Stan & Ollie (2018)

Vanaf 10 januari 2019 in de bioscoop (eOne)

O jee...

Genre: Drama!

Hopelijk worden de ware feiten niet teveel verdraaid om het " spannender" te maken.

Acteurs kruipen voortdurend in de huid van andere personages. Deze twee acteurs daarentegen speelden altijd zichzelf, Oliver en Stanley.

Daardoor zijn de acteurs/personages, met hun talloze (kort)films zozeer vertrouwd aan de kijker, dat ik het er moeilijk mee heb andere acteurs hun plaats te zien innemen.

Weet eigenlijk nog niet of ik dit wel wil zien...

Super benieuwd hier naar.

Trailer is er ook inmiddels ,

STAN & OLLIE - OFFICIAL MAIN TRAILER [HD] Steve Coogan, John C. Reilly - YouTube

De trailer laat wel weer enorm veel zien...Toch hier erg benieuwd naar!

Ik ben een enorm grote fan van de heren L&H, en houd mijn hart wel een beetje vast...

De film wil ik absoluut zien, maar naar de commentaren van de echte fans en "scholars" ben ik net zo benieuwd.

Ok enorme L&H fan hier, dus ik kijk hier enorm naar uit!

Acteurs zijn goed gecast, ze klinken ontzettend als hun alter ego's qua stem en dictie.

Ik hoop dat John Reily net als Ollie zijn 'R' met spraakgebrek uitspreekt zoals de echte Ollie dit altijd deed (niet als part of the act, maar daadwerkelijk een spraakgebrek).

In sommige shots is de gelijkenis ook echt bijna eng. Bij John is wel heavy op de grimeur geleund en dat is te zien; af en toe lijkt het een beetje een masker/deeghoofd, maar dat neem ik voor lief.

Ik ben benieuwd, bring it on!

Het is bijna onmogelijk om Stan Laurel en Oliver Hardy te evenaren, want deze 2 zijn zo ontzettend goed. Vooral Oliver Hardy is mijn grote favoriet. Ik heel benieuwd wat Steve Coogan en John C. Reilly er van maken. In de trailer kan ik zien dat vooral Steve Coogan heel veel op de oude Stan laurel lijkt. John C. Reilly lijkt af en toe ook wel op Hardy maar dat heeft meer met de grime te maken. Ik ben heel benieuwd wat de film allemaal vertelt over Laurel en Hardy. Hun oude films heb ik bijna allemaal gezien. Zowel de korte (stomme) als de lange gesproken. Vanaf de periode dat ze weg gingen bij producer Hal Roach, werden de films ook stukken minder en haalde bij lange na niet het niveau zoals bij de Hal Roach films. Ik hoop dat we dat ook te zien krijgen in deze film. Als echte fan kijk ik hier natuurlijk ontzettend naar uit.

Ik kijk hier toch wel naar uit! Meestal hou ik mijn hart vast bij biografieën, vooral als het gaat om zeer bekende personen die niemand kan evenaren, maar Steve Coogan en John C. Reilly zijn toch erg goed gecast voor de rollen van respectievelijk Stan Laurel en Oliver Hardy vind ik. Hopelijk neemt men niet teveel vrijheden bij het vertellen van dit verhaal over het meest bekende komische duo uit de geschiedenis van de film.

Goed gecast. Maar het glazuur sprong van mijn tanden na het zien van de trailer. Wel jammer.

Ik genoot vroeger altijd wel van Laurel & Hardy. Bij de klassieke vraag wie er beter is, Keaton of Chaplin? vind ik dat Laurel & Hardy en W.C. Fields ook wel om die titel mogen meedingen.

Wel benieuwd naar deze film. Het duo Laurel & Hardy vind ik erg mooi om over te lezen, en dan een film over ze te zien trekt me ook wel.

De films die ze zelf hebben gemaakt daar heb ik wat minder mee. Ik associeer dat te veel met bedompte gebouwtjes van speeltuinverenigingen op regenachtige woensdagmiddagen. En dan een bende schreeuwende lagere schoolkinderen die naar flikkerende projecties op lakendoek kijkt, gehinderd door de rook van de paffende speeltuinbeheerders.

En dan als je thuiskomt een bord rode kool, of tot snot gekookte prei.

Volledig herkenbaar. Ik had alleen nog een broer die volledig uit z’n dak ging met de slappe lach bij de filmpjes van het duo. Ik heb zelf een iets ander soort humor en de humor van Laurel & Hardy was/is niet volledig de mijne. Ik vond altijd wel de fascinatie van André van Duin voor Stan Laurel bijzonder. De humor van het duo ligt dus wel ten grondslag voor een stukje cultuur wat van Duin zeker heeft ingebracht in de Nederlandse cultuur en beleving.

