Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018)

Zeer geslaagde film zeg. Had toen de film werd aangekondigd vrij lage verwachtingen, maar ik heb heel erg genoten. Goed verhaal, perfect (maar dan ook echt perfecte) casting, leuke humor en het ziet er super strak uit. En zelfs zonder de comics te hebben gelezen snap je vrijwel alles. Daar hebben ze heel goed op in gespeeld. Bijzonder moment ook de Stan Lee cameo, zonder er inhoudelijk op in te gaan, maar de hele zaal reageerde.

Zou leuk zijn als hij Beste Animatie wint, al vond ik Wreck it Ralph 2 ook erg leuk.

4*

We krijgen al lange tijd zo'n 50 superheldenfilms per week, waarvan de helft met Spider-Man lijkt te zijn. Volgend jaar zit de beste jongen ook weer in twee grote blockbusters. Ondertussen zijn de studio's aan het knokken om wie de beste superheldenfilm van het jaar kan uitbrengen. Marvel komt in 2018 met zwaar geschut met Black Panther én Infinity War, DC komt met Aquaman en Fox zette kassucces Deadpool opnieuw in. Met al die feiten vind ik het dus bijzonder geestig én knap dat een 'tekenfilmpje' van Sony zonder meer de allerleukste superheldenfilm van het jaar is. En dé beste Spider-Man film tot dusver die we ooit kregen. En wellicht wel gewoon één van de beste superheldenfilms of all time.

En dat had ik niet verwacht toen ik een paar maanden geleden voor het eerst van dit project hoorde. Maar oh, wat is dit fun. Voortreffelijk gemaakt, creatief, kleurrijk en enorm geestig. Het is vrij duidelijk dat Lord en Miller achter dit project zitten, de film smaakt erg naar hun geslaagde komedies. Maar ook visueel is Spider-Man: Into the Spider-Verse sterk; de animatie mixt een hoop stijlen en het voelt verfrissend, een fijne eigen stijl. We kennen inmiddels wel wat films die als een stripboek willen voelen, maar geen deed het zo sterk als hier; dit ís gewoon een stripboek. Daarnaast zijn de actiescènes van hoog niveau. Zo'n achtervolging met The Prowler is een ijzersterke scène, waar menig live-action superheldenfilm nog een puntje aan kan zuigen. De actie is voortreffelijk en tegelijkertijd heb ik enorm gelachen. Soms is de humor vrij in your face en bijna Deadpool-achtig (eerdere Spider-Man films afkraken) en tegelijkertijd zit het ook vol met kleine momenten en subtielere grappen. De film is een tikkeltje aan de lange kant (zucht, de laatste keer dat een bioscoopfilm 90 minuten duurde lijkt eeuwen geleden), maar verder is Spider-Man: Into the Spider-Verse totaal tegen mijn verwachtingen in echt dé leukste superheldenfilm van 2018. Petje af, Sony.

4 sterren.

Deze Spider-Man is dit jaar wel behoorlijk ondergesneeuwd in nieuwsvoorziening en een opgebouwde hype door de vele superheldenfilms die verschenen, maar dat is wel onterecht, want ik heb me echt belachelijk goed vermaakt met deze ode aan Spider-Man en comics in het algemeen. Gelukkig kreeg de film behoorlijk hoge cijfers de afgelopen tijd in de media, waardoor er hopelijk toch nog voldoende kijkers heen gaan, want dat verdient de film.

Into The Spider-Verse geeft de kijker ieder geval wat ze willen: een masterclass Spider-Man. Zo'n beetje elke naam van belang komt voorbij, in een hoofdrol of bijrol, maar nog belangrijker is dat de film een fantastische ode aan comics is. Alleen al het geblokte laagje dat over de visuele stijl van de film heen hangt of de steeds terugkerende stripboektekeningen geeft aan dat de makers precies snappen waar ze mee bezig waren. Visueel is de film bij vlagen trouwens wonderschoon, met een geweldige visuele look die wat lastig uit te leggen valt aan mensen die nog moeten kijken. Het is kleurrijk, gedetailleerd en op een bepaalde wijze precies hetgeen wat gepast is bij een animatiefilm als deze. Daarnaast is het inhoudelijk allemaal sterk genoeg met prettige personages die voldoende emotionele achtergrond bezitten om te blijven boeien, zonder dat het overdreven sentimenteel of flauw wordt.

Sterker, al te zwaar wordt het ook niet, doordat er genoeg luchtige humor in zit die grotendeels nog best goed aan wist te slaan. Fraaie Stan Lee cameo ook, wat een held blijft die man toch. Overigens zat er iemand aan een kant van mij die wel echt om elk klein grapje heel hard moest lachen, wat me weer redelijk ging storen maar dat even terzijde. Wel had de film iets korter gekund, want na een ijzersterk eerste uur was het restant niet volledig net zo imponerend. Maar who cares, dit mag je als je wat met superhelden hebt gewoon niet missen. Sowieso een van de betere Spider-Man films die ik zag.

