Loro (2018)

Hierdoor leef je wel heel erg toe naar het moment dat Silvio ten tonele komt. Ook omdat zijn aanbidders veel filosoferen over "Hoe is hij?".

Persoonlijk voelde ik hierdoor een aangename spanning.

En die Bunga Bunga-feestjes zijn van grote (esthetische) klasse net als in inderdaad La Grande Bellezza.

De camera van Sorrentino is oogstrelend.

In Sorrentino's geval ben ik hier een groot voorstander van!

Deze sla ik maar over dan. Dat decadente joepie de poepie gedoe in Wolf hing me ook al snel de keel uit. Zogenaamd een spiegel voorhouden maar ondertussen trekt de regisseur zich er zelf zowat bij af, beetje hypocriet. Als ik op de trailer afga is het vooral bunga bunga wat de klok slaat. Een wat kritischer blik op Berlusconi zie je in de (ietwat monotone) docu Videocracy (2009), die duidelijk maakt hoe vanuit de visie van zijn banale puberfantasie een media imperium gemaakt is, met een veelheid aan velines.

Zaterdag j.l. schreef ik dit over deze film:

Gezien sommige zeer "enthousiaste" berichten mij gisteravond mij maar eens aan deze film gewaagd. Tja, schaars geklede dames, drank en drugs; dat kregen we dus volop te zien. Als die dames dan ook nog eens mooi waren, voilá. Maar dat waren ze helemaal niet. Nog leger dan leeg, zo kwamen zij bij mij over. Misschien was dat ook wat regisseur Sorrentino ons ook wilde laten zien. Dat als je valt voor die Berlusconi of meer van dit soort omhoog gevallen "beroemdheden" je gewoon ook helemaal niets voorstelt. Daar mag hij dan best in geslaagd zijn maar voor mij was het op een gegeven moment allemaal zo saai en slaapverwekkend dat ik na 1½ uur ook letterlijk in slaap ben gevallen. Toen ik wakker werd was die Silvio nog aan het ouwehoeren. Ik ben toen maar die zaal uitgelopen. Of ik veel gemist heb weet ik niet. Misschien het laatste drie kwartier volgende week toch maar even afkijken, dan kan ik tenminste mijn stem uitbrengen. Ik stem nu eenmaal niet op een film die ik niet heb afgekeken.

Dat was niet al te positief dus maar ik heb toch maar even de moeite genomen op dat laatste uur te bekijken en daar heb ik geen spijt van. Ik was over dat laatste uur aanzienlijk enthousiaster dan over het weinig zeggende eerste 1½ uur. De schaars geklede dames hadden wat schoonheid betreft best wel iets maar oogden nog steeds leeg, met uitzondering dan van die bloedmooie Stella die de geil kijkende Silvio toch maar mooi op zijn nummer zette. Nee, inhoudsloos was deze dame bepaald niet. Maar ja, ik mag de avances van Silvio niet veroordelen, want als ik in zijn plaats stond zou ik ook direct vallen voor deze schoonheid. Maar genoeg tot zover over de dames.

Wat het laatste uur vooral beter maakte dan het eerste 1½ uur was dat het allemaal een stuk serieuzer werd. Het had duidelijk meer inhoud. We kregen tenminste wat van het karakter van Berlusconi zelf te zien. Vanaf het moment dat de aarde schudde onder l' Aquila werd het zelfs bloedserieus. Het leek wel of dat die aardbeving symbool stond voor Silvio zelf. Dat hij als het ware wakker werd geschut net zoals de mensen in l' Aquila die lagen te slapen toen de aardbeving plaats vond. Het einde vond ik trouwens best wel gaaf.

En nu wat mijn waardering over deze film betreft;

Ik had vóór ik het laatste uur ging bekijken verwacht dat deze film voor mij niet meer dan twee sterren zou scoren. Dat zijn er toch 3½ geworden. Dat ligt niet alleen omdat ik het laatste uur zeer goed vond maar vooral ook omdat ik nu ook in een slechts voor een kwart gevulde zaal zat met zeer rustig publiek en dat was vrijdagavond wel even anders. De mensen die achter mij zaten kregen het niet voor elkaar hun klep dicht te houden. Hierbij is voor mij nogmaals duidelijk aangetoond dat het gedrag van de bezoekers in de zaal op mij wel degelijk van invloed is op mijn filmbeleving.

