It Chapter Two (2019)

Ik ben wat anders tegen deze twee nieuwe delen aan gaan kijken. Ik heb laten varen dat de films perse spannend moeten zijn, want Muschietti mikt met vooral It: Chapter II op andere elementen. Het aantal jumpscares is denk ik op 1 hand te tellen en voor de rest lijkt de film meer een karakterstudie van de personages, dan dat het draait om pure horror.

Ten opzichte van het origineel doet deze volwassen cast het fantastisch. Stuk voor stuk goede acteurs die hun personages de juiste emoties mee weten te geven. Ze beleven net als in hun tienerjaren hun angsten weer overnieuw en juist de emotionele reacties waren bijzonder sterk neergezet.
De mooie flashbackstructuur met nieuwe beelden van de jongere equivalenten zijn zeer welkom en geven de film net even die vibe van chapter I mee. Het helpt natuurlijk ook een beetje met herkenbaarheid. Het lekkere gebitch tussen Eddie en Richie blijft mooi om te zien. Bill Hader zorgt overigens voor een komische noot, zonder dat het irritant wordt.

Net als Chapter I is de vriendschap gewoon veruit het sterkste punt van de film. De gezamenlijke angst en de missie om deze angst/horror te verslaan is erg meeslepend. Tegelijkertijd is dit ook de achilleshiel.

Waar de film minder op scoort is het vasthouden van de aandacht en Pennywise.
De film duurt gewoon heel erg lang en bevat heel erg veel overbodige scènes, puur om wat horrorelementen toe te voegen aan de film. De eerste kill begrijp ik nog, om zo een aanleiding voor Mike te geven om de losers club weer bij elkaar te krijgen. Maar er zitten een paar kills in die voor het verhaal (de vriendengroep) weinig tot geen nut hebben en uiteindelijk zo talloze minuten extra minuten toevoegen. Het meisje bij de honkbalwedstrijd, het jongetje in het spiegeldoolhof... . Er wordt verder ook niks mee gedaan in de film. De R-rating komt ook vooral op deze momenten naar voren, voor de rest heeft deze film net als Chapter I een R-Rating totaal niet nodig. Dat gezegd hebbende, de scènes op zichzelf waren dan wel weer goed.

Ook Henry Bowers voelt compleet overbodig aan in deze film. Hij dient geen enkel nut voor het plot en als je hem uit deze film had gelaten zou het geen enkel effect op het verhaal hebben. Hij voelde in het origineel toch relevanter aan. Een onnodige toevoeging waarbij waarschijnlijk veel scenes met hem op de plank zijn blijven liggen en uiteindelijk in de directors cut wel naar voren zullen komen.
Maar de film had zonder de bovenstaande elementen een half uur korter kunnen duren en ik denk niet dat het verhaal hierdoor slechter zou overkomen of ontbrekende schakels zou hebben.

Pennywise valt veel over te zeggen. Skarsgard doet het gewoon prima en hij is freaky,maar toch is alles wat hij doet niet memorabel. Hij dient het plot en heeft zijn momenten. Maar er is niks waarvan ik denk, nou dat is iets wat ik lekker aan vrienden kan quoten. Zijn (horror) momenten halen het ook bij lange na niet bij Tim Curry, van wie ik nog steeds de kriebels krijg als ik aan zijn rol denk. Pennywise als clown heeft ook gewoon te weinig interactie met de Losers Club.
Muschietti heeft een dappere keus gemaakt door niet te proberen om Tim Curry's Pennywise na te maken en er een clown van te maken die een donker komisch en creepy tintje heeft. Hij is nu wat meer straight forward evil. Zoals eerder gezegd. Minder herkenbaar, maar wel in dienst van de film en geen rip off/wannabe Pennywise van het origineel. Verschil met het origineel is volgens mij ook dat Pennywise ze daar eigenlijk liever niet wilt hebben en ze probeert weg te jagen, terwijl Pennywise ze hier liever wel in Derry wil hebben

