Stan & Ollie (2018)

In de prachtige openingsscène bespreken Stan [Steve Coogan] en Ollie [John C Reilly] hun toekomstplannen terwijl ze zich vanuit hun kleedruimte begeven in de richting van de set van 'Way Out West', hun laatste meesterwerk, waar ze hun beroemde dansje doen. De scène is in één take opgenomen en is een tour-de-force van alle betrokkenen, niet in de laatste plaats van de twee hoofdrolspelers die probleemloos schakelen tussen de personen die ze spelen en de karakters die het komische duo zo populair maakten. Het is 1937 en Stan wil een beter contract afdwingen bij Hal Roach [Danny Huston], maar aangezien Ollie nogal krap bij kas is heeft hij zo'n bedenkingen. Stan beëindigt zijn contract, maar Ollie dient zijn contract uit door te spelen in 'Zenobia'. Het blijkt een negatief keerpunt in de carrière van het komische duo te zijn, iets wat invloed heeft op hun Britse theatertour in 1952, die bedoeld was om publiciteit op te wekken voor een nieuwe film, een parodie op Robin Hood. Hoewel het duo op het podium nog steeds de oude magie blijkt te hebben, ontstaat er achter de schermen steeds meer spanning tussen de oude vrienden, zeker wanneer hun echtgenotes [Nina Arianda, Shirley Henderson] zich bij hun aansluiten.

Fans van L&H kunnen hun hart ophalen aan de vele perfecte reconstructies van klassieke L&H-sketches, want Coogan en Reilly zijn in alle opzichten subliem. Het materiaal werkt ook anno 2019 nog steeds geweldig op de lachspieren, maar wat dit biografische drama werkelijk verheft tot meesterwerk is het scenario van Jeff Pope, dat een eerlijk beeld geeft van de moeizame verstandhouding tussen twee iconische acteurs die - soms tegen wil en dank - afhankelijk van elkaar waren voor hun succes en Arianda en Henderson prima rollen geeft als hun echtgenotes. Een genot voor fans van L&H, wie niet zo bekend is met het werk en de carrière van het legendarische duo zal deze film waarschijnlijk minder kunnen waarderen.

Hoewel ik nooit fan ben geweest van Laurel & Hardy, vond ik deze biopic toch een genot om naar te kijken. Aan alles is te zien dat deze film op een zeer integere en zorgvuldige manier is gemaakt. De film laat zich dan ook bekijken als een ode aan Laurel & Hardy, ondanks dat die niet specifiek over hun succesjaren gaat. Integendeel: we zien Laurel & Hardy in de nadagen van hun carriere, tijdens hun theatertournee door Groot Brittannië en worstelend met tegenslag en oud zeer tussen de twee boezemvrienden. De film biedt in die zin ook een mooi inkijkje in de persoonlijkheden van de twee komieken. Zoals door anderen al vaker is aangehaald: Steve Coogan en John C. Reilly overtuigen als respectievelijk Stan Laurel en Oliver Hardy en de grimage en kostuums zijn zo goed gedaan, dat de gelijkenis met de iconische komieken treffend is. Nina Arianda als de vrouw van Laurel en Shirley Henderson als de vrouw van Hardy zijn zo karikaturaal dat het weer grappig is. Fijne film.

Vandaag eindelijk "Stan & Ollie" gezien.

Het drama ,achter de schermen, van hun laatste dagen in de schijnwerpers.

Dit moeten alle liefhebbers van het originele duo beslist zien.

Wat de acteurs Steve Coogan (Stan) en John C. Reilly (Ollie) hier neerzetten is fenomenaal!

Het is zó goed dat ik (bijna) geen moment eraan dacht dat het niet de echte Laurel & Hardy waren op het scherm.

Ongelooflijk maar waar.

Vooral Coogan speelt de rol van Stan tot in de puntjes, inclusief stem en uitspraak.

Er waren twee momenten waarop toch even te horen en zien was dat het niet het originele komische duo was waar we naar keken..

Op het moment dat Reilly het lied "In the Blue Ridge Mountains of Virginia" zong.

De unieke hoge bijna jongensachtige stem van de echte Oliver Hardy kon hij niet benaderen. (dat zou ook een wonder geweest zijn)

Coogan kon dit wel met de stem van Stan Laurel (!)

En helemaal aan het eind van de film, tijdens de aftiteling, wanneer je een originele opname ziet van het befaamde dansje van de twee, uit "Way Out West" (1937).

Dan zie je toch het verschil wel in motoriek en fijnigheid tussen L&H en Coogan & Reilly.

De echtgenotes van L&H spelen ook een belangrijke rol in het verhaal.

Vooral Shirley Henderson (Lucille Hardy) is hilarisch.

Een film die mij wist te ontroeren en bij zal blijven.

N.B.

Maar neem het filmverhaal niet letterlijk voor waarheid aan, want nogal wat dingen zijn echt wel anders dan in werkelijk weergeven.

Mjah.

