Luce (2019)

Knap in elkaar gezette film met vooral een hele sterke cast. Had zelf verkeerd begrepen dat het een toneelstuk was en niet waargebeurd. Verklaarde achteraf wel wat dingen voor mij. Het is een belangrijk thema, maar daardoor vond ik het eind niet bevredigend. En aan de reactie van de zaal was ik niet de enige.

Jammer, had denk ik nog veel meer in gezeten.

3*

Dit is weer zo’n typische film waarvan de thema’s/ideeën eerst werden bedacht – omdat de thema’s maatschappelijk relevant zijn zoals identiteit en hokjesdenken – en men er daarna een verhaal bij heeft geprobeerd te bedenken hetgeen echter niet goed is gelukt. Zo kent het verhaal bovenal een onzinnige premisse – een docente geschiedenis vraagt haar leerlingen vanuit een historisch figuur te schrijven en denkt dan dat een modelleerling zelf meent wat hij de door hem gekozen figuur laat zeggen waarbij ze ook erg makkelijk de kluisjes van leerlingen doorzoekt en zo hun privacy schendt – hetgeen voor mij de hele film onzinnig maakt omdat alles uit deze onzinnige premisse volgt (iedereen gaat twijfelen aan de jongen terwijl er niets is om te twijfelen, ook al lijkt de film uiteindelijk te suggereren dat de docente toch gelijk zou kunnen hebben).

Veel dialogen zijn eveneens erg cliché of juist onwaarschijnlijk omdat ze alle simpelweg de thema’s moeten dienen, zoals dat een leerlinge tegen de voor haar wildvreemde moeder van haar minnaar meteen op verzoek over haar aanranding vertelt, en Luce vind ik wel erg volwassen: je merkt er niets van dat hij nog maar een leerling is in hoe hij doet en praat waarbij er dan ook nog een belachelijke vendetta ontstaat tussen hem en de docente om elkaar van school te laten sturen.

De thema’s/ideeën zijn wel interessant: de film behandelt kwesties als hokjesdenken/stereotypen waarbij iedereen het beeld van de ander bevestigd wil zien (en waarbij het stereotype van de zwarte die van de heilige of het monster is), wie je moet zijn in de ogen van anderen en wie je zelf wilt zijn, of je je kunt ontworstelen aan je verleden of dat je wordt bepaald door je verleden en hoe de VS iedereen de kans geven alles te worden en toch een onderdrukkend racisme kennen. De film lijkt ook politiek incorrect door juist een zwarte docente die sterk in identiteitspolitiek en slachtofferdenken gelooft tot katalysator van misvattingen en ellende te maken.

Maar het verhaal dat erom heen is gebouwd overtuigt mij niet en leidt slechts tot de conclusie dat veel ellende kan worden voorkomen door je neus niet in andermans zaken te steken als je geen redelijke verdenking tegen die ander hebt. Nu heeft de film gelijk dat die ‘redelijke verdenking’ mede is gebaseerd op het stereotype beeld c.q. vooroordeel dat je van de ander hebt maar dat maakt het juist zo ongeloofwaardig dat de verdenking op een modelleerling valt, ook al blijkt ook die modelleerling niet perfect (want geen heilige).

“When I first met my mother, she couldn't pronounce my name. My father suggested that they rename me. They picked Luce, which means light.”

Sterk. Luce heeft een interessant uitgangspunt met een jongen die het fantastisch doet op school en de perfecte tiener lijkt, maar ook als kijker weet je gelijk dat er iets niet klopt. Luce is geadopteerd en heeft tot zijn achtste het oorlogsgeweld in Eritrea meegemaakt, en zijn adoptieouders (Watts en Roth) hebben er alles aan gedaan om te zorgen dat Luce dit trauma heeft verwerkt. Maar zijn lerares (Spencer) ziet het explosiegevaar dat er nog steeds schuilt in Luce, of verbeeldt ze zich dit en is Luce echt zo perfect?

