Loro (2018)

Wat een enorm onsamenhangende all-over-the-place zomaarwatfilm!
Begon al met die openingsscène, die zet meteen de toon.
Nadat een schaapje plotseling sterft omdat de airco te koud staat (met de schuifdeur open, dus dat zou niet eens uit hoeven maken) gaat het eerste deel van deze biopic over Silvio Berlusconi over een Wolf Of Wall Street-type mannetje die met 28 mooie vrouwen feesten gaat geven in een villa naast die van Berlusconi om zo zijn aandacht te trekken, en die later niet eens noemenswaardig voor het verhaal blijkt te zijn.
Halverwege de film remt een vuilnisauto voor een rat op de weg, welke daarbij van de weg loskomt, kantelt en ontploft, waarna op het Wolf of Wall Street-feestje de fourth wall wordt gebroken en we uitgelegd krijgen wat MDMA is.
In het laatste deel van de film moet de decadente clown opeens toch gevoelig blijken te zijn, en doet hij een oud vrouwtje een kunstgebit cadeau en zegt hij iets liefs tegen zijn vrouw. Uiteindelijk wordt er met veel zorg nog een Christusbeeld uit de ruïne van een kerk getild.

Draak van een film die werkelijk nergens over gaat. Op papier gaat het over Berlusconi, maar daar is tijdens de film zelf niets van te merken. Ik vraag me af wat ik nu over de man te weten ben gekomen....

Feestjes, drugs, vrouwen, naaktheid, on repeat.. en dat 150 minuten lang. De eerste pakweg 45 minuten blijken uiteindelijk ook helemaal niets met het verhaal te maken te hebben en de laatste tien minuten zijn plots sober en passen totaal niet bij de rest van deze studentikoze film. Lange, moeizame zit. Een soort hele lange 'aftermovie' op YouTube van één of ander vaag festival; daar deed dit me aan denken. Pluspunt: het telefoongesprek waarin Berlusconi probeert aan te tonen dat hij het nog steeds heeft. Die dijk van een scene kan de film echter niet redden.

Ouwe viezerik.

Macht erotiseert en de meiden zitten daar vrijwillig. Althans, zo kwam het op mij over. In tijden van MeToo is dat op zich wel weer een gewaagd uitgangspunt. De meesten lijken er ten voordele van zichzelf ook iets uit te willen slepen. Een carrière in het een of ander. De film kijkt weg als één lange videoclip met al die kronkelende, schaarsgeklede en/of dansende lijven. Het is mooi gefilmd. De vertolking van Berlusconi vond ik bij tijd en wijle wat karikaturaal aangezet en 2,5 uur is wat lang voor een sfeerbeeld, maar ik heb me er toch wel mee vermaakt.

Een jonge vrouw laat op een boot zien wat ze kan door haar bikinibroekje uit te trekken, haar benen te spreiden en zich vervolgens door een ouwe man te laten nemen. Wat volgt is een MTV-achtige videoclip van meer dan een half uur waarin we meer van dit soort taferelen te zien krijgen: mooie meiden, altijd schaars, soms helemaal niet gekleed die zich tegoed doen aan drank en drugs. En waarom? Allemaal om zo in contact te komen met Silvio Berlusoni, die overigens NIET de ECHTE Silvio Berlusconi is, zo maakt de disclaimer aan het begin van de film duidelijk. Het eerste half uur is nihilistische tijdverspilling en wanneer 'hem hem' (volgens de ondertiteling) als vrouw verkleed verschijnt, moet je concluderen dat het waarschijnlijk niet veel beter wordt. De rest van de film bestaat inderdaad uit meer extravagante feestjes. Verder wordt er vooral veel gepraat, voornamelijk over Italiaanse politiek en de manier waarop Silvio zijn hachje redde (door in de politiek te gaan voorkwam hij gevangenisstraf) en hoe hij president kan worden. Weinig interessant, ondanks de perfecte imitatie door Toni Servillo. Er zijn twee memorabele momenten: een gesprek met Elio [Gigi Savoia] die Silvio probeert over te halen een miljoenendeal te sluiten en een telefoongesprek waarin Silvio een luxe appartement probeert te slijten aan een vrouw die niet voor één gat te vangen is. Veel stijl, nauwelijks inhoud, helaas en er is geen enkele rechtvaardiging voor de lange speelduur.