Ik heb het boek niet gelezen, maar Ik heb uiteindelijk het idee dat deze film dichterbij het boek ligt dan de miniserie. Puur van hoe de film wordt afgerond. Het einde voelt meer aan zoals het in boek zou kunnen staan. Er is natuurlijk ook een hoger budget, dat er ongetwijfeld mee te maken heeft.
Muschietti heeft duidelijk een andere stempel op de film gedrukt dan veel mensen misschien hebben gehoopt. Hij heeft 2 films gemaakt die puur om de losers club draaien. Zij stelen de show ook volledig door de goede prestaties neergezet door de acteurs. Pennywise en de (continue) spanning verdwijnen hierdoor wat meer naar de achtergrond. Precies het tegenovergestelde eigenlijk van de 1990 versie. Ook daar draaide het natuurlijk om de losers club, maar zij werden uiteindelijk weggevaagd door de legendarische Pennywise, gespeeld door Tim Curry. Voordeel is wel dat de angst daardoor tastbaarder voelt dan in deze film.

Als je het mij vraagt bestaan deze twee versies prima naast elkaar. Ze hebben allebei hun sterke en zwakke punten. Toch had ik misschien bij deze reboots iets meer memorabele momenten willen zien, ook al is dat misschien wel een oneerlijke verwachting. Maar daar geef ik Tim Curry dan maar de schuld van.

3,5*

Ik heb er een nachtje over geslapen, maar ik blijf toch met een teleurgesteld gevoel zitten.
De spanning was een stuk minder.
De horror kwam op mij niet echt over.
Ik (en samen met mij een bijna volle zaal) heb vooral zitten lachen.
Volgens mij is dat niet echt het effect wat de regisseur voor ogen had. Dan had hij er echt een horrorcomedy van moeten maken.
En eerlijk is eerlijk die speeltijd van bijna 3 uur is echt te lang. Eerste dat ze allemaal apart van elkaar hun artefact moeten vinden, daarna gaan ze IT bestrijden en dan beleven ze weer apart van elkaar een situatie. En ja het boek wordt beter gevolgd, maar dat hoeft voor een film niet beter te zijn.

Maar goed, het is een afsluiter van het in mijn ogen betere chapter one.
Hoewel ik wel moet zeggen dat de casting van de jongere en oudere versie van de hoofdpersonen heel goed is gedaan.
O ja en Skarsgard speelt Pennywise nog steeds briljant, alleen is het nieuwe er vanaf waardoor het niet meer zo een impact heeft als in het eerste deel.

De grappen/luchtige opmerkingen waren wel zeker zo bedoeld. De regisseur plakt er overigens geen genre op hoor. Dat mogen wij zelf doen. Als jij het een horror/komedie vindt, dan is dat voor jou gewoon zo. Het zou slechter zijn als je moest lachen om dingen die eigenlijk niet komisch bedoeld zouden zijn.

Deze film is echt te lang en te slecht!

Doorgaans hou ik echt van Stephen King films, echter dit verhaal had al halverwege de film ten einde mogen, en moeten, zijn.

De echte horrormomenten bleven uit of waren te voorspelbaar.

Veel minder spanning dan voorheen.

Enorm Amerikaans: de fatboy die een hunk is geworden.... en de liefde die word gevonden.

Het eind liet te lang op zich wachten.

Klaar hiermee.

Ja, dat zijn best redenen om de 1990 versie ook nog erg te waarderen. Ik bedoelde ook niet te zeggen dat dat een slechte film was, maar ik vind de Chapters 1 en 2 nu echt stukken beter, overtuigender en completer. Alleen Curry kan concurreren met deze nieuwe It films.

Moet je denk ik toch echt meneer King de schuld van geven

Film begint goed en houdt dit niveau voor zo'n 1,5 uur vast. Niet dat ik dit precies heb bijgehouden, maar laat ik zeggen ongeveer. Hierna zijn een aantal dingen mij gaan opvallen:

1. de humor is niet zo leuk en had best wel achterwege gelaten mogen worden. En dan doel ik echt niet per se op Richie Tozier die een cabaretier is geworden. Logisch dat er daardoor humor in de film zit, maar het gaat helaas verder dan dat. Kon er vaak niet om lachen terwijl het wel opzettelijk grappig bedoeld is.
2. de film valt (te) vaak in herhaling door bijvoorbeeld voor de zoveelste keer met een computermonster de kijker de stuipen op het lijf te jagen. Het resultaat van deze computermonsters zijn vaak net iets te matig waardoor bijvoorbeeld de op voorhand geweldige scène met het oude vrouwtje eigenlijk eindigt met een anti-climax.
3. Henry Bowers zit in de miniserie, maar hier voelde hij erg overbodig. Hij doet het overigens wel goed!
4. te veel flashbacks
5. de interactie/wisselwerking met de hoofdpersonen kwam niet helemaal lekker uit de verf. Ze zijn voornamelijk met hun eigen moeilijkheden bezig. Had meer afwisseling in gemogen.
6. het zal inmiddels geen verrassing meer zijn dat de film veel en veel te lang duurt!

