Stan & Ollie (2018)

Fijne, respectvolle en ingetogen film. Geen getetter en special effects, maar een steengoed verhaal en geweldige acteurs. Zo kan het dus ook.

Mooi uitgewerkt is ook het thema over vriendschap. Als je (te) lang samen bent vergeet je misschien wel eens wat je hebt. Of wat je mist als de ander er niet is. Samen waren ze meer dan de som der delen. Een krachtig eerbetoon.

P.S. Gisteren de kinderen de sketch met de pianoverhuizers laten zien, via YouTube. Hij is bijna 90 jaar oud en ze lachten zich suf. Sommige humor is tijdloos.

Zo te merken is in deze regio dit nu al een 'matineefilm' voor de late ochtend/vroege middag in veel bioscopen. Zonde; want het is een prachtige, wat melancholische film met prachtig acteerwerk. Coogan en Reilly overtuigen vanaf de eerste seconde als Stan en Ollie en worden sommige klassieke scenes tot in de puntjes nagespeeld.

in één woord geweldige film.

ze werden vrienden en zijn hun hele leven vrienden gebleven.

z'on duo komt nooit meer terug.

een ding hoop ik dat de film ter zijner tijd op Blu-Ray uitgebracht zal worden.

Vandaag eindelijk "Stan & Ollie" gezien.

Het drama ,achter de schermen, van hun laatste dagen in de schijnwerpers.

Dit moeten alle liefhebbers van het originele duo beslist zien.

Wat de acteurs Steve Coogan (Stan) en John C. Reilly (Ollie) hier neerzetten is fenomenaal!

Het is zó goed dat ik (bijna) geen moment eraan dacht dat het niet de echte Laurel & Hardy waren op het scherm.

Ongelooflijk maar waar.

Vooral Coogan speelt de rol van Stan tot in de puntjes, inclusief stem en uitspraak.

Er waren twee momenten waarop toch even te horen en zien was dat het niet het originele komische duo was waar we naar keken..

Op het moment dat Reilly het lied "In the Blue Ridge Mountains of Virginia" zong.

De unieke hoge bijna jongensachtige stem van de echte Oliver Hardy kon hij niet benaderen. (dat zou ook een wonder geweest zijn)

Coogan kon dit wel met de stem van Stan Laurel (!)

En helemaal aan het eind van de film, tijdens de aftiteling, wanneer je een originele opname ziet van het befaamde dansje van de twee, uit "Way Out West" (1937).

Dan zie je toch het verschil wel in motoriek en fijnigheid tussen L&H en Coogan & Reilly.

De echtgenotes van L&H spelen ook een belangrijke rol in het verhaal.

Vooral Shirley Henderson (Lucille Hardy) is hilarisch.

Een film die mij wist te ontroeren en bij zal blijven.

N.B.

Maar neem het filmverhaal niet letterlijk voor waarheid aan, want nogal wat dingen zijn echt wel anders dan in werkelijk weergeven.

Het duurde even, voor ik echt in de film zat, maar het laatste half uur vond ik ontroerend en ijzersterk. En de gelijkenis was verbijsterend.

dit had ik niet beter kunnen verwoorden .

deze recentie chapeau Brix!!

geweldig en inderdaad neem het verhaal niet letterlijk voor waarheid aan.

Ik heb gisteren de film gezien en ik denk dat er zelden een dergelijke waarheidsgetrouwe weergave is geweest van bekende figuren uit het verleden in een film.

De casting is perfect en ook de uitwerking is van een hoogstaand niveau.

Ik vind het eigenlijk spijtig dat er hier geen twee films van zijn gemaakt; eentje die zich focust op hun carrière en eentje zoals de huidige.

Men maakt over de grootste onzin prequels en sequels bij de vleet, maar bij dergelijke (minder commerciële) prenten doet dit men niet...terwijl er materiaal in overvloed beschikbaar is om 5 films te maken.

Ik ben terecht blij dat ik deze film in de bioscoop heb kunnen zien, want daar komt hij echt tot zijn recht.