Zelf ben ik geïnteresseerd geraakt in de mensen die achter de komieken zitten. Vaak mensen met depressies of verslavingen. Die tegenstellingen vind ik altijd zo fascinerend. Kijk naar bv een Robin Williams. Geniale komiek (mijn stijl dus) maar depressief en verslaafd. Dat intrigeert mij enorm ! Hoe kan dat ? En wat heeft dat toch weer ergens veel ‘moois’ opgeleverd.

Deze heren deden zich als een ‘dom’ duo voor maar achter dit domme duo zaten twee heel bijzondere persoonlijkheden waar ik benieuwd naar ben. Moeilijke partners, constant op zoek naar humor, kettingroker, eetverslaving, uitstraling en pioniers. Dus ik ga zeker naar deze film omdat het mij intrigeert hoe ze waren als de camera stopte met filmen.

In de hoop dat we te zien krijgen hoe dat in werkelijkheid was

Aan hand van de beelden die we tot nog toe zagen heb ik daar nogal mijn twijfels bij.

Mijn helden zullen ze in ieder geval toch blijven, daar valt niet aan te tornen.

In de prachtige openingsscène bespreken Stan [Steve Coogan] en Ollie [John C Reilly] hun toekomstplannen terwijl ze zich vanuit hun kleedruimte begeven in de richting van de set van 'Way Out West', hun laatste meesterwerk, waar ze hun beroemde dansje doen. De scène is in één take opgenomen en is een tour-de-force van alle betrokkenen, niet in de laatste plaats van de twee hoofdrolspelers die probleemloos schakelen tussen de personen die ze spelen en de karakters die het komische duo zo populair maakten. Het is 1937 en Stan wil een beter contract afdwingen bij Hal Roach [Danny Huston], maar aangezien Ollie nogal krap bij kas is heeft hij zo'n bedenkingen. Stan beëindigt zijn contract, maar Ollie dient zijn contract uit door te spelen in 'Zenobia'. Het blijkt een negatief keerpunt in de carrière van het komische duo te zijn, iets wat invloed heeft op hun Britse theatertour in 1952, die bedoeld was om publiciteit op te wekken voor een nieuwe film, een parodie op Robin Hood. Hoewel het duo op het podium nog steeds de oude magie blijkt te hebben, ontstaat er achter de schermen steeds meer spanning tussen de oude vrienden, zeker wanneer hun echtgenotes [Nina Arianda, Shirley Henderson] zich bij hun aansluiten.

Fans van L&H kunnen hun hart ophalen aan de vele perfecte reconstructies van klassieke L&H-sketches, want Coogan en Reilly zijn in alle opzichten subliem. Het materiaal werkt ook anno 2019 nog steeds geweldig op de lachspieren, maar wat dit biografische drama werkelijk verheft tot meesterwerk is het scenario van Jeff Pope, dat een eerlijk beeld geeft van de moeizame verstandhouding tussen twee iconische acteurs die - soms tegen wil en dank - afhankelijk van elkaar waren voor hun succes en Arianda en Henderson prima rollen geeft als hun echtgenotes. Een genot voor fans van L&H, wie niet zo bekend is met het werk en de carrière van het legendarische duo zal deze film waarschijnlijk minder kunnen waarderen.

mrklm, ik ben halverwege de eerste alinea opgehouden met lezen. Je verklapt wel èrg veel van de plot, ook voor wie al wat weet van de levensloop van L&H, want ook dán kun je nog verrast willen worden door de invalshoek en door welke elementen wèl deze film hebben gehaald en welke niet -- kortom, ik mis de spoiler-tags. Los daarvan maak ik uit de tweede alinea op dat je mening over de film zeer positief is, en dat is hoopgevend voor de eigen kijkbeurt.

Ik begrijp je punt, maar het is redelijk bekende geschiedenis en het omvat niet meer dan de eerste minuten van de film. Sterker nog: de omschrijving op de site (hierboven) geeft veel meer van het plot weg!

Dan heb ik niets gezegd!

Niets vervelender dan na een matige film door de regen naar huis fietsen...

*voor leedvermaak cue het bekende L & H muziekje*

Nu ben ik geen L & H fan maar wel van Steve Coogan en daarom deze film het voordeel van de twijfel gegeven. Misschien had men beter een film over de -succesvolle- opkomst van de heren kunnen maken want een film maken over het eindstadium van de carriere van L & H die toen al behoorlijk oudbollig overkwamen levert ook een oudbollige en saaie film op. Voor niet L & H fans raadt ik deze film af, ondanks het goede acteerwerk van Coogan en Reilly (de vrouwelijke bijrollen vond ik daarentegen tenenkrommend).