De film doet niet alles verkeerd:
1. Pennywise the clown vind ik wederom weer fantastisch.
2. De oudere versies van the losers club zijn zeer goed gecast op James McAvoy na. Ik heb niets tegen deze geweldige acteur, maar in vergelijking met de rest vind ik hem de minste.
3. Geen censuur!

Een kleine 3,0* (6/10)

Oh dat maakt me weer wat meer enthousiast. Dankje!

Verdomme! Ik dacht dat deze pas in 2020 in de bioscoop kwam.

Gauw maar even kaarten besteld voor volgende week. Beoordeling komt nog.

BEZORGDE OUDERS DIENEN KLACHT IN: PENNYWISE-POSTER 'IT CHAPTER TWO' BEZORGT DE KINDEREN NACHTMERRIES

Op de posters is de bloederige grijns van Pennywise in vol ornaat te zien.

Ik had gelijk dacht al dat zou komen .

Honest Trailers | IT (1990) - YouTube hahhahaha vond dit persoonlijk geniaal !

Met een gemiddelde van 2,00* op 2 films verwacht ik van Muschietti's nieuwe film ook niks. Als horrorfan zal ik hem wellicht kijken maar zal zoals vorige keer niet naar de cinema ervoor gaan.

Morgen misschien de nieuwe Tarantino gaan zien. Lijkt me een betere keuze.

Ik heb de eerste 'IT' uit 2017 niet gezien. Vandaag wel 'IT CHAPTER TWO' . Het wordt nergens echt eng, eerder goor en de film duurt te lang. Iets meer dan de helft van de speelduur had wellicht een betere film opgeleverd.

Bijzonder om dan heen te gaan. Deel 1 is toch wel belangrijk

Dat niet alleen...

Foei foei dat nare Amerika. Mensen die zomaar van levensstijl veranderen en een sportschool instappen. Nog nooit in het bestaan van de mensheid gebeurt en al helemaal niet in Amerika.

Waarom duurt die film zo lang? Echt een reden om niet te gaan.

Er werd in de bioscoop meer gelachen dan dat men schrok. Eerste deel vond ik erg sfeervol en je leeft met de personages mee. Nu was het te veel effecten en te langdradig. En het einde viel al net zo erg tegen als de vorige film/serie. Erg teleurgesteld...

Het zou niet bijster lastig worden voor Andy Muschietti om kwalitatief iets beters te maken dan het tweede deel van de miniserie uit 1990. Immers is vriend en vijand het er over eens dat het deel met de volwassenen in de miniserie van Tommy Lee Wallace niet bepaald sterk is. Maar alsnog werd het wel een klus om het boek van Stephen King fatsoenlijk te verfilmen, het is in het verleden al vaak gebleken dat het werk van de man niet even eenvoudig op het doek te brengen is. Zeker de eindes van zijn verhalen zijn niet altijd al te best - wat ook blijkt uit een terugkerend grapje in It: Chapter Two.

In het kort; It: Chapter Two is een prima film. Niet fantastisch, niet slecht. Maar waarom zou ik het kort houden, dat doet de film immers ook niet. Ondanks de enorme speelduur voelt It: Chapter Two echter niet aan als véél te lang. De film is genoeg in beweging en er valt genoeg te vertellen. Daarnaast zijn de personages boeiend genoeg en er zijn ook nog eens een paar uitstekende acteurs binnengehaald. Wel blijkt dat de personages vooral goed werken als groep. Je zou de film kunnen vergelijken met Avengers: Age of Ultron; ook zo’n film waar heel veel gebeurd, maar die het leukst is als een paar hoofdpersonages gewoon bij elkaar zitten te ouwehoeren. Sterker nog, in het geval van It: Chapter Two is het bijna jammer dat alle personages gaandeweg juist hun eigen avonturen moeten beleven, als groep zijn ze een stuk leuker. Hun eigen kleine avonturen in Derry - gecombineerd met flashbacks - zijn aardig, maar ook redelijk voorspelbaar. Vooral die in your face jumpscares blijven maar matig en vermoeiend.