Het was ook meer dan nodig om deze twee legendarische acteurs uit het komische genre nog eens in volle schijnwerpers te plaatsten, want tussen het overaanbod aan waardeloze en banale serie's en/of films die nu geproduceerd en losgelaten worden op het publiek, dreigen hun parels uit het verleden te verdwijnen.

Een hééél goede film en hopelijk een terechte mededinger voor prijzen.

Mjah.

Met Oliver & Hardy zelf heb ik helemaal niks. Zoals velen wel bekend met hun werk, kwam vroeger regelmatig op TV, maar ook toen al wist dat type slapstick mij helemaal niet aan te spreken. Het is gewoon absoluut mijn humor niet. Maar dat wil niet zeggen dat een film over deze twee niet goed zou kunnen zijn.

Apart dat Baird hier achter zit. Filth vond ik een erg fijne film, maar da's toch wat anders dan deze film. Stan & Ollie is uiteraard wat netter en braver, maar ook hier laat Baird zien wat in zijn mars te hebben. Getuige de mooie, complexe long take waar de film mee start. Doet wat denken aan de long takes die PT Anderson vroeger uit z'n mouw schudde, daar kunnen onze Chinese arthouse vrienden nog wat van leren.

Hulde ook voor Coogan en Reilly. Zij spelen hun rol echt met verve, Coogan allicht nog nét iets beter dan Reilly, maar beiden zijn ze gewoon uitmuntend. En niet alleen omdat ze hun voorbeelden aardig dicht benaderen, maar ook omdat ze nogal wat drama in hun spel weten leggen zonder daar veel woorden voor nodig te hebben.

Want da's dan het derde goed punt van deze film. Het verhaaltje over het leven van Stan & Ollie staat eigenlijk redelijk op de achtergrond, het gaat dan ook maar over één bepaalde periode in hun carriere. Maar de aparte band die de twee deelden, die wordt wel perfect vormgegeven. De mix van kameraadschap, collegialiteit, wrevel én het ongrijpbare van een duo dat samen de wereld veroverd heeft met een komische act is gewoon voelbaar.

Verder ook leuke bijrollen voor de twee vrouwen trouwens. Als film misschien net wat te braaf en netjes om een nog hogere score aan te geven, maar is was blij verrast met deze film. Weinig van verwacht, maar Baird & cast hebben er iets moois van gemaakt. Perfect voorbeeld ook dat biopics ook anders kunnen.

3.5*

Als absolute liefhebber van het genre en eigenaar (zoals zovelen) van de volledige collectie (kort)films van de twee keek ik wel uit naar deze film.

Had echter wel verwacht dat de film zou gaan over de opkomst van het duo en de periode van hun grootste successen. Wie waren de mensen achter de personages.

De film behelst echter de periode 16 jaar na die successen waar de twee als het ware "has beens" zijn geworden en de jongere generatie hun al niet meer herkend.

Ze worden tijdens een poging om hun carrière terug nieuw leven in te blazen gedumpt in sjofele hotels en spelen voor halfvolle zalen.

In mijn filmcollectie over het duo zit ook een documentaire die deze periode laat zien met beelden van verplichte nummertjes en PR opdrachten waarbij iedereen ligt te roepen om hun gimmicks nog eens op te voeren als een circusnummertje... erg pijnlijk.

Stan Laurel en Oliver Hardy laten meer dan 80 jaar na hun laatste grote successen nog altijd de lachspieren overuren maken en verdienen het om in de bloemetjes gezet te worden met een biopic.

Maar moet dat nu echt over de mist aangename periode in hun leven gaan....

Over de acteerprestaties van Coogan en Reilly niets dan lof!

Twee acteurs vinden die perfect op de originele Stan&Ollie lijken en dan ook nog perfect kunnen nadoen.

Hoe doen ze het? Ik wordt er zowaar emotioneel van!