Zaterdag j.l. schreef ik dit over deze film:

Gezien sommige zeer "enthousiaste" berichten mij gisteravond mij maar eens aan deze film gewaagd. Tja, schaars geklede dames, drank en drugs; dat kregen we dus volop te zien. Als die dames dan ook nog eens mooi waren, voilá. Maar dat waren ze helemaal niet. Nog leger dan leeg, zo kwamen zij bij mij over. Misschien was dat ook wat regisseur Sorrentino ons ook wilde laten zien. Dat als je valt voor die Berlusconi of meer van dit soort omhoog gevallen "beroemdheden" je gewoon ook helemaal niets voorstelt. Daar mag hij dan best in geslaagd zijn maar voor mij was het op een gegeven moment allemaal zo saai en slaapverwekkend dat ik na 1½ uur ook letterlijk in slaap ben gevallen. Toen ik wakker werd was die Silvio nog aan het ouwehoeren. Ik ben toen maar die zaal uitgelopen. Of ik veel gemist heb weet ik niet. Misschien het laatste drie kwartier volgende week toch maar even afkijken, dan kan ik tenminste mijn stem uitbrengen. Ik stem nu eenmaal niet op een film die ik niet heb afgekeken.

Dat was niet al te positief dus maar ik heb toch maar even de moeite genomen op dat laatste uur te bekijken en daar heb ik geen spijt van. Ik was over dat laatste uur aanzienlijk enthousiaster dan over het weinig zeggende eerste 1½ uur. De schaars geklede dames hadden wat schoonheid betreft best wel iets maar oogden nog steeds leeg, met uitzondering dan van die bloedmooie Stella die de geil kijkende Silvio toch maar mooi op zijn nummer zette. Nee, inhoudsloos was deze dame bepaald niet. Maar ja, ik mag de avances van Silvio niet veroordelen, want als ik in zijn plaats stond zou ik ook direct vallen voor deze schoonheid. Maar genoeg tot zover over de dames.

Wat het laatste uur vooral beter maakte dan het eerste 1½ uur was dat het allemaal een stuk serieuzer werd. Het had duidelijk meer inhoud. We kregen tenminste wat van het karakter van Berlusconi zelf te zien. Vanaf het moment dat de aarde schudde onder l' Aquila werd het zelfs bloedserieus. Het leek wel of dat die aardbeving symbool stond voor Silvio zelf. Dat hij als het ware wakker werd geschut net zoals de mensen in l' Aquila die lagen te slapen toen de aardbeving plaats vond. Het einde vond ik trouwens best wel gaaf.

En nu wat mijn waardering over deze film betreft;

Ik had vóór ik het laatste uur ging bekijken verwacht dat deze film voor mij niet meer dan twee sterren zou scoren. Dat zijn er toch 3½ geworden. Dat ligt niet alleen omdat ik het laatste uur zeer goed vond maar vooral ook omdat ik nu ook in een slechts voor een kwart gevulde zaal zat met zeer rustig publiek en dat was vrijdagavond wel even anders. De mensen die achter mij zaten kregen het niet voor elkaar hun klep dicht te houden. Hierbij is voor mij nogmaals duidelijk aangetoond dat het gedrag van de bezoekers in de zaal op mij wel degelijk van invloed is op mijn filmbeleving.

Waardering: 3,5*

De film is een stuk beter dan de trailer doet vermoeden. De trailer lijkt een karikatuur van Berlusconi te beloven met louter bunga bunga-parties met blote meisjes en een seniele president als middelpunt. Maar ik vind dat de film Berlusconi toont als een intelligente, serieuze en zelfs poëtisch-intellectuele man (en een groot zanger!) die meer verslaafd is aan succes dan aan seks (en meer aan het leven dan aan geld). De film toont eigenlijk maar één feest bij hem thuis waarbij dan ook nog de boodschap is dat hij geen interesse heeft in al die meisjes maar eigenlijk zijn slechte relatie met z’n vrouw wil herstellen. En de gemiddelde Nederlandse film uit de jaren ’70 bevat (bijna) meer bloot dan deze film. De 70-jarige Berlusconi in deze film is eigenlijk eenzelfde soort melancholieke en levenswijze man, die niet kan accepteren dat de dood nadert, als de oude mannen uit z'n vorige films.