De film moet het dus vooral hebben van de cast en die stelt niet teleur. McAvoy en Chastain lijken de bekendste namen en de voornaamste focus van de film, maar vooral James Ransone en Bill Hader vallen op en zorgen voor een stukje lucht. Vaak best fijne lucht, ik kon de humor geregeld wel waarderen. Alsnog is de toon af en toe wel erg uiteenlopend. Zo lijkt de scène waarin een oudere Henry Eddie neersteekt zo uit The Hangover te kunnen komen. Toch opvallend dat de meest komische momenten in je film niets met de clown te maken hebben. Die clown heeft overigens wel meer te doen. Waar in de miniserie Tim Curry gaandeweg steeds minder te doen kreeg, daar blijft Skarsgard de hele film actief. En ook al is hij geen Tim Curry, het is ab-so-luut geen straf om hem aan het werk te zien. Zelfs 170 minuten lang.

Waar de film natuurlijk vooral de miniserie in kon verslaan waren de effecten, want It: Chapter Two heeft een flink budget, een stuk meer dan een televisieserie van begin jaren 90. Maar van goede effecten kunnen we toch niet spreken. Sterker nog, soms is het allemaal echt opvallend lelijk. Vergeleken met de miniserie denk ik dat ik het rubberen masker in de scène met mevrouw Kersh uiteindelijk efficiënter vind dan het CGI gedrocht dat in deze film verschijnt. Oké, qua lelijkheid winnen ze het niet van de stopmotion spin uit de miniserie, maar qua special effects mocht het toch wel ietsjes meer zijn.

En dat ‘mocht het niet ietsjes meer zijn’ geldt - net als bij Chapter One - trouwens ook voor bepaalde verhaallijnen en personages. Want hoe lang de film ook duurt, het lijkt soms alsof men nog véél meer had kunnen - en willen - vertellen. Was It dan toch niet beter geschikt geweest als televisieserie in plaats van twee films? Personages als Mike, Ben en Stan krijgen wederom maar bar weinig te doen en de meerwaarde van een terugkerende Henry Bowers ontgaat mij ook. Hij was sterk gecast, maar de toegevoegde waarde van zijn rol is mij volkomen onduidelijk. Wellicht had Andy Muschietti toch drie films nodig? Alsnog blij om te zien dat de scène met Adrian Mellon in de film zit. Tegelijkertijd was dat hele gedoe rondom zo'n eeuwenoud ritueel geneuzel enorm bespottelijk. Wat dat betreft heeft It: Chapter Two genoeg minpunten, maar vermaakt als degelijke griezelfilm prima. Maar voor vernieuwende, baanbrekende of uiterst memorabele horror ben je hier alsnog aan het verkeerde adres.

3,5 sterren.

Ik heb me prima vermaakt met deze film . Vooral gelachen om de film en om de reacties van het overige bioscoop publiek bij het zoveelste schrikeffect.

Pennywise is nou eenmaal een clown, dus zijn sadistische humor vond ik helemaal kloppen.

Eng was de film niet.... maar dat kan aan mij liggen. Ik heb zo langzamerhand eelt op mn horrorziel gekregen.

Het boek vond ik trouwens wel ontzettend spannend....die was ook veel serieuzer dan de film.

Wel pijn in mn stuitje vanwege de lange zit.

Had een half uur korter mogen duren. Tweede deel vanaf het moment dat ze het huis ingaan was te langdradig.

Heel goed en mooi vervolg op een sterker eerste deel. Zoals velen aangeven had de film iets korter gekund en had een aantal scenes weg kunnen blijven. Aan de andere kant neemt de film rustig de tijd om zijn / haar verhaal te doen. Een goed verhaal. Zeker omdat dit een slotstuk is en er dus geen andere delen meer zullen komen, is dat dik en dik verdiend. De wijze waarop de acteurs de gezichtsuitdrukkingen van de jeugdigde acteurs weten neer te zetten is toch wel fenomenaal te noemen. Eddy en Beverly vond ik echter wat tegenvallen in chapter 2. Dit maakt dat de chemie tussen de vriendengroep wat vlakker over komt, terwijl deze in chapter 1 meer dan geweldig was.