Ontzettend mooie film vind ik. Als je ziet hoe goed Steve Coogan en John C. Reilly , Stan Laurel en Oliver Hardy neer zetten denk je bij sommige scenes dat het de echte zijn. Maar het is ook voor die beide acteurs onmogelijk om de echte Stan & Olie te evenaren. Persoonlijk ben ik een groot liefhebber van Oliver Hardy. En Reilly lijkt er qua uiterlijk redelijk goed op, maar om dezelfde bewegingen en gezichtsuitdrukkingen na te doen dat is ook voor Reilly heel moeilijk. Als echte fan van Laurel en Hardy vind ik dan ook dat er nooit meer een duo is geweest die ze kon evenaren.

Eigenlijk gebeurt er niet al teveel, maar het is vooral mooi om te zien hoe Reilly en Coogan hier de twee neerzetten. Knap gedaan.

Ik heb niet zo veel veel met Laurel & Hardy, niet in positieve en niet in negatieve zin. Nooit veel mee bezig geweest. Zoals bijna iedereen heb ik er wel dingen van gezien, maar dat was het dan ook wel. Toch had ik best interesse in deze film, alleen al omdat de trailer kwaliteit uitstraalt. Dat is het eindresultaat gelukkig ook. Beiden mannen in de hoofdrol doen het erg goed, zeker John C. Reilly straalt echt in zijn rol. De gelijkenissen zijn ook sprekend. Knappe prestaties, want zulke slapstick imiteren en mensen nadoen die er al ruim een halve eeuw niet meer zijn lijkt me niet makkelijk. Helemaal omdat ze nog steeds veel fans hebben. Inhoudelijk doet de film niet veel bijzonders, maar het trage tempo past hier wel bij. Zeker hun optredens worden leuk gebracht, inclusief de muziek die daarbij hoort. Wel jammer dat er gekozen is om maar een klein deel van hun loopbaan te tonen. Ik had hier wel een volledig verhaal van willen zien.

3,5*

Leuke film over de nadagen van Stan en Ollie, prachtig geacteerd en wat een gelijkenis hadden de acteurs, zelfs gelijkenis James Finlayson in ,t begin van de film was frappant, evenals Hal Roach.

Niet echt mee eens. Hoeveel biopics serveren niet altijd hetzelfde rise & fall structuurtje? in deze film wordt echter een minimum aan hun carriere gespendeerd, belicht men maar één deel van hun leven (en dan nog een weinig flatterend) en wordt dat vooral aangewend om hun speciale vriendschap vorm te geven.

Inhoudelijk is het misschien niet bijzonder spannend, maar wel bijzonder.

Fijne combinatie van humor en drama , sfeervol in beeld gebracht.

Verhaal draait vooral om de nadagen van het magische duo Stan & Ollie.

De band tussen de twee maar ook hun echtgenotes komen in beeld. En ook die verstandhouding mag apart genoemd worden:) Film had van mij langer mogen duren. Mooi eerbetoon.

3.5*/4*

Een prachtige film en een mooi eerbetoon aan de twee grootste komieken aller tijden, die overigens zeer overtuigend zijn neergezet. Stan & Ollie waren een magisch duo en hun vriendschap heeft alle stormen doorstaan en dat is toch wel heel bijzonder. Stan & Ollie zijn tijdloos en zullen altijd en overal mensen over de hele wereld vermaken en laten lachen.

Laat ik het vooral weinig bijzonder noemen omdat er niet zo heel veel gebeurd. Het klopt wel dat deze film wat unieker is als biopic omdat er maar een gedeelte wordt getoond. Overigens hoeft ''weinig bijzonders'' ook niet altijd slecht uit te pakken. Soms kijkt dat ook best prima weg.

Dan zijn we het eens

Ik denk dat de term tragikomedie hier perfect past. Stan en Ollie die in de jaren 30 super populair zijn maar vooral uitgebuit worden door Hollywood. Stan wil meer maar als resultaat wordt hij ontslagen. Ollie staat nog onder contract en moet door, wat zeer kwalijk wordt genomen door Stan. Vele jaren later komen de twee weer bij elkaar maar het zal nooit meer zo zijn als vroeger dat is wel duidelijk. Fantastisch neergezet en geacteerd. Mooie film.