De film oogt bovenal als een soort Sorrentino-versie van The Wolf of Wall Street (2013) - MovieMeter.nl, inclusief de opkomst en de neergang van het imperium; het toont Berlusconi als een succesvolle verkoper, als de man die dromen weet te verkopen en mensen te verleiden waardoor in hem kapitaal, macht en seks op natuurlijke wijze samenkomen (want kapitalisme, democratie en seksuele aantrekkingskracht berusten allemaal op de kunst van het verkopen c.q. verleiden). Maar zelfs voor de man die bovenal van het leven houdt gaat z'n rol z'n ware ik overheersen, zodat de zeepbel ook een keer in elkaar moet klappen, welke implosie wordt gesymboliseerd door de aardbeving in L‘Aquila.

Het aantrekkelijke van de film is het quasi-intellectuele, gevatte gebabbel waarmee de hele film is gevuld in combinatie met de mooie beelden waardoor de film aldoor interessant blijft (en dat kenmerkend lijkt voor Sorrentino’s stijl), al had de film best een stukje korter gemogen. Een dikke 7.5.

Ik vond de film bij vlagen langdradig. Er zaten zeker wel sterke scenes in, maar het allemaal wat compacter gemogen.

De nieuwe Sorrentino is een visuele stijloefening pur sang, maar niet memorabel. In Loro zien we ondernemer en politicus Silvio Berlusconi (een sterke rol van Toni Servillo) als mediatycoon, als aandeelhouder van AC Milan en, natuurlijk, als politicus en premier van Italië. Een echte plot ontbreekt en daardoor kan de film overkomen als saai en inhoudsloos. Dat is Loro echter niet: de rol van Toni Servillo als de (door de botox) eeuwig lachende maar geslepen boef Berlusconi, die lijdt aan grootheidswaanzin en die bijna krampachtig probeert om een jeugdig imago hoog te houden (en de ouderdom te negeren) is zeer vermakelijk. Dat geldt ook voor de rol van Riccardio Scamarcio (als de gluiperige pooier Sergio Morra) die er alles aan doet om in he gevlei te komen bij Berlusconi. Het levert beide lachwekkende, meelijwekkende en ergerniswekkende scenes op. Sorrentino weet daarbij knap de valkuil te vermijden om van Berlusconi een karikatuur te maken; dat was waarschijnlijk mislukt omdat Berlusconi min of meer al een karikatuur van zichzelf is. De cinematografie en goed gekozen score maken veel goed en je zou hier zelfs kunnen zeggen dat die het gebrek aan plot ruimschoots compenseren. Door alle schitterende beelden (laat dat maar aan Sorrentino over) en het eindeloze vrouwelijke schoon heen is ook de eenzaamheid en (emotionele) leegte te ontwaren die langzaamaan het leven van Berlusconi binnensluipt (of die er misschien al lang was, maar die hij probeert te verhullen of compenseren met zijn extravagante en uitbundige levensstijl). Dat laatste geeft de film uiteindelijk toch ook enige diepgang, waarbij met name twee scenes (één tussen Berlusconi en een meisje van 20 jaar dat hij probeert te verleiden en één tussen Berlusconi en zijn vrouw, die hem genadeloos de waarheid zegt) in het geheugen blijven hangen. Heel veel andere memorabele scenes kent Loro niet, waardoor de film uiteindelijk ook niet heel bijzonder is (maar zeker wel het zien waard).

Loro is weer een prachtig werk van Sorrentino, waarin Toni Servillo schittert als Silvio, een ons bekende Italiaanse zakenman en politicus. De film is een genot voor oog en oor, want de kijker wordt visueel getrakteerd en de Italiaanse taal ligt toch altijd veel lekkerder in het gehoor dan bijvoorbeeld 2,5 uur Amerikaans-Engels geknauwel. De film komt wat vreemd op gang, want Silvio verschijnt pas na een hele poos in beeld. Op bepaalde momenten is de film gewoon komisch en valt er flink wat te lachen.