Met Oliver & Hardy zelf heb ik helemaal niks. Zoals velen wel bekend met hun werk, kwam vroeger regelmatig op TV, maar ook toen al wist dat type slapstick mij helemaal niet aan te spreken. Het is gewoon absoluut mijn humor niet. Maar dat wil niet zeggen dat een film over deze twee niet goed zou kunnen zijn.

Apart dat Baird hier achter zit. Filth vond ik een erg fijne film, maar da's toch wat anders dan deze film. Stan & Ollie is uiteraard wat netter en braver, maar ook hier laat Baird zien wat in zijn mars te hebben. Getuige de mooie, complexe long take waar de film mee start. Doet wat denken aan de long takes die PT Anderson vroeger uit z'n mouw schudde, daar kunnen onze Chinese arthouse vrienden nog wat van leren.

Hulde ook voor Coogan en Reilly. Zij spelen hun rol echt met verve, Coogan allicht nog nét iets beter dan Reilly, maar beiden zijn ze gewoon uitmuntend. En niet alleen omdat ze hun voorbeelden aardig dicht benaderen, maar ook omdat ze nogal wat drama in hun spel weten leggen zonder daar veel woorden voor nodig te hebben.

Want da's dan het derde goed punt van deze film. Het verhaaltje over het leven van Stan & Ollie staat eigenlijk redelijk op de achtergrond, het gaat dan ook maar over één bepaalde periode in hun carriere. Maar de aparte band die de twee deelden, die wordt wel perfect vormgegeven. De mix van kameraadschap, collegialiteit, wrevel én het ongrijpbare van een duo dat samen de wereld veroverd heeft met een komische act is gewoon voelbaar.

Verder ook leuke bijrollen voor de twee vrouwen trouwens. Als film misschien net wat te braaf en netjes om een nog hogere score aan te geven, maar is was blij verrast met deze film. Weinig van verwacht, maar Baird & cast hebben er iets moois van gemaakt. Perfect voorbeeld ook dat biopics ook anders kunnen.

3.5*

Ik heb niet zo veel veel met Laurel & Hardy, niet in positieve en niet in negatieve zin. Nooit veel mee bezig geweest. Zoals bijna iedereen heb ik er wel dingen van gezien, maar dat was het dan ook wel. Toch had ik best interesse in deze film, alleen al omdat de trailer kwaliteit uitstraalt. Dat is het eindresultaat gelukkig ook. Beiden mannen in de hoofdrol doen het erg goed, zeker John C. Reilly straalt echt in zijn rol. De gelijkenissen zijn ook sprekend. Knappe prestaties, want zulke slapstick imiteren en mensen nadoen die er al ruim een halve eeuw niet meer zijn lijkt me niet makkelijk. Helemaal omdat ze nog steeds veel fans hebben. Inhoudelijk doet de film niet veel bijzonders, maar het trage tempo past hier wel bij. Zeker hun optredens worden leuk gebracht, inclusief de muziek die daarbij hoort. Wel jammer dat er gekozen is om maar een klein deel van hun loopbaan te tonen. Ik had hier wel een volledig verhaal van willen zien.

3,5*

I thought you'd retired.

No. No. No. No, we're-we're...

we're getting older, but we're not done yet.

Wat een nostalgie. “Stan & Ollie” is een trip naar een lang vervlogen tijd toen ik nog een ukkie was. Als ik dan vrijdagmiddag terugkwam van school, flikkerde ik mijn boekentas ergens in een hoek en werd de televisie ingeschakeld. Dan zapte ik (alhoewel, toen betekende dat gewoonweg opstaan om dan de juiste knop in te drukken) naar de zender ARD (of ZDF? Te lang geleden om het me te herinneren) om “Schweinchen Dick” te kijken. En vervolgens waren er altijd zwart/wit films met Buster Keaton, Harold Lloyd en Laurel & Hardy. Ik kan gerust zeggen dat dit het hoogtepunt van de week was. Iets waar ik naar uitkeek na een hele week mijn broek te verslijten in de schoolbanken. En met deze film was ik weer heel eventjes dat broekventje dat met bengelende beentjes in de zetel zat en begeesterd naar de kijkbuis staarde.

Ik zal maar direct met het meest in het oogspringende aspect van deze film beginnen. De twee acteurs Steve Coogan (Stan Laurel) en John C. Reilly (Oliver Hardy) lijken verdomd veel op het legendarische duo. Het leek wel alsof deze twee grapjassen terug springlevend waren. En ook al is er op vlak van humor veel veranderd, toch blijft het immens lollig om het gestuntel van Stan en Ollie weer eens te zien. En als je de film moet geloven, waren “De dikke en de dunne” in het werkelijke leven ook zo’n rampfiguren die in elke situatie voor hilarische momenten zorgden. Kijk maar eens hoe Stan ligt te worstelen met zijn bagage als hij bij het eerste kleine hotel in Engeland de receptie tracht te bereiken. Ook al zal een jonger publiek dit afdoen als aftandse en flauwe kolder, toch kon ik het niet laten om hierover eventjes te grinniken. Tja, zal wel met de leeftijd te maken hebben.