I thought you'd retired.

No. No. No. No, we're-we're...

we're getting older, but we're not done yet.

Wat een nostalgie. “Stan & Ollie” is een trip naar een lang vervlogen tijd toen ik nog een ukkie was. Als ik dan vrijdagmiddag terugkwam van school, flikkerde ik mijn boekentas ergens in een hoek en werd de televisie ingeschakeld. Dan zapte ik (alhoewel, toen betekende dat gewoonweg opstaan om dan de juiste knop in te drukken) naar de zender ARD (of ZDF? Te lang geleden om het me te herinneren) om “Schweinchen Dick” te kijken. En vervolgens waren er altijd zwart/wit films met Buster Keaton, Harold Lloyd en Laurel & Hardy. Ik kan gerust zeggen dat dit het hoogtepunt van de week was. Iets waar ik naar uitkeek na een hele week mijn broek te verslijten in de schoolbanken. En met deze film was ik weer heel eventjes dat broekventje dat met bengelende beentjes in de zetel zat en begeesterd naar de kijkbuis staarde.

Ik zal maar direct met het meest in het oogspringende aspect van deze film beginnen. De twee acteurs Steve Coogan (Stan Laurel) en John C. Reilly (Oliver Hardy) lijken verdomd veel op het legendarische duo. Het leek wel alsof deze twee grapjassen terug springlevend waren. En ook al is er op vlak van humor veel veranderd, toch blijft het immens lollig om het gestuntel van Stan en Ollie weer eens te zien. En als je de film moet geloven, waren “De dikke en de dunne” in het werkelijke leven ook zo’n rampfiguren die in elke situatie voor hilarische momenten zorgden. Kijk maar eens hoe Stan ligt te worstelen met zijn bagage als hij bij het eerste kleine hotel in Engeland de receptie tracht te bereiken. Ook al zal een jonger publiek dit afdoen als aftandse en flauwe kolder, toch kon ik het niet laten om hierover eventjes te grinniken. Tja, zal wel met de leeftijd te maken hebben.

De basis van de film is een tour doorheen Engeland en Ierland. De glorierijke filmperiode van Stan & Ollie ligt op apegapen. Niemand is nog geïnteresseerd in de dolle fratsen van dit duo. En om toch nog (want de twee hebben al een gezegende leeftijd) een filmproductiehuis warm te krijgen om nog een allerlaatste speelfilm met hen te produceren, wordt een tournee langs Engelse theaterzalen opgezet. De start van deze tournee lijkt op de teloorgang van dit komische duo. Ze moeten overnachten in tweederangs hotels. En het aantal toeschouwers dat zich in de zaal bevindt, is ook niet om vrolijk over te worden. Een redelijk pover resultaat dus. Een duidelijk toonbeeld van vergane glorie. Kortom, het vermeend succes bleef uit ook al waren hun optredens een toonbeeld van routineus in elkaar gestoken sketches.

Het is pas als de echtgenotes van Stan en Ollie, Lucille Hardy (Shirley Henderson) en de Russische Ida Kitaeva Laurel (Nina Arianda), vanuit de V.S. de oceaan oversteken om hen te vergezellen, dat de spanningen oplopen. Een oud zeer over verloren kansen komt naar boven. En het is overduidelijk dat de beide vrouwen ook niet al te best met elkaar kunnen opschieten. De twee komieken zijn trouwens onafscheidelijk. Het lijkt soms wel een oud, getrouwd koppel die elkaars nukken en tekortkomingen verdragen. Het grappige is dat in het werkelijke leven de rollen anders verdeeld waren. In hun films was Stan meestal de kluns en dommerik die de helft van de tijd niet begreep wat er loos was. In werkelijkheid had Stan de touwtjes in handen en was hij diegene die op de bres sprong als het over contracten en gages ging. Hij was ook de bedenker van de sketches en schreef deze gedetailleerd uit. En hij bleef dit nog doen tot ver na Ollie’s dood.