De film grijpt terug op thema's uit voorgaande films van Sorrentino, de politieke interesse van hem vonden we eerder terug in Il Divo (over Andreotti en de Italiaanse politiek in de jaren '80 en '90) en het thema van de existentiele leegte zagen we eerder prachtig uitgebeeld in La grande belezza. Sorrentino brengt deze zaken als een soort symbiose bij elkaar in Loro.

Voor mij werkte dit allemaal averechts om meerdere redenen. Ter vergelijking zal ik Sweet Smell of Success even gebruiken, die een zeer vergelijkbare opbouw aan het begin heeft, waarbij we eerst een man volgen die op goede voet wil komen bij een mediamagnaat (in Sweet Smell of Success is dat de fictieve J.J. Hunsecker). Hier gaan we:

1. Berlusconi is een te bekend persoon om er nog spanning op deze manier over op te bouwen. Hij is geen mysterie meer, we hebben er al een beeld bij (en dat zal bij Italianen nog eens tien keer zo erg zijn vermoed ik). In Sweet Smell of Success werkt het allemaal heel goed omdat we nog geen flauw idee hebben wie Hunsecker is, maar we worden wel gevoed met een stroom aan informatie die spanning oproept. De uiteindelijke onthulling van Hunsecker is ook veel spannender en scherper dan die van Berlusconi, hoewel Loro misschien wat meer inspeelt op de clowneske kant van Berlusconi.

2. Het duurt te lang. Een uur is echt heel veel om een simpel punt te maken (zeker rond een persoon die we al kennen). Het helpt ook niet dat dit eerste uur erg repetitief is en geen pay-off heeft. Die Sergio speelt na de introductie van Berlusconi nauwelijks nog een rol, wat op zich ook weer een punt is, maar de film niet bepaald pakkender maakt. Als de film ingekort had moeten worden zou je waarschijnlijk het hele eerste uur en de latere scènes met Sergio's feest eruit kunnen knippen en inhoudelijk zo goed als dezelfde film over houden, aangezien de duidende scènes rond Berlusconi elders liggen. Alleen Berlusconi's scène met Stella voelt essentieel aan, maar die had net zo goed zijn plaats gevonden zonder het hele Sergio-personage. In Sweet Smell of Success blijft het Sergio-personage, Sidney Falco, een hoofdfiguur.

3. Het maakt de film nog meer repetitief. Feestje, feestje, feestje, feestje. Goeie genade, het lijkt niet te eindigen. En na de introductie van Berlusconi is het nog meer feestje, feestje, feestje, feestje. Veel van het kruit is al verschoten voordat de hoofdpersoon zijn intrede doet. Aanvankelijk hielp de stijl van Sorrentino me met mijn aandacht, maar ik was al lang oververzadigd tegen de tijd dat we op de helft waren. Wat ook niet helpt is dat Sorrentino natuurlijk al talloze feestjes gefilmd heeft in La Grande Bellezza, waar ik het eveneens te lang vond doorgaan. Misschien hou ik gewoon niet zo veel van feestjes als Sorrentino en Berlusconi. Ik hoop wel dat hij het hierbij laat voor de rest van zijn carrière.

Over het algemeen vond ik het ook gewoon een te lange film en dat is een argument dat ik niet graag gebruik. Ik kreeg geen voeling van een dramatisch verloop of focus. Het ging nog een half uur door nadat ik het gevoel had dat het logische eindpunt bereikt was en uiteindelijk moest ik me overgeven aan het idee dat de film pas zijn einde zou bereiken als Sorrentino het zelf zat leek te zijn. Het verbaast me gewoon hoe vaak dingen hier herhaald worden. Niet alleen die feestjes, maar ook dingen als Berlusconi die zingt of zelfs zijn gesprek met Stella herhaalt, niet eens al te lang nadat die heeft plaatsgevonden. Berlusconi geeft zelf al aan dat hij het vermakelijk vind dat intellectuelen hem zo proberen te analyseren, terwijl hij zichzelf simpel te verklaren vindt. Op die conclusie kwam ik ook al snel, helaas.

