Unsane (2018)

Gisteren gezien in de unlimited night en ik heb er van genoten. Ik ben blij dat Soderbergh zijn pensioen heeft opgezet en ons weer verblijdt met dit soort interessante films. En dan ook nog leuk experimenteren met filmen op de iPhone, wat naar mijn mening zeker geslaagd is. Het gebruik van de iphone geeft de film een bepaalde claustrofobische sfeer. Zeker in de eerste helft zit hij steeds erg dicht op de acteurs, zelfs zo dicht dat hij groothoeklenzen gebruikt (ja, die kun je op een iPhone plakken) en het beeld aan de randen niet meer recht is. Wat nog eens extra bijdraagt aan bij paranoïde wereld waarin Sawyer (Foy) leeft. Je kunt het afzichtelijk lelijk noemen, ik noem het effectief gebruik van de camera.

Ik was ook onder de indruk van een scene met Sawyer met een andere personage in een erg krappe, besloten ruimte zit opgesloten, waarbij de camera als derde aanwezige continu om de personages heen draait en de scene 1 lange shot is (kan in geknipt zijn, 100% zeker weet ik niet) waardoor je als kijker ook het gevoel hebt bij hen opgesloten te zitten en niet weg kan. Slim gedaan met die iPhone.

Het verhaal is niet nieuw en volgt de gebaande paden, maar het script zit degelijk in elkaar. Foy zet een geloofwaardige rol neer, net als Joshua Leonard trouwens, die ik niet kende. De film scoorde voor mij met name door de bijna surrealistische sfeer die de film uitademt, waardoor je wordt meegezogen in Sawyers belevingswereld, die bepaald niet prettig is.

Leuke cameo van Matt Damon trouwens.

"I'm not crazy!"

Leuk voor Steven Soderbergh dat hij mag spelen met een iPhone 7 Plus, maar dan moet hij er wel iets bijzonders mee doen in plaats van dit simplistische vehikel.

Een vrouw die probeert te ontkomen aan haar stalker door een nieuw bestaan op te bouwen in een andere stad, maar vervolgens terecht komt in een psychiatrische afdeling lijkt aanvankelijk nog best een interessant gegeven. Vooral omdat de protagoniste haar stalker denkt te herkennen in één van de verplegers.

Je zou denken dat er gespeeld zou worden met de onzekerheid die Sawyer ondergaat. In het begin wordt dat weliswaar goed in het midden gehouden, maar naargelang de film vordert wil Soderbergh de kijker - op een schatplichtige manier - voorzien van antwoorden. De gepoogde paranoia wordt hiermee gelijk teniet gedaan, niet dat het verdere verloop nog enigszins bijzonder wordt. Daarvoor heeft 'Unsane' een te gezapig narratief waarin de spanning over het grootste gedeelte ontbreekt.

Ondertussen tracht Soderbergh hopeloos een claustrofobische vibe te creëren, maar afgezien van een paar bevreemde scènes komt hij niet. Qua cinematografie oogt de film over het geheel gezien namelijk erg amateuristisch, tot op het afzichtelijke toe. Het is dat Claire Foy een prima rol neerzet en het is altijd fijn om Juno Temple te zien. Overigens had de cameo van Matt Damon gerust weggelaten mogen worden.

Al met al een weinig verheffende thriller die niets nieuws weet te brengen.

1,5 Sterren.

Zonder enige voorkennis stapte ik gisteren de bioscoop in. Meteen viel het wat amateuristische (of is dit cult?) sfeertje me op. Het goedkoop ogende intro, en de cameraperspectieven zijn typisch voor low-budget films, zoals ik laatst ook al zag in El Mariachi. Ook de korte aftiteling doet onafhankelijk aan: geen 5 minuten met opsommingen van allerlei achter-de-schermen namen, maar nog geen minuut aan namen die voorbij schieten over het stilstaande final shot. Heerlijk ouderwets, hier houd ik wel van!
Achteraf las ik dat alles met een IPhone gefilmd is? Dat vind ik wel een leuk weetje, want voor jonge filmmakers wordt zo nog maar eens duidelijk dat je weinig nodig hebt om een film te kunnen maken in het digitale tijdperk. Het Iphone beeld geeft het een realistisch gevoel, totaal anders dan de gelikte films die we vandaag de dag gewend zijn, en dat goed aansluit op de sfeer van de film.

Een eenvoudig verhaal (zonder enorme stunts, explosies, enzovoorts) als dit kan dus goed verfilmd worden met slechts een mobiele telefoon. Het acteerwerk is erg goed, hoewel sommige personages (bewust?) wat karikaturaal aandoen: Sawyers baas bijvoorbeeld, of dokter die haar verblijf steeds verlengd.
In het begin is het nog onduidelijk of haar stalkergedachten waanzin zijn of waarheid. Op het moment dat de stalker echt bleek, vond ik de sfeer enorm instorten: het werd een beetje kat-en-muis maar dan zonder spanning. Dit had veel beter opgebouwd kunnen worden, door de stalker meer achtergrond te geven bijvoorbeeld. Zij is bang voor hem, maar we zien alleen een wat suf ogende man van middelbare leeftijd. Tja. Echter, naar het eind toe (vooral de isoleercel-scene) werd de sfeer stukken spannender en bracht de film hiermee tot een prima einde. De laatste scene in het restaurant waar ze haar stalker weer meent te zien vond ik zo clichématig dat het van mij weg had gemogen.

