Loro (2018)

Loro is afgelopen voorjaar in twee delen uitgebracht in Italië. Van deze twee delen is één internationale versie gemaakt die vorige week op TIFF in première is gegaan.

Distributeur Independent Films brengt in Nederland deze internationale versie van Loro uit.

Bij hoge uitzondering hebben we deze 'samengestelde' film ook toegevoegd.

Dit biedt de gebruikers de mogelijkheid om te stemmen op de film die ze gezien hebben in de bioscoop.

Dat gaat anders wat lastig met de afzonderlijke delen Loro 1 (2018) en Loro 2 (2018)

EDIT:

Inmiddels heeft IMDb ook een afzonderlijke vermelding voor deze versie van Loro: Loro (2018) - IMDb

Lijkt me een begrijpelijke keuze. Scheelt in totaal een klein uurtje, dus nog steeds een lange film.

Deze is in de bios niet te missen, maar ik wil toch ook wel het tweeluik zien zoals het oorspronkelijk bedoeld is.

Sorrentino kan die feestjes altijd zo mooi in beeld brengen. Wat ziet dit er fantastisch uit!

Geweldig! Had dit echt niet verwacht. Ging uit van een stoffige politieke biopic, maar dit was genieten.

Vreselijk. langdradig en soapie. 2.5 u bagger

Dat was heel anders dan ik verwacht had. In a good way.

Ik moest wel af en toe even onwillekeurig aan The Wolf of Wall Street denken, maar Sorrentino maakt het eigen genoeg.

Ik was ook aangenaam verrast. Begon al met die openingsscène, die zet meteen de toon.

Wat een enorm onsamenhangende all-over-the-place zomaarwatfilm!
Begon al met die openingsscène, die zet meteen de toon.
Nadat een schaapje plotseling sterft omdat de airco te koud staat (met de schuifdeur open, dus dat zou niet eens uit hoeven maken) gaat het eerste deel van deze biopic over Silvio Berlusconi over een Wolf Of Wall Street-type mannetje die met 28 mooie vrouwen feesten gaat geven in een villa naast die van Berlusconi om zo zijn aandacht te trekken, en die later niet eens noemenswaardig voor het verhaal blijkt te zijn.
Halverwege de film remt een vuilnisauto voor een rat op de weg, welke daarbij van de weg loskomt, kantelt en ontploft, waarna op het Wolf of Wall Street-feestje de fourth wall wordt gebroken en we uitgelegd krijgen wat MDMA is.
In het laatste deel van de film moet de decadente clown opeens toch gevoelig blijken te zijn, en doet hij een oud vrouwtje een kunstgebit cadeau en zegt hij iets liefs tegen zijn vrouw. Uiteindelijk wordt er met veel zorg nog een Christusbeeld uit de ruïne van een kerk getild.

De film is dan ook een sfeerbeeld, dat is juist zo gaaf eraan. Godzijdank is het geen op plot geschoolde droge vertelling geworden.

Draak van een film die werkelijk nergens over gaat. Op papier gaat het over Berlusconi, maar daar is tijdens de film zelf niets van te merken. Ik vraag me af wat ik nu over de man te weten ben gekomen....

Feestjes, drugs, vrouwen, naaktheid, on repeat.. en dat 150 minuten lang. De eerste pakweg 45 minuten blijken uiteindelijk ook helemaal niets met het verhaal te maken te hebben en de laatste tien minuten zijn plots sober en passen totaal niet bij de rest van deze studentikoze film. Lange, moeizame zit. Een soort hele lange 'aftermovie' op YouTube van één of ander vaag festival; daar deed dit me aan denken. Pluspunt: het telefoongesprek waarin Berlusconi probeert aan te tonen dat hij het nog steeds heeft. Die dijk van een scene kan de film echter niet redden.

Ouwe viezerik.

Macht erotiseert en de meiden zitten daar vrijwillig. Althans, zo kwam het op mij over. In tijden van MeToo is dat op zich wel weer een gewaagd uitgangspunt. De meesten lijken er ten voordele van zichzelf ook iets uit te willen slepen. Een carrière in het een of ander. De film kijkt weg als één lange videoclip met al die kronkelende, schaarsgeklede en/of dansende lijven. Het is mooi gefilmd. De vertolking van Berlusconi vond ik bij tijd en wijle wat karikaturaal aangezet en 2,5 uur is wat lang voor een sfeerbeeld, maar ik heb me er toch wel mee vermaakt.

Ik keek niet speciaal uit naar de nieuwe Sorrentino, ondanks dat ik van La Grande Bellezza (2013) en Youth (2015) erg genoten had. Politieke drama’s zijn doorgaans simpelweg niet mijn ding, en vaak vallen ze zoals LBJ (2016) laatst, toch tegen. Bij Loro was dat andersom. Neem de flair die de maker bij bovengenoemde films liet zien, en giet daar een scheut Berlusconi en wat snufjes The Wolf of Wall Street bij en je komt een beetje in de buurt van Loro; géén belegen politiek drama dus. Wat het dan wel is en wat Sorrentino nu uiteindelijk heeft willen zeggen is me niet helemaal duidelijk, en het voelt wat uit balans. Maar fascinerend was het wel, en aangezien dit een edit is van Loro 1 (2018) en Loro 2 (2018), ligt daar misschien deels de verklaring. Als iemand straks beide versies gezien heeft en een voorkeur uit kan spreken, hoor ik het graag.