Het is niet zo dat Loro niet enkele zeer sterke scènes heeft en visueel vernuftig gemaakt is. Vanuit dat opzicht zou ik deze veel hoger willen geven. Echter, uiteindelijk vond ik het een intens vermoeiende zit, alsof Sorrentino ons als buitenlandse buitenstaander wilde laten ervaren hoe uitputtend het was om iemand als Berlusconi zo lang in het publieke leven te hebben. Ik voel voor Italië.
2*

In eerste instantie sprak deze film mij niet aan, maar toen zag ik de trailer en die vond ik in ieder geval niet saai. Gisteren heb ik de film gezien. Ik vind 'm vrij langdradig. Ik kwam er niet echt in en ik heb niets bijzonders met Silvio Berlusconi. Het verhaal vond ik niet heel boeiend en ik vond het soms vrij ordinair, maar goed, dat past denk ik in het plaatje van deze film. Ik heb daar niks mee. Er zitten wel mooie beelden in en ik vind het sfeervol in elkaar zitten. De humor is niet mijn ding. Ik vind het nogal flauw. Het acteerwerk vind ik goed en ik vind o.a. Katarzyna Smutniak een erg aantrekkelijke vrouw. Al met al een redelijke film. Nog net een voldoende. 3*

Viva Italia.
Italië leeft. Italië zal leven.
Welk megalomaan narcist er ook de plak zwaait, de natie zal altijd de natie blijven. Bij de gratie van de mensen. Is dat wat het slot van de film ons vertelt?

Een Christus wordt meticuleus uit een bouwval gered, door brandweerlieden die het gewone volk representeren. Is dit nu het Italië dat de tol betaalt voor Berlusconi’s excessen, zijn willekeur, zijn grillen, zijn humeur, zijn rugpijn? Ja, dit is het Italië dat hetzelfde lot ondergaat als het blèrende schaap waarmee de film opent, want van zodra het Silvio’s bastion ook maar dreigt te bezoedelen, gaat het eraan. Berlusconi hoedt helemaal geen schapen, en toch hoort hij dat in de hoedanigheid van president te doen. Geen haan die er echter naar kraait, toch? Juist, een verdwaald schaap genaamd Paolo Sorrentino kon het niet laten erom te mekkeren. Goddank!

Tutto non è abbastanza.
Wat als alles hebben niet voldoende is?
Wat rest er dan nog?
Macht, natuurlijk. Financiële macht. Politieke macht. Masculiene macht.
Als geld geen issue meer is en eenmaal allerhande wetten met een handomdraai herschreven kunnen worden, dan blijft een ander machtsspel over, namelijk dat tussen de seksen. Laat een leger escortes aandraven, en op wie heeft Berlusconi een oogje? Op net dat meisje voor wie het allemaal niet hoeft. Op die pion die nog veroverd kan worden, niet op sloeries wier geilheid cash betaald kan worden. Mogelijks ligt daar ook de sleutel tot zijn huwelijk met Veronica: omdat zij hem blijft weerstaan en hij haar telkens met zijn charmes moet overtuigen en dus heroveren, blijft hun relatie duren. Tot zij er een punt achter zet, en hij zijn ware gezicht opzet: dat van een casanova die niemand graag kan zien. Behalve zichzelf.

Io non mi offendo mai. Niets raakt hem, want altijd heeft hij overwicht. Hoewel. Het raakt hem dat een voetballer niet zwicht voor wat hij kan bieden. Het raakt hem dat een meisje zijn gebitsreiniger onaangenaam vindt. Heel even brengt het hem uit balans. Tot een volgende verovering zich aandient. Vergeet dus Javier Marías en zijn theorietje over een minderwaardigheidscomplex: Berlusconi hoeft helemaal niets te compenseren, hij leeft in een hedonistisch heden zonder veel behoefte aan toekomst, laat staan moraal. Het is precies zoals hij, tijdens de telefonische verkoop van een fictieve villa, de mannelijke identiteit samenvat: zich niet bewust van later, enkel van hier en nu, van lust. Het is zichzelf die hij verwenst, maar wat maakt het uit? Het zijn maar woorden, middelen tot een bepaald doel. Macht...zei ik dat al?