Aardige film, maar één keer kijken is wel genoeg. Voor de originaliteit en het lef een halve punt erbij op.

3*

Een vermakelijke thriller. Een minpunt is dat het allemaal niet helemaal geloofwaardig is en wellicht ook dat de film wat onzeker lijkt wat het wil zijn: de film begint Kafkaësk met iemand die wordt opgenomen in een psychiatrische instelling zonder te weten waarvoor, maar al snel wordt dat mysterie opgelost en is de film vooral een kritiek op het (Amerikaanse) zorgsysteem waarin mensen gretig tot patiënt worden verklaard om geld aan hen te kunnen verdienen waarna de film even de richting van One Flew over the Cuckoo's Nest (1975) - MovieMeter.nl gaat met (ten onrechte geïnstitutionaliseerde) mensen die in opstand komen tegen hun opsluiting en medicalisering om ten slotte een spannende thriller te worden waarin de hoofdpersoon op de vlucht moet voor c.q. het gevecht aan moet met haar psychopathische stalker. Precies het genre dat je verwacht bij een hedendaagse film in een psychiatrische instelling, namelijk de mindfuck à la Shutter Island (2010) - MovieMeter.nl (wat is echt c.q. gezond en wat is inbeelding c.q. stoornis?) zit er ook in maar komt het minst goed uit de verf, al levert de veelvormigheid van genres toch ook een beetje verwarring. Maar deze mix van richtingen stoort niet echt en het is al met al gewoon een leuke en spannende film.

Laat het maar aan Steven Soderbergh over om een film te maken die in vrijwel alle departementen uniek is. Bijzonder goed geacteerde psychologische thriller over Sawyer Valentini [Claire Foy], een jonge vrouw die al 2 jaar op de vlucht is voor een stalker. Althans, dat vertelt ze aan een dokter bij wie ze haar hart uitstort. Wanneer die haar echter wat papieren ('een formaliteit') laat tekenen, blijkt ze een verzoek tot 'vrijwillige opname' voor zeven dagen te hebben ingevuld. Omringd door mensen die elk hun eigen dwangmatigheden hebben, gelooft niemand haar wanneer ze vertelt dat één van de artsen [Joshua Leonard] de man is die haar al twee lang stalkt! Sterker nog: langzaam maar zeker begint Sawyer zelf te twijfelen aan haar geestelijke gezondheid.

Het scenario van Jonathan Bernstein en James Greer laat je geruime tijd gissen naar de ware toedracht in een film die op papier eigenlijk niet meer is dan een vermakelijke B-thriller, maar in handen van Soderbergh is dit een bijzonder meeslepend en bij vlagen ronduit schokkend meesterwerk geworden. De ongebruikelijke camerastandpunten en belichting, alsmede het even inventieve als effectieve gebruik van lenzen die het beeld ietwat vervormen, onderstrepen Soderberghs meesterschap als visueel regisseur, het uitstekende acteerwerk (inclusief Matt Damon in een klein rolletje als beveiligingsadviseur) toont zijn vakmanschap als acteursregisseur. Foy en Leonard zijn ronduit briljant, vooral tijdens een confrontatie in een isoleercel. Een zeer uitdagende thriller die zeker niet iedereen zal bekoren, maar bijzonder goed gemaakt.

Wauw, dat was een intense zit! Ik had gehoopt dat het eindelijk weer eens een goede thriller ging worden maar ik ben blij dat mijn verwachtingen met alle gemak werden overstegen.
De onderhuidse spanning is sterk opgebouwd en de manier van filmen was in het geval van deze film een schot in de roos, niet bijzonder door het feit dat het met een Iphone is gefilmd maar bijzonder om het feit hoe creatief ze met dit medium omspringen.
Tel hierbij de krachtige acteerprestaties bij op en je hebt een thriller die je bij de ballen grijpt en je pas tegen het einde weer los laat. Heerlijke bioscoop ervaring!

Toch vond ik de film niet helemaal perfect, zo vond ik bijvoorbeeld de scene in het bos nogal over het randje gaan, maar vervolgens eindigt de film wel weer met een geslaagde eindscène. Ook was het niet helemaal realistisch hoe deze duidelijk slimme stalker zo makkelijk in de zogenaamde beloftes van Sawyer trapt maar ach, dat zijn gelukkig maar kleine punten.
Is het iemand opgevallen dat we in het begin van de film, tijdens de date van Sawyer over haar schouder een donkere man op de tv zien en over de schouder van haar date een blonde vrouw die best wel op haar lijkt? Misschien dat ik er te veel achter zoek, maar dit leek mij opzettelijk gedaan?

Zonder enige twijfel een dikke vette aanrader.
4*

50/50.