Steve Coogan zet geniaal zijn versie van Stan Laurel neer, zoals ik hoopte en verwachtte. Reilly en de actrices overtuigen ook. Het verhaal kon me niet overal boeien maar het acteerwerk maakt alles goed.

3,5*

Geweldige hoofdrollen.

Met gemengde gevoelens gekeken. Waar ik L en H ken van de gevatte slapstick, kwam dit amper naar voren in de film. Het niveau van humor steeg niet boven de gemiddelde lollige oom.

Vrij tam verhaal. Misschien was dit de bedoeling, want ook in de film bleven de toeschouwers weg en werd de film gecanceld. Toch stroomden de theaters uiteindelijk vol omdat iedereen de levende museumstukken nog eens wilden zien. Toen kon ik het wel weer meer waarderen. Film is dicht bij de werkelijkheid gebleven.

De chemie tussen beide spelers en de vertolking maakt veel goed. Omdat er weinig te lachen viel op enkele momenten na, viel het me toch tegen. Nipte voldoende

Eigenlijk een film die veel meer zou moeten verdienen dan een week in de hoofdzaal en dan langzaam stilletjes verdwijnend via de achterafzaaltjes. Er is zoveel aandacht gegeven aan de settings, de gelijkenissen van de acteurs, de verwijzingen naar de films van het duo en het perfect naspelen van de acts op zowel podium als in hun echte leven. De scène met de deuren is echt magie en misschien ook wel een symbolische kern van deze film en hun leven zelf.

Dat de film ook nog eens goed ingaat op een bepaalde periode uit hun leven heeft voor mij een stukje verdieping gebracht in de hoofdpersonen zelf. Natuurlijk, net zoals bij Bohemian Rhapsody kan je niet alles laten zien wat er in het leven van deze mensen heeft gespeeld maar hier gaat het om vriendschap tussen twee unieke personen.

Ik vind het nog steeds bijzonder dat deze twee mannen al gestorven waren voordat ik ter wereld kwam maar een zeer grote indruk op de wereld van de humor hebben achter gelaten. En ook van invloed zijn geweest op veel andere komieken.

Inhoudelijk heb ik genoten van wie de twee waren en hoe bijzonder een vriendschap (met hoogte- en dieptepunten) kan zijn. Dat wordt ergens hier als rode lijn uitgedragen. Met komische momenten maar ook met wrok, jaloezie, onbegrip en misverstanden. Dat uiteindelijk de waardevolle inhoud van echte vriendschap het wint is een mooi gegeven (en boodschap) voor iedereen.

Een stuk respect van mij ook voor beide acteurs die zeer sterk zowel visueel als karakter hun personage respectvol uitbeelden.

Natuurlijk zal dit geen miljoenen publiek aantrekken want het is te ver weg, te lang geleden en al hun lange en korte films worden een weinig meer uitgezonden om dat deze mannen uit een andere tijd komen. Een langzaam uitstervend iets voor de achterafzaaltjes van de tijd.

In eerste instantie sceptisch naar het filmhuisvertrokken.

Een film over hun laatste moeilijke jaren en over hun onderlinge verhouding.

Verrassend mooie film, bij vlagen leuk maar ook ontroerend en triest, eigenlijk gaat de film over vergankelijkheid. Erg goed geacteerd.

De acteurs zijn bovendien nauwelijks te onderscheiden van de echte dikke en de dunne.

Mooie film, wat een gelijkenis, heel goed gedaan. Een film met een lach en een traan, verdient eigenlijk meer aandacht dan hij nu krijgt.

3 2 1 cut

Een respectvollere recensie is niet denkbaar.

Hij raakte mij.

Compliment

Hoewel ik nooit fan ben geweest van Laurel & Hardy, vond ik deze biopic toch een genot om naar te kijken. Aan alles is te zien dat deze film op een zeer integere en zorgvuldige manier is gemaakt. De film laat zich dan ook bekijken als een ode aan Laurel & Hardy, ondanks dat die niet specifiek over hun succesjaren gaat. Integendeel: we zien Laurel & Hardy in de nadagen van hun carriere, tijdens hun theatertournee door Groot Brittannië en worstelend met tegenslag en oud zeer tussen de twee boezemvrienden. De film biedt in die zin ook een mooi inkijkje in de persoonlijkheden van de twee komieken. Zoals door anderen al vaker is aangehaald: Steve Coogan en John C. Reilly overtuigen als respectievelijk Stan Laurel en Oliver Hardy en de grimage en kostuums zijn zo goed gedaan, dat de gelijkenis met de iconische komieken treffend is. Nina Arianda als de vrouw van Laurel en Shirley Henderson als de vrouw van Hardy zijn zo karikaturaal dat het weer grappig is. Fijne film.