Zijn nukken, zijn eloquentie, zijn egocentrisme, zijn malafide praktijken: Sorrentino stopt het allemaal in 'Loro’. Vraag is of de verhaallijn rond Sergio Morra nodig was of iets wezenlijks toevoegt. Het lijkt immers alsof de cineast gaandeweg vergeet met welk personage hij zijn film ooit begon. Niettemin laat de regisseur via het karakter zien in welke staat Berlusconi zijn land achterlaat, namelijk overgeleverd aan fraude en met criminele nietsnutten en maffiosi als hoog geplaatste mandatarissen in Berlusconi's gevolg. Zeg per slot van rekening nu eens zelf: zegt de hofhouding niet alles over de koning?

‘Loro’ toont, met de esthetische anarchie die Sorrentino kenmerkt, hoe rampzalig het land en haar democratie er tegenwoordig aan toe zijn. Hoe valt het doek over zoveel rampspoed? Is daar, zoals het slot suggereert, een goddelijke interventie voor nodig? Of is dat zogenaamde deus ex machina gewoon een Christelijk verzinsel dat nergens anders dan in goedgelovig Italië kon gedijen? Zal de vox populi, die in de finale muisstil wordt getoond, het land kunnen redden?

4*

Loro is een meer dan degelijke dynamische en visueel explosieve film geworden over Silvio Berlusconi. Geen zuivere biopic, daarvoor was het wat te eenzijdig, maar ik heb wel genoten van de leuke sfeer, muziek, satire en acteerprestaties. Vooral het eerste gedeelte was vrij aangenaam om te volgen. Later in de film wordt het wat saaier en boeide het me minder en minder.

Toni Servillo gaf een geweldige vertolking van de charismatische en arrogante Berlusconi weer. Een plezier om naar te kijken. Later in de film duiken de huwelijksproblemen op en dan is het spetterende er wat af, hoewel de confrontatie/het gesprek met zijn vrouw wel een uitstekende scène was. Berlusconi is sowieso een zeer fascinerend figuur. Hij is zowat de Donald Trump avant la lettre, eentje waarvan je denkt hoe die in godsnaam erin geslaagd is het hoogste ambt van het land te bezetten wetende dat hij je steeds blaasjes wijsmaakt.

Beetje karikaturaal en ook repetitief bij momenten, maar al bij al wel eens goed om een keer te zien, maar binnen zowel het genre van biopics als het genre van visueel (feestende) overweldigende films is er wel wat beters op de markt. Simpele voldoende dus.

Een bericht zonder sterren, omdat mijn gevoel bij de film zó subjectief is, dat hij zelfs te persoonlijk gekleurd is voor een recensie.

Vriendlief had zich bedacht dat we het filmhuis weer eens moesten bezoeken en koos voor deze film. Hij is niet opgegroeid in Europa en kende Berlusconi amper, ik ken Berlusconi wat beter en was (achteraf gezien zeer naïef) bang voor een film met een hoop politiek erin. (Niet mijn favoriete genre.) En nu vond ik Berlusconi al niet bijzonder sympathiek, dus dat hielp ook al niet mee.

Toch maar met lichte tegenzin naar de film gegaan en na een kwartier overwoog ik al om de zaal te verlaten. Uiteindelijk niet gedaan, omdat ik mijn vriend niet in een lastig parket wilde brengen, want die scheen zich te vermaken. Toch had ik dit achteraf gezien, eigenlijk beter wel kunnen doen.

Mijn probleem met de film? Meerdere mannen in deze film (niet alleen dhr. B. zelf) gaan genadeloos vreemd, ruilen de ene vrouw in voor de ander en proberen de vrouw waarvan ze wèl houden toch bij zich te houden, maar niet ten koste van hun seksueel losbandige levensstijl.
Resultaat: mijn vriend vond de mannen in deze film “interessante figuren” op een “ver van mijn bed show”-manier, mij deden ze exact denken aan een belangrijk figuur in mijn jeugd en er kwamen een hoop hele vervelende gevoelens mee naar boven. Dan valt de ogenschijnlijke karikatuur toch wel erg snel weg. Al met al heeft het me enorm veel innerlijke onrust gebracht, die nog wekenlang een nasleep heeft gehad.

