In the Tall Grass (2019)

Goed genoeg voor een avondje filmkijken, maar te slecht voor een opkomende King klassieker in spee. Jammer dat de juiste balans tussen de emotionele onderlaag van het verhaal en de karakters, en de oorsprong en bedoeling van het hoge gras niet is gevonden. Het zou de film veel beter hebben gemaakt als er iets meer werd verteld over de oorsprong van het gras en waar het specifiek voor dient. Daar wordt namelijk wel naar verwezen. Toch een lekkere wegkijker. Beter dan 1922 en Geralds game.

Om mijn eerdere bericht te versterken. Hierbij mijn volledige review.

Officiële cijfer [volgens mijn eigen model]: 6,3/10

Nadat Netflix eerder in 2017 al twee nouvelle verfilmingen van Stephen King regisseerde, kwam de streamingdienst op 4 oktober 2019 met de derde nouvelle verfilming. Ditmaal kreeg de korte nouvelle, genaamd In The Tall Grass, de kans om in de spotlights te staan.

Door een film als dit op Netflix te releasen geeft het de film een kans met een werkelijk groter publiek in aanraking te komen dan door het in de bioscopen te laten draaien. De trailer, die eerder al door Netflix op YouTube werd vrijgegeven, kan met een korrel zout vergeleken worden met eerdere verfilmingen. Het gaf niet veel vrij van het plot en het hield alles een beetje mysterieus, wat we van King films gewend zijn. Ook over de poster kan op dezelfde manier worden gedacht. Dit is dan ook de gedachtegang waarmee je de film ingaat, gewoon een nieuwe Stephen King bioscoopfilm.

Maar eenmaal beginnend aan de film, krijg je toch het kleine kietelende gevoel van een goedkopere productie. Je start met twee hoofdpersonen die richting San Diego rijden [waarvoor is onbekend]. Je start dus met niets en naarmate je dieper in het verhaal raakt, kom je eigenlijk niet echt verder. Een roep van een jongetje uit het hoge gras drijft de hoofdpersonages uit de auto het hoge gras in, waar alle mysterie plaatsvindt. Daarna wordt het zowel irriterend als intrigerend. De acteurs wisten hun rol overtuigend genoeg te spelen om het indruk te laten maken. Het gevoel is goed genoeg voor de King standaard en de film weet je ook zeker wel met zich mee te slepen [of je dat nu wilt of niet]. Eenmaal begonnen zal je het niet afzetten. De opmaak is ditmaal dan wel wat makkelijker dan anders [enkel een massief grasveld], maar het laat zich zeker niet uit de weg slaan. De opmaak kan daardoor ook erg goed vergeleken worden met een professionele King film. Het gebruik van muziek en camerawerk is vrij basic, de film weet een mooie dramatische Main-Theme neer te zetten en de gemaakte shots weten je mee te slepen. De visuele en speciale effecten doen hun plichtsmatige werk en geven de gebeurtenissen net dat realistische gevoel dat nodig is om de spanning erin te houden. Het dialoog en de karakterontwikkeling zijn de voornaamste punten waar de aandacht aan voorbij gaat. Je kent de karakters slechts bij hun namen en bij drie ervan krijg je ietsjes meer achtergrondverhaal te horen [de reden voor de reis naar San Diego]. Je leert de karakters niet kennen en je voelt er ook geen daadwerkelijke band mee. De dialoog is leeg en bestaat voornamelijk uit wanhopige kreten, gillen en mogelijke manieren om uit het gras te ontsnappen. De karakters proberen in de film ook niet echt elkaar te leren kennen, wat tergend is.

Het verhaal is de reden om de film door te zitten, om enige kredietwaardige lof aan deze film toe te reiken. Een erg complexe emotionele onderliggende laag was in deze film te bespeuren. En het mysterie van het hoge gras krijgt uitleg, maar niet genoeg. De regisseur weet in deze film niet de juiste balans te vinden tussen verborgen emotionele ondertoon en het mysterie van waar het gras voor dient en wat het inhoudt, want tussen de twee zit daadwerkelijk een indrukwekkend verband waar in de film maar weinig over gesproken wordt. Aan mysterie is er dan ook geen gebrek, eerder veel teveel. Je raakt zo naar binnen getrokken, maar niet genoeg om het uit jezelf te kunnen begrijpen. In dit verhaal zou een dergelijke plottwist of scène met uitleg erg goed op zijn plaats vallen. Maar helaas pindakaas, er is geen hulp aangebracht om dit boven water te brengen. Enkel degenen die bereid zijn diep te duiken kunnen enige aanwijzingen vinden, maar dat is zo lastig dat het onnavolgbaar wordt. Als die balans gevonden was zou het de film zo veel meer intrigerend maken.