Volledig geslaagd vond ik deze psychologische Soderbergh thriller niet helemaal. de iPhone manier van filmen geeft ongetwijfeld een nieuwe draai aan de filmcinema, maar doet dit niet allemaal met volledige overtuiging.

Hoewel dit niet een film is voor de mensen die graag naar de grootste spektakels kijken zit hier toch wel genoeg in om de kijker naar de film toe te draaien. De kille sfeer en de ziekenhuis scenes zijn meezuigend en realistisch in beeld gebracht.

Jammer dat het toch voor mij te amateuristisch is gefilmd, het zit er echt als een soort tienerproject uit met een wat groter budget. Foy speelt een beetje stroef en vooral in het begin weet ze de kijker niet mee te trekken in de film. De film is gelukkig bizar en vermakelijk genoeg daarnaast.

Redelijke aanrader, maar zeker even wennen.

Wat super irritant dat iedereen Iphone 7 plus zegt in plaats van TELEFOON. Krijgen mensen daarvoor betaald ofzo? Iphone 7 plus, van apple. De iphone van apple en dan model 7, de plus uitgave.

Deze op iphone7plus gefilmde film is best spannend. Door het gebruik van een iphone7plus zit je goed dicht op de personages. Ook laat de iphone7plus echt zien dat je met slechts een miljoen dollars al een film kunt maken. Plot technisch is het allemaal niet zo sterk of origineel, maar het is wel sterk neergezet met zo'n iphone7plus. Acteerwerk vond ik erg sterk, maarja dat komt misschien omdat de iphone7plus zo klein is dat de acteurs zich meer op hun gemak voelen.

Enorme tegenvaller. Ik geloofde de film nooit. Sowieso al niet dat mevrouw daar opgesloten zit, maar veel andere handelingen zijn niet ergens een enigszins logisch gevolg van hetgeen daarvoor gebeurde maar zijn enkel bedoeld om de plot vooruit te helpen. De geeuwfactor bereikte al snel een hoogtepunt zo voor mij. Ik kon de film ook niet pur symbolisch zien, daarvoor was de film te helder. De film leunt ook op allerlei gedachten, nu eens thriller, dan drama, dan weer een soort satire op het zorgsysteem, dan weer wat anders maar echt goed laat staan spannend of meeslepend wordt het nooit.

Twee dingen vallen positief op. Het camerawerk met steeds wel bijzondere cameraposities die benauwend en ongemakkelijk aanvoelen, maar wel speciaal zijn eens te zien en goed bij het thema passen. En Foy is wel degelijk een reden om te kijken. Zij weet de radeloosheid mooi te brengen en zie je ook mooi veranderen in een sterke vrouw. En dat laatste stilstaande shot is echt prachtig. 1,5*.

(...)

Regisseur Steven Soderbergh laat de spanning aangenaam kabbelen en houdt eerst in het midden of Sawyer echt gek is. Tot blijkt wat er echt aan de hand is en het verhaal een uiterst ongeloofwaardige wending neemt. Ik ben best bereid ver mee te gaan in plotverwikkelingen, Unsane gaat op de zenuwen werken. (...)

Dan is er nog iets wat schuurt aan Unsane. Lange tijd kan ik er de vinger niet opleggen, tijdens een scène met de directrice van de instelling begrijp ik het ineens. De scenaristen hebben een volstrekt onnodig subplot verwerkt in de film waarmee ze stevige kritiek leveren op zorginstellingen en de farmaceutische industrie. De kritiek is ongetwijfeld terecht, in Unsane weet die niet goed zijn plaats te vinden. Het geeft de film een merkwaardig schizofreen karakter en zorgt voor een moeizame spagaat. (...)

Een pluspunt is hoe Soderbergh de wereld van Sawyer in beeld brengt. Unsane is helemaal opgenomen met iphones, wat een aparte visuele ervaring oplevert. De camerastandpunten zijn zo ingesteld dat het beeld dan weer verwrongen is, dan weer kaarsrecht, dan weer glashelder, dan weer bedekt met een groezellaag. Dit werkt wel. Als Soderbergh volgende keer een beter script heeft, zou het ook inhoudelijk beter beklijven.

Afkomstig van Apart gefilmde ongeloofwaardige thriller | Recensie | Bioscoop | FilmBekeken

Best oké.

Het hele iPhone gebeuren begrijp ik niet zo. 't Is niet de eerste film of zo en eerdere film lieten al zien dat die goedkope look geen noodzaak is wanneer je enkel een smartphone gebruikt. Daarbij komt dat digitale cameras ook niet bepaald groot meer zijn, dus veel meer dan wat hypegeneratie is het niet.

Wel leuk is de opzet van de film. Een wat grimmige horror, maar dan met een redelijk droog en cynisch uitgangspunt, dat nog enige geloofwaardigheid heeft ook. Het stalker gegeven was niet eens nodig geweest, de inrichting boodt eigenlijk horror genoeg.

Acteerwerk is wel aardig en ondanks dat het qua kleurgebruik best lelijk is, slaagt Soderbergh er toch in om dat te doen vergeten. Hij is dan ook een regisseur die altijd wel iets interessants weet te maken, ook wanneer het niet helemaal geslaagd is.