De basis van de film is een tour doorheen Engeland en Ierland. De glorierijke filmperiode van Stan & Ollie ligt op apegapen. Niemand is nog geïnteresseerd in de dolle fratsen van dit duo. En om toch nog (want de twee hebben al een gezegende leeftijd) een filmproductiehuis warm te krijgen om nog een allerlaatste speelfilm met hen te produceren, wordt een tournee langs Engelse theaterzalen opgezet. De start van deze tournee lijkt op de teloorgang van dit komische duo. Ze moeten overnachten in tweederangs hotels. En het aantal toeschouwers dat zich in de zaal bevindt, is ook niet om vrolijk over te worden. Een redelijk pover resultaat dus. Een duidelijk toonbeeld van vergane glorie. Kortom, het vermeend succes bleef uit ook al waren hun optredens een toonbeeld van routineus in elkaar gestoken sketches.

Het is pas als de echtgenotes van Stan en Ollie, Lucille Hardy (Shirley Henderson) en de Russische Ida Kitaeva Laurel (Nina Arianda), vanuit de V.S. de oceaan oversteken om hen te vergezellen, dat de spanningen oplopen. Een oud zeer over verloren kansen komt naar boven. En het is overduidelijk dat de beide vrouwen ook niet al te best met elkaar kunnen opschieten. De twee komieken zijn trouwens onafscheidelijk. Het lijkt soms wel een oud, getrouwd koppel die elkaars nukken en tekortkomingen verdragen. Het grappige is dat in het werkelijke leven de rollen anders verdeeld waren. In hun films was Stan meestal de kluns en dommerik die de helft van de tijd niet begreep wat er loos was. In werkelijkheid had Stan de touwtjes in handen en was hij diegene die op de bres sprong als het over contracten en gages ging. Hij was ook de bedenker van de sketches en schreef deze gedetailleerd uit. En hij bleef dit nog doen tot ver na Ollie’s dood.

Stan & Ollie waren meester in het verwerken van subtiliteiten. De details maakten het grappig. En velen (zoals Tommy Cooper, Benny Hill en Mr. Bean) zullen deze eigenschap ook gebruiken in hun werk. “Stan & Ollie” is op vele vlakken een uiterst komische film. Maar het is ook op een bepaalde manier een uiterst triestige film. Een lach en een traan liggen hier heel dicht bij elkaar. En het laatste dansje dat deze iconen van de stomme film op het laatste inzetten (wat medisch onverantwoord was voor Ollie), was de perfecte afsluiter. Een afscheidsdansje van een befaamd en geniaal duo. Onevenaarbaar en uniek in de geschiedenis van de komische film.

4*

Perfect gecaste film over de nadagen van het legendarische duo, met Coogan en Reilly beiden geweldig. Door de focus te leggen op de vriendschap tussen de twee, tegen de achtergrond van hun tanende roem, krijgt de film een melancholisch en sporadisch treurig karakter, iets dat uiteraard in scherp contrast staat met de grappen en grollen waar het duo om bekend staat. Het is in ieder geval geen standaard biopic geworden. Wellicht iets te kleinschalig en beperkt qua opzet, maar het prachtige spel van de twee hoofdrolspelers maakt dit toch wel tot iets heel bijzonders.

Stan & Ollie (oftewel "Laurel and Hardy" en op zijn Nederlands "De Dikke en de Dunne") is misschien wel het bekendste komische duo ooit (onze "Peppi en Kokki" is daar natuurlijk van afgekeken), en toen ik kind en tiener was in de jaren 70 en 80, waren ze ook zeer regelmatig te zien op de televisie (toen je in Nederland nog maar twee televisiezenders had ) met hun korte sketches en films (die ik volgens mij ook allemaal heb gezien) en keek ik er altijd graag na en moest ik er ook altijd om lachen en was Stan Laurel mijn favoriet van het duo.

Deze Biografie / Komedie film draait om hun nadagen en speelt zich af anno 1953, waarbij Stan (Steve Coogan) en Ollie (John C. Reilly) enigszins in de vergetelheid (soms best pijnlijk om te zien) zijn geraakt. Ze maken al een poos geen films meer, hebben wat zakelijke conflicten achter de rug en kwakkelen met hun gezondheid (met name Ollie). Ze besluiten daarom nog één tournee langs Britse en Ierse theaters te ondernemen.