Hierdoor heb ik totaal niet gelet op andere aspecten van de film en daarom ga ik ook geen sterrenwaardering geven. Ik wil de filmmakers niet afrekenen op de personages die zij in de film tonen.

Maar ik weet zeker: ik wil deze film nooit meer zien.

Goeie film over Silvio Berlusconi Een vlot gemonteerd eerste gedeelte, daarna wordt de film wat trager en meer dialoog gedreven (inhoudelijk wist het me niet overal te boeien). Het decadente wereldje waarin de film zich afspeelt wordt goed neergezet en Toni Servillo zet mijn zijn acteerwerk de juiste toon neer. Net als alle andere films van Paolo Sorrentino ziet deze er weer prachtig uit (stijlvol aangekleed en mooi camerawerk).

De luxe-jachten, de kronkelende lijven, de drugs, de botox, de follies... het is allemaal leegte. Sorrentino pakt weer groots uit met Loro, het verhaal van een volwassen man met de geestelijke rijpheid van een 12-jarige. Zo'n man moet je nooit de leiding over een land toevertrouwen, zoveel is wel duidelijk. Prachtig & Pijnlijk!

Tsja, wat zal ik er eens van zeggen.

Sorrentino maakt bijzonder mooie films. Zijn vorige, Youth, is wat mij betreft meteen een klassieker, een meesterwerk.

Deze is qua cinematografie direct herkenbaar, dezelfde stijl en even mooifilmerig. Maar de inhoud, hoe interessant misschien voor Italianen ook, blijft voor mij toch wat op afstand. Absurd natuurlijk dat de idioterie van een Berlusconi al nauwelijks opzien meer baart - weer de zoveelste megalomane idioot die door het domme klapvee tot hoofd van de regering verkozen wordt. Alsof het carnaval is - maar dan echt. De democratie heeft zijn langste tijd wel gehad, lijkt het.

Maar ik dwaal af. De wanstaltige en weerzinwekkende bedoening rond Berlusconi wordt fraai en prettig in beeld gebracht, en de acteurs en actrices doen dat voortreffelijk - weer eens de uit de films van Sorrentino wat al te bekende Servillo, maar die zet dan ook wel een prima Berlusconi neer. Maar toch, ergens komt het niet aan. Wellicht dat er allerlei details te zien zijn die alleen voor Italianen of Berlusconi-wetenschappers een betekenis krijgen. Ik noem maar even, het schaap, de vuilniswagen, het jezusbeeld. Als primaire symboliek kan ik er wel wat bij verzinnen, maar dat zou wat al te makkelijk zijn lijkt me.

Wellicht het makkelijkst om te bedenken dat ik niet bij de doelgroep hoor. Want, dat is ook wel duidelijk, Sorrentino heeft wat af te rekenen met Berlusconi, en dat is voor mij als Hollander dan toch een beetje iets van een ver van mijn bed show. Terwijl ik dit jaar toch ook al weer zo'n twee weken in Italie geweest ben.

Het hunkeren naar de persoon Silvio Berlusconi in het begin van de film vind ik geinig gedaan en wanneer de man dan ten tonele verschijnt, verliest de film voor mij zowaar wat aan vaart.

De mimiek en dergelijke van Il Presidente zijn prachtig gedaan door de heer Servillio en de veelal met citaten gelardeerde teksten zijn leuk om te horen.

Het duurt allemaal wel behoorlijk lang.

Haha, wat moet je hier nu van zeggen.

Heb wel geregeld moeten glimlachen om die gladde aal Silvio van wie elke vorm van kritiek lijkt af te glijden.

Maar waarom nu deze sfeerschets van 2,5 uur? LIjkt me echt een gevalletje final cut van de regisseur want studiotechnisch is het volstrekt nutteloos.