Unsane is een tof filmpje, maar traditioneel geschoten had het toch nog wat beter gekund. De meerwaarde van "de kleine camera" is iets uit 2000, het gemak van de goedkope camera is ook niks nieuws meer. En als hij dan toch aan smartphone promotie had willen doen, waarom niet eentje nemen die gewoon 16:9 schiet? Beetje jammer dat het gezemel rond de camera eigenlijk afleidt van de aardige film die eronder schuilt.

3.0*

Verrassend goed en leuk was deze Drama / Horror film ‘Unsane’. De trailers destijds gezien in de bioscoop, volgens mij was dat tijdens de film ‘A Quiet Place’ en toen kreeg ik lichtelijk de kriebels. Op eerste gezicht zag het er niet uit, aangezien het dan geschoten is via de iPhone 7, tegelijkertijd heb ik lichtelijk een zwakte voor films waar psychiatrie voorop staat en dat had ik ook bij deze film. Kan meestal erg goed en fijn genieten van deze films, en ook ‘Unsane’ was zelfs met de iPhone 7 zeer vermakelijk, en dan geeft die opnamekeuze toch nog een bepaald gevoel met zich mee.

Echt horror vond ik de film niet, en ik zelf zou wederom ook bij deze film deze genre verwisselen naar thriller. Dit komt puur omdat je niet meer ziet dan af en toe een snijwond of dat de nek van word omgedraaid maar, om dit nou weer als horror te bestempelen vond ik het best makkelijk aangezien er maar weinig bloed te vinden was in deze film.

“I'm not crazy!”

Steven Soderbergh maakt hier een prima film, zoals ik al las in niet al te lange tijd werd de film geschoten en met een klein budget kun je nog steeds een leuke film neer zetten die zelfs het witte doek kan halen, Steven laat het zien. Voor de rest zette Claire Foy hier een heerlijke rol neer als Sawyer Valentini, en ze deed het echt prima. Joshua Leonard deed het ook leuk als David Strine en voor de rest niets echt bijzonders.

Het verhaal was leuk. Sawyer is verhuisd naar een nieuwe stad om daar een nieuw leven op te bouwen met een goed betaalde baan, toch ziet ze op sommige haar stalker nog waarvoor ze gevlucht is. Sawyer wrijft zich af en toe achter de oren en besluit een afspraak te maken met een psychiater om zo vervolgens te kijken wat ze eventueel kunnen doen. De psychiater stuurt Sawyer door naar een psychiatrie om daar vervolgens zonder Sawyer’s weten zich te laten op nemen als patiënt en hier zou ze vervolgens even moeten blijven. Na wat tegen stribbelen blijft ze steeds langer vast zitten. Tot op een moment dat ze haar oude stalker weer ziet en ze gek word, waarna er toch iets niet goed blijkt te zijn.

Hij is haar weer gevolgd (David Strine) en ik denk persoonlijk dat hij haar daar heeft ingeschreven om weer dicht bij der te zijn. Ze word na een tijdje in de isolatie gegooid waarna hij weer contact zoekt en je kan zien wat voor geniepig plannetje hij smeed (door met de pillen van Sawyer te klooien). Vervolgens smeed Sawyer ook weer een plannetje om David gek te maken waarop ze weet te ontsnappen alleen lukt het moeilijk en komt David steeds weer dichterbij. Hij neemt haar mee naar het bos waar ze probeert te ontsnappen en deze scene is verre van het randje. Hij krijgt Sawyer weer te pakken en nadat Sawyer ‘K.O.’ is gaat hij net doen alsof ze samen in één bed slapen, best creepy. Sawyer bedenkt zichzelf geen moment en snijd vervolgens de keel van David door en dan lijkt alles eind goed al goed, tot dat ze David in andere mannen gaat zien en is ze dan echt psychisch ziek?

Yes, deze was zeker geslaagd. Niet het beste in zijn soort, ook niks nieuws qua concept of verhaal maar de filmstijl was dusdanig leuk om weer eens te volgen dat het best een vlotte zit was en de film niet snel verveelde.

3.5*

Is het de verwarde toestand waarmee Sawyer Valentini de werkelijkheid waarneemt, of zijn er echt dingen mis in de kliniek? De film houdt het voor een groot deel in het midden. Zelfs wanneer Valentini’s voormalige stalker tussen het personeel opduikt, blijft het gissen of ze niet gewoon spoken ziet. Een sterk verhaal dat de film goed recht aan doet. Maar juist dat waar de film mee adverteert; volledig geschoten op een mobiele telefoon (het melden dat het van een bepaald merk is, voegt helemaal niets toe) houdt de film ervan om zich naar een hoger niveau te tillen. Er wordt geen gebruik gemaakt van unieke camerabeelden of innovatieve handelingen en lijkt in beeld ietwat op een Dogma-film maar dan zonder de strikte regels. Wat deze film wel geslaagd maakt is; de sterke, paranoïde performance van Claire Foy (The Crown). Die samen met het prima tegenspel van Joshua Leonard (The Blair Witch Project), Juno Temple (Horns) en komiek Jay Pharoah (Saturday Night Live) er een fijne film ervaring van maken. Het middenstuk was ook minder boeiend. Gelukkig herpakt de film zich en krijgen we een nog fantastische interacties tussen Claire Foy en Joshua Leonard voorgeschoteld. Uiteindelijk weet regisseur Steven Soderbergh een prima thriller voor te schotelen, maar met dit sterke concept, had er naar mijn gevoel, meer kunnen wezen.