Deze film staat genoteerd als een Biografie / Komedie film, maar beter was geweest Biografie / Drama film, want na de leuke korte opening (welke zich afspeelt in de zomer van 1937, waarbij ze de grootste komieken van Hollywood waren) is het toch eigenlijk vooral Drama wat de klok slaat en dat was vooral allemaal pijnlijk, aandoenlijk en ontroerend om te zien en vooral na circa 60 minuten waarbij Ollie wordt getroffen door een lichte hartaanval. Hoewel het best allemaal tragisch is om te zien is (eigenlijk verdienen Stan & Ollie een vrolijke Biografie / Komedie film), werd het allemaal wel fraai en mooi (o.a. het tijdsbeeld van de jaren 50) in beeld gebracht, was het zeker ook interessant en zijn Steve Coogan en John C. Reilly uitstekende vertolkers van Stan & Ollie, waarbij ze ook nog eens sprekend op ze lijken en hun slapstickreconstructies en theatervoorstellingen (o.a. een scène uit "County Hospital", die regelmatig te zien is) zijn ijzersterk en een genot om naar te kijken.

Buiten Steve Coogan en John C. Reilly vond ik ook Nina Arianda (als de vrouw van Stan, oftewel Ida Kitaeva Laurel) en Shirley Henderson (als de vrouw van Ollie, oftewel Lucille Hardy, die hem steeds "Babe" noemt) het goed doen en daarbij was het apart om te zien dat Ida Kitaeva Laurel niets moest hebben van hun manager Bernard Delfont (leuk gespeeld door Rufus Jones) en nooit naast hem wilde zitten in een theater. Op een gegeven moment zegt hij in een theater iets tegen haar, te weten "Kan ik iets halen voor u ?", waarop zij antwoord "Niet aanraken"

De vrouwen zijn ook best zorgzaam en liefdevol voor hun (met name Lucille Hardy) en dat was met hun gespeelde pittige en strenge vrouwen in hun sketches en films meestal juist andersom, want daarvan kregen ze er meestal flink van langs (wel zeer grappig en komisch om te zien) en werd er ook met van alles naar hun hoofd gegooid en vooral Ollie moest het dan daarbij ontgelden, waarbij Stan dan meestal in huilen en gejammer uitbarstte, terwijl hij juist vaak de oorzaak was van deze escalaties en waarop Ollie dan meestal tegen hem zei "Well thats another fine mess you got me into".

Al met al best een onderhoudende (wel soms een tikje gezapig) Biografie / Drama film over de nadagen van Stan & Ollie, die schitterend gespeeld werden door Steve Coogan en John C. Reilly (die ik opzicht ook graag zie spelen in films).

Leuke speelfilm over een deel van het leven van dit komische duo. Het begin is even inkomen als kijker want je hebt het idee dat je midden in de film belandt. Maar op een gegeven moment zit je er lekker in en kijk je naar een prettige en redelijk luchtige film. Het blijft allemaal wat kleinschalig maar wel prima te kijken. Vooral de aankleding is erg fraai. Het acteerwerk is uitstekend van beide hoofdrolspelers, met name Coogan zet een kopie neer van de echte Stan inclusief de gebaartjes en uitdrukkingen. Fijne film. 3.5

Deze vorige week gaan zien.

Erg fijne, mooie, kleine film over deze twee legendarische film giganten, waarbij de film focust op hun nadagen, waarin ze uiteindelijk -behoorlijk berooid- in de jaren '50 nog een laatste theater tour door Groot-Brittannië hebben gemaakt.

De twee hoofdrolspelers zijn werkelijk subliem in hun rol en met behulp van hun fantastische mimiek en de briljante grim, lijken ze dan ook als twee druppels water op de twee giganten. Tijdens het kijken vergat ik regelmatig dat ik niet naar de echte Stan en Oliver zat te kijken en da's toch knap!

De actrices, die hun vrouwen vertolkten, vond ik hier en daar misschien iets wat overdreven overkomen en vooral de dame als de echtgenote van Hardy werkte met haar irritante stemmetje behoorlijk op de zenuwen, maar hoogstwaarschijnlijk zal ze zo in werkelijkheid ook wel zijn geweest?!

Er zitten allerlei leuke grapjes en verwijzingen naar hun films in het script verwerkt, die zelfs de doorsnee kijker wel vaag zal herkennen uit hun bekendste films en hoewel het verhaal eigenlijk niet eens zo heel veel voorstelt weet het toch de volle anderhalf uur te boeien.

Dit is een film vol passie en genegenheid voor en over dit onderwerp gemaakt en zal zeker de grootste fans weten te ontroeren. Ondergetekende in ieder geval wel!

Een absolute voltreffer!

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Prima film, met het nodige respect gemaakt, oogt allemaal erg zorgvuldig. Het unieke van het komische duo komt er niet helemaal uit omdat de focus ligt op hun nadagen, anderzijds is het gelukkig ook geen weemoedige of trieste film geworden wat ook makkelijk zo had kunnen uitpakken. Coogan en Reilly zijn goed gekozen en goed getransformeerd, niets op aan te merken. Blijf wel stiekem hopen op een toekomstige betere film over hen, meer een echte biopic, die wat meer inzichtelijker maakt wat hen zo bijzonder maakte, zodat ik ze thuis kan uitleggen waarom ik al twintig jaar een beeldje van die twee in mijn huiskamer heb staan .