Springt van oeverloos gedraal naar lekker villeine visie op politiek in Italie.

Bizar en lastig filmpje.

Het was genieten van de megalomane huizen en boten, idiote feesten en een acteur die het erg goed deed als de clown Berlusconi. Nu nog een keer zo'n dergelijke film over zijn idiote evenknie genaamd "Trump".

Een frustrerende Sorrentino. Bij vlagen magistraal zoals de fraai gestileerde zwembadscène met tientallen halfnaakte vrouwen in afwachting op hun kapitalistische messias. Of de scènes waarin Toni Servillo een perfecte Silvio Berlusconi neerzet, als een omhooggevallen beroepsoplichter die van alles en iedereen vervreemd is geraakt in zijn vruchteloze strijd tegen de vergankelijkheid. Op een oppervlakkige manier is deze Berlusconi aimabel en stoer, maar tegelijkertijd klinkt er in Servillo's spel een triestige oude man door. Wiens leven van decadentie en seksuele gratificatie hem tot een eenzaam en fragiel mens hebben gemaakt. Naarstig zoekend naar datgene wat altijd buiten zijn bereik zal liggen, want ook hij is ondergeschikt aan het onverbiddelijke verstrijken van de tijd. De ironie wil dat zij die op zoek zijn naar manieren om dichterbij hun object van verlangen te komen, niet zien wat de prijs is die hun messias er zelf voor moet betalen. Namelijk dat de warmte en de verdieping van menselijke relaties aan hem voorbijgaan.

Maar is 'Loro' (2018) een goede film? Zoals altijd weet Sorrentino de machinaties van de macht te verbeelden met z'n absurdistische metaforen en een fantastische gebruik van locaties. Groots, decadent en met een triestige ondertoon. Desalniettemin moet een regisseur een verdomd goede reden hebben om een film 151 minuten te laten duren en bij deze zwanenzang van Sorrentino bekroop me iets te vaak een zekere irritatie om gemaakte scriptkeuzes. Hoeveel blote vrouwenborsten zijn er eigenlijk nodig om Berlusconi's pornoficatie van de media mee te onderstrepen? En waarom heeft de eerste helft van de film eigenlijk zo weinig raakvlak met de tweede helft? Het betekent thematisch een heleboel dat het personage van Sergio Morra (Riccardo Scamarcio) probeert om gewillige vrouwen te verzamelen voor die ingang bij de grote messias. Vervolgens wordt Morra's sociale klim bijna volledig van tafel geveegd en gaat het alleen nog over Berlusconi zelf. Het probleem met 'Loro' (2018) is dat het symboliek een doel op zich laat zijn en daarmee weggaat van een logische plot- of karakteropbouw. En dat terwijl 't nu ook weer niet zulke diepgaande inzichten biedt om deze fragmentarische keuzes te rechtvaardigen.

Leven, overleven, gezien worden, erbij willen horen. Decadentie, vluchtigheid en slimheid. De controverses in deze film volgen elkaar in een rap tempo op, waarbij Silvio, goede rol van Servillio, als een naar autocratie neigende solist zijn stappen zet en een ieder in zijn omgeving één stap voor is. Sociologie meets psychologie en filosofie waarbij het vrouwlijk schoon als ware hij nog in het Romeinse rijk aan zijn voeten lag. De finale met een link naar, gezien de toch al van katholicisme doordrenkte samenleving, de verlosser die van het kruis komt. De architectonische plaatjes van villa's en huizen zijn magnifiek. De dames zorgvuldig geselecteerd voor deze film worden in a.h.w. fotoshoots gefilmd. Tegen al deze jonge vrouwelijke schoonheid zijn de takes met Stella die afscheid neemt en die met Veronica, goed acteerwerk van Ricci, die zich uitkleedt wellicht de beste voorbeelden van de vergankelijkheid van de jeugdigheid. Neemt niet weg dat daar iets anders wellicht veel mooiers voor terug komt. Alleen dat had Silvio nou net niet door...Echt Italiaanse film klasse. Opmerkelijkste shot: De vrouw van Sergio op de hoek van het zwembad met op de achtergrond een roze opblaasbeest.