Toch hoeft deze film niet als volledig fiasco gezien te worden. Het ligt slechts aan zijn ingewikkelde verhaalstructuur waardoor deze film zijn kritieken krijgt, wat begrijpelijk is. Al met al een film die geslaagd genoeg is voor een avondje film, maar helaas te slecht voor een opkomende King klassieker.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gezien op: 14/10/2019

Recensie geschreven op: 14/10/2019

Vreselijke film. Met veel moeite afgekeken. Gras, gras en nog eens gras. Hollen, hollen en nog eens hollen. Veel modder en dan ook nog eens veel vallen in de modder. Veel regen, zowel in de film en bij mij thuis. Veel geschreeuw en een kid dat blijft schreeuwen: Help me out of here. En waar gaat het allemaal over. Ik zou het niet weten. Ik zag op een gegeven moment door de bomen het bos niet meer of te wel - dat is beter gezegd - ik zag door het gras het gras niet meer. Neen, gauw vergeten deze film.

1,0*

De atmosfeer is wel het sterkste punt van deze film. Duister en claustrofobisch is het doolhof van hoog gras dat de setting van de film vormt. Een magnifieke setting. De angst van de personages om te verdwalen en elkaar uit het oog te verliezen, komt er goed in naar voren. Een prima setting in een prima scenario dat de beperkingen en tegenslagen die de personages door het kwade gras ondervinden, heel fraai vertaalt naar een aangename horrorfilm.

Een film naar een novelle van Stephen King en zoon Joe Hill. De horror die het gras teweeg brengt is op schrift goed en sfeervol te vatten. Op beeld is dat minder eenvoudig. Het lukt regisseur Vincenzo Natali goed. Door de kijker langzaam en stapsgewijs mee te voeren in het hoge gras, krijgt die een aardige indruk van de vervreemding en de terreur die de groene wereld de personages oplegt.

Vanaf de eerste stap in het gras is er dreiging. Stap voor stap ontpopt zich de wereld van het hoge gras als een overheersende aanwezigheid. Het gebeurt beetje bij beetje. Als kijker word je meegesleurd in de waanzin en de wanhoop die zich heel geleidelijk meester maakt van de personages, die zich gaandeweg bewust worden van hun onmacht. Spannend.

De camera speelt een belangrijke rol. De camera maakt met regelmaat trage gangen door het gras om het claustrofobische gevoel nog eens flink aan te wakkeren. De camera zit dicht op de personages en vangt heel doeltreffend hun emotioneel instabiele staat, hun woede en hun radeloosheid.

Er zijn wat jump scares. Er is wat gore. Er is esthetiek. Op een bepaald moment legt de camera een waterdruppel vast die zich aan een grashalm heeft gehecht. In de druppel zien we in spiegelbeeld de verschrikkelijke hel waaruit de personages een uitweg trachten te vinden. Als een tweede druppel op de eerste druppel botst en één wordt met de eerste, valt de nieuw gevormde druppel van de grashalm naar beneden en spat uit elkaar. Het fascinerende beeld dat in eerste instantie rust en schoonheid uitstraalt, verandert door de uiteenspattende druppel ineens in een beeld van intense gruwel en shock. Echt prachtig.

In de film wordt flink gebruik gemaakt van time-lapse fotografie en slow motion alsook van extreme closeups en beelden vanuit vogelperspectief. De afwisseling werkt verontrustend en benauwend. De vereenzelviging met de lijdende personages (die als karakter overigens weinig interessant zijn) is in dit horrordecor niet moeilijk.

En zo zorgt een stuk land met daarop meterslange stengels van groen gras waarin onwetende en radeloze personages rondlopen voor een fijne sinistere film.