B film met een mager verhaal en matig acteerwerk, het beste was nog de gastrol van 1 minuut van Damon. Ik heb me behoorlijk zitten ergeren aan alle belachelijkheden en bovendien ziet de film er zeer goedkoop uit. Nee, dit was 'm niet voor mij.

“I'm not crazy!”

Zeer geslaagd experiment van Soderbergh. Alles filmen met een iPhone is natuurlijk een leuke gimmick, maar een goed verhaal en sterk acteerwerk is uiteindelijk nog belangrijker. Unsane heeft een beklemmende sfeer en het gevoel van paranoia is constant aanwezig. Claire Foy is een fantastische actrice en weet in iedere scene (ze zit ook in bijna iedere scene) de kijker mee te nemen in Sawyer’s strijd tegen haar stalker. De scene in de isoleercel met Foy en Leonard is briljant en één groot hoogtepunt. Wat is echt en wat speelt zich alleen af in Sawyer’s hoofd? De film geeft antwoorden, maar laat wijselijk ook wat over ter interpretatie.

Tjong, niet eens gemerkt dat er met een iPhone gefilmd is.

Wat zou het ook? Een prima film met een goede beklemmende sfeer, enger dan "Hereditary", de engste film die gemaakt is, .....zegt men.

Het verhaal zit goed in elkaar en bij tijd en wijle is het ook nog grappig. Grappig hoe de hoofdrolspeelster reageert op de ontstane situatie. Knap hoe ze zich uiteindelijk probeert eruit te komen. Of dat lukt? Ga zelf maar kijken, de meesten vinden deze wel goed in dit genre!

Een ruime 7.

Soderbergh heeft al een aantal keren zijn afscheid aangekondigd, ik vermoed dat hij zijn job een beetje moe is en thans in een fase zit waarin hij experimentele films aflevert die een spelletje proberen te spelen met de kijker. Is Foy zelf nou een beetje gek, of gebeuren die rare dingen om haar heen nou werkelijk, is hier de hamvraag en een volledig bevredigend antwoord geven de makers niet. Unsane begint niettemin ijzersterk en is de eerste drie kwartier zelfs erg benauwend door de nachtmerrie achtige sfeer, maar gaandeweg komen er wat veel ongeloofwaardige wendingen waardoor de film behoorlijk onevenwichtig word en uiteindelijk een zweem van mislukking om zich heen heeft hangen. Kan me ook niet aan de indruk onttrekken dat de makers van dit een behoorlijke frustratie hebben aangaande het Amerikaanse systeem aangaande ziekenhuisopnamen, en dat dit uiteindelijk heeft geleid tot dit ongebalanceerde geheel. Als thriller heeft Unsane zijn momenten, maar van Soderbergh mag je wel wat meer verwachten.

Unsane. Is she or isn't she?

Bovenstaande tagline is de hamvraag in het verhaal. Zo'n tagline werkt onverwacht gebiedend, want bij elke gebeurtenis in de film flitste de vraag: "is dat nu de realiteit of haar inbeelding"? door mijn hoofd. Geen gemakkelijke vraag overigens. Dat het verhaal veelal is gefilmd vanuit het perspectief van het hoofdpersonage en haar bril jouw bril is, maakt het geven van een bevredigend antwoord op de gestelde vraag lastig.

Toch is het best leuk om je met de realiteitsvraag bezig te houden. Je moet trouwens wel, want de film is bijna nergens eenduidig over. Ondubbelzinnigheid bestaat nauwelijks in deze film. "Is she or isn't she"?

In het beste geval wekt het hoofdpersonage de indruk dat ze emotioneel instabiel is. Dat is een 'waarschijnlijk' zekerheidje bij het kijken. Het is gebaseerd op weinig, maar het is tenminste iets. Dat beetje houvast heb je als aanname gewoon nodig om de film te kunnen waarderen.

Claire Foy geeft goed gestalte aan het kortaangebonden en gevoelige personage met enkele eigenaardige gewoontes, dat tegen haar wil in een gekkengesticht wordt opgenomen. Zij is zielig en sympathie van de kijker is in dat geval natuurlijk gegarandeerd.

En ja, probeer dan nog maar eens de objectieve realiteitszin te bewaken die nodig is om echt van imaginair te onderscheiden. Gelukkig blijkt al snel dat de hoofdpersoon minder zielig is dan gedacht en kan de objectiviteit terugkeren. Close call. Dat wel.

De film speelt zich voornamelijk af in het gesticht in een sfeer die beklemmend aanvoelt. In een sombere en vijandige sfeer waarin mindfuck en illusie op de loer liggen. Het simpele en weinig verrassende verhaal is met name door de inzet van deze aspecten het aankijken waard.

