Hold the Dark (2018)

2 uur...waarom? Heb het uitgezeten, omdat ik hoopte op een beloning dat ik de film helemaal had afgekeken. Een verrassende twist, een spannende ontknoping. Helaas. Deze film kan mij niet bekoren.

Saulnier bouwt aan een oeuvre. Al zijn films tot nu toe gaan over subculturen, over groepen die aan de periferie van de samenleving staan en hun eigen codes, regels en structuren hebben. In Blue Ruin ging het om een familie van asociale Amerikaanse Tokkies, met hun eigen opvattingen over rechtvaardigheid, hiërarchie en trouw; in Green Room waren het neonazi's met dezelfde idiosyncratische preoccupaties en in Hold the Dark verkent Saulnier wederom soortgelijke thema's maar dan in de context van een grimmig ruraal Alaska.

Er zijn twee Alaska's in deze film. Het ene is het Alaska van Core's dochter: modern, urbaan, verbonden met de rest van de wereld en georganiseerd volgens de contemporaine Westerse opvattingen. Het andere Alaska is dat van de Slone's: afgesneden van de rest van de wereld door afstand, kou en duisternis, met eigen mythen, rituelen en ethiek, voor zover de natuurwetten die hier het gedrag bepalen, iets met ethiek uit hebben te staan. Laten we zeggen: hier heerst de ethiek van de wolf, de orde van de roedel.

Dat eerste Alaska blijft buiten beeld; dat kennen we al. Met het tweede maken we kennis. Dat tweede, eigenlijke Alaska, is overigens gedoemd uit te sterven, is tenminste de teneur van de film - het zal worden opgeslokt door de moderniteit, maar vooralsnog bestaat het.

Core's reis naar het dorp, Keelut, is veelzeggend. Al op het vliegveld - het symbool van moderne globale verbondenheid, althans voor het internet die metafoor opslorpte - treffen we een opgezette beer aan - hier is de wildernis onderworpen, getemd, interieur - en de autorit symboliseert een diachrone reis naar eerder tijden, naar een vergeten, afgezonderde, premoderne wereld die dichter bij de natuur staat: een wereld van imposante buffels (of was het een bizon) en sledehonden, niet van huurauto's, waar je je hult in dierenhuiden om de kou te kunnen doorstaan. Een conventioneel orgaan van ordehandhaving als de politie, heeft hier geen enkele zeggings- of slagkracht. Politie is er voor dat andere Alaska. Hier is het kwaad haast tastbaar, net als de duisternis, en het wordt via het bloed doorgegeven. Dat bloed is trouwens ook een constante in Saulniers films tot nu toe, waarin bloedbanden een grote rol spelen (en daarnaast het bloed rijke- en slagaderlijk vloeit).

Deze film viel mij aanvankelijk licht tegen, maar dat was ook het geval voor een aantal van mijn (inmiddels) favoriete films. En net als bij die films, blijf ik over Hold the Dark nadenken en hoe meer ik erover denk, hoe fascinerender ik hem vind.

Spannende thriller die haast mysterisch is te noemen.

Verteld op een iets wat trage manier het verhaal waar je je koppie bij moet houden. De SFX zijn grandioos, zeker een toegevoegde waarde.

Dikke voldoende. *3,5

Derde en beste film van regisseur Jeremy Saulnier tot nu toe, deze mysterieuze thriller met een licht bovennatuurlijk sausje. Het sfeervolle, surrealistische script is intrigerend genoeg, maar wat dit doet uitsteken boven het maaiveld is de fraaie visuele aanpak, het uitstekende onderkoelde akteerwerk en de mooie ingetogen, bedachtzame dialogen. Voor de verandering eens een zeer geslaagde Netflix-original.

Cinematografisch is er veel tijd in deze film gestoken met mooie beelden uit de wildernis van Alaska. De sfeer in de film en het ijskoude acteerwerk is ook meer dan ruim voldoende. Het tempo in de film is traag maar toch enigszins stabiel. Enkel het plot dat moet je liggen. Dat het menselijk gedrag gevaarlijker kan zijn dan de natuur zelf is hierin eigenlijk de essentie. De motivaties om dit te bevatten zijn niet voor een ieder even duidelijk en dan kan ik de kritiek op deze film wel begrijpen. Ondanks dat er sommige zeer sterke scenes in de film zaten, vond ik het als geheel ook niet echt een bijster interessante film te noemen.

Het pakte me niet. Van de mooie natuurshots kon ik wel genieten, ik voelde de kou ook wel, maar van het verhaal an sich werd ik warm noch koud.

Het is een mysterie in een afgelegen dorp in Alaska met wat folklore en eventueel wat bovennatuurlijks maar het blijft allemaal toch wat vaag en vlak. De onderliggende symboliek is aardig gevonden maar kwam wat geforceerd over. Je moet er van houden. Het trage tempo deed in dit geval ook niet veel aan de filmbeleving.

Pfoe...wat een film zeg. Ge-ni-aal wat sfeer en muziek betreft. Wauw!

Oké een bijzonder verhaal. Zo spoor je niet als je in Alaska gaat wonen volgens mij wordt je gewoon knetter van die kou. Wat ik verder overduidelijk vond, is dat bij zoveel van die afgelegen gebieden de bevolking een cultuur en leefregels voor zich zelf hebben. En dus ook een soort rechtssysteem. Dat lossen ze dus zelf cq intern op. Daarnaast blijkt dat er kwaad bloed zit tussen de mensen in het dorpje en de politie door het weinig of niets doen aan de verdwijning van die andere kinderen. Daarnaast blijkt naarmate het einde van de film nadert dat die Vern vroeger al loco was, aldus de jager genaamd John. Maar de beste uitleg voor wat er allemaal gebeurt in de film komt uit de mond van Core de specialist op dierengedrag. Hij zag hoe wolven hun jong opeten en dat dit in de dierenwereld de term 'verwildering' draagt. Dat dit gedaan wordt om dingen recht te trekken, om de balans te bewaren. De Slone's zijn in die zin verwilderd, en daar vind hij haar in die zin helemaal in want ik neem aan dat hij daarom ook die twee agenten dood in het begin. De clou is dan ook lijkt me dat we allemaal denken dat hij haar wil doden maar dat dit helemaal niet het geval is.

Verder nogmaals geweldige onheilspellende en dreigende sfeer, prachtige rauwe natuur, mooie mysterie-achtige thriller met een beste schietscene ook. Deed me heel veel denken aan Wind River, maar die is vele malen toegankelijker en zo nu en dan sleept het allemaal een beetje.

Dat zijn ook de minpunten. Ontoegankelijkheid, plus dat het wat sleept in het begin +/- de sfeer, prima acteerprestaties en de geweldige muziek en toch wel een clou waar ik ook even over na moest denken.

3.5.

Aardige film waarin een schrijver van een boek over wolven wordt geraadpleegd bij de dood van drie kinderen door wolven. De film heeft een bijna constant dreigende sfeer bewerkstelligd door het koude, winterse landschap, de muziek en het behoorlijk trage tempo. Helaas schiet het verhaaltechnisch wat tekort. De shoot-out vormt een spannend hoogtepunt en van de cast valt Alexander Skarsgård positief op.

Onheilspellende , donkere getinte film met een mysterieus verhaal dat samen met de geweldige natuurbeelden en steeds toenemende dreigende sfeer je aandacht weet vast te houden. De film blijft ook na de rare slotscène in je gedachten hangen omdat je niet alle antwoorden zal verkrijgen. De puzzel wordt uiteindelijk niet volledig omdat er