Waardering: 3,5*

De film is serieuzer van toon dan de trailer doet vermoeden. Een satire over keizer Berlusconi wiens leven wordt beheerst door decadentie en seks, geheel in traditie met zijn oude Romeinse voorgangers. Ik had ook moeite met het eerste uur en kon niet alles plaatsen (kantelen van vrachtwagen?). De essentie van de film wordt bewaard voor het laatste shot waarin een Christusbeeld uit een ruïne wordt getild waarmee Sorrentino de ontzielde nalatenschap van Berlusconi lijkt te symboliseren.

Bij vlagen indrukwekkend maar wel een film die ik nog een keer moet zien. Voorlopig 3,5 *

Ik las het eindshot, de rijder langs de uitgeputte brandweerlieden omgeven door puin, net iets anders: De president omgeven door vrouwelijk schoon en corrupte medemens, het volk omgeven door puin. Werelden die niks met elkaar te maken lijken te hebben. De politiek (van Berlusconi) is volslagen vervreemd. (Maar toch is het het volk zelf dat hiervoor gekozen heeft.)

Met de ontzielde nalatenschap bedoel ik ook de puinhoop die hij van Italie gemaakt heeft. We bedoelen hetzelfde denk ik.

De kantelende vrachtwagen lijkt mij te slaan op de vuilniscrisis in Napels (die Berlusconi opgelost heeft), maar het schaap in het begin is voor mij een raadsel.

Volgens mij staat dat schaap voor de onschuld/burger en de airco voor (de kilheid van) de politiek/Berlusconi.

En het FilmFestival Hilversum

De film is een stuk beter dan de trailer doet vermoeden. De trailer lijkt een karikatuur van Berlusconi te beloven met louter bunga bunga-parties met blote meisjes en een seniele president als middelpunt. Maar ik vind dat de film Berlusconi toont als een intelligente, serieuze en zelfs poëtisch-intellectuele man (en een groot zanger!) die meer verslaafd is aan succes dan aan seks (en meer aan het leven dan aan geld). De film toont eigenlijk maar één feest bij hem thuis waarbij dan ook nog de boodschap is dat hij geen interesse heeft in al die meisjes maar eigenlijk zijn slechte relatie met z’n vrouw wil herstellen. En de gemiddelde Nederlandse film uit de jaren ’70 bevat (bijna) meer bloot dan deze film. De 70-jarige Berlusconi in deze film is eigenlijk eenzelfde soort melancholieke en levenswijze man, die niet kan accepteren dat de dood nadert, als de oude mannen uit z'n vorige films.

De film oogt bovenal als een soort Sorrentino-versie van The Wolf of Wall Street (2013) - MovieMeter.nl, inclusief de opkomst en de neergang van het imperium; het toont Berlusconi als een succesvolle verkoper, als de man die dromen weet te verkopen en mensen te verleiden waardoor in hem kapitaal, macht en seks op natuurlijke wijze samenkomen (want kapitalisme, democratie en seksuele aantrekkingskracht berusten allemaal op de kunst van het verkopen c.q. verleiden). Maar zelfs voor de man die bovenal van het leven houdt gaat z'n rol z'n ware ik overheersen, zodat de zeepbel ook een keer in elkaar moet klappen, welke implosie wordt gesymboliseerd door de aardbeving in L‘Aquila.

Het aantrekkelijke van de film is het quasi-intellectuele, gevatte gebabbel waarmee de hele film is gevuld in combinatie met de mooie beelden waardoor de film aldoor interessant blijft (en dat kenmerkend lijkt voor Sorrentino’s stijl), al had de film best een stukje korter gemogen. Een dikke 7.5.

Ik vond de film bij vlagen langdradig. Er zaten zeker wel sterke scenes in, maar het allemaal wat compacter gemogen.