Stan & Ollie waren meester in het verwerken van subtiliteiten. De details maakten het grappig. En velen (zoals Tommy Cooper, Benny Hill en Mr. Bean) zullen deze eigenschap ook gebruiken in hun werk. “Stan & Ollie” is op vele vlakken een uiterst komische film. Maar het is ook op een bepaalde manier een uiterst triestige film. Een lach en een traan liggen hier heel dicht bij elkaar. En het laatste dansje dat deze iconen van de stomme film op het laatste inzetten (wat medisch onverantwoord was voor Ollie), was de perfecte afsluiter. Een afscheidsdansje van een befaamd en geniaal duo. Onevenaarbaar en uniek in de geschiedenis van de komische film.

4*

Perfect gecaste film over de nadagen van het legendarische duo, met Coogan en Reilly beiden geweldig. Door de focus te leggen op de vriendschap tussen de twee, tegen de achtergrond van hun tanende roem, krijgt de film een melancholisch en sporadisch treurig karakter, iets dat uiteraard in scherp contrast staat met de grappen en grollen waar het duo om bekend staat. Het is in ieder geval geen standaard biopic geworden. Wellicht iets te kleinschalig en beperkt qua opzet, maar het prachtige spel van de twee hoofdrolspelers maakt dit toch wel tot iets heel bijzonders.

Toen ik jong was vond ik dat nog leuk om naar te kijken maar bij deze film had ik dat niet, blijkbaar vele anderen hier wel, ik helaas niet, kan er ook niet aandoen, het gevoel is er of het is er niet.

Stan & Ollie (oftewel "Laurel and Hardy" en op zijn Nederlands "De Dikke en de Dunne") is misschien wel het bekendste komische duo ooit (onze "Peppi en Kokki" is daar natuurlijk van afgekeken), en toen ik kind en tiener was in de jaren 70 en 80, waren ze ook zeer regelmatig te zien op de televisie (toen je in Nederland nog maar twee televisiezenders had ) met hun korte sketches en films (die ik volgens mij ook allemaal heb gezien) en keek ik er altijd graag na en moest ik er ook altijd om lachen en was Stan Laurel mijn favoriet van het duo.

Deze Biografie / Komedie film draait om hun nadagen en speelt zich af anno 1953, waarbij Stan (Steve Coogan) en Ollie (John C. Reilly) enigszins in de vergetelheid (soms best pijnlijk om te zien) zijn geraakt. Ze maken al een poos geen films meer, hebben wat zakelijke conflicten achter de rug en kwakkelen met hun gezondheid (met name Ollie). Ze besluiten daarom nog één tournee langs Britse en Ierse theaters te ondernemen.

Deze film staat genoteerd als een Biografie / Komedie film, maar beter was geweest Biografie / Drama film, want na de leuke korte opening (welke zich afspeelt in de zomer van 1937, waarbij ze de grootste komieken van Hollywood waren) is het toch eigenlijk vooral Drama wat de klok slaat en dat was vooral allemaal pijnlijk, aandoenlijk en ontroerend om te zien en vooral na circa 60 minuten waarbij Ollie wordt getroffen door een lichte hartaanval. Hoewel het best allemaal tragisch is om te zien is (eigenlijk verdienen Stan & Ollie een vrolijke Biografie / Komedie film), werd het allemaal wel fraai en mooi (o.a. het tijdsbeeld van de jaren 50) in beeld gebracht, was het zeker ook interessant en zijn Steve Coogan en John C. Reilly uitstekende vertolkers van Stan & Ollie, waarbij ze ook nog eens sprekend op ze lijken en hun slapstickreconstructies en theatervoorstellingen (o.a. een scène uit "County Hospital", die regelmatig te zien is) zijn ijzersterk en een genot om naar te kijken.