Eigenlijk weet ik na de aftiteling nu niet goed wat ik heb gezien. Het mysterieuze verhaal blijft door tal van wendingen via verleden - heden overlappingen aan het einde van de rit zitten met nog heel wat vraagtekens. Nochtans is de setting en de sfeer uitstekend. Het gevoel van het kwade heerst in het hoge gras dat op een mooie manier wordt gefilmd. Het claustrofobische gevoel is zeker aanwezig door de manier van filmen. Het camerawerk is hier wel een pluspunt. Een fantastisch beeld is bijvoorbeeld de scène met de waterdruppels. Maar ook vogelperspectiefbeelden, slow motion en mooie close-ups zorgen voor knappe beelden. En toch weet de film mij niet te overtuigen. Niet alleen door het vage verhaal, maar ook de personages zijn zwak uitgewerkt. Met geen enkel personage weet je mee te gaan in het verhaal en echt spannend wordt het niet. Conclusie : ondanks het goede camerawerk en de sfeervolle setting is dit een matige film. 5/10

Sceptisch door de nogal negatieve reviews, toch deze film een kans gegeven. Maar wat een draak van een film. Zoals iemand al zegt; een hoop gras, modder en geschreeuw. Het is allemaal niets nieuws en dat is op zich niet erg, maar deze film had het voor mij niet.

Na de Science Fiction loopbaan lijkt Natali zich op de horror gericht te hebben.

En dit was zeker geen verkeerde Netflix-productie. Een verfilming van een kort luisterverhaal van vader en zoon King leek me nou niet zo overtuigend. Als het nou gewoon een boek van papier was en op zijn minst 400 pagina's zou hebben... Maar de samenloop is eigenlijk ook wel uit te werken op 50 blz. In the tall grass is een vlotte film, maar wel heel overtuigend.

Nou, broer en zwangere zus rijden naar San Diego om een adoptie af te staan voor het ongeboren kind. De vader is er vandoor gegaan en de moeder is nog te jong om een kind op te voeden. Ze stranden in een rurale omgeving bij hoog gras en horen een noodkreet van een jochie. Ja, dan gaat je geweten spreken en besluit je toch maar even een kijkje te nemen... En dat hadden ze toch maar beter niet kunnen doen.

Vanaf dat moment ontpopt de film zich tot een claustrofobisch spektakel waarin dit keer het hoge gras centraal staat. Het oude afgezaagde gezegde: eenmaal je het betreed, kom je er niet meer uit. En de film gaat steeds verder. De tijd die steeds opnieuw gaat, bovennatuurlijke krachten, een psychopatische vader en dan ook nog een magische steen. Ook die bowlingcentrum was mooi gevonden. Travis stal de rol van iedereen.

En ja, het einde. Wie had dat nou gedacht?

Conclusie, dit is een zeer vermakelijk en goed te verteren filmpje. En ja, hoog gras... Je moet Stephen King heten om er maar op te komen en om er iets mee uit te kunnen werken.

4,0*

Voor mij en mijn vrouw een van de slechtste films die we ooit hebben gekeken..

Een personage laat terloops de zinsnede 'garden of forking paths' vallen op een gegeven moment. Weer een film dus die met Borges aan de haal gaat en onder meer het principe van meerdere werelden verkent. De gras-kosmos met de rots in zijn centrum is daarbij een soort Wonderland waar je binnentuimelt en dan lastig wegkomt. Lang geleden dat personages en hun ontwikkeling binnen het narratief me zo weinig deerden echter. Keek voor de symboliek (Cube was op dat vlak al interessant) maar zelfs dan was het nog een lange zit.

Tamelijk belachelijk uitgangspunt weer van King. Je moet wel echt met iets goeds komen wil zoiets niet gaan vervelen. Probleem is ook dat het bronmateriaal bij lange na niet genoeg is voor ook maar een film van anderhalf uur. Gevolg is een bijzonder langdradige film. Op Wilson na zijn de acteurs ook niet goed genoeg om je aandacht vast te houden, en voor King zijn doen zijn de personages ook weinig interessant. En als hun lot me al wat kon schelen was dat wel weg nadat een van hen voor de zoveelste keer stierf.

Wel frustrerend dat de film zo langdradig is, want je ziet wel degelijk glimpjes van een goed verhaal met een voor King zo typische aangename sfeer. Vond de horrormomenten overigens wel heel erg matig. Regelmatig wel echt verknipt allemaal, met name die scène waarin de baby wordt opgegeten, maar goedkoop shockeren lijkt het voornaamste doel. 1.5*.

