moment dat de film totaal onverwacht op zijn kop zet, zonder de geloofwaardigheid te verliezen. Stearns speelt met je verwachtingen en weet je keer op keer te verrassen, daarbij geholpen door een fenomenale vertolking van Eisenberg en een foutloze ondersteunende cast. Stemmig camerawerk van Michael Ragen en de voorbeeldige montage van Sarah Beth Shapiro verdienen eveneens lof.

De eerste tien minuten van de film vond ik erg droog en traag en de manier waarop Jesse Eisenberg zijn personage presenteerde gaf me het idee dat dit nog weleens een hele zit zou kunnen worden.
Gelukkig wist de zeer droge humor juist op mij in te werken en kon ik prima mee in het sullige, extreemdroge personage dat Eisenberg op het scherm wist te toveren. De dialogen waren sterk. Alessandro Nivola wist ook een paar geniale dialogen te presenteren.

'This is your belt. Do not come to class without your belt. It is yours, it is sacred. There will be a 15 dollar charge to replace a lost-and-found.' Heerlijk die humor, maar je moet er van houden natuurlijk.

De film wordt naarmate het verhaal vordert steeds duisterder en grimmiger, en toen kwam ik zelf op het punt dat de film erg goed in elkaar stak. En dan Eisenberg die een Duitse Herder neemt en 'm in het Duits africht, omdat dat mannelijker is... fantastisch. 'Here is my new dog. We've come to an understanding. He knows that I'm the alpha'.

Maar dat brengt me ook direct bij het enige minpuntje in deze film. De 'mannelijkheid'. Het is toch een trieste zaak dat kunst zich tegenwoordig hierop moet beroepen. Mannelijkheid, vrouwelijkheid, de rollen van de maatschappij. De hele reutemeteut dat vrouwen net zo veel kunnen bereiken als mannen, maar toch weer niet helemaal... Tja... een hoop gezeik als je het mij vraagt dat totaal overbodig is. Maar goed, het maakt wel voor een mooi stukje komedie, en misschien is dat ook wel de beste manier om die hele kermis over de normen en waarden van mannen en vrouwen in het daglicht te zetten. We moeten het allemaal niet te serieus nemen.

Haha geweldige film. Zet de overgewaardeerde meuk van Fight Club precies in de hoek waar de klappen vallen.

Vermakelijk en vrij excentriek filmpje, ook al doet Eisenberg grotendeels wat hij meestal doet. Op zich gaan de twee verschillende gezichten van deze grimmige, absurdistische komedie prima samen. Maar toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het scenario origineel niet voor een dergelijke film bedoeld was.

De hoofdpersoon leert zichzelf te verdedigen. Eerst wordt hij via de karateschool volkomen misleid, over wat hij allemaal in zijn leven belangrijk moet vinden. Uiteindelijk komt hij er achter, welke dingen voor hemzelf, in diepste zin, het verdedigen waard zijn. Zo leert hij via veel geweld zijn diepste zelf kennen, en verdedigt uiteindelijk zichzelf.

Ik heb het er moeilijk mee gehad, die diepere laag uit de film te destilleren. Want tijdens de reis van de hoofdpersoon, leert hij wel moorden. Hij vermoordt drie mensen. En dat is toch niet okee. Maar hij lijkt op het einde wel heel erg tevreden, heel erg gerust. Ik heb er een nacht over moeten slapen, om uiteindelijk tot het besef te komen dat de moorden in deze film niet letterlijk genomen moeten worden, maar overdrachtelijk moeten worden gezien. De hoofdpersoon maakt een einde aan bepaalde elementen in zijn leven.

Bij zijn eerste moord is dat echter nog niet het geval: daar betreft het nog uit de hand gelopen agressie. Die ontstaat onder invloed van - en binnen een opdracht van de karateschool. Hij vermoordt een onschuldige mens, die hij niet kent en die niet voor iets diepers in zijn leven staat. Wel wordt hij hier ook toe bewogen vanuit zijn diepgevoelde waardering voor de vrouw van de karateschool, die in haar been geschoten is. Toch is deze moord nog een 'ongeluk' door uit de hand gelopen agressie. Vervolgers echter gaat hij welbewust en gepland twee moorden plegen. Dat kon ik niet thuisbrengen, aanvankelijk.

Ik werd dus tijdens de film zelf óók misleid, over de betekenis en de rol van het geweld in de film. Ik heb mij er ongemakkelijk over gevoeld, terwijl ik probeerde te bepalen wat ik nu eigenlijk van de film vond. Natuurlijk is dit ook wel de bedoeling, dat de kijker zich ongemakkelijk gaat voelen door het geweld.

Voor nu drie sterren, deze film moet bij mij denk ik nog rijpen. En wellicht nog herzien.

Begint leuk als een ironische film rond de kwetsbare en teruggetrokken levende Jesse Eisenberg die na een fysieke aanval zijn nieuwe passie karate ontdekt die hem meer weerbaar zal maken.

Als kijker kom je er al gauw achter dat er op deze vechtschool een uitermate vreemde sfeer hangt. Eisenberg leert voor zichzelf op tekomen maar in het dagelijks leven blijkt het voor hem nog een hele uitdaging om zich op een passende wijze weerbaar te tonen aangezien hij sociaal nogal extreem onhandig en beperkt is.

Ik houd wel van deadpan humor maar in deze film buigt deze humor op het laatst uiteindelijk om naar het cynische.

Het einde vond ik niet leuk, waardoor ik uit kom op een krappe 2,5*

De montage had ook wel wat vlotter gekund.