3,5*

Verschrikkelijk, onsamenhangend en heel eenzijdig. Halve zaal liep tijdens de voorstelling weg. Was niet de enige die de bedoeling van de makers niet kon doorgronden.

wat ik soms op moviemeter niet begrijp: punten geven vooraleer je de film gezien hebt, want nog niet in omloop??

Wel je huiswerk doen voor je met dat soort reacties komt, de film draaide gewoon op het paff.

En het PAC Fest.

Daar dacht ik ook nog aan ja, maar om m'n reactie daar nu speciaal voor aan te passen

Gedoe man.

ja, daar niet aan gedacht!

Volkskrant

Refn zal trots zijn op Sorrentino.

Een jonge vrouw laat op een boot zien wat ze kan door haar bikinibroekje uit te trekken, haar benen te spreiden en zich vervolgens door een ouwe man te laten nemen. Wat volgt is een MTV-achtige videoclip van meer dan een half uur waarin we meer van dit soort taferelen te zien krijgen: mooie meiden, altijd schaars, soms helemaal niet gekleed die zich tegoed doen aan drank en drugs. En waarom? Allemaal om zo in contact te komen met Silvio Berlusoni, die overigens NIET de ECHTE Silvio Berlusconi is, zo maakt de disclaimer aan het begin van de film duidelijk. Het eerste half uur is nihilistische tijdverspilling en wanneer 'hem hem' (volgens de ondertiteling) als vrouw verkleed verschijnt, moet je concluderen dat het waarschijnlijk niet veel beter wordt. De rest van de film bestaat inderdaad uit meer extravagante feestjes. Verder wordt er vooral veel gepraat, voornamelijk over Italiaanse politiek en de manier waarop Silvio zijn hachje redde (door in de politiek te gaan voorkwam hij gevangenisstraf) en hoe hij president kan worden. Weinig interessant, ondanks de perfecte imitatie door Toni Servillo. Er zijn twee memorabele momenten: een gesprek met Elio [Gigi Savoia] die Silvio probeert over te halen een miljoenendeal te sluiten en een telefoongesprek waarin Silvio een luxe appartement probeert te slijten aan een vrouw die niet voor één gat te vangen is. Veel stijl, nauwelijks inhoud, helaas en er is geen enkele rechtvaardiging voor de lange speelduur.

Gezien sommige zeer "enthousiaste" berichten mij gisteravond mij maar eens aan deze film gewaagd. Tja, schaars geklede dames, drank en drugs; dat kregen we dus volop te zien. Als die dames dan ook nog eens mooi waren, voilá. Maar dat waren ze helemaal niet. Nog leger dan leeg, zo kwamen zij bij mij over. Misschien was dat ook wat regisseur Sorrentino ons ook wilde laten zien. Dat als je valt voor die Berlusconi of meer van dit soort omhoog gevallen "beroemdheden" je gewoon ook helemaal niets voorstelt. Daar mag hij dan best in geslaagd zijn maar voor mij was het op een gegeven moment allemaal zo saai en slaapverwekkend dat ik na 1½ uur ook letterlijk in slaap ben gevallen. Toen ik wakker werd was die Silvio nog aan het ouwehoeren. Ik ben toen maar die zaal uitgelopen. Of ik veel gemist heb weet ik niet. Misschien het laatste drie kwartier volgende week toch maar even afkijken, dan kan ik tenminste mijn stem uitbrengen. Ik stem nu eenmaal niet op een film die ik niet heb afgekeken.

Perdono?

Het Mekka van vrouwelijk schoon zul je bedoelen.

Leeg ók, maar bloedmooi.

Heel veel mooier dan dit wordt het inderdaad niet.

Een film die een veel te lange intro heeft en daarmee de eigen glazen ingooit. Ok, het ziet er allemaal prachtig uit en het heeft een heerlijk campy sfeertje dat ik nog ken van de vroegere zondagmiddag shows op Rai Uno. Maar het duurt en het duurt maar. Pas na een dik uur komt Berlusconi opdraven en begint de vertelling pas echt. Dan wordt het wel direct een stuk boeiender met een mooie mix van dansend vrouwelijk schoon en het politieke steekspel. Maar het is te weinig om de lange speelduur te rechtvaardigen en het mist ook de vileine humor vam La Grande Belezza. Ook het niveau van het feestje op het dakterras uit die film wordt hier nergens gehaald.

Kom helaas niet verder dan een 3,5. Zet er flink de schaar in en er valt eenvoudig een hogere score te halen.

Ik vond het eerste uur zonder Berlusconi juist het sterkst.

In een film die over Loro zou gaan, vond ik het een vrij nutteloze zijsprong. Ook onnodig veel te lang uitgesponnen. Waarom daar ruim een derde van de speelduur aan spenderen? En qua feesten kwam het nergens in de buurt van zijn eerdere film over Rome.