Gras, overal gras. En ik maar denken dat de Amerikaanse cinema nooit een grotere grasfetisjist zou voortbrengen dan Terrence Malick. 'In the Tall Grass' (2019) heeft namelijk het ietwat maffe uitgangspunt dat de personages verdwalen in een graslabyrint waar tijd en plaats een onvoorspelbaar patroon volgen. Echt eng wordt het niet, maar de film heeft een surreële kwaliteit als het grasveld steeds meer een eigen persoonlijkheid krijgt. Via overzichtsshots en CGI-beelden van groeiprocessen, dauwdruppels en onnatuurlijke bewegingen. Een soort 'Children of the Corn' (1984) met het gras zelf als de manifestatie van een Goddelijke aanwezigheid. Het tart en verleidt, zaait onderlinge twisten, probeert discipelen te werven en houdt onderdanen steeds de wortel voor dat verlossing nabij is. Al zou ik het met de beste wil van de wereld geen goede film noemen, omdat de (anti-) religieuze symboliek niet betekenisvol of diepzinnig wordt. Op de algehele vreemdheid van grasmannen en baarmoedergras zit ook helemaal niemand te wachten. Ook komen de spanningen en conflicten tussen personages uit de lucht vallen, terwijl niemand een noemenswaardige ontwikkeling doormaakt. En weet je: gras is écht niet eng, hoe hard ze het ook proberen.

Het was leuk geweest als de regie hier onder Paul Greengrass was geweest

Hahahahaha.

waarom zouden wij gras eng moeten vinden?!

Een vreselijk film, ook op een gegeven moment wordt het heel irritant.

Het verhaal houd je continu in je greep zonder dat er veel duidelijk word. Het vele geschreeuw in deze film maakt het behoorlijk irriterend. Daarom maar 1,5 ster. Jammer Netflix!

Begin begon aardig. Tot het donker begon te worden en iedereen ging rennen en roepen. Man man man wat langdradig.

Ha ha, interessant om te lezen een mening van een biologiedocent over deze film.

Inderdaad, dacht ik toen ook, gewoon het gras maaien. Maarja dat had waarschijnlijk een minder boeiende film opgeleverd vermoed ik..

Ongelofelijk saai. Er wordt ook totaal niks uitgelegd, waardoor het uiteindelijk aanvoelt alsof heel de film voor niets is geweest. Mysterie is goed en niet alles hoeft er altijd dik bovenop te liggen, maar dit is gewoon een hoop vaagheid verpakt tussen mooie beelden van wapperend gras.

Saai. Begint pakkend maar ergens halverwege de speeltijd is de spanningsboog op. Wat dan volgt zijn moeilijke gesprekken waarbij je vooral hoopt dat er snel iemand sneuvelt. Het eindigt met allerlei moeilijk aan elkaar te breien toestanden, maar tegen die tijd is alle spanning al lang uit de film, dus de details konden me echt niet meer interesseren. Dit was te gek geweest als ze na zo'n 70 minuten gewoon waren gestopt en vooral niet zouden proberen hier nog een uitleg aan te geven. Ook leken de makers teveel interesse te tonen in de personages, terwijl die het minst boeiend zijn van het hele plot.

Vrij negatieve commentaren hier, maar kan niet anders dan me hierbij aan te sluiten. In the tall grass is niet al te best. Op zich is het uitgangspunt nog wel ok met de idee om een soort claustrofobische film te maken in een labyrint. Of dit nu gepaard gaat met louter het verdwalen zelf, mysterieuze krachten of een bloeddorstig(e) monster/moordenaar, ... laat ik nog in het midden. Het probleem is alleen dat de film veel te langdradig is. Er wordt té veel gefocust op het gras en het gekeel van de vermisten zonder de kijker mee te sleuren in het moment. Er is nauwelijks aandacht voor dialogen of uitdieping van de personages. Ook de angst en de sfeer wordt te weinig uitgewerkt.

De eigenaardige dingen rond tijd en ruimte konden daarom ook beter uitgewerkt worden. Op zich snapte ik er niet te veel van, maar dat hoeft ook niet. En mysterieuze horror kan best geslaagd zijn - en zelfs aan te raden - wanneer je als kijker met een onbehagen gevoel zoekt naar verklaringen, maar die niet altijd terugvindt.

De film is gewoon te vervelend om aan te slaan. Ook de personages stellen weinig voor. Ze doen maar dacht ik vaak. Dit lijkt me eerder een onafgewerkt ondoordacht product. Jammer!

Good god er is echt geen doorkomen aan, dat gras. Waarom 101 minuten... Ben een flink stuk gevorderd maar vrees dat ik de draad niet meer oppak. De grootste vrees van deze film.

Ok.