En door de intrigerende tagline natuurlijk,

Uitstekende film over een vrouw die tegen haar wil in wordt opgesloten in een inrichting. Als kijker blijf je tijdens de eerste helft in het ongewisse over wat waar en niet waar is. Tijdens de tweede helft wordt dit deels weggenomen, maar blijft deze psychologische horror/thriller spannend tot het eind. Visueel weet de film zich ook wel te onderscheiden, aangezien deze is opgenomen met een smartphone. Claire Foyle draagt de film met gemak en zet haar paranoïde rol uitstekend neer.

Een thriller over het leven van Sawyer, een vrouw die tegen haar zin opgenomen wordt, denkt gestalkt te worden, en waar nu eigenlijk continu de vraag hangt of ze nu werkelijk gek is of niet, en in hoeverre wat je via haar ogen meekrijgt ook echt betrouwbaar is. Dat werkt zeker in de eerste helft behoorlijk goed, waar de film continu een beetje desorienterend is en het mysterie over wat er nu werkelijk aan de hand is zich steeds wat verder ontwikkelt. Het wat aparte filmwerk (met een telefoon schijnbaar) helpt daar ook wel wat bij, we lijken erg dicht op Sawyer en wat er met haar gebeurt te zitten.

De tweede helft wordt het helaas wat conventioneler, als de stalker toch echt blijkt te zijn en achter Sawyer aan zit, en niet om een slachtoffer meer of minder te kijken. Alsnog best redelijk om te kijken, maar ik vond het mysterieuze sfeertje in de eerste helft toch beter bevallen. En dan is zo'n twist aan het einde, als blijkt dat Sawyer toch spoken ziet,leuk maar toch te laat. Alsnog prima van genoten.

Deze thriller eens bekeken en vond hem niet mis. Wist niet wat te verwachten, maar de film kon me wel boeien van begin tot einde. De cast bestond niet echt uit bekend volk, maar deed het toch prima. Ik wist trouwens niet dat deze film was gefilmd met telefoons.

De moeite om gezien te hebben.

Heel veel ongeloofwaardigheden in deze film.

Er is een redelijk sfeertje in de film neergezet, daarom is die het uitkijken nog waard.

Maar de dikke 3 sterren die hij op moviemeter krijgt is die in mijn ogen zeker niet waard.

Middelmatig thrillertje met een nogal vergezocht maar uiteindelijk best intrigerend plot. Claire Foy doet het daarnaast uitstekend in de hoofdrol. Wat de film een beetje in de weg staat is het vrij lelijke camerawerk (de film is volledig gefilmd met een reeks iphones) en de mallotige sfeer van een aantal scenes, waardoor de film eerder ironisch dan spannend te noemen is. Neem bijvoorbeeld de maffe cameo van Matt Damon. Best grappig, maar wat voegt dit toe? En zo zijn er wel meer vreemde zaken.

Best een aardig filmpje. Niet bioscoop waardig, meer een tv thriller. De hoofdrolspeler Claire Foy draagt de film wel echt heel goed. Ze speelt sterk. Het verhaal is leuk, maar ongeloofwaardig. Ze laat zich wel heel makkelijk meenemen door het personeel van de inrichting. En waar zijn alle camera’s die in zo’n inrichting echt thuis horen? Je kunt zomaar geen camera afzetten in een isoleercel, die moet 24 uur aan staan, etc.

Toch soms best spannend en leuk gemaakt. Zeker de moeite waard om eens te zien.

Niet echt horror, wel een goede psychologische thriller.

En legt de film een pijnlijke zenuw bloot? Vrijwel zeker. Steven Soderbergh bundelt wederom zijn krachten... met slechts een I-Phone. Alsof ie back to basic gaat.

Het mag vaker geroepen worden; mensen worden vrijwel vaak patiënt door wat er allemaal op ze in wordt gepraat en je zou bijna de instanties niet meer kunnen vertrouwen. Diegenen die jou een hand uitreiken om je te helpen met persoonlijke problemen. Want voor je het weet wordt alles wat je zegt gewoon keihard tegen je gebruikt en ben je er nog slechter af dan iemand die in de gevangenis zit.

Het overkomt Sawyer, een ambitieuze vrouw die toch nog wel last heeft van persoonlijke issues. In het verleden werd ze zodanig gestalkt door iemand dat ze een paar keer verhuisde en af en toe heeft ze nog wel eens de angsten. Dat legt ze na jaren bij een psycholoog op tafel; en dan is dat nog maar het begin. Onder valse voorwendselen beland ze langzamerhand in een web waarbij blijkt dat het toch echt niet de stalker moet zijn waar ze voor moet vrezen.

Soderbergh laat ook op een sterke wijze de manipulatieve methodes zien. Natuurlijk; stel jezelf de vraag: Hoe zou jij reageren als je wordt opgesloten terwijl daar helemaal geen aanleiding toe is; en er is tegen je gelogen? Juist, dan ga je reacties vertonen die het personeel juist bevestigen.