Ben van kindsbeen af fan van dit duo en keek derhalve hier heel erg naar uit. Eigenlijk ook

verbazend dat er nog niet eerder een film over ze is gemaakt. Hebben ze toch wel verdiend.

De keuze van een film over hun laatste jaren, op afscheidstournee in theaters, pakt hier

wonderwel uit. Met veel ontroerend drama. Over vriendschap en de liefde voor het vak.

Hardy hier trouwens opvallend enthousiast en meegaand, zelfs tot het uiterste. Ga er van

uit dat het een beetje waarheidsgetrouw is, want in hun hoogtijperiode wilde Hardy nog

weleens mopperen vanwege Stan Laurel's perfectionisme van tot vervelens toe scenes

over moeten doen.

En er valt ook genoeg te lachen, met name bij de uitvoering van hun 'herkenbare' sketches.

Met hier en daar ook verwijzingen naar hun films, o.a. The Music Box. De hoofdrolspelers,

met ook nog eens verbluffende gelijkenissen (Zelfs hun stemmen) acteren ook nog eens geweldig,

vooral Steve Coogan, tot in de finesses aldoor de persoon van Stan Laurel.

Een fijne Laurel & Hardy ervaring, gemaakt met respect voor deze twee ikonen van de

slapstick en de humor.

Geplaagd door een beetje weemoed heb ik deze film over de nadagen van Stan Laurel en Oliver Hardy met de nodige nostalgische gevoelens bekeken. Steve Coogan en John C. Reilly zetten vooral qua mimiek levensechte vertolkingen neer van het grootste komische duo, dat het witte ooit voortbracht. In het verleden heb ik vaak tranen met tuiten gelachen om het geniale, o zo onnozele tweetal, dat met een simpel gebaar of een onzinnige opmerking een bioscoopzaal binnen de kortste keren helemaal in een deuk kreeg. Heerlijk om daaraan herinnerd te worden.

Hoog tijd derhalve om mijn “de Dikke en de Dunne”-collectie weer eens voor de dag te halen.

Puur acteergeweld in deze luchtige biografische film waarin de humor centraal staat zoals het hoort. Een degelijke hulde aan deze twee onnavolgbare artiesten ontbrak nog. Reilly en Coogan imiteren tot in de perfectie de bewegingen, tics van de komieken, en slagen in de moeilijke timing die de acts van hen vergt. Echt klasse. De film verhaalt over hun laatste jaren waarin ze een reeks shows in de UK brachten. Met hun tanende gezondheid en het besef dat hun tijd als komiek bijna voorbij is, proberen ze de mensen tot het eind te plezieren vanuit liefde voor hun vak... en de personages die ze vertolken.

Wij zijn allemaal zo doordrongen van de figuren Stan en Ollie, dat we haast vergeten dat er ook nog mensen zoals u en ik erachter zaten. Voor mij was het een openbaring om die (al is het slechts film) als burgers te zien. En ook daar vond ik de film nergens tekort doen: je ziet ze met hun echtgenotes, en hun eigen problemen bezig (vooral de Robin Hood parodie die nooit de dag zou zien toont de creatieve gedrevenheid van het paar) en dat is fijn om te zien.

Prima biografische film die meer de nadruk legt op het privéleven van Laurel en Hardy dan op de humor.

Natuurlijk is de humor aanwezig bij dit legendarisch komisch duo, maar de film vertelt vooral het leven van beide heren vanaf 1953 om terug een comeback te maken. Helaas is de filmwereld in jaren 50 volledig veranderd en moeten ze zich vooral richten op theatervoorstellingen in Groot-Brittannië die geleidelijk aan een succes werden. Maar de druk en een hectisch schema zorgen voor gezondheidsproblemen bij Hardy.

De gelijkenis van Stan en Ollie, in de volksmond de dikke en de dunne, is sterk waarbij deze twee acteurs (Reilly en Coogan) overtuigende rollen neerzetten. Prima casting dus ! Deze film is een hulde aan dit komisch duo die na al die jaren mij nog steeds doen lachen met hun tics, onnozelheden, mimiek en hilarische situaties.

En niet te vergeten het geweldige leuke begin deuntje.... 7/10

De twee beste komieken die de wereld ooit heeft mogen aanschouwen en wat een vriendschap tussen die twee en wat zijn ze uitgebuit. Ze hebben er bijna niks aan over gehouden terwijl anno 2019 nog jaarlijks miljoenen aan het duo wordt verdiend. Dat vind ik in en in triest , ik hou gewoon van die twee heren en dat zal ik de rest van me leven blijven doen. O ja best wel goed weer gegeven door Steve Coogan en John C. Reilly

Stan & Ollie is een film die door twee zeer goed acterende acteurs prima gestalte krijgt. Alles valt en staat met de casting om dit zo te kunnen interpreteren en tot uitvoering te brengen. Overigens is de uitspraak dat Laurel en Hardy de beste twee komieken waren natuurlijk ook wat te reduceren. Charlie Chaplin vond ik persoonlijk veel beter en wel de beste ter Wereld. Maar deze twee heren waren natuurlijk ook van onschatbare waarde.