Over een man die na een traumatische gebeurtenis leert om voor zichzelf op te komen. Over een zwakkeling die leert een echte man te worden. Jesse Eisenberg speelt Casey. Casey is een angstig, enigszins nerdish en sociaal onhandig personage dat Eisenberg wel vaker gestalte geeft. Regisseur en scenarist Riley Stearns maakt van Casey een echte man, maar houdt Casey tegelijkertijd nerdish en sociaal onhandig. Casey leert op die manier wat de eigenschappen van een echte man zijn en kopieert die eigenschappen, maar inhaleert ze niet.

Een echte man wordt hij niet. Hij wordt een mechanische kopie van een echte man. Hoe meer Casey leert om voor zichzelf op te komen, hoe meer hij een karikatuur van een echte man wordt. Stearns ontmantelt zijn protagonist. Hij zet hem voor gek. Hij maakt van Casey een tragische figuur die in zijn drang om voor zichzelf op te kunnen komen en een echte man te worden zichzelf verliest. Een tragisch gegeven.

Gelukkig bezit de film een humorvolle toon. Stearns verpakt Casey‘s zoektocht in een komedie. Een komedie waarin de humor voornamelijk boosaardig van smaak is. De humor ligt in de pure absurditeit van de omstandigheden en in de bijtende spot die in alle facetten van de handeling doorklinkt. Het feit dat de personages allerhande onzinnigheden met dodelijke ernst tegemoet treden, helpt natuurlijk ook.

De film maakt van het universele menselijke verlangen om ergens bij te willen horen het belangrijkste motief van het verhaal. Dat motief wordt op bizarre wijze vorm gegeven. Omdat de omstandigheden steeds ongewoner worden en de groepsdruk toeneemt, wordt het gedrag van Casey steeds bruter en buitenissiger. De humor trekt zich onder deze omstandigheden helaas een beetje terug. De toon blijft gelukkig absurd, maar binnen het absurde is de humor moeilijker herkenbaar.

Zelfs thrillerelementen worden aan het verhaal toegevoegd en Casey die in beginsel de sympathie verdient, vertoont steeds meer ambivalente trekjes. Het einde van de film stelt niet teleur. Als aan het eind The Art of Self-Defense laat zien dat in een ieder zowel een schaap als een wolf steekt, doet de film dat misschien niet heel humoristisch maar wel degelijk heel verrassend en origineel en heerlijk gestoord.

Na een leuk begin ontspoort de film, vooral als Casey bij de avondtraining mag aansluiten. Het verhaal is op zich best leuk en zit ook geinig in elkaar maar het is toch teveel over de top. Wel echt leuke dingetjes zoals de gedragsveranderingen die worden voorgesteld die de hoofdpersoon gretig overneemt.

Geniaal.

Alleen de muziekkeuze tijdens de aftiteling al maakt dat deze film een cultstatus verdient - maar daarvoor is ook al alles perfect, geniaal, geen speld tussen te krijgen. Nee, dit is geen verwijzing naar Fight Club, dit is de film die Fight Club had willen zijn maar waarvoor het talent tekort schoot. Dit is geen ode aan Karate Kid of Cobra Kai, dit is waar het om gaat.

Een masterclass in hoe je de timing van je film doet. Een masterclass in vertellen en karakterontwikkeling. Een masterclass in casting. Een masterclass in low budget. En tegelijkertijd ook zo enorm jammer dat Stearns hierna met een wel ok, maar ook in vergelijking ernstig teleurstellend filmpje als Dual (2022) kwam.

Waar gaat dit dan precies over volgens jou?

En de vergelijking met Fight Club snap ik, maar daarin moet deze film toch wel zijn meerdere erkennen aan zijn voorganger. Beide films stellen vragen over masculiniteit, maar waar dit bij Fight Club soms direct, maar veelal tussen de regels door naar voren komt, wordt hier van dik hout planken gezaagd.
Waar geweld in Fight Club een ontsnapping was van de realiteit, is geweld hier een manier om jezelf hoger in de voedselketen te plaatsen. De hiërarchie van vechtsport wordt hier op een vrij belachelijke over de top wijze neergezet. Wel met humor, ik kon er om lachen.
En de twist dat de karate leerlingen de overvallers zijn was vanaf het begin al duidelijk. Dat de sensei ze niet allemaal op een rijtje heeft, voel je ook al direct aan. Maar dat valt toch in het niet vergeleken bij de twist van Fight Club?

Project Mayhem uit FC kan wellicht vergeleken worden met wat hier gebeurt ‘s nachts. Maar deze leerlingen weten heel goed dat ze verkeerd bezig zijn en handelen uit angst en zijn onderdrukt. In Project Mayhem handelen de daders uit zogenaamde vrije wil, en gaan zo op in hun groepsdynamiek dat ze zich nauwelijks bewust lijken van de gevaren en gevolgen van hun acties. En dan vind ik dat laatste een heel stuk genuanceerder, wanneer we kijken naar hoe groepsgedrag.

En tot slot de boodschap van Fight Club over het zoeken van balans tussen je feminiene en masculiene kant en de gevaren van het doorslaan naar het één of het andere, en over de ironie van het zogenaamde vrije individu die zich bij een club aansluit waarin iedereen tenslotte hetzelfde doet en denkt. Thema’s die al 25 jaar aanspreken en nog steeds relevant zijn. Dat voelt voor mij een stuk gelaagder dan deze film.
Aan het eind is Casey wellicht iemand die voor zichzelf opkomt, maar hij is ook een koele moordenaar, en kopieert simpelweg tv gedrag.

Dat gezegd hebbende: Ik heb me best vermaakt met deze film. Vooral de eerste helft was leuk, maar naar het eind toe werd het minder scherp en bleef er nipt een voldoende over. Maar de vergelijking met Fight Club kan hij echt niet aan. Ik denk namelijk niet dat we over 25 jaar nog over deze film discussiëren.