Helemaal niet zo'n vervelende film om uit te zitten, maar wel eentje die wat pit mist. Wel prettig dat er iemand achter het roer staat die net wat meer met zijn project wilt. Dat is blijkbaar niet zo goed gevallen bij de algemene kijker, maar het maakt de film wel iets interessanter.

Natali pakt qua verhaal best uit. De mystery werkt dan ook wel goed. Het verhaal blijft eigenlijk altijd mysterieus en kent een aantal aardige twistjes en toevoegingen. Ken het originele verhaal niet, maar kan me wel voorstellen dat het uit de handen van King is gekomen.

De regie is op sommige punten sterk. Het is allemaal redelijk sfeervol gebracht en enkele camerabewegingen zien er goed uit. Maar op het gebied van spanning bakt de film er weinig van. Als horrorfilm daarom ook niet zo geslaagd. Regisseur had dat wellicht beter niet kunnen doen.

Zo is er nooit echt spanning of dreiging van het gehele grasveldje, en op een paar makke schrikmomenten na kent de film daar ook weinig vernieuwing. Karakters zijn ook niet heel boeiend, ondanks enkele pogingen deze een beetje uit de diepen, maar in de chaos komt dat niet helemaal van de grond.

Maar qua mystery en plot nog wel goed. Het verhaal is erg onvoorspelbaar en dat weet de film voldoende interessant te houden om de 101 minuten uit te zitten. Toch had de film soms wel wat bruter en gedurfder gemogen. 1 kill die nog wel buiten de boekjes gaat, maar voor de rest net wat te braaf. Als je een horrorfilm maakt moet je er uiteindelijk wel voor gaan en niet op de rem staan.

Film kan wel een duwtje gebruiken in het eerste halfuur, want zonder de spanning heeft de film weleens de neiging om dood te vallen. Bovendien ook niet de meest spannende locatie, maar Natali onderneemt uiteindelijk ook weinig pogingen dit nog spannend te maken.

Maar de mystery is goed gelukt. Daarvoor gun ik de film nog wel een voldoende. Bovendien zijn enkele camerabewegingen knap en het acteerwerk kan er nog wel mee door.

Helemaal mee eens. Ik snap wel wat van de negatieve kritiek maar om dit onder de aller slechte films te laten vallen doe je hem toch wel te kort. Ik heb me prima vermaakt.

***Help! Help!!! Get me out of here!***

Beklemmende horror/mystery-dramafilm over een broer en zus die verdwaald raken in een immens veld met Olifantsgras. Cinematografie: donkere luchten, duistere beelden en veel, heel veel groen..... Scѐnes: vrijwel alleen buitenscѐnes op één locatie: binnen de akker met Olifantsgras, paar binnenscѐnes in een gebouw en in de kerk. Muziek: spannende, mysterieuze, beklemmende, licht creepy muziek. Cast: hoofdrollen worden realistisch en goed gespeeld, bijrollen ook goed. Plot: broer en zus stoppen onderweg bij een kerkje en een veld met Olifantsgras. Ze horen in het veld een kind om hulp roepen en besluiten te gaan helpen. Echter, uit het groene doolhof komen blijkt vrijwel onmogelijk......

Resumé: waarom broer en zus niet eerst de politie belden voordat ze het veld ingingen? In het veld kun je de claustrofobische gevoelens en duistere sfeer voelen, door gebruik van voldoende creepy momenten. De spanning wordt goed opgebouwd. De tijdslijn herhaalt zich met diverse beelden en scenario's over de afloop. Was het een nachtmerrie, een fantasie of een psychose? Je mag het zelf invullen.... Ik had het niet gedacht, maar ik vond de film beter dan verwacht!

Boodschap: ga niet de held uithangen en onbezonnen een reddingsactie starten, maar schakel hulp van reddingsdiensten in..... En mocht je ergens inlopen, kijk eerst naar de stand van de zon, die kan je vaak de weg terug wijzen.....

Ik vind Vincenzo Natali echt een grootmeester en heb medelijden met hem. Zijn laatste twee films konden geen potten breken en hij moest steeds meer TV-werk gaan doen en raakte vergeten. Toen hij eindelijk weer een beetje interessant project kreeg (highrise) werd hij uit het project gekicked (eeuwig zonde, want Ben Wheatley heeft het vernacheld, weet zeker dat Natali er iets briljants van had gemaakt). Ook zijn tremors film was blijkbaar niet goed genoeg om een herstart van de serie te forceren. Waar die film is gebleven?? Ergens op een plank eeuwig zonde. Ik kan me voorstellen dat de man getergd is, al seven jaar sinds Haunter en al zijn filmprojecten eindigen diep in de grond. Dood.