Sawyer komt terecht bij personen die totaal verknipt zijn (dat ene meisje), maar ook heel sympathiek (die Nate). Dit levert tussendoor wel enkele mooie momenten op en geeft het een beetje hoop. Ook de moeder van Sawyer vond ik een prachtige vertolking. Maar dan komen we nu bij de zekere David Strine Waaruit blijkt dat de stalker er alles aan doet om bij haar te zijn; ook al moet hij zich ervoor van plaats en baan verwisselen. Nee, het gaat hier dus lang niet meer om een onhandig persoon; en daar kom je met het moment steeds meer achter. Hele sterke psychologische vertolking; zeker deisoleercel-scenes. Al zag ik het toch wel een beetje aankomen.

Conclusie: Unsane is een prima experiment waarbij Soderbergh hoogstwaarschijnlijk zijn nieuwe I-Phone uitgebreid wou uittesten. Maar campy wordt het natuurlijk nergens, want de man heeft al een hele loopbaan achter de rug. Vooral het acteerwerk, de samenloop en de sfeer (en zijn filters) vond ik erg sterk. En ja... het einde...

Prima!

4,0*

Vrij irritant.

Veel horrorfilms kennen het element dat de protagonist mensen moet overtuigen dat er waarheid achter de waanzin zit. Dat iemand heimelijk een moordenaar is, dat het monster wel degelijk bestaat of dat ze helemaal niet gek zijn. Goed uitgevoerd is er niks mis mee. Slecht uitgevoerd is bloedje irritant en een van mijn grootste allergieën.

Warrige uitleg, explosies van frustratie, de gekte in de hand spelen; het helpt natuurlijk allemaal niet. Sawyer moet niet alleen bewijzen dat ze niet gek is, ze tracht men ook te overtuigen dat een verpleger eigenlijk haar stalker is en met iedere poging graaft ze zich enkel dieper in. Dat duurt niet enkele scenes, maar neemt driekwart van de film in beslag. Begrijpelijk omdat de film daar om draait, maar het is een vermoeiend traject.

Dat traject verloopt ook nog eens langs platgetreden paden van ongeloofwaardigheid. Haar plaaggeest is niet alleen binnen no-time een gewaardeerd collega op de psychiatrie, hij lokaliseert ook zonder moeite het verblijf van Sawyers moeder én kan in het gesticht altijd de privacy vinden die hij nodig heeft.

Slordig geschreven, wisselende acteerprestaties, matige soundtrack en leunend op een flinterdun gegeven dat nergens benauwend of meeslepend wordt. Met een slap einde op de koop toe. Geschoten op een telefoon, binnen het tijdsbestek van 10 dagen, is Unsane een haastig tussendoortje, dat nergens de aandacht gekregen heeft die het meerwaarde had kunnen verschaffen. 2*

Is ze het of is ze het niet?

Unsane is op zijn sterkst wanneer nog niet helemaal duidelijk is of de hoofdrolspeelster nu echt gek aan het worden is, of dat zij daadwerkelijk in gevaar is. Lang hoef je hiervoor niet in het duister te tasten, en de film is allesbehalve subtiel om te tonen hoe de vork in de steel zit. Het verhaal barst vervolgens bijna uit zijn voegen van de ongeloofwaardigheden waardoor al snel iedere vorm van spanning wegviel bij mij. Dit verhaal was geloofwaardiger geweest als het op de een of andere manier toch allemaal in haar hoofd gezeten zou hebben. Ik had lange tijd de hoop gehad dat de regisseur mij op het verkeerde been wilde zetten, en mij aan het slot nog met een onverwachte twist om de oren zou slaan, maar dit bleek helaas niet zo te mogen zijn.

Enig lichtpuntje was het acteerwerk van hoofdrolspeelster Claire Foy omdat zij mij aanvankelijk wel echt in het verhaal meetrok. Jammer dat zij geen beter materiaal gekregen heeft om mee te werken.

2,0*

Ik heb me erg vermaakt met deze film. Heeft ze nu wel of geen psychische stoornis? Ongemakkelijke situaties die je even flink beetpakken.

Had van mij een 4,5 kunnen krijgen, ware het niet dat er een aantal zaken inzaten, die echt te makkelijk voor lief worden aangenomen. Waarom worden haar aantijgingen tegen George niet nagetrokken? De naïviteit van zowel moeder als dochter in bepaalde situaties.. Daardoor ging ik teveel nadenken over hoe het script tot stand is gekomen, in plaats me te laten meevoeren door het verhaal.

Overigens wist ook ik niet dat de film gefilmd was met iPhones. Bijzonder...

"Usane" van de bekende regisseur Steven Soderbergh (o.a. "Traffic (2000)", "Ocean's Eleven (2001)" en "Contagion (2011)") zag ik voorbijkomen op "Film 1" en maakte me wel nieuwsgierig omdat de film geschoten is op een iPhone 7 Plus en het concept is opzicht ook fascinerend. "Unsane" vertelt een verhaal over de grens tussen rationeel denkgedrag en waanbeelden.