Goeie film over Laurel & Hardy die een theatertour maken in de hoop ook weer samen een film te kunnen doen. De film speelt zich af aan het einde van de carrière van deze komieken met een paar flashbacks. Een prima aankleding. In tegenstelling tot hun films is hun leven hier eerder tragisch dan komisch te noemen. Steve Coogan en John C. Reilly weten absoluut te overtuigen als het iconische duo.

Ongelofelijke ode.

Wanneer je als kijker gelijk in de eerste scène ondersteboven bent van de gelijkenissen tussen de acteurs en de echte Laurel & Hardy, loopt het duo een filmset op in één lange take. Producent Hal Roach staat al te wachten als de Dikke en de Dunne op de voet worden gevolgd tijdens hun onderonsjes over vrouwen en filmcontracten. Men komt binnen zonder kloppen, terwijl er ook gelijk gegrinnikt kan worden.

De belofte van de sterke opening wordt grotendeels waargemaakt tijdens een biopic die zich voornamelijk afspeelt tijdens de nadagen van het wereldberoemde duo. Wat de film zo sterk maakt zijn niet alleen het goede acteerwerk alsmede de chemie tussen Steve Coogan en John C. Reilly, maar ook het ongelofelijke gevoel dat je soms stiekem het idee hebt naar een Laurel & Hardy comedy te zitten kijken. Wat een ode...

****

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Ik keek er al een tijdje naar uit om deze film te zien, en hield eerlijk gezegd mijn hart vast omdat Stan Laurel en Oliver Hardy zo enorm bekend zijn (het bekendste komische duo ter wereld) dat ik er sterk aan twijfelde of iemand hen zou kunnen nadoen zonder afbreuk te doen aan hun grootsheid. En daar zijn de heren Steve Coogan en John C. Reilly toch wel in geslaagd zeker! Niet alleen lijken ze op Laurel en Hardy, maar ook de gebaren en stemmen worden goed nagebootst. Ik ben zoals zo velen onder ons opgegroeid met de films van Laurel en Hardy, die vroeger erg vaak op tv werden uitgezonden. Als kind verbleef ik elk weekend bij mijn grootouders en ik heb dan ook al hun films samen met mijn grootvader, die zelf een enorme cinefiel was, bekeken. Deze film is een ware ode aan den dikke en den dunne, duidelijk met veel respect gemaakt. Een ingetogen en gevoelige film over vriendschap en (niet helemaal) vergane glorie, die mij vaak deed lachen en soms ook een traantje ontlokte.

Dit is natuurlijk voor velen nostalgie van de bovenste plank.

Terecht, want een dikke proficiat aan beide acteurs die zo sprekend beide komieken tot leven brachten en aan al wie aan de film meewerkte want dit is zo echt en zo veel meer dan een documentaire.

De ""dikke en de dunne" tijdens hun vergane-glorie-periode, maar met veel allusies naar vroegere jaren geschetst : hun vele huwelijken gepaard met hopen allimentatiegeld, hun successen maar ook hun afgang in de States met het duo Abott en Costello aan de top, hun uiteenlopende karakters, met Stan als de "workaholic" en Ollie gewoon als "Babe", hun alcohol- en gokverslavingen, maar ook hun hechtere vriendschapsband die in die latere periode ontstond.

Gaat de film om een ultieme trip naar Engeland die eveneens het einde van hun samenwerking betekende, beiden hadden 7 jaar vroeger ook een succesvolle rondreis in Europa gemaakt toen hun beroemdheid in de States reeds erg tanend was. De duur van de trip overschreed alle verwachtingen omwille van het laaiend enthousiame waarmee het duo in een eindelijk van oorlogsellende verlost Europa werd ontvangen. Het onderstreept de enorme populariteit van de twee die reeds in het silent-movie-tijdperk doorbraken en eigelijk geen enkele moeite hadden met de geluidsfilm.

Zo'n hommage aan oude acteurs kan ook tegenvallen, maar in dit geval is het schitterend gedaan. De twee hoofdrolspelers hebben zich de mimiek, de maniertjes en de tred van Laurel & Hardy eigen gemaakt. Steve Coogan, die destijds al stemmen imiteerde in Spitting Image, weet feilloos de nasale spreekstijl van Stan Laurel na te bootsen.

De inleiding en enkele flashbacks spelen zich af tijdens hun gloriedagen in de jaren '30, maar het hoofdgedeelte is geplaatst tijdens hun Britse theatertournee van 1953, toen ze eigenlijk al een anachronisme waren. Als gevolg van z'n hartkwaal was Oliver Hardy in z'n laatste jaren vermagerd. Op sommige foto's lijkt de Dikke dunner dan de Dunne, die zelf wat aangekomen was. Tijdens de voorstellingen droeg Hardy een kussen tegen z'n buik.

