Roma (2018)

De film draait meestal in zaal 1, maar The Sound of Music draait op 70mm met electronische ondertiteling ook 1x per dag in zaal 1, dus op dergelijke momenten draait Roma in zaal 3, waar Eye ook 4K kan draaien en eveneens 7.1 geluid

Inderdaad en ik zit daar altijd vooraan dus groot scherm zat. Ik vond 360gr geluid niet erg veel toevoegen, soms wel even geinig.

Ik vond hem flink tegenvallen. Een vrijwel vlak verhaaltje als een bouquetreeks-boekje. Visueel vielen slechts enkele momenten op door hun brede, veelomvattende kadering maar dat was spaarzaam. En dan kwamen de colaflesjes ook nog even vol in beeld...

Qua acteren vond ik het ook niet opvallend, al was de regie altijd goed en bij enkele scènes zelfs erg goed.

De verwijzing naar Gravity was leuk.

Ik denk dat Cuarón blij mag zijn dat deze Netflix-film toch ook nog in filmhuizen vertoond wordt. Eigenlijk vind ik het voor beiden net niks; het valt niet echt op tussen het aanbod in het filmhuis, en voor Netflix mss te saai (wat een woord, niet alleen om het zwartwit, meer het tempo; men sliep om mij heen en leefde lachend op toen de auto het muurtje ramde en snikkend bij euhhh die ene scène, dat soort publiek).

De publiciteit van Netflix vs Venetië doet 't 'm.

Na de huidige bioscooptrailer en de recente berichten hier viel Roma me toch weer mee. Het is wel aardig om te lezen dat velen de stijl prijzen en de afstandelijkheid bekritiseren, terwijl dat eigenlijk twee zijdes zijn van dezelfde medaille. Want Cuarón kiest voor een sterk registrerende cameravoering, vol diepte-shots met veel details, zachte contrasten en trage, statische bewegingen, maar vooral een camera die niet dichtbij de personages komt. Je moet al aardig lang wachten voordat de protagoniste eens goed met haar gezicht in beeld komt, en verder dan een sporadische medium close-up komen we echt niet. Over het algemeen houd ik meer van een dynamische cinematografie dicht op de huid, maar in de tweede helft van Roma betaalt de keuze van Cuarón zich, na een weinig enerverend begin (op de fraaie openingstitels na), toch wel uit. Want vooral bij de meer dramatische scenes werkt de stijl sterk in het voordeel van de film. Dat geldt dan zowel voor de ziekenhuisbevalling als voor de redding in zee, niet voor niks ook scenes waar datgene wat buiten het kader valt en het geluid erg belangrijk zijn. Het is de afstandelijke camera die hier voorkomt dat je dit echt sentimenteel kan noemen in mijn ogen. (Alleen de scene na de redding op het strand vind ik erover, hier wordt te nadrukkelijk een catharsis volgens het boekje uitgespeeld.) Het eindshot slaat een heel natuurlijke brug naar de opening, wederom fraai gedaan. Dus ja, behalve dat Cuarón opnieuw zijn bijzondere veelzijdigheid etaleert is het uiteindelijk toch met name de consequent volgehouden stijl waarmee Roma zich onderscheidt ten opzichte van de gemiddelde arthousefilm.

Ik heb de film nog niet gezien (ik heb geen Netflix) maar het valt op dat deze film door de gemeenschappelijke critici van vooraanstaande kranten/websites wordt aangemerkt als de beste film van 2018: onder meer rogerebert.com, rollingstone.com en de Volkskrant hebben Roma uitgeroepen tot beste film van 2018. Dat verhoogt niet perse mijn verwachtingen maar het maakt de film wel tot een absolute must-see...

The Ten Best Films of 2018 | Balder and Dash | Roger Ebert - rogerebert.com

20 Best Movies of 2018 – Rolling Stone - rollingstone.com

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/de-beste-25-films-van-2018-volgens-de-film-redactie-van-de-volkskrant~bd41f753/

Vond de film erg tegenvallen, op zich een aardige film maar niet bijzonder. Zwart wit voegt naar mijn mening niks toe, sterker nog kleur was naar mijn mening beter geweest. Zal wel aan mij liggen, dergelijke films zijn niet aan mijn besteed. Als je een kwartier van de film mist, mis je volgens mij niets. De film kabbelt en kabbelt maar door. 2 uur en 15 min had ook korter gekund om het verhaal duidelijk te maken. 2.5 O ja de hondenpoep dat blijft je bij. Oeps spoiler!