Ik denk dat iedereen na tien minuten wel weet welke kant het opgaat, en de enige vraag is nog hoe ver regisseur Julius Onah durft te gaan. Luce blijft vooral een persoonlijk en ingetogen drama, en echt spannend wordt het nergens. Harrison Jr. acteert Luce ook als een iets te perfecte tiener (dit kan ook de bedoeling zijn geweest), en dat zelfs zijn adoptieouders op een gegeven moment genoeg hebben van zijn façade komt niet als een verassing. Ik denk ook niet dat Onah een mysterieuze thriller voor ogen had met veel twists, maar vooral een dramafilm wilde maken over een jongen die het oorlogsgeweld nooit echt achter zich heeft kunnen laten. Hoe goed hij het ook doet op school, in relaties of op andere gebieden. Dat hij dit allemaal opkropt zorgt er wel voor dat het explosiegevaar altijd op de loer zal blijven liggen. De laatste scene spreekt wat dat betreft boekdelen.

Uitstekende film over een voorbeeldige leerling die een proefwerk inlevert waar zijn lerares toch haar vraagtekens bij zet. Een origineel verhaal dat behoorlijk gelaagd is en een paar boeiende dilemma's weet op te werpen. De ambiguïteit van sommige personages en de goeie dialogen maken dit meer grijs dan zwart/wit. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

Luce heeft me lang kunnen boeien. Vanwege het puike acteerwerk, maar ook zeker omdat het heel lang in het midden blijft waar de film precies naar toe gaat en wie wat precies heeft gedaan. Grote tegenvaller voor mij was echter, dat de film ook na afloop nog altijd redelijk wat in het midden laat. Ik had aan het einde van dit langzaam ontvouwen drama op een mooie climax gehoopt. Liefst nog met een niet verwachte twist. Maar daar was helaas geen sprake van. Waardoor na het zien van deze op zich knappe, mooie en intrigerende film, toch de teleurstelling wat overheerst. Zonde. Maar ondanks dat, zeker een kijkbeurt waard.

Luce is in alle facetten een over het paard getilde cliché film die zo inspiratieloos is en "prima" volgens de boekjes verloopt dat het haast tenenkrommend slecht is. Op de vader en de moeder na waren de acteurs middelmatig tot slecht. Het was voor mij om deze redenen dan ook allemaal zeer ongeloofwaardig. Ik voelde het niet en kon er dan ook helemaal niets mee.

Volgens het boekje loopt dit drama zeker niet. Als kijker heb je lang geen clou welke weg de film zal opgaan. Dit is te danken aan een solide goed script met een prima cast. Elk van de hoofdpersonages laat de kijker in het ongewisse hoe hij/zij gaat handelen. Bijvoorbeeld de papa gelooft Luce niet, na enige tijd komt hij helemaal voor hem op en nadien wil hij eigenlijk dat alle kaarten op tafel komen wat ook de gevolgen mogen zijn. Tenslotte zal hij toch kiezen voor zijn gezin. Ook de mama toont verschillende gevoelens over haar zoon : ze weet net als de kijker niet meer wat waar of niet waar is. En dan komen we natuurlijk bij Luce zelf die zeer leep is en iedereen gaandeweg weet te manipuleren gezien een opstapeling van diepe achterliggende emoties en zijn drang om de ethiek van de samenleving onder de loep te nemen. Het slot is bevredigend gezien het verloop van het verhaal want uiteindelijk zullen de ouders op de één of andere manier toch kiezen om hun kind te helpen. 7/10

Dit was nog een bijzondere film. Een prima drama/mysterie die kon boeien van begin tot einde. De cast deed het uitstekend. Ook het verhaal was goed. Je bleef de hele tijd gissen wat en hoe. Het einde was niet echt waw, maar ook niet slecht. Vond het wel een aanrader.

Harrison Jr, Watts, Spencer en Tim Roth schitteren in dit complexe psychologische drama over de onrust die tiener Luce Edgar [Harrison Jr.] veroorzaakt op school en bij zijn pleegouders Amy [Watts] en Peter [Roth]. Hun rotsvaste vertrouwen in Luce komt onder vuur te liggen wanneer de strenge, maar gerespecteerde lerares Harriet Wilson [Spencer] het vermoeden uitspreekt dat Luce een gevaar is voor de school. Het bewijs daarvoor is echter indirect en Luce heeft overal een antwoord voor, maar wanneer Harriet het doelwit wordt van vandalisme nemen de twijfels toe. Onder de regie Onah blijft Harrison Jr. ook in de meest emotionele scenes in een grijs gebied zitten, waardoor je als kijker net zo onzeker bent als de ouders. Het scenario van Onah en J.C. Lee toont op overtuigende wijze hoe en waarom de ouders meerdere keren van standpunt wisselen en wat dat voor impact heeft op hun gezinsleven. Onah mag dan geen pasklaren antwoorden hebben voor de trauma’s en het racisme waar jongeren als Luce mee te maken hebben, maar biedt wel voldoende stof tot nadenken.