Het idee biedt ruimte voor knotsgekke momenten, onder andere wanneer ze die scène uit County Hospital naspelen. De reiskoffer die de trap af schuift, is een knipoog naar The Music Box. Hun nieuwe sketch met de twee deuren laat twee op elkaar afgestemde acteurs zien met een perfecte timing. Er is echter ook aandacht voor de tranen van de clowns: het geruzie achter de coulissen, de financiële en persoonlijke perikelen. De twee echtgenotes voegen iets toe, met name wanneer de Russische Ida telkens Stans glas voor z'n neus wegkaapt. Tegen het einde wordt het zowaar ontroerend, wanneer blijkt dat ze behalve een professionele band ook een hechte vriendschap ontwikkeld hebben.

Hopelijk krijgt een jonger publiek hierdoor zin om die oude kluchten te herontdekken, want ze blijven op de lachspieren werken. Tenslotte betreft het een van grootste twee komische duo's - met slechts concurrentie van Lernout & Hauspie.

Stan & Ollie is me eerlijk gezegd een beetje tegengevallen. Vooral inhoudelijk vond ik het wat minder. Vond het plot niet interessant genoeg om niet te moeten aftellen naar het einde. Als ik het goed begreep ging de film vooral over de herfstdagen van het duo tijdens hun eindtournee in Londen. Het olijke duo staat inderdaad bekend als één van de grootste duo’s aller tijden in de filmgeschiedenis. Ongelooflijk hoe zij op elkaar ingespeeld waren.

Visueel is de film wel prachtig. De sfeer en timesetting werden knap weergegeven. Ook de acteerprestaties waren top. Perfecte casting met John C. Reilly en Steve Coogan als “Den Dikken en Den Dunnen”. Hier en daar fijne flashback waarbij enkele sketches ten tonele verschenen. Leuk voor een keer.

Wat een prachtige ode aan het meest populaire komisch duo ooit . Beiden Steve Coogan en John C. Reilly spelen hun rol fantastisch. En echte aanrader !

You can't have Hardy without Laurel.

Wat heb ik dit veel gezien tijdens mijn jeugd. De Dikke en de Dunne, en wat was het simpel, soms zelf flauw, maar eigenlijk ook erg goed bedacht. Vaak ken je zelden de waarheid achter zulke karakters, of hoe ze werkelijk waren, en daarom zette ik mij met grote gretigheid aan deze film en wat verraste de film me ontzettend.

En wat ontzettend herkenbaar gaat de film van start. Stan en Ollie die over het studio terrein lopen, Stan met zijn gebruikelijke gepluk aan zijn haar, Ollie met zijn gebruikelijke gezwaai en gefrunik met zijn stropdas naar de dames. Het is zo vreselijk herkenbaar, net als het dansje dat de twee uitvoeren voor de camera. Dat dit een fijne film gaat worden alleen al vanwege de herkenbaarheid is dan al duidelijk. De film vervolgt heel wat jaartjes later waar we eigenlijk de balans opmaken van de roem, dat Stan het creatieve brein is, graag zijn rol buiten het podium doortrekt of kennelijk gewoon zo is, en Ollie's falende gezondheid. Onderhuids speelt ook heel fijntjes een bepaalde verzadiging, irritatie, eentonigheid, en dat er na al die jaren toch een kleine haat/liefdes verhouding is ontstaan. Iets dat begrijpelijk is als je zo lang met elkaar vertoeft en elkaar zo door en door kent. Toch zo blijkt uit de opbouw, is de laatste akte waar naar toe gebouwd wordt, de lastigste vanwege verschillende redenen.

De film slaagt ontzettend in zijn beeld betreffende dit duo. Steve Coogan, mij overigens niet zo bekend, zet Stan geniaal neer met zijn onnozele blik. Het is echter John C. Reilly die echt opzienbaart. Vaak is Reilly cast vulling en geschikt voor bijrollen en meestal niet de meest memorabele, de rol in Magnolia buiten beschouwing gelaten. Het is deze acteur die toch een geweldige rol neerzet en amper te herkennen is. Andere noemenswaardige dingen zijn de dames die ook prima acteren en het tijdsbeeld in combinatie met de voortschrijdende tijd is fraai.

Stan en Ollie is wat betreft een heerlijke film, met een bijzonder beeld van een al even bijzonder duo. De film raakt, ontroerd, de slapstick humor niet meer van deze tijd ook al is er nog prima om te lachen, en het geheel heeft ook een bepaalde tragiek met de fysieke teloorgang van Ollie. Al met al een fijne en ontroerende film.

Liefdevolle biopic, geproduceerd via BBC Films, dat er wel vaker in slaagt om kwaliteit te leveren zonder al teveel poeha. Dat we de nadagen van het duo zien, voedt af en toe de sentimentaliteit wel natuurlijk, maar dit blijft behoorlijk binnen de perken.