4*

Ik heb een hekel aan alle superheldenfilms die helaas aan de lopende band verschijnen, inclusief de door de critici bejubelde films zoals The Dark Knight (2008) - MovieMeter.nl. Ik vind ze allemaal kinderachtig – films voor mensen onder de 12 jaar – en vind ze hooguit leuk als ze vooral het genre zelf bespotten c.q. vooral grappig zijn, zoals The Incredibles (2004) - MovieMeter.nl, Kick-Ass (2010) - MovieMeter.nl en Deadpool (2016) - MovieMeter.nl. Maar deze Spider-Man heeft me volledig weggeblazen, al beweegt ook deze film zich op de grens van de parodie. Het is niet alleen de beste Spider-Man-film aller tijden maar waarschijnlijk zelfs de beste superheldenfilm aller tijden.

Het eerste wat opvalt is de animatie: enerzijds is die zeer trouw aan de oorspronkelijke comics maar doordat het een film is (bewegende beelden) wordt aan de beelden een nieuwe dimensie toegevoegd. De strip komt werkelijk tot leven. De beelden zijn gewoonweg verpletterend en pure psychedelische kunst, vooral bij de explosies en andere actiescenes. De animatie is een unieke kijkervaring en op zichzelf al een bezoek aan de bioscoop waard! PS. Deze overweldigende psychedelische ervaring lijkt ook de belangrijkste reden dat een enkeling op IMDb de film een lage score geeft: de film zou de zintuigen op onverantwoorde wijze overprikkelen...

Maar ook inhoudelijk is de film zeer goed. De film is denk ik niet zozeer een parodie als wel postmodern en ironisch: het verwijst en citeert voortdurend naar het oorspronkelijke Spider-Man-verhaal en naar andere comics en films waarbij de film voortdurend op zichzelf reflecteert. Er zit veel humor in de film, zoals ook in de oorspronkelijke comics, en die is bijzonder leuk als het samengaat met die zelfreflectie, bv.

- Are you some kind of silly cartoon? – Do you have a problem with cartoons?

- That’s all folks! – Can he say that? You know, legally?

De film is de meest authentieke verfilming van het oorspronkelijke stripverhaal die ooit is gemaakt maar het zelfbewustzijn tilt de film tegelijkertijd naar een hoger niveau.

Het verhaal volgt de clichés van het superheldengenre – ook daarin citeert het het genre – maar is boeiend en intelligent. Op grond van de natuurkundige theorie dat er vele parallelle universums zijn en de bad guy Kingpin daarmee kloot, verschijnen er meerdere Spider-Mans uit andere parallelle universums in het universum van Miles die enigszins zoals Dave in Kick-Ass ervan droomt ook Spider-Man te worden. De boodschap is dat we allemaal Spider-Mans kunnen zijn omdat we allemaal verborgen talenten hebben. Het is onze keuze en telkens als we een keuze maken dan opent zich een nieuw universum. Waar het moreel om gaat is dat we allemaal zullen falen en zullen vallen maar dat we net als Spider-Man en andere superhelden altijd weer kunnen opstaan en het opnieuw kunnen proberen (en zekerheid dat we zullen slagen hebben we niet: elke actie is een ‘leap of faith’). En de film behandelt emotionele vader-zoon-issues.

De film is aldus in elk opzicht – animatie, humor, verhaal, moraal, etc – meer dan geslaagd en zelfs een feest. Ik ben het zeker niet altijd eens met de VPRO maar hier sluit ik me geheel bij aan: "verreweg de beste film over de gemaskerde burgerwacht uit Brooklyn is, en tevens de meest radicale, intelligente, kunstzinnige en revolutionaire superheldenfilm ooit gemaakt.". En het is moeiteloos een van de beste films van 2018. Gaat dat zien!

PS. Dat de critici deze film bejubelen als de beste superheldenfilm aller tijden en als een van de beste films van 2018 is duidelijk, maar ik was bang dat juist het publiek de film niet zou waarderen maar niets is minder waar: in de Top 250 beste films aller tijden van IMDb staat de film nu op nummer 30. Natuurlijk zal de film gaan zakken maar dat ie binnenkomt op nummer 30 laat zien dat ook het publiek de film als overweldigend ervaart. En hij staat nr. 1 op de eigen Toplijst recent van MM.

“This could literally not get any weirder.”

Genoten. Dit is echt een film voor en van fans van de comic books, en je kunt het zien als ode aan Spider-Man en de vele personages die het spinnenpak hebben aangetrokken. Of het nu Peter Parker, Miles Morales, Gwen Stacy of Peni Parker is, ze komen allemaal langs. En dan krijg je er ook nog Spider-Ham, Spider-Man Noir en de vele slechteriken zoals Doc Ock en Wilson Fisk bij. Het kan niet op. De weergaloze en inventieve animatie, het originele verhaal, de fantastische actiescènes, de heerlijke soundtrack etc. Spider-Man: Into the Spider-Verse is een feest en een lust voor het oog. De film is een stripboek ‘come to life’.

Maar de makers zorgen er wel voor dat er genoeg rustige momenten in zitten, en vooral het eerste gedeelte waarin we kennis maken met Miles Morales is ijzersterk. Humoristisch, maar tegen het einde zitten er ook dramatische momenten in. Zonder overdreven sentimenteel te worden. Moore, Johnson, Steinfeld, Cage, Mulaney etc. Alle stemacteurs zijn geweldig. Het idee dat iedereen het masker van Spider-Man kan dragen, en dat iedereen een held kan zijn op zijn eigen manier, is mooi gevonden en een inspirerende boodschap. Dat het zo inventief en weergaloos wordt gebracht is een mooie bonus.