Al met al was chapter 1 voor mij een 5 sterren film. Chapter 2 krijgt er 4 van me. En ja, jammer vind ik dat de 5 sterren er nu ook zeker in had gezeten. Dat dit niet gelukt is, laat zien dat er toch wat mist aan deze film. Wellicht dat het einde meer spanning en spektakel had verdiend dan het gekregen heeft of wellicht is de mindere mate van chemie tussen de acteurs hier de oorzaak van.

Sequels, you’re doing it wrong.

Een mooi vervolg en een goede afronding van het verhaal.

It chapter 2 maakt af wat in chapter 1 gestart wordt: de demoon Pennywise ontwaakt wederom in Derry, net als alle jeugdtrauma’s die deze volwassenen in hun kinderjaren ervaren hebben. Letterlijk moeten zij terug naar hun geboortedorp om daar hun jeugdtrauma’s onder ogen te zien, en zo Pennywise te lijf te gaan, anders zullen zij hier zelf aan ten onder gaan.

Deze groei naar volwassenheid en het onder ogen zien van wie je bent zit mooi verwerkt in de film. Anders dan in de miniserie speelt dit aspect hier sterker en symbolischer mee (bijvoorbeeld in het eindgevecht waarin ze in hun eigen traumatische verleden terechtkomen (toilet, clubhuis, kelder met broertje). Het maakt dat de film meer gaat over je eigen ontwikkeling, het erkennen van je angsten en trauma's en daaroverheen weten te stappen. Kortom, de groei die je als mens in je volwassen leven doormaakt. De film is doorspekt met dit soort verhalen en keer op keer lijkt deze thematiek noodzakelijk om het kwaad te verslaan. Het coming of age verhaal vind ik dan ook bijzonder goed in deze film.

De horror is wisselend. Net als in het eerste deel is de CGI soms bijzonder nep. Bijvoorbeeld de scene met Beverly en de naakte oma: die scene is erg spannend, totdat ze als een soort kwijlende trol terugkomt. Met een flinke jumpscare wordt verborgen dat het wezen zelf nogal nep is. Deze scene zit vrijwel letterlijk in de miniserie en werd daar een stuk griezeliger gedaan. Ook Eddy’s melaatse is vooral druk met strompelen en kwijlen terwijl het zo duidelijk nep is. Waarom niet een goede grimeur zichzelf laten uitleven op een magere acteur, om zo een echtere melaatse te creëren? Het is op deze momenten dat de horror verdwijnt en er een soort van schreeuwerige avonturen-actie overblijft. Niet per se verkeerd, maar ook niet erg spannend helaas.

Fijn dat de film trouw is gebleven aan een aantal kenmerkende verhalen uit het boek: het verhaal van Adrian Mellon, Paul Bunyan, en ook het ritueel van Chüd (zij het in een aangepaste vorm) komen voor.

Samen met chapter 1 vormt It chapter 2 een mooie dramafilm over vriendschap en volwassenwording, met hier en daar fijne griezelmomenten. Een horrorfilm die geschikt is voor mensen die niet per se van het horrorgenre zelf houden. Leuke (kleine) rol ook van Stephen King zelf trouwens.

4*

een aardig vervolg die het qua eind beter voor elkaar heeft als het eind van het origineel .
Toch blijft bij mij wel een licht teleurgesteld gevoel achter en dat heeft voor een groot deel te maken met het mislukte uitdiepen van pennywise en zijn oorsprong die ik erg vaag en onbevredigend vond .
De flashbackscenes waren wel mooi verweven in het verhaal maar het horrorelement was wat minder geslaagd van het eerste deel .
Helaas kunnen de makers ook in deze film het niet laten om totaal onnodig een scene in te voegen
waarin een homostel in elkaar word geslagen door een stel rechtse jongeren en eerlijk gezegd begint het een irritant afgezaagd cliche te worden en voelt het als zodanig ook flink gekunsteld aan alsof er weer zonodig een politiek statement moet worden gemaakt .
enkele knipogen naar andere horrorfilms zoals the thing waren vermakelijk , die van the shining was wat flauw

Deze is ook heel goed.