Heel aardig vond ik de aankomstscène bij het hotel in Newcastle, die in de vorm van een typische Laurel & Hardy sketch is gegoten. Leuk staaltje artistieke vrijheid.

Laurel & Hardy wie kent ze niet. Vroeger veel naar gekeken en nog steeds erg leuk. In de vernieuwde versie zien we een mix van comedy dat deels is geslaagd en hun prive leven. Men heeft het hier over een biografie, maar het gaat feitelijk vooral om de laatste jaren de laatste tour. Wat hier nu zo bijzonder aan is, vraag ik mij na het zien van deze film nog steeds af. Misschien was een biografie van een langere tijd wat leuker geweest, zodat je ook een mooie opbouw van de film krijgt met zijn ups and downs. Nu blijft ie wat vlak en vooral in het begin wat saai zelfs. En er zitten wat gekke momenten in hoewel ze uiteindelijk ook wel lollig zijn. Zoals Stan in het hotel zichzelf aanmeld met Stan Laurel. De mevrouw lijkt 'm in zijn geheel niet te kennen en maakt nog een paar naamfouten en noemt 'm dan Lauren. Toch een beetje gek. De scene daarna is overigens wel leuk, maar toch uit beeld betekent toch niet, niet meer bekend?

De acteurs zelf doen hun best en het is allemaal helemaal niet zo slecht uitgevoerd, maar de echte lekkere jus die mis ik in het eten. Vormgeving muziek allemaal dik in orde. De spaarzame humor en de gesprekken zijn okay, maar nergens uitmuntend. Toch een gemiste kans van deze twee ras komieken waarvan Ollie kort na zijn laatste tour overleed in 1957 en Stan ook nog voor mijn tijd in 1965

Film 3.0

Beeld BD 4.5 (English subtitles)

Geluid 4.5

Extra's 4.0

Hoe pak je nu een bio aan over Laurel & Hardy? Want hen gewoon nadoen is ook niet echt interessant. Bovendien heb ik net als velen het idee dat ze vooral leuk zijn in het geheugen maar dat hun humor wat gedateerd is. De makers schijnen dat ook te beseffen, want ze kiezen voor een latere periode waarin Laurel & Hardy zelf terugblikken naar hun verleden. Hun humor heeft de beste tijd gehad en ze hebben vooral een nostalgisch publiek in kleinere zalen. Ze moeten hun publiek terug overtuigen van hun talent, en daarbij ook de kijker van deze film.

Stan & Ollie gaat nooit visueel echt interessant. Het is vooral een goed drama geworden. Wat ontbreekt om het echt groots te maken of creatief, wordt dan wel goed gemaakt door de film een hart te geven. Het is vooral een ode aan het duo geworden. Met de nodige ups en downs. Al kan ik begrijpen dat de film niet echt opvalt en tussen de mazen van het net is geglipt. Maar mijn verwachtingen lagen niet hoog, zodat het beter is dan wat ik had gehoopt.

Deze was onlangs op tv en eens meegepikt. Ik vond het wel een mooie film, maar de film toonde ook de minder mooie kanten.

De cast was goed gekozen en deed het prima.

Leuk om eens gezien te hebben.

Prachtige film die nu eens niet de rise & fall toont maar alleen de neergang, met het schrijnende contrast dat de studio's in 1953 geen brood meer zien in Laurel en Hardy terwijl inferieure komieken als Abbott & Costello nog altijd triomfen vieren en Norman Wisdom juist in opkomst is. Mooi hoe ze ook in kleinere zaaltjes hun klassieke en inmiddels al tot in den treure gespeelde sketches nog vol inzet blijven spelen, en hoe liefdevol de mannen gedurende de hele film toch met elkaar blijven omgaan, tótdat ze elkaar op die receptie in het Lyceum eens goed de waarheid zeggen... Een ontroerende melancholische sfeer die nog eens versterkt wordt doordat ik al bijna vanaf het begin niet Coogan en Reilly zag maar het magische duo in hoogsteigen persoon, en dat niet alleen vanwege de (verbluffende) fysieke gelijkenissen, maar ook en vooral vanwege die kleine gebaren en stembuigingen die mij zo bekend voorkomen uit hun briljante films. Superbe spel van beide acteurs, in andere woorden.

Mooi.

John C. Reilly en Steve Coogan zijn grandioos in de hoofdrollen. Voor hen alleen al moet men deze film gezien hebben. Ook als niet-fan van de Dikke en de Dunne is dit een must-see. Hun soort comedy ligt me zelden, maar ze zijn natuurlijk wel een onontbeerlijk stuk filmgeschiedenis. Stan & Ollie, waar de focus ligt op enkele beslommeringen die tijdens hun laatste theatertournee opborrelen, is wat mij betreft een geslaagde biopic en mooie hulde. Bovendien is de film ook meer dan alleen een goed geacteerd geschiedenislesje: alleen al dat openingsshot verdient een speciale vermelding.

3,5