Sterk geacteerd psychodrama over een manipulatieve scholier, die zelfs het rotsvaste vertrouwen van zijn adoptieouders aan het wankelen brengt. Zonde dat de film zichzelf de nek omdraait door een onbevredigd einde, dat mijn waardering fors deed kelderen.

Intrigerend, bij vlagen effectief drama over een geadopteerde jongen (Kelvin Harrison Jr.), een voorbeeldige zoon en student, die op gegeven moment verontrustend gedrag begint te vertonen. Subtiel en spannend opgebouwd en goed gespeeld door de hele cast, al lopen op gegeven moment zowel plot als personages een beetje vast. Tegen het einde is de rek er dan ook wel uit en gaat de film uit als een nachtkaars. Hier had wel iets meer ingezeten.

Enerzijds een wat overambitieuze film, die via drama meerdere zaken aan de kaak wil stellen. Na een uur vraag je je nog steeds af waar je naar zit te kijken, door al de gebeurtenissen die door elkaar heen lopen.

Niettemin wordt daarmee wel een ontregelde sfeer geschapen waarin allerlei twijfels en verwachtingspatronen centraal worden gezet, en de daaropvolgende ongemakkelijke scènes zijn best pakkend en bieden hier en daar stof tot nadenken.

Een mixed bag dus.

Het is voor mij moeilijk om hoogte te krijgen van de film. Hoewel degelijk tot goed acteerwerk me weinig kunnen inleven in de vervelende karakters. Ook omdat het plot nogal op de vlakte blijft en het einde eerder onbevredigend overkomt.

Aan de ene kant hebben we Luce, een zelfvoldane betweter die in alles goed lijkt te zijn. En aan de andere kant heb je zijn leerkracht Harriet Wilson die eerder als een moraalridder overkomt. Er wordt wat heen en weer geteased, maar daar houdt het ook op.

Het gehele acteerwerk is wel goed als je ook Watts en Roth mee in beschouwing neemt. Daar lag het zeker niet aan. Het plot zelf bleef te veel op de vlakte hoewel men de kijker trachtte te prikkelen. Het was niet meer dan een sisser voor mij. Jammer.

Wat moet je ermee?

Geadopteerde Luce die lijkt te worstelen met zijn identiteit. Ouders die weinig hoogte krijgen van hun zoon nadat hun geluk scheurtjes begint te tonen. En dan lerares Wilson die duidelijk over de schreef gaat en lijkt op te komen voor een hoger doel dan alleen geschiedenis te geven. De verwikkelingen geven te denken en ook hoe het wordt aangepakt. Blijkbaar heeft men geen procedures op de school waar Wilson lerares is.

De schrijvers laten erg veel in het midden of liever gezegd over aan de kijker om conclusies te trekken. Ik vind dit wat te vaag. Zelfs het einde is nogal duister.

De acteurs deden het overigens prima.

Wat een ontzettend tegenvallende film... Het begint heel oké...mooi thema . Totdat de lerares gaat flippen en dan begint de typisch Amerikaanse manier van overdrijven en stressen en niet open durven zijn of maar half, groothouden en gebrek aan zelfreflectie. Voeg daarbij een onduidelijke ontploffing en er is zgn een mysterie... Er is helemaal geen mysterie maar vooral veel moeilijk gedoe wat in schril contact staat met het begin en ook niet logisch voortvloeit uit het voorgaande.... Mensen kennen elkaar al vele jaren, zgn diep en verbonden en vertrouwensvol... De lerares overtreedt wel vaker de privacyregels en heeft ook een zus die compleet flipt zonder dat we ook maar iets van de achtergrond weten...

de vreemde wending van diverse persoonlijkheden is erbij gesleept... Echt communiceren doen die Amerikanen, althans in veel films ternauwernood... Oppervlakkigheid met gebrek aan openheid en teveel stoerheid. Was het maar echt een psychologisch drama geworden, want die potentie heeft had het zeker...