Schoonmaakster, the movie

Eerste kwartier wordt de gang gedweild en de bedden opgemaakt. Tweede kwartier gaat ze naar de bios en ruimt ze hondenpoep op. Derde kwartier raakt ze zwanger en doet ze de vaat. Zo gaat de film nog 1,5 uur verder.

Prachtige fotografie en art direction, dat wel, maar daar heb je het dan ook wel mee gehad.

3* voor de genoemde pluspunten.

Melkmeisje, the painting

Ook al zo'n saaie muts.

De mooiste film-herinnering in tijden komt van een regisseur die een meester is van het stille vertellen. Kern bij Cuáron is telkens dat de (politieke) waarheid zich in de marge bevindt; op de achtergrond, in de uiterste hoek van het frame. Vrijwel alles verschijnt ons visueel, een grote schoonmaak van narratief waarna de essentie blijft. De urgentie van Cleo's omarmde bestaan wordt gevangen in een werkelijk adembenemende beeldtaal van levend zwart-wit.

Niet mijn ding.. langdradige weinig zeggende film over een schoonmaakster. Shots zijn mooi en oog voor detail is aanwezig zowel in beeld als geluid. Maar ik wordt er niet ingezogen door het grijze beeld en de afstand die genomen wordt tot de personages.

Mexico zonder kleur wat ontzettend jammer.

De beste film van 2018??? Een criticus had het over "de beste film die hij ooit gezien heeft...""" Dus ik overspannen Netflix aan, whisky er bij, chips.Zat gewoon al te trillen van de opwinding...Tot de film begon.

en er geen ene donder gebeurde. Gang dweilen, thee zetten, hondenpoep, bios........, Ben nu bij 37e minuut en geef het op...Chips weg, whisky weg...Weer een avond verpest door Netflix met zijn slechte films. Met de pest in mijn lijf, kijk ik lekker naar Rambo 4...of 3...2 maar...nee toch 1. om mijn avond te redden, Stallone, die erg onderschat is als acteur,maar ik ben weg van de man,......!!! O...chips terug en ook de whisky...toch een fijne avond. Dank je, Sly!!!

Hier schuilt een pracht van een honest movie poster in, frans123

Een aardige sfeertekening van Mexico, zoals dat er rond 1970 uitgezien heeft. Maar mij ontgaat het waarom deze film in zwart-wit gedraaid moet worden. Ook alle jubelverhalen doen mij niet veel. Ik vind het wel knap hoe men de jaren 70 goed weet te verbeelden.

Voor mij niet meer dan een gemiddelde film en ook wel aan de lange kant. 3.5/5.

Tja de spanningsboog van de hedendaagse puber is ook niet meer wat het geweest was. Hou het idd maar bij Stallone en Marvel.

Geinig aangezien Stallone toch echt zo'n 80s product is. De pubers van toen zijn ondertussen naarstig op zoek naar een "landingsbaan".

Snap niet wat je met je opmerking bedoeld. Ik was puber in de jaren 80. Wat voor landingsbaan zoek ik? Waarom zoek ik er een?

Je hebt het over hedendaagse pubers, terwijl Stallone een 80s product is. Dus duidelijk niet eigen aan de hedendaagse puber, toch?

Landingsbaan is verder een nette manier om te zeggen dat die pubers van toen ondertussen oude lullen geworden zijn.

Dat ik Frans123 voor hefendaagse puber uitmaak is natuurlijk een bewuste provocatie. Dat hij een oude lul is, is wel bekend.

Is gewoon niet netjes tegenover hedendaagse pubers. Je zal ook maar een hele volgende generatie hebben die geboeid zit te kijken naar dit soort films ...

Zwolle....dank je.

Om satire te begrijpen heb je een bepaald iq , opleiding voor nodig Bassie...........

Toch bekruipt me wel eens de gedachte als ik zo'n recensie lees, dat ik soms beter kan voorspellen hoe een specifieke titel je gaat bevallen dan jij zelf...

Deze zou ik je nooit aangeraden hebben, zelfs zonder hem te hebben gezien leek dat overduidelijk.

Topidee! Ik stel voor dat we vanaf nu allen een schriftelijk verzoek richten aan JM alvorens we een bepaalde film kijken.

Het was schertsend, yeyo. Heb jij nooit het idee dat je van sommigen leden de smaak wat kent, en niet verrast bent dat een bepaalde titel niet beviel?

Dat is geenszins een voorstel van mijn kant om alleen maar veilige cinema te gaan kijken, laat staat dat ik dat zou kunnen of willen faciliteren

Ik ging overstag vanwege""Beste film van 2018" en een bekende criticus schreef ""De beste film die ik ooit gezien heb.."""Dan geef ik mij over aan een titel ,afgaande op 'kenners""... waarbij ik idd mijn twijfels al bij had..Kan toch???/Geen man overboard.