Het verhaal gaat over een jonge intelligente vrouw Sawyer Valentini (Claire Foy), die opgenomen wordt in een kliniek om te werken aan het trauma dat ze heeft opgelopen aan een periode uit het verleden. Heel subtiel wordt duidelijk dat ze gestalkt is geweest. In de kliniek doet ze uitgebreid haar verhaal over het gevoel van onveiligheid, dat inmiddels normaal voor haar is geworden. Waar ze in eerste instantie vrijwillig hulp zocht, raakt ze er snel van overtuigd dat ze de kliniek niet meer kan verlaten en dat ze tegen haar wil is opgenomen. Al snel ontdekt ze dat ook haar stalker, te weten David Strine (Joshua Leonard), werkzaam is in de instelling en haar op alle mogelijke manier tegenwerkt. Of begint ze nu echt in haar eigen waanideeën te geloven?

Je zou het maar eens moeten meemaken, zo tegen je wil en vooral heel plots worden opgenomen in een instelling vol knotsgekke mensen. "Unsane" is eigenlijk van meet af aan een goede film. Het verhaal is simpel en toch weet de film je aandacht meteen vast te grijpen. Zeker omdat je als kijker nooit echt weet of er echt iets aan de hand is met Sawyer, is het tot op het einde vol spanning kijken hoe het nu allemaal gaat aflopen. Verwacht geen mooie scènes met indrukwekkende beelden. Veelal zie je gezichten vol in beeld in een benauwde en enge sfeer. Toch blijft de film boeien tot het einde en dat is knap gedaan.

De film lijkt op verschillende punten te verwijzen naar "The Blair Witch Project (1999)". David Strine gespeeld door Joshua Leonard was eerder in die film te zien. Het heeft zeer waarschijnlijk bijgedragen in het verkrijgen van deze rol. Overigens herbergt de film nog een leuke cameo, namelijk die van Matt Damon als politie inspecteur. Hij is ook één van de vaste acteurs van Soderbergh en weet als liefhebber van het vak wel vaker te verrassen met opvallende keuzes voor ondersteunende rollen.

"Unsane" begint goed en de mentale toestand van Claire Foy blijft mysterieus. Het middenstuk is niet saai, maar ook niet enorm boeiend. De tweede helft is ijzersterk en daarin krijgen we fantastische interacties tussen Claire Foy en Joshua Leonard voorgeschoteld en gaat het er op het einde ook best hard aan toe. Dankzij uitstekend acteerwerk en interessante dialogen wordt de film naar een hoger niveau getild.

Gedurende de hele prent ligt de focus op Sawyer Valentini, de jonge vrouw die zomaar in een instelling wordt opgenomen zonder dat daar eigenlijk een reden toe is. De rol wordt voortreffelijk vertolkt door Claire Foy en ze vertolkt het allemaal zo ongelooflijk geloofwaardig, waardoor je op elk moment gespannen naar het beeldscherm staart. Doordat Soderbergh gebruik heeft gemaakt van iPhones, komt het ook allemaal extra dichtbij. "Unsane" zit immers vol tal van beklijvende close ups en daardoor kom je nog dichter bij de personages dan je aanvankelijk zou denken. Verder speelt Joshua Leonard ook sterk en zorgen Juno Temple (als een patiënt die Sawyer tegenwerkt), Amy Irving (als de moeder van Sawyer), Jay Pharoah (als een undercover patiënt) en Sarah Stiles (als een collega van Sawyer, aan wie ze een hekel heeft) voor fijn acteerwerk.

"Unsane" is een boeiende, slimme, moderne en mysterieuze Drama / Thriller met een angstaanjagend horrorkantje (de thriller elementen hebben wel duidelijk de overhand) die over de hele lijn echt entertaint en dat vooral door ijzersterk acteerwerk, wat op punten doet denken aan een toneelstuk. Daarbij staat de productie als een huis en past deze uitstekend in het al rijke oeuvre van regisseur Steven Soderbergh.

Redelijk.

Niet echt mijn lievelingsgenre, maar Steven Soderbergh kan er met z'n iPhone toch iets van maken. Het oogt een beetje studentikoos, maar dat levert dan weer de nieuwsgierigheid op om te zien wat er nog allemaal komt. Claire Foy is bovendien een uitstekende cast - haar mimiek doet je toch een tijdlang twijfelen hoe de vork in de steel zit. Niet dat het een echt verrassende finale oplevert, maar onderhoudend is het allemaal wel.

3

Jezelf zien door de perverse blik van een ander. Of zoals Soderbergh in de psychologische thriller 'Unsane' (2018) het voyeuristische van 'found footage' combineert met het felle kleurgebruik van bijvoorbeeld Giallo. Er zitten zelfs elementen in van de 'rape revenge films' uit de jaren zeventig. Het creëert een beklemmend effect van een getraumatiseerde vrouw die onmogelijk weg kan komen van haar stalker, terwijl ze ook nog terechtkomt in een kafkaësk behandeltraject. Ook een fijne rol van Claire Foy als een rationele vrouw die haarfijn aanvoelt wat er wel of niet klopt, maar toch aan haar eigen waarneming gaat twijfelen in deze ontmenselijkende setting. Soderbergh weet die verschillende horrorstijlen kunstig om te zetten in een diepere film over geïnternaliseerde zelfhaat, trauma, victim blaming en de medicalisering van menselijke ervaringen.