Buiten Steve Coogan en John C. Reilly vond ik ook Nina Arianda (als de vrouw van Stan, oftewel Ida Kitaeva Laurel) en Shirley Henderson (als de vrouw van Ollie, oftewel Lucille Hardy, die hem steeds "Babe" noemt) het goed doen en daarbij was het apart om te zien dat Ida Kitaeva Laurel niets moest hebben van hun manager Bernard Delfont (leuk gespeeld door Rufus Jones) en nooit naast hem wilde zitten in een theater. Op een gegeven moment zegt hij in een theater iets tegen haar, te weten "Kan ik iets halen voor u ?", waarop zij antwoord "Niet aanraken"

De vrouwen zijn ook best zorgzaam en liefdevol voor hun (met name Lucille Hardy) en dat was met hun gespeelde pittige en strenge vrouwen in hun sketches en films meestal juist andersom, want daarvan kregen ze er meestal flink van langs (wel zeer grappig en komisch om te zien) en werd er ook met van alles naar hun hoofd gegooid en vooral Ollie moest het dan daarbij ontgelden, waarbij Stan dan meestal in huilen en gejammer uitbarstte, terwijl hij juist vaak de oorzaak was van deze escalaties en waarop Ollie dan meestal tegen hem zei "Well thats another fine mess you got me into".

Al met al best een onderhoudende (wel soms een tikje gezapig) Biografie / Drama film over de nadagen van Stan & Ollie, die schitterend gespeeld werden door Steve Coogan en John C. Reilly (die ik opzicht ook graag zie spelen in films).

Deze film gaat op een respectvolle manier om met het geniale duo. Het is een boeiende film wanneer je interesse hebt in dat tijdperk, maar als onbekende voor hun werk zou ik deze film niet aanraden.

Geweldige film.

Acteurs zetten de personages perfect neer, alsof ze er weer zijn.

respect zoals de film en de nadagen van Laurel & Hardy weergeven.

Leuke speelfilm over een deel van het leven van dit komische duo. Het begin is even inkomen als kijker want je hebt het idee dat je midden in de film belandt. Maar op een gegeven moment zit je er lekker in en kijk je naar een prettige en redelijk luchtige film. Het blijft allemaal wat kleinschalig maar wel prima te kijken. Vooral de aankleding is erg fraai. Het acteerwerk is uitstekend van beide hoofdrolspelers, met name Coogan zet een kopie neer van de echte Stan inclusief de gebaartjes en uitdrukkingen. Fijne film. 3.5

Deze vorige week gaan zien.

Erg fijne, mooie, kleine film over deze twee legendarische film giganten, waarbij de film focust op hun nadagen, waarin ze uiteindelijk -behoorlijk berooid- in de jaren '50 nog een laatste theater tour door Groot-Brittannië hebben gemaakt.

De twee hoofdrolspelers zijn werkelijk subliem in hun rol en met behulp van hun fantastische mimiek en de briljante grim, lijken ze dan ook als twee druppels water op de twee giganten. Tijdens het kijken vergat ik regelmatig dat ik niet naar de echte Stan en Oliver zat te kijken en da's toch knap!

De actrices, die hun vrouwen vertolkten, vond ik hier en daar misschien iets wat overdreven overkomen en vooral de dame als de echtgenote van Hardy werkte met haar irritante stemmetje behoorlijk op de zenuwen, maar hoogstwaarschijnlijk zal ze zo in werkelijkheid ook wel zijn geweest?!

Er zitten allerlei leuke grapjes en verwijzingen naar hun films in het script verwerkt, die zelfs de doorsnee kijker wel vaag zal herkennen uit hun bekendste films en hoewel het verhaal eigenlijk niet eens zo heel veel voorstelt weet het toch de volle anderhalf uur te boeien.

Dit is een film vol passie en genegenheid voor en over dit onderwerp gemaakt en zal zeker de grootste fans weten te ontroeren. Ondergetekende in ieder geval wel!

Een absolute voltreffer!

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Mooie,best wel aangrijpende film over 2 legende's die in hun nadagen nog moesten sappelen omdat ze het financieel niet echt goed afgedwongen hadden.