Tja en toen kwam Netflix opeens in the tall grass op zijn bord schuiven. Een minimaal verhaaltje door King en zijn zoon als luisterboek (!) geschreven? Ik vind King best wel cool hoor daar niet van. Maar deze man poept een enorm aantal verhalen uit en volgens mij hoeven ze echt niet allemaal verfilmd te worden. Vorig jaar alleen al zijn er al iets van 3/4 King films verschenen. Maar goed, King is KATSJING! en dus moet Netflix hier ook een film van. Natali is allang blij dat hij eindelijk zonder gezeik een zak geld en een scenario krijgt en gaat aan de slag. Als je dit in je achterhoofd neemt dan heeft hij het gewoon heel goed gedaan! Dit is een echte Natali, ik vind zijn oog en zijn hand prachtig er zitten een aantal (wel te weinig) hele goede shots in.

Ik lees hier dat het gras niet eng is omdat het niet hapt of je naar je nek grijpt. Begrijp je wel hoe irritant deze film was geworden? 101 minuten lang wegrennen voor Grassprieten die mensen proberen te grijpen? Bovendien het gras grijpt je, maar op een meer psychologische manier. vrij subtiel, voor Amerikaanse standaarden. Natuurlijk de film is zeker 20 minuten te lang, het wordt na 50 minuten soms wat saai want dan weten we het wel. Het staat weer bol van de King-symbolieken die ik erg gemakzuchtig en zwak vind. Natali laat weer even zien dat hij er nog is. Of hij er verstandig aan heeft gedaan?? Tja, hij schrijft weer een middelmatige film op zijn conto, het zal zijn toekomstige geldschieters niet gaan overtuigen. De frustratie zal nog blijven tot het volgende plichtmatige project dat hij krijgt toegeworpen. Maar goed, beter dan tv want daar kan hij helemaal zijn stempel niet op drukken.

Laten we hopen dat hij een soort deal met netflix heeft en dat ze ook een zak geld hebben voor een echte Natali waarin hij zelf een verhaal mag bedeken of kiezen en dit mag verfilmen want dan krijgen we weer echt vuurwerk. Regisseurs zoals hij hebben veel artistieke vrijheid nodig maar we leven in tijden waarin deze vrijheid steeds schaarser wordt. Dus dan krijg je in the tall grass, verder alles ok acteurs, mystiek, spanning, cinematografie. Dus een 3 ster, zeventje. Het heeft me toch wel kunnen boeien en het was behoorlijk beklemmend.

Gras, gras en nog eens gras. Het was eigenlijk riet maar toch wel vermakelijk met een beetje fantasie

Had wat strakker gemogen. Film is een beetje rommelig en dat niet op een goede 'vage' manier, maar meer in de zin dat het aanvoelt als een samenraapsel van ideetjes die niet allemaal even goed werken. Duurt bovendien echt veel te lang, in een wat compactere vorm was een film als deze beter tot zijn recht gekomen lijkt me.

Gelukkig is het sfeertje zelf wel aardig en zitten er in visueel opzicht wat gave scenes tussen (scene onder de rots bijvoorbeeld). Natali maakt ook altijd wel interessante films en dit is daar geen uitzondering op, maar de regie had hier wat meer richting kunnen gebruiken. 2,5*

Eén van de bizarste films die ik gezien heb.

Maar ik bleef wel kijken tot het eind.

Bij vlagen erg sterk, andere momenten weer absurd.

Waar ze mij vooral kwijtraakte is dat , op het moment dat de kijker duidelijk wordt gemaakt dat de richting van naar elkaar toe rennen door naar elkaar te blijven roepen, niet uitmaakt, want het gras en het gebied wisselt steeds waardoor ze elkaar en de uitweg niet kunnen vinden...

En opeens toen die Toben werd gevraagd te blijven roepen zodat ze allemaal naar hem konden lopwn, werkte het wel...

Die rockdude vriend v becky verteld nix over datie haar dood heeft zien liggen...

Was allemaal heel onsamenhangend als je t mij vraagt.

Zou em zelf 2,5 sterren geven.

Twee keer fout. Niet dat ik de wijsneus wil uithangen ofzo maar 1) riet is een grassoort dus elk riet is ook altijd gras en 2) dit was geen riet omdat riet een helofyt is. Dat betekent dat de wortels in het water staan wat hier duidelijk niet het geval was.