De nieuwe Sorrentino is een visuele stijloefening pur sang, maar niet memorabel. In Loro zien we ondernemer en politicus Silvio Berlusconi (een sterke rol van Toni Servillo) als mediatycoon, als aandeelhouder van AC Milan en, natuurlijk, als politicus en premier van Italië. Een echte plot ontbreekt en daardoor kan de film overkomen als saai en inhoudsloos. Dat is Loro echter niet: de rol van Toni Servillo als de (door de botox) eeuwig lachende maar geslepen boef Berlusconi, die lijdt aan grootheidswaanzin en die bijna krampachtig probeert om een jeugdig imago hoog te houden (en de ouderdom te negeren) is zeer vermakelijk. Dat geldt ook voor de rol van Riccardio Scamarcio (als de gluiperige pooier Sergio Morra) die er alles aan doet om in he gevlei te komen bij Berlusconi. Het levert beide lachwekkende, meelijwekkende en ergerniswekkende scenes op. Sorrentino weet daarbij knap de valkuil te vermijden om van Berlusconi een karikatuur te maken; dat was waarschijnlijk mislukt omdat Berlusconi min of meer al een karikatuur van zichzelf is. De cinematografie en goed gekozen score maken veel goed en je zou hier zelfs kunnen zeggen dat die het gebrek aan plot ruimschoots compenseren. Door alle schitterende beelden (laat dat maar aan Sorrentino over) en het eindeloze vrouwelijke schoon heen is ook de eenzaamheid en (emotionele) leegte te ontwaren die langzaamaan het leven van Berlusconi binnensluipt (of die er misschien al lang was, maar die hij probeert te verhullen of compenseren met zijn extravagante en uitbundige levensstijl). Dat laatste geeft de film uiteindelijk toch ook enige diepgang, waarbij met name twee scenes (één tussen Berlusconi en een meisje van 20 jaar dat hij probeert te verleiden en één tussen Berlusconi en zijn vrouw, die hem genadeloos de waarheid zegt) in het geheugen blijven hangen. Heel veel andere memorabele scenes kent Loro niet, waardoor de film uiteindelijk ook niet heel bijzonder is (maar zeker wel het zien waard).

Loro is weer een prachtig werk van Sorrentino, waarin Toni Servillo schittert als Silvio, een ons bekende Italiaanse zakenman en politicus. De film is een genot voor oog en oor, want de kijker wordt visueel getrakteerd en de Italiaanse taal ligt toch altijd veel lekkerder in het gehoor dan bijvoorbeeld 2,5 uur Amerikaans-Engels geknauwel. De film komt wat vreemd op gang, want Silvio verschijnt pas na een hele poos in beeld. Op bepaalde momenten is de film gewoon komisch en valt er flink wat te lachen.

De film grijpt terug op thema's uit voorgaande films van Sorrentino, de politieke interesse van hem vonden we eerder terug in Il Divo (over Andreotti en de Italiaanse politiek in de jaren '80 en '90) en het thema van de existentiele leegte zagen we eerder prachtig uitgebeeld in La grande belezza. Sorrentino brengt deze zaken als een soort symbiose bij elkaar in Loro.

Voor mij werkte dit allemaal averechts om meerdere redenen. Ter vergelijking zal ik Sweet Smell of Success even gebruiken, die een zeer vergelijkbare opbouw aan het begin heeft, waarbij we eerst een man volgen die op goede voet wil komen bij een mediamagnaat (in Sweet Smell of Success is dat de fictieve J.J. Hunsecker). Hier gaan we:

1. Berlusconi is een te bekend persoon om er nog spanning op deze manier over op te bouwen. Hij is geen mysterie meer, we hebben er al een beeld bij (en dat zal bij Italianen nog eens tien keer zo erg zijn vermoed ik). In Sweet Smell of Success werkt het allemaal heel goed omdat we nog geen flauw idee hebben wie Hunsecker is, maar we worden wel gevoed met een stroom aan informatie die spanning oproept. De uiteindelijke onthulling van Hunsecker is ook veel spannender en scherper dan die van Berlusconi, hoewel Loro misschien wat meer inspeelt op de clowneske kant van Berlusconi.