Misschien was het toch niet zo'n goed idee om de nagesynchroniseerde versie te kijken met mijn moeder en mijn vijfjarige neefje. Zij was obstinaat bezig met of al het geweld niet nadelig zou zijn voor hem, terwijl kleine Adam zich in de bioscoopstoel langzaam oprolde als een balletje en in slaap viel. Niet de beste omstandigheden voor welke filmervaring dan ook, maar zeker niet als je de beste superheldenfilm in tijden kijkt. Waar 'Logan' (2017) en 'Deadpool' (2016) al begonnen om zelfreflexiever te worden naar het superheldengenre, daar gaat 'Spider-Man: Into the Spider-Verse' (2018) er helemaal overheen en is daarmee misschien wel titel die nodig is om de boel op te frissen. Respectvol naar het oorspronkelijke medium strip in hoe met de cel-shading tekenstijl en visuele beeldgrapjes verwijst naar de logica van fictiewerelden uit comics. En toch ook zelfbewust naar het medium film in hoe het de eerdere verfilmingen van Spider-Man op de hak neemt en beeld/geluid een eclectisch, zinnenprikkelend samenspel laat vormen. Ook doet Marvel het wederom steengoed qua inclusiviteit, want waar andere filmstudio's toch nog een beetje stoeien om verschillende etnische achtergronden en meer vrouwen in hun iconische franchises te krijgen, gebeurt het hier heel natuurlijk. Spider-Man zoals we hem kennen bestaat nog altijd, maar iedereen heeft een 'origin story' en iedereen kan een iconische held worden. Voor mijn neefje bleek na de film Miles Morales trouwens ook dé Spider-Man.

"Did that feel like a cartoon?"

Helaas heb ik vorig jaar deze titel moeten missen, maar het filmjaar begint daarentegen wel goed met deze film.

Ondanks dat dit de vierde reïncarnatie (geteld vanaf 2002) is van onze vriendelijke webslingeraar - en mijn favoriete superheld - blijkt dit de meest vermakelijke te zijn. De makers zijn duidelijk all out gegaan door verscheidene dimensies met elkaar te laten clashen. Op deze wijze krijg je een fris narratief voorgeschoteld waarin Miles Morales de grote schoenen oftewel de onesie van Spider-Man moet vullen.

De gevatte opening zet gelijk al de toon door de draak te steken met de oorsprong van Spidey; in een rap tempo komen er een hoop bekende scènes voorbij. En daar houdt het niet mee op, want 'Into the Spider-Verse' is tot de nok gevuld met referenties en visuele vernuftigheden waar je je ogen bij uitkijkt. Door de vloeiende animatiestijl waarbij 2D en 3D innovatief met elkaar vermengd is, lijkt het zelfs alsof je in een comic zit.

Tussen al het visuele geweld door vergeet men gelukkig niet om een verhaal te vertellen. Dit wordt gebracht door humor en serieuze momenten met elkaar af te wisselen. Gesteund door de sterke stemacteurs worden de personages dan ook prima uitgediept, hoewel Wilson Fisk wellicht iets beter had gekund. Het knappe is dat al deze elementen ogenschijnlijk moeiteloos zijn samengesmeed tot een coherent geheel en met het hart op de juiste plaats. De Stan Lee cameo en de inspirerende boodschap spreken ontegenzeggelijk boekdelen.

Al met al een heerlijke ode aan Spider-Man en alles daaromheen. Als liefhebber kun je hier louter van genieten. Mocht je hier nog meer in ondergedompeld willen raken, dan kan ik de recente game voor de PlayStation 4 van harte aanbevelen. Uiteraard wel even blijven zitten bij de eindcredits voor een prachtig tribuut en een geniale extra scène.

Dikke 4,0 sterren.

With great ability comes great accountability.

Het gerucht dat Spider-Man: Into the Spider-Verse een van de meest originele superheldenfilms sinds jaren (of misschien zelfs wel ooit) is, kun je met een gerust hart geloven. Maar of origineel ook automatisch betekent dat dit dan ook een van de beste titels uit het genre is? In mijn ogen in ieder geval niet.

Tussen origineelste en beste film zijn zit namelijk een groot verschil. Wanneer iets origineel is hoeft dit namelijk niet automatisch te betekenen dat alles eraan opeens automatisch geweldig is. Net zoals dat een geweldige film niet automatisch origineel hoeft te zijn. Elementen waarbij ik me hier namelijk aan stoorde waren een gebrek aan meer tijd in de achtergronden van de andere spider-personages, (op Peter Parker na), en de vele actie scènes die mij eigenlijk nooit konden grijpen of een impact op mij achterlieten.