Hahahah Yeyo!!! Wat een arrogantie he??

volgens mij lezen jullie er iets teveel in, want wat yeyo licht sarcastisch voorstelde was wel het laatste wat ik bedoelde. Ik krijg al zoveel spam

Dit schreef ik afgelopen zondag bij deze film:

Van deze regisseur drie uitstekende films gezien. Y Tu Mama También, Children of Men en Gravity, maar als ik zo de trailer bekijk van Roma dan moet ik toch vrezen voor het ergste. Wat ik te zien kreeg sprak mij in ieder geval totaal niet aan en dan duurt die film ook nog eens 133 minuten. Ik zit er hard over na te denken om deze film toch maar aan mij voorbij te laten gaan.

Gezien er in superlatieven gesproken werd over deze film en omdat hij in De Volkskrant als beste film van het jaar 2018 werd uitgeroepen heb ik mij toch maar de moeite genomen deze film in zijn geheel te bekijken. En inderdaad zoals ik n.a.v. de trailer al vermelde dat de film mij niet aansprak zo is daar nu niet veel verandering in gekomen. Ik kon mij gewoon niet inleven in het dienstmeisje Cleo. Zij kwam mij te triest over. Met de familieleden had ik minder moeite. Moet er wel bij zeggen dat deze film wel een mooie sfeertekening gaf van Mexico uit de beginjaren zeventig en de Z/W fotografie vond ik ook zeer goed gekozen. In kleur was deze film duidelijk minder geweest. Dus dank zij het mooie camerawerk toch nog een ruime voldoende voor deze toch wel enigszins overschatte film van Cuarón.

3,0*

Roma is zeker een film die z'n kwaliteiten heeft, maar ik moet me ook aansluiten bij de consensus hier dat het niet het meesterwerk is dat de critici ervan lijken te maken. Het is een prachtig gefilmde schets van het leven van dienstmeisje Cleo en het gezin waar ze deel van uitmaakt, in het Mexico van begin jaren '70. Maar hoewel het er prachtig uitzit, al zie ik de meerwaarde van het zwart-wit niet zo, vind ik het als verhaal toch maar wat magertjes. Het is een wat saai, soap-achtig verhaal waarin de dagelijkse (en vaak niet zo boeiende) beslommeringen centraal staan, en dat kon me maar matig interesseren.

Het is dan wel weer fraai om te zien hoe het Mexico uit de jaren '70 tot in detail tot leven is gewekt, en op die manier komt het wel echt over als een geloofwaardig tijdsbeeld. Daar komen ook een aantal fraaie scenes voorbij - de escalerende protetsten, de massale martial-arts-sessie, de trip naar het strand. Helaas is dat gecombineerd met een telenovela van ruim twee uur, en alles bij elkaar kom ik niet verder dan een krappe voldoende.

Niets dan lovende verhalende over deze film gehoord, maar iedereen heeft vooral veel aandacht voor de inderdaad echt prachtige visuele stijl van Cuaron. Waar ik dan minder over hoor zijn de fantastische achtergrondgeluiden, iets waar ik vroeger misschien niet zoveel aandacht aan zou hebben besteed. Maar een film als Roma toont aan hoeveel beter een goede geluidsband een film kan maken. De levendige geluiden van de buurt in Mexico-Stad waar het gezinnetje dat we volgen woont, de luidruchtigheid van een gezin vol jonge kinderen, alles bruist van het leven.

Aanvankelijk is het vooral een intieme film door de manier waarop de film de kijker een welgesteld gezin door de ogen van dienstmeisje Cleo laat volgen. Cuaron verliest zich liefdevol in details (herinneringen?) en kabbelt prettig voort, ook al zie je op de achtergrond wel het een en ander sluimeren (politieke spanningen, een afbrokkelend huwelijk). Maar dan wordt het steeds gekker, op het randje van surrealisme, en zelfs nog enorm hectisch en intens richting het einde.

Die studentenprotesten en de scène in het ziekenhuis zijn zo enorm intens. Alleen al vreselijk naar om die baby slapjes en levenloos geboren te zien worden. En die toch best wel wrede routinematige manier waarop het ziekenhuispersoneel dat afhandelt in de operatiekamer. Die scène op het strand die ook al in de poster voorkomt zit op het randje van te sentimenteel, maar is pure catharsis doordat de scène net lang genoeg duurt en goed getimed is. Het was wel weer even geleden dat een film me in het algemeen zo wist te raken. Een royale 4.0*.