2. Het duurt te lang. Een uur is echt heel veel om een simpel punt te maken (zeker rond een persoon die we al kennen). Het helpt ook niet dat dit eerste uur erg repetitief is en geen pay-off heeft. Die Sergio speelt na de introductie van Berlusconi nauwelijks nog een rol, wat op zich ook weer een punt is, maar de film niet bepaald pakkender maakt. Als de film ingekort had moeten worden zou je waarschijnlijk het hele eerste uur en de latere scènes met Sergio's feest eruit kunnen knippen en inhoudelijk zo goed als dezelfde film over houden, aangezien de duidende scènes rond Berlusconi elders liggen. Alleen Berlusconi's scène met Stella voelt essentieel aan, maar die had net zo goed zijn plaats gevonden zonder het hele Sergio-personage. In Sweet Smell of Success blijft het Sergio-personage, Sidney Falco, een hoofdfiguur.

3. Het maakt de film nog meer repetitief. Feestje, feestje, feestje, feestje. Goeie genade, het lijkt niet te eindigen. En na de introductie van Berlusconi is het nog meer feestje, feestje, feestje, feestje. Veel van het kruit is al verschoten voordat de hoofdpersoon zijn intrede doet. Aanvankelijk hielp de stijl van Sorrentino me met mijn aandacht, maar ik was al lang oververzadigd tegen de tijd dat we op de helft waren. Wat ook niet helpt is dat Sorrentino natuurlijk al talloze feestjes gefilmd heeft in La Grande Bellezza, waar ik het eveneens te lang vond doorgaan. Misschien hou ik gewoon niet zo veel van feestjes als Sorrentino en Berlusconi. Ik hoop wel dat hij het hierbij laat voor de rest van zijn carrière.

Over het algemeen vond ik het ook gewoon een te lange film en dat is een argument dat ik niet graag gebruik. Ik kreeg geen voeling van een dramatisch verloop of focus. Het ging nog een half uur door nadat ik het gevoel had dat het logische eindpunt bereikt was en uiteindelijk moest ik me overgeven aan het idee dat de film pas zijn einde zou bereiken als Sorrentino het zelf zat leek te zijn. Het verbaast me gewoon hoe vaak dingen hier herhaald worden. Niet alleen die feestjes, maar ook dingen als Berlusconi die zingt of zelfs zijn gesprek met Stella herhaalt, niet eens al te lang nadat die heeft plaatsgevonden. Berlusconi geeft zelf al aan dat hij het vermakelijk vind dat intellectuelen hem zo proberen te analyseren, terwijl hij zichzelf simpel te verklaren vindt. Op die conclusie kwam ik ook al snel, helaas.

Het is niet zo dat Loro niet enkele zeer sterke scènes heeft en visueel vernuftig gemaakt is. Vanuit dat opzicht zou ik deze veel hoger willen geven. Echter, uiteindelijk vond ik het een intens vermoeiende zit, alsof Sorrentino ons als buitenlandse buitenstaander wilde laten ervaren hoe uitputtend het was om iemand als Berlusconi zo lang in het publieke leven te hebben. Ik voel voor Italië.
2*

2 sterren, toch maar een halve erbij voor Kasia Smutniak's borsten?

Te lange film, maar zeker niet slecht.

Het valt me op dat er zo op het verhaal wordt gefocust. Voor mij is dit een gevoelsfilm pur sang, waarbij de beelden het verhaal vertellen en niet het plot. Het is een beleving. Wie Berlusconi is weet ik nog steeds amper en kan me nog steeds even weinig interesseren als voor die tijd.

In eerste instantie sprak deze film mij niet aan, maar toen zag ik de trailer en die vond ik in ieder geval niet saai. Gisteren heb ik de film gezien. Ik vind 'm vrij langdradig. Ik kwam er niet echt in en ik heb niets bijzonders met Silvio Berlusconi. Het verhaal vond ik niet heel boeiend en ik vond het soms vrij ordinair, maar goed, dat past denk ik in het plaatje van deze film. Ik heb daar niks mee. Er zitten wel mooie beelden in en ik vind het sfeervol in elkaar zitten. De humor is niet mijn ding. Ik vind het nogal flauw. Het acteerwerk vind ik goed en ik vind o.a. Katarzyna Smutniak een erg aantrekkelijke vrouw. Al met al een redelijke film. Nog net een voldoende. 3*

Genuanceerde film over Berlusconi. Ik heb me niet verdiept in hoeverre hij de werkelijkheid weerspiegeld. Het eerste gedeelte voegt inhoudelijk niet veel toe aan het geheel. Het hoogtepunt zit duidelijk achterin de film. Je mist niks als je deze film nooit gaat zien. Ook niet als politiek geïnteresseerde.