Daarnaast vond ik Kingpin als schurk een beetje saai. Hij had wel als aanleiding voor het samenkomen van de verschillende dimensies kunnen dienen, maar ik had bijv. liever gezien dat er naast de spider-personages ook meerdere bad guys uit hun werelden meegekomen waren. Nu leek er bijna zoveel focus te liggen op de originaliteit van de verschillende spider versies dat het verdere verhaal een beetje een ondergeschoven kindje blijft. Deze blijft zeker voldoende, maar er had op dit onderdeel meer uit de kan gehaald kunnen worden.

Onder aan de streep is deze animatie je geld nog steeds dubbel en dwars waard. De verschillende spideys zijn geweldig om te zien en de verdieping die Peter Parker als personage krijgt, is ronduit geniaal. Ook de humor is zeer geslaagd en Miles is een prima protagonist, al ging zijn overgang van stuntelman naar Spider-Man wel erg gemakkelijk.

3,5*

Totaal geen fan van Spider-Man of welke andere superheld dan ook, normaal gezien zijn dit soort films niet helemaal aan mij besteed maar omdat deze film mij werd aangeraden door meerdere mensen ben ik toch maar even de bioscoopzaal ingelopen.

De film weet te verrassen, door de frisse aanpak van de vertelvorm en natuurlijk door de droge humor die in de hele film sterk aanwezig is. Ik had het niet verwacht maar ik heb zelfs vaker hardop moeten lachen, een coming of age verhaal verwikkeld met een Spider-Man film is misschien nog wel de beste uitleg in hoe de film op mij overkwam. We zien genoeg actie en we zien genoeg superhelden scènes(om het zo maar even te verwoorden) maar tegelijkertijd is er veel ruimte voor de karakters en heeft de film een hele goede balans weten te vinden tussen het gevoel van een stripverhaal, een komische film en de nodige diepgang.

Had het niet verwacht maar ik heb mij van begin tot eind prima vermaakt! De tijd vloog voorbij en de creatieve manier van vertellen had ik alleen maar bewondering voor.
De knipoog naar film-noir vond ik trouwens ook komisch gevonden.

Zonder twijfel een aanrader!
4*

Heerlijke film. Goed tempo, een leuke versie op Spider-Man en met een enorm plezier ook ingesproken. De stemmen passen ook allemaal goed maar aan alles voel je dat men dit met liefde heeft gedaan. Er zit genoeg humor is, zeker richting het einde wordt dat steeds sterker en vooral de absurditeit neemt toe, maar wel het soort waar ik van houd. Verder goede muziek en zelfs een mooie eindgeneriek.

Visueel ook erg fijn. Heel veel stijlen door elkaar die toch heel knap passen, waarschijnlijk doordat het zo'n mengelmoes is. Maar het soms schetsmatige is mooi om te zien en past toch goed bij andere heel gedetailleerde stukken. New York ziet er mooi en sfeervol uit en vooral het kleurgebruik valt op. Zeker aan het eind als het één grote LSD-orgie wordt maar nergens kitscherig of chaotisch, het is gewoon heerlijk vrolijke actie. Op emotioneel vlak vond ik het niet altijd even meeslepend. Daarvoor ontbrak wat diepgang en vooral originaliteit, maar het is wel een heerlijk stuk bioscoopvermaak geworden. 4,0*.

Erg bijzondere animatie, echt een feest om naar te kijken. Leuk dat er ook geprobeerd is echt de stripvorm vast te houden (vond dat stripraster dat je dan bijvoorbeeld ziet in het schijnsel van een zaklamp een erg leuk detail).

Daardoor kun je ook meer 'all-out' gaan en hoeft het niet op een bepaalde manier realistisch gehouden te worden. Met name tijdens de wat drukkere scènes is het een grote explosie van kleur en vorm. Vond tijdens die scènes de stijl soms misschien wat al té rommelig worden, maar ik hou persoonlijk dan ook niet echt van die gevechtsscènes, daaraan merk ik dan weer dat ik toch heel weinig heb met superheldenfilms. Doe mij dan maar wat sfeervolle beelden van de stad, echt heel mooi om te zien in bijna een soort cyberpunkstijl.

Maar verder gewoon erg vermakelijk, geslaagde humor ook. Ik kan toch 100x meer genieten van films als dit en Deadpool dan van bijvoorbeeld die afschuwelijke Batmanfilms van Nolan (of welke superheldenfilm dan ook, ik kijk ze eigenlijk zelden tot nooit, maar ik hou nu eenmaal van animatie).

Hoop dat deze de Oscar voor best animatiefilm binnensleept, een keertje pech voor Pixar en hun eigen superheldenfilm.

Dikke 4*

Erg fijn om eindelijk weer een animatiefilm te zien die eens de veelzijdigheid van animatie laat zien.

In plaats van weer een saaie, formulaïsche 3D-animatiestijl die 'binnen de lijntjes kleurt' (denk aan bijv. How to train your dragon of Despicable Me), zien we nu een kleurrijke, artistieke explosie van kleuren en montage, gelardeerd met typische comic-elementen zoals tekstkaders en raster halftone invulling. Absoluut een lust voor het oog.

De film was ook verrassend grappig en weet soms origineel om te gaan met de bekende superhelden-cliché's.

Enige minpunt was de tweede helft met een vrij voorspelbaar eindgevecht dat ook nog eens te lang duurde. Gelukkig maakte de prachtige animatie van de interdimensionale omgeving het wel tot een visueel spektakel.

Erg verfrissende draai aan het superhelden- en animatiegenre. Hopelijk gaat dit de maatstaf zijn voor de komende jaren. Weg met die dertien-in-een-dozijn 3d-animatiefilms, artistieke creativiteit wil ik zien!

Ik hoop dat Spider-Man de Oscar voor Best Animated Feature gaat binnenslepen. Pixar heeft al te vaak gewonnen en Incredibles 2 verbleekt qua animatie bij Spider-Man.

Isle of Dogs gun ik ook wel een Oscar, want die is op zijn eigen manier prachtig (maar waarschijnlijk te quirky voor de Academy).

Uitzonderlijk.

Zelden krijg je een Amerikaanse animatie voorgeschoteld die visueel zo ongelimiteerd lijkt. En dat voor een film die binnen één van de engste niches valt (het superhelden genre). Normaal is hier geen ruimte voor individualiteit, originaliteit en creativiteit.

Maar kijk, soms kan het blijkbaar toch. Een geniale visuele trip die zowaar wat doet denken aan het werk van Studio 4°C. Dan krijg je dan, als je met dat geld eens iets anders wil maken dan steeds weer dezelfde doorgewinterde succesformules.

Jammer genoeg is de voice acting pover (met bekende sterretjes wiens stem teveel een stempel drukt op de personages) en is de humor, zeker de directe grappen dan, eigenlijk nog steeds niet te pruimen. Het zijn minpuntjes, maar ze kunnen de algemene teneur van de film absoluut niet aantasten. Absoluut de moeite.

4.0* en een uitgebreide review

Alvast bij uitstek de beste Spiderman film en één van de betere heldenfilms. Deze film is visueel boeiend met de constante link naar de comics, de zelfrelativering en de vele sneren naar de andere Spiderman films. Samen met Isle of Dogs ook de enige animatiefilms van het jaar die echt een reden hadden om genomineerd te worden voor beste animatie. Mijlen verschil met de kleuterfilms van Ralph breaks the internet en Incredibles 2. Ik heb de hele tijd genoten van deze animatie met voldoende humor (werkt niet altijd, maar wel meer dan gewoonlijk in dit genre) en het was eindelijk nog eens iets origineels in de heldenfilms. Al heeft Spiderman natuurlijk wel tegen dat puur om financiële redenen dit verhaal al werd gerecycleerd terwijl de vorige film nog aan het nazinderen was. Goed dat het zo'n succes kent. Hopelijk wordt men nu wat meer creatief in animatie.

Mooie animatie. Het verhaal is best origineel en wordt ook prima uitgewerkt. In het begin is het even wennen maar al snel pakt de film je beet en laat niet meer los en wordt eigenlijk steeds beter. Er is voldoende spanning en actie. Visueel is de film erg fraai en de soundtrack is ook niet verkeerd. Top vermaak voor jong en oud! 3.5/4.0

Fijne film, met een inventief plot, sympathieke personages en, vooral, zeldzaam kleurrijke en spectaculaire animatie. Dit is hoe een Spider-Man film hoort te zijn: energiek, snel en boordevol aktie. Direct vanaf het begin weet de film de juiste toon te treffen en de aandacht vast te houden, daarbij eindeloos geholpen door over elkaar heen buitelende verschillende stijlen van animatie, die op kunstige wijze een natuurlijk geheel vormen. Heel knap gedaan.

Ik voeg me bij de meerderheid. Na een overkill aan Spidey films kondigde Sony een anime aan... echt warm liep ik er niet voor maar ik nam dan toch even polshoogte bij verschillende recensies... die unaniem lovend waren. Toch maar een kans geven dus.

En gelukkig, want het is wel iets aparts geworden. Het kon een postuum hommage aan Stan Lee zijn ware het niet dat de man nog niet overleden was toen de film ingeblikt was. De liefde voor de comic loopt ervan af. Splitscreens, Benday dots, tekstkadertjes etc geven het unieke gevoel dat je een strip aan het lezen bent. Sterker nog: de strip komt tot leven. Veel verwijzingen ook. Ik heb ze niet allemaal, maar je ziet onder andere Stan Lee (of eerder zijn stripversie) voorbij wandelen, een mangafiguurtje, een cartoon varkentje etc. Ook enorm vloeiende animatie, een soort hybride tussen film en tekenfilm. En om het hedendaags te houden zorgden de makers voor een hiphop soundtrack. Een hoop actie, goed doordachte humor, vette knipogen naar het superheldengenre (Spiderman draagt GEEN cape!) en de comics, en prachtige animatie... alles wat mijn hartje maar kon wensen.

De beste Marvelfilms bevatten de juiste mix van actie, humor en karakterisering. Die balans is moeilijk te vinden, zo is de laatste jaren wel weer gebleken, vooral omdat de makers zich vaak teveel concentreren op actie zodat de personages niet uit de verf komen. Deze animatiefilm is een reis door het universum van Spiderman en die blijkt uit meerdere dimensies te bestaan. Elke dimensie heeft z'n eigen 'Spiderman' en die Spiderman of -vrouw heeft een geheel eigen vechtstijl. Dat idee heeft de animators van deze film duidelijk geïnspireerd tot een kleurrijk smörgåsbord van animatiestijlen, maar dat gaat nooit ten koste van het afwisselend grappige (soms zelfs droogkomische), spannende en opwindende verhaal van Miles, de zoon van een politie-agent die zijn eigen superheldenkracht moet zien te vinden. Goed, dat laatste klinkt wellicht als een cliché, maar daarvan is hier geen sprake. De actiescènes zijn visueel verbluffend en de parade aan schurken maakt dit tot een vermakelijke hommage waar Marvelfans en liefhebbers van de verzorgde animatiefilms zekere van zullen genieten.

Goeie film waarin een tienerjongen gebeten wordt door een spin die hem bepaalde krachten geeft. Deze animatie Spider-Man komt redelijk fris over (en niet alleen omdat het animatie is). Een avontuurlijk verhaal met genoeg (zelfbewuste) humor. Prima actie-scenes die hier en daar gemonteerd zijn als een stripboek. Verder een lekkere soundtrack.

Leuke vormgeving op het randje van het technisch mogelijke, maar ik blijf toch op een magere voldoende hangen. Dan heb je nog zoveel visuele innovatie en sociale representatie (zwart, hispanic, vrouw, varken, noir, anime), die Amerikaanse kinderfilms kunnen en zullen nooit zichzelf lostrekken van de verplichte pacing van het verhaal, doorzichtige plottwist, ongrappige humor, emotionele ontwikkelingen van karakters en, worst of all, ingebedde normen en waarden.

Ik snap wel dat de huidige generatie jongeren

zoveel kampt met psychische problemen. Een film als deze verkondigt het typisch Amerikaanse adage van de slaag-garantie. Iedereen is overal toe in staat als hij maar diep genoeg gaat en blijft opstaan. Dat het onvermijdelijke falen toch arriveert kan dan alleen maar geïnterpreteerd worden als een gebrek aan doorzettingsvermogen. Iedereen die het wil, kan Spider-Man zijn. Die moraal is verstikkend, onrealistisch en het tegenovergestelde van feel good. Uiteindelijk wordt zelfs het samenkomen van verschillende universa voor het karretje gespannen van de Amerikaanse droom. Dat is echt absurd.

Het inspelen op wat tieners nu interessant vinden is wat doorzichtig gedaan. Een poster van Coloring Book van Chance The Rapper in de slaapkamer van de hoofdpersoon of een Times Square advertentie voor Starboy van The Weeknd... Daar schuilt weer dezelfde problematiek achter. In het eerste uur hoor je een alleen door hiphop geïnspireerde soundtrack, maar bij de uiteindelijke boss battle wordt toch weer terug gegrepen naar de vertrouwde bombastische klassieke muziek. Spider-Verse probeert je een uur lang het idee te verkopen dat je naar iets radicaal anders kijkt, maar onderaan de streep is deze film net zo clichématig - en dus vergeetbaar - als de anderen.

Ik ben geen echte superhelden-fan en heb dan nog niet eens alle Spider-Man-films gezien, maar ik vind het wel één van de leukere characters. Ik was dus toch benieuwd geraakt naar de Spider-Verse na het lezen van veelal lovende recensies.

En het is inderdaad een schitterende en uniek werkje geworden. Het verhaal is een frisse wind door het Spider-Man universum, maar vooral de animatie is een lust voor het oog. Aanvankelijk is het wennen, maar al snel is het volop genieten geblazen. Het is alsof de comics je worden voorgehouden en de bladzijdes in sneltreinvaart worden omgeslagen. De stripinvloeden zijn continu te zien in begeleidende tekstjes, kaders en tekenstijlen. Leuk dat er gebruik wordt gemaakt van verschillende stijlen, wat vooral te zien is in de characters, zoals het Looney Tunes-varkentje of het animémeisje. Maar het beste design was het meest simpele; Kingpin. Kippenvel-momentje bij de cameo van Stan Lee in de shop, die iets meer screentijd kreeg dan normaal wegens zijn overlijden.

De actie is, ook mede door een aantal indrukwekkende shots en camerastandpunten, erg dynamisch en wordt bijgestaan door een moderne hiphop-soundtrack. Het is een doldwaze achtbaanrit geworden met een klein nadeel: alles is zo snel, kleurrijk en vaak chaotisch dat je naderhand denkt; wat is hier allemaal gebeurd? Gelukkig is het script ook een frisse wint, in het Spider-Man universum in ieder geval. Dit alles maakt het misschien wel tot de beste Spider-Man film.

Spiderman is sowieso één van mijn favoriete superhelden en na het ontgoochelde Homecoming (2017) met Tom Holland als nieuwe Spiderman kwam mijn superheld in een ware dip. Ook weinig interesse in de nieuwe film die ondertussen in de bioscoop draait, nl. Spiderman : Far from Home (2019). Maar deze animatiefilm kwam een tijd geleden al uit en kreeg mijn interesse in de held terug gezien de vele lovende kritieken. Het verhaal is verfrissend in het superhelden universum en de animatie is een lust voor het oog. De actie flitst door het scherm met geweldige kleurrijke shots en de stijl van comics is voortdurend aanwezig. Prachtig hoe alles in een strak tempo wordt weergegeven. Daarbij is het verhaal heel leuk bedacht en hebben de verschillende karakters een mooie look, al was het Looney Tunes-varkentje misschien wel iets te ver gezocht. Maar ach..het was grappig. Leuke film ! 8/10

Weer eens zin in een animatiefilm, de 8,4 op IMDB trok m’n aandacht.

Het is een lekkere film zoals je ze van Marvel gewend bent. Een flinke dosis humor, een aardig maar niet al te sterk verhaal, lekkere soundtrack en mooie beelden. Al met al prima. Vooral de insteek van ‘nieuwe’ Spiderman is wel verfrissend te noemen.

Het tempo lag daarentegen wel ontzettend hoog. Na de film zag ik alle kleuren en draaiende beelden nog een tijdje voor me. Of het was gewoon misselijkheid, geen idee.

Vind de ‘gewone’ Marvel films wel iets fijner, maar dat is puur persoonlijk en een kwestie van gevoel.

Deze keer geen Peter Parker in de hoofdrol van een Spider-Man film, maar de irritante sukkelige tiener Miles. De Peter Parkers in deze film waren een stuk leuker en als het dan toch een ander persoon moest worden, had dan voor het noir karakter gekozen, die geweldig werd ingesproken door Nicolas Cage. De paar seconde uit de noirwereld bevielen mij een stuk beter dan de ADHD regenboogwereld waar de film zich nu in afspeelt.

Verhaaltje is erg standaard en dan blijft alleen nog de animatie over die opvalt. Helaas heeft de animatie een te lage framerate, waardoor het allemaal erg hakkelend is. Daarnaast is de animatie van te wisselende kwaliteit. Soms mooi, maar soms lijkt het wel een 3D-computerspel uit de jaren 90. Schijnbaar hebben ze uit kostenbesparing niet overal evenveel aandacht aan kunnen besteden. Sommige actiescenes zagen er goed uit, maar bv de actiescene in het bos liet me denken aan de animatieserie Beast Wars.

Als deze film getekend was geproduceerd dan was het waarschijnlijk beter tot zijn recht gekomen wat de makers voor ogen hadden, want nu zag ik door de lelijke 3D animatie teveel door de ‘filters’ heen. Maar een originele stijl was het wel.

“That person who helps others simply because it should or must be done, and because it is the right thing to do, is indeed without a doubt, a real superhero.”

Hele toffe toch onverwachtse zit deze Spider-Man animatie film met erg veel connecties samen met de videogame die recent is uit gekomen. Deze ‘Spider-Man: Into the Spider-Verse’ heeft me toch wat overdonderd, heb toch constant met een lach op mijn gezicht zitten kijken. De film is voornamelijk erg luchtig en vrolijk, en dit gemengd met toch de nodige actie was het heerlijk. Vergeet de soundtracks niet, van onder andere de beroemde Hip-Hop ster ‘Post Malone’.

De karakters waren erg leuk, helaas moest men weer geloven aan de nodige emancipatie waar we tegenwoordig weer in leven. Dat mag gelukkig de pret niet drukken en zoals ik al zei heb ik breed zitten lachen om de velen domme scenes die elkaar achter na zaten. De velle en vele kleuren houden de film levend, de animatie zag er goed uit en de cameo van Stan Lee was overdonderend, kreeg hier wat kippenvel bij.

Ik kijk nooit veel naar animatie films, heb er daarom ook niet veel bij te vermelden vaak maar na deze film heb ik toch wel door dat ik het eens wat vaker moet gaan kijken. Gewoon genoten, meer niet.

4.5*

Wauw.

De vele positieve reacties hadden mijn verwachtingen al een beetje opgekrikt, van het niveau van animatie dat hier bereikt wordt, sloeg ik toch een beetje steil achterover. Het is jammer dat de kinderlijke toon van Amerikaanse animaties gehandhaaft blijft, want qua stijlvoering had ik graag een dikke vijf sterren voor gegeven.

Spider-man, de superheld die middels zijn uitgeschoten webslingers van gebouw tot gebouw zwiert, heeft eindelijk het camerawerk gekregen dat hij verdient. Prachtig hoe vrij en sierlijk we de hoofdpersonen doorheen de actie kunnen volgen, met een formidabele suggestie van snelheid tussen gebouwen, door spelonken en temidden van rondslingerende attributen door. De verschijning van het Japanse karakter zal geen toeval zijn; hier lijkt veel afgekeken te zijn van animeklassiekers. Toch staat de stijlvoering hier makkelijk op eigen benen.

Misschien wat overdadig in de bonte kleuren en ook de samenstelling van het Spider-team is een beetje van alles wat; dat overvolle karakter doet de film niet echt kwaad. Ook aan de slechte zijde krijgen we een best-of van villains voor de kiezen die makkelijk teveel van het goede zou zijn geweest; de film laat veel van de obligate origins voor wat het is (of verwerkt die in hoog, functioneel tempo) en propt er simpelweg zijn eigen verhaal zo vol mogelijk mee.

Een beetje een simplistisch verhaaltje met wetenschappelijke poespas waar niet al te diep op ingegaan wordt weliswaar, maar ook daar worden prima keuzes gemaakt om het geheel puur als decor te laten dienen voor een visuele beeldenpracht die echt, echt indruk maakt. Samen met het sounddesign zijn de glitch-momenten erg gaaf weergegeven, maar ook de latere momenten wanneer de collider allerhande skylines uit andere dimensies importeert zijn voorbeelden van stijlvolle visuals, aangevuld met rijkelijk gedetailleerde geluidseffecten.

Het blijft allemaal wat te kinderlijk en simpel om ook qua narratief de volle mep te scoren, maar visueel is dit tamelijk overweldigend. Ik mag hopen dat het, ook gezien de gewonnen awards, de nieuwe standaard zet voor Amerikaanse animatie. Nu nog wat volwassen-verhalenvertellers, misschien wat minder obligate humor en de wedijver met de hogere regionen der animatoren kan beginnen. 4,5*

Tof!

Als ik alle andere delen naast elkaar leg, dus Raimi, Webb & Watts, moet ik zeggen dat deze overduidelijk de betere Spider-Man is. En dat klinkt vreemd, want dit is een animatie. Normaal moet ik het niet zo hebben van animatie, maar dit was toch wel erg gaaf om te zien.

Maar ik ben wel blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien. Moest flink wennen aan de ongelooflijke chaos die afgevuurd wordt op de kijker. Al die flashy-beelden die elkaar in zo'n ongelooflijk noodtempo opvolgen vonden mijn ogen niet leuk. Maar als het begint te wennen, is het heel leuk.

Prachtige animatie natuurlijk. Niet meteen verwacht van een Spider-Man animatie. Maar dit was echt heel gaaf. Sterk cameragebruik en een behoorlijke dosis creativiteit door de scenes heen gestampt. Onoverzichtelijk bij vlagen, maar ook heel gaaf.

Schitterend kleurgebruik, gave sets, hele gave animatie. Stemacteurs zijn wat minder, maar dat wordt eigenlijk allemaal wel een beetje kwijtgescholden door de overdonderende vorm van animatie. Ook de actie en enkele personages springen er bovenuit. In dit geval vond ik de Prowler erg goed gelukt. Ook de Kingpin is er eentje om moeilijk te vergeten.

Verhaaltje heeft niet al te veel om het lijf. Nou, er heerst wel een heel origineel idee, maar de uitwerking is bekend. Maar de slotfase zag er wel erg gaaf uit en de film kent een hele hoop gave actiescènes die allemaal in zo'n ADHD-manier gebracht wordt dat het wel blijft boeien.

Het noodtempo waarin de film passeert zorgt ervoor dat je je nergens verveelt, en de gave scenes met originele afwerkingen volgen elkaar in hoog tempo op. Soms best grappig qua humor, actie die volop weet te vermaken en een film die nooit in de buurt komt van vervelen. Ik heb erg genoten. Veel meer valt er niet te zeggen. Waarschijnlijk even wennen aan de flashy-animatie in het begin, en geen al te beste stemacteurs, maar erg gave animatie.

Dit was nog een leuke film. De animaties waren heel leuk gedaan. Het zag er echt heel goed en mooi uit. Spider-Gwen en Spider-Man Noir waren leuke toevoegingen. De film is wel redelijk serieus en moet het niet echt hebben van humor.

Het verhaal verveelde niet en vond het wel een aanrader.

Een goede en kleurrijke animatie, ondersteund door een nadrukkelijk aanwezige soundtrack. Qua vorm valt hier niet veel op aan te merken. De inhoud sprak mij echter niet aan. Een ontzettend druk verhaal met een heleboel personages, die veelal niet echt uit de verf komen. Het verhaal komt nogal chaotisch over en heeft uiteindelijk niet eens zo heel veel te bieden.

Deze heb ik erg lang voor me uitgeschoven. Uiteindelijk toch eens meegepikt. Ziet er vooral technisch erg verzorgd uit met de coole sets en prima animatietechnieken. Ook de soundtrack mocht er zijn. Zeer flitsend met een hoog tempo. Flashy beelden met erg veel divers kleurgebruik. Soms in dat geval wat overdaad. Iets te druk en chaotisch bij momenten.

Een volbloed actieanimatie en dat is er wel aan te zien. De combi met de verwijzingen naar een comic book was goed gedaan. Daarnaast hier en daar geslaagde humor, vooral tussen Peter Parker en Miles. Inhoudelijk wel OK met die andere dimensie. Fijne vilain ook. De andere Spidermanfiguren vond ik minder geslaagd. Het zorgde alweer voor wat overdaad en te veel karakters.

Een frisse, nieuwe, al zij het wat ver gezochte kijk op de wereld van Spiderman in een toffe stijl en met volop subtiele en minder subtiele humor. Into the Spider-Verse is, cool, vlot en druk. En in dat laatste slaat deze animatiefilm soms wel een beetje door. Met name naar het einde toe wordt het soms allemaal een beetje too much. Maar dat nemen we dan maar voor lief, want over het geheel genomen is deze sympathieke actie-comedy een hip en lekker wegkijkend filmpje.