Het aanbod van Pathé Thuis is enorm. Je vindt er regelrechte blockbusters, maar ook filmhuisfilms of andere Europese titels die niet zijn doorgedrongen tot het wereldwijde publiek. Toch zijn deze films niet zelden de moeite waard. Hieronder een verzameling van vijf films die je nu huurt via Pathé Thuis. 

50 tinten grijs, maar dan letterlijk. De film heeft me eigenlijk wel aangenaam verrast. Ik ben niet zo thuis in de Oosterse films, maar vond deze toch wel een aanrader. Visueel was het een hele mooie film, ondanks dat de film grotendeels in grijstinten is. De gevechten waren ook wel tof, zeker de paraplu gevechten waren origineel. De cast deed het ook prima. Qua verhaal moet je er een beetje inkomen, maar vervelen deed hij zeker niet. Toch wel een aanrader. - K.V.

De overeenkomst tussen de personages in de film is dat ze allemaal met een zekere verwachting en hoop op een beter leven naar Nederland gekomen zijn, maar dat het uiteindelijk allemaal vies tegenviel. En dan druk ik het nog zacht uit. Het is bepaald geen vrolijke film. Het eerste deel van de film is gewoon goed, maar als de verhaallijntjes ook nog enigszins, zij het vaak wel gekunsteld, bij elkaar komen, wordt het zelfs ook nog een mooie film. Ook bijzonder aan deze film is dat het een Nederlandse film is die zich vooral in Amsterdam afspeelt, maar waar nauwelijks Nederlanders aan meedoen. Er zijn maar een paar kleine rolletjes voor de Nederlanders. Ja mooie film. Die wil ik nog wel eens zien. - Robi

Luce heeft me lang kunnen boeien. Vanwege het puike acteerwerk, maar ook zeker omdat het heel lang in het midden blijft waar de film precies naar toe gaat en wie wat precies heeft gedaan. Grote tegenvaller voor mij was echter, dat de film ook na afloop nog altijd redelijk wat in het midden laat. Ik had aan het einde van dit langzaam ontvouwen drama op een mooie climax gehoopt. Liefst nog met een niet verwachte twist. Maar daar was helaas geen sprake van. Waardoor na het zien van deze op zich knappe, mooie en intrigerende film, toch de teleurstelling wat overheerst. Zonde. Maar ondanks dat, zeker een kijkbeurt waard. - Jynxter

El Reino begint wat rommelig, en door de vele (snel pratende) personages die worden geïntroduceerd zie je door de bomen het bos niet meer. Maar nadat de film tot rust komt, en de focus echt komt te liggen op Manuel en zijn corrupte en manipulatieve handelingen, wordt het een stuk beter. De acteurs zijn geweldig, en het is mooi om te zien dat al die personages ook echt belangrijk zijn voor het verhaal. Zo’n journalist (Bárbara Lennie) lijkt er in eerste instantie maar een beetje bij te hangen, maar ze heeft op het laatst samen met Manuel wel de beste scene in de film. Lennie en De la Torre zijn weergaloos in deze verbale tweestrijd. - IH88

Prima thriller over twee rechercheurs, die totaal verschillend zijn in de beleving van hun vak. De ene agressief. De ander langzaam de indrukken verwerkend, die hij telkens opdoet. En dan die stotter in zijn stem! In 2011 was ik zelf ook in warm Madrid, bezocht het tentenkamp van de studenten, die protesteerden tegen het beleid van de regering. Dat geeft de film ook iets persoonlijks. - movile