Mijn belangrijkste kritiek is het overdadige naakt (dat niet direct aan Berlusconi gerelateerd zit) dat leuk is - met name als man - om naar te kijken, maar de aandacht afleidt van waar het om zou moeten draaien, het leven van Berlusconi. Verder is in het begin het perspectief van een wannabe-vriend van Berlusconi te zien, maar na een tijdje draait dat perspectief volkomen naar Berluconi. Deze draai is niet echt geslaagd. De film had gewoon louter vanuit het perspectief van Berlusconi moeten komen of de juiste balans van meerdere perspectieven. Politiek gezien is er ook te weinig uitgewerkt, wat meer politiek handwerk had de film goed gedaan. Ook hadden er best wat flashbacks in mogen zitten; hoe is Berlusconi de man geworden die hij op het moment van de film is. Het beste van de film is de weergave van de verhouding tussen Berlusconi en zijn vrouw, uitmondend in een scheiding.

Op de valreep nog één voor de eindejaarslijst van 2018: niet verwacht dat is meestal extra leuk.

qua stijl en cinematografie helemaal top, maar verder is het verhaal een beetje dun.

na 1,5 uur weet je het wel met wat voor megalomane idioot we te maken hebben.

Viva Italia.
Italië leeft. Italië zal leven.
Welk megalomaan narcist er ook de plak zwaait, de natie zal altijd de natie blijven. Bij de gratie van de mensen. Is dat wat het slot van de film ons vertelt?

Een Christus wordt meticuleus uit een bouwval gered, door brandweerlieden die het gewone volk representeren. Is dit nu het Italië dat de tol betaalt voor Berlusconi’s excessen, zijn willekeur, zijn grillen, zijn humeur, zijn rugpijn? Ja, dit is het Italië dat hetzelfde lot ondergaat als het blèrende schaap waarmee de film opent, want van zodra het Silvio’s bastion ook maar dreigt te bezoedelen, gaat het eraan. Berlusconi hoedt helemaal geen schapen, en toch hoort hij dat in de hoedanigheid van president te doen. Geen haan die er echter naar kraait, toch? Juist, een verdwaald schaap genaamd Paolo Sorrentino kon het niet laten erom te mekkeren. Goddank!

Tutto non è abbastanza.
Wat als alles hebben niet voldoende is?
Wat rest er dan nog?
Macht, natuurlijk. Financiële macht. Politieke macht. Masculiene macht.
Als geld geen issue meer is en eenmaal allerhande wetten met een handomdraai herschreven kunnen worden, dan blijft een ander machtsspel over, namelijk dat tussen de seksen. Laat een leger escortes aandraven, en op wie heeft Berlusconi een oogje? Op net dat meisje voor wie het allemaal niet hoeft. Op die pion die nog veroverd kan worden, niet op sloeries wier geilheid cash betaald kan worden. Mogelijks ligt daar ook de sleutel tot zijn huwelijk met Veronica: omdat zij hem blijft weerstaan en hij haar telkens met zijn charmes moet overtuigen en dus heroveren, blijft hun relatie duren. Tot zij er een punt achter zet, en hij zijn ware gezicht opzet: dat van een casanova die niemand graag kan zien. Behalve zichzelf.

Io non mi offendo mai. Niets raakt hem, want altijd heeft hij overwicht. Hoewel. Het raakt hem dat een voetballer niet zwicht voor wat hij kan bieden. Het raakt hem dat een meisje zijn gebitsreiniger onaangenaam vindt. Heel even brengt het hem uit balans. Tot een volgende verovering zich aandient. Vergeet dus Javier Marías en zijn theorietje over een minderwaardigheidscomplex: Berlusconi hoeft helemaal niets te compenseren, hij leeft in een hedonistisch heden zonder veel behoefte aan toekomst, laat staan moraal. Het is precies zoals hij, tijdens de telefonische verkoop van een fictieve villa, de mannelijke identiteit samenvat: zich niet bewust van later, enkel van hier en nu, van lust. Het is zichzelf die hij verwenst, maar wat maakt het uit? Het zijn maar woorden, middelen tot een bepaald doel. Macht...zei ik dat al?

Zijn nukken, zijn eloquentie, zijn egocentrisme, zijn malafide praktijken: Sorrentino stopt het allemaal in 'Loro’. Vraag is of de verhaallijn rond Sergio Morra nodig was of iets wezenlijks toevoegt. Het lijkt immers alsof de cineast gaandeweg vergeet met welk personage hij zijn film ooit begon. Niettemin laat de regisseur via het karakter zien in welke staat Berlusconi zijn land achterlaat, namelijk overgeleverd aan fraude en met criminele nietsnutten en maffiosi als hoog geplaatste mandatarissen in Berlusconi's gevolg. Zeg per slot van rekening nu eens zelf: zegt de hofhouding niet alles over de koning?

‘Loro’ toont, met de esthetische anarchie die Sorrentino kenmerkt, hoe rampzalig het land en haar democratie er tegenwoordig aan toe zijn. Hoe valt het doek over zoveel rampspoed? Is daar, zoals het slot suggereert, een goddelijke interventie voor nodig? Of is dat zogenaamde deus ex machina gewoon een Christelijk verzinsel dat nergens anders dan in goedgelovig Italië kon gedijen? Zal de vox populi, die in de finale muisstil wordt getoond, het land kunnen redden?

4*

Loro is een meer dan degelijke dynamische en visueel explosieve film geworden over Silvio Berlusconi. Geen zuivere biopic, daarvoor was het wat te eenzijdig, maar ik heb wel genoten van de leuke sfeer, muziek, satire en acteerprestaties. Vooral het eerste gedeelte was vrij aangenaam om te volgen. Later in de film wordt het wat saaier en boeide het me minder en minder.

Toni Servillo gaf een geweldige vertolking van de charismatische en arrogante Berlusconi weer. Een plezier om naar te kijken. Later in de film duiken de huwelijksproblemen op en dan is het spetterende er wat af, hoewel de confrontatie/het gesprek met zijn vrouw wel een uitstekende scène was. Berlusconi is sowieso een zeer fascinerend figuur. Hij is zowat de Donald Trump avant la lettre, eentje waarvan je denkt hoe die in godsnaam erin geslaagd is het hoogste ambt van het land te bezetten wetende dat hij je steeds blaasjes wijsmaakt.

Beetje karikaturaal en ook repetitief bij momenten, maar al bij al wel eens goed om een keer te zien, maar binnen zowel het genre van biopics als het genre van visueel (feestende) overweldigende films is er wel wat beters op de markt. Simpele voldoende dus.

Een bericht zonder sterren, omdat mijn gevoel bij de film zó subjectief is, dat hij zelfs te persoonlijk gekleurd is voor een recensie.

Vriendlief had zich bedacht dat we het filmhuis weer eens moesten bezoeken en koos voor deze film. Hij is niet opgegroeid in Europa en kende Berlusconi amper, ik ken Berlusconi wat beter en was (achteraf gezien zeer naïef) bang voor een film met een hoop politiek erin. (Niet mijn favoriete genre.) En nu vond ik Berlusconi al niet bijzonder sympathiek, dus dat hielp ook al niet mee.

Toch maar met lichte tegenzin naar de film gegaan en na een kwartier overwoog ik al om de zaal te verlaten. Uiteindelijk niet gedaan, omdat ik mijn vriend niet in een lastig parket wilde brengen, want die scheen zich te vermaken. Toch had ik dit achteraf gezien, eigenlijk beter wel kunnen doen.

Mijn probleem met de film? Meerdere mannen in deze film (niet alleen dhr. B. zelf) gaan genadeloos vreemd, ruilen de ene vrouw in voor de ander en proberen de vrouw waarvan ze wèl houden toch bij zich te houden, maar niet ten koste van hun seksueel losbandige levensstijl.
Resultaat: mijn vriend vond de mannen in deze film “interessante figuren” op een “ver van mijn bed show”-manier, mij deden ze exact denken aan een belangrijk figuur in mijn jeugd en er kwamen een hoop hele vervelende gevoelens mee naar boven. Dan valt de ogenschijnlijke karikatuur toch wel erg snel weg. Al met al heeft het me enorm veel innerlijke onrust gebracht, die nog wekenlang een nasleep heeft gehad.

Hierdoor heb ik totaal niet gelet op andere aspecten van de film en daarom ga ik ook geen sterrenwaardering geven. Ik wil de filmmakers niet afrekenen op de personages die zij in de film tonen.

Maar ik weet zeker: ik wil deze film nooit meer zien.

Goeie film over Silvio Berlusconi Een vlot gemonteerd eerste gedeelte, daarna wordt de film wat trager en meer dialoog gedreven (inhoudelijk wist het me niet overal te boeien). Het decadente wereldje waarin de film zich afspeelt wordt goed neergezet en Toni Servillo zet mijn zijn acteerwerk de juiste toon neer. Net als alle andere films van Paolo Sorrentino ziet deze er weer prachtig uit (stijlvol aangekleed en mooi camerawerk).

De luxe-jachten, de kronkelende lijven, de drugs, de botox, de follies... het is allemaal leegte. Sorrentino pakt weer groots uit met Loro, het verhaal van een volwassen man met de geestelijke rijpheid van een 12-jarige. Zo'n man moet je nooit de leiding over een land toevertrouwen, zoveel is wel duidelijk. Prachtig & Pijnlijk!

Tsja, wat zal ik er eens van zeggen.

Sorrentino maakt bijzonder mooie films. Zijn vorige, Youth, is wat mij betreft meteen een klassieker, een meesterwerk.

Deze is qua cinematografie direct herkenbaar, dezelfde stijl en even mooifilmerig. Maar de inhoud, hoe interessant misschien voor Italianen ook, blijft voor mij toch wat op afstand. Absurd natuurlijk dat de idioterie van een Berlusconi al nauwelijks opzien meer baart - weer de zoveelste megalomane idioot die door het domme klapvee tot hoofd van de regering verkozen wordt. Alsof het carnaval is - maar dan echt. De democratie heeft zijn langste tijd wel gehad, lijkt het.

Maar ik dwaal af. De wanstaltige en weerzinwekkende bedoening rond Berlusconi wordt fraai en prettig in beeld gebracht, en de acteurs en actrices doen dat voortreffelijk - weer eens de uit de films van Sorrentino wat al te bekende Servillo, maar die zet dan ook wel een prima Berlusconi neer. Maar toch, ergens komt het niet aan. Wellicht dat er allerlei details te zien zijn die alleen voor Italianen of Berlusconi-wetenschappers een betekenis krijgen. Ik noem maar even, het schaap, de vuilniswagen, het jezusbeeld. Als primaire symboliek kan ik er wel wat bij verzinnen, maar dat zou wat al te makkelijk zijn lijkt me.

Wellicht het makkelijkst om te bedenken dat ik niet bij de doelgroep hoor. Want, dat is ook wel duidelijk, Sorrentino heeft wat af te rekenen met Berlusconi, en dat is voor mij als Hollander dan toch een beetje iets van een ver van mijn bed show. Terwijl ik dit jaar toch ook al weer zo'n twee weken in Italie geweest ben.

Oh, wat een heerlijk decadent feestje dit!

Het hunkeren naar de persoon Silvio Berlusconi in het begin van de film vind ik geinig gedaan en wanneer de man dan ten tonele verschijnt, verliest de film voor mij zowaar wat aan vaart.

De mimiek en dergelijke van Il Presidente zijn prachtig gedaan door de heer Servillio en de veelal met citaten gelardeerde teksten zijn leuk om te horen.

Het duurt allemaal wel behoorlijk lang.

Film die niet laat zien hoe Berlusconi gekomen is tot waar hij nu is maar meer de persoon zelf laat zien. Erg knap neergezet door Servillo die het 15cm lengteverschil uitstekend doet laat vergeten.

Na de 'grote schoonheid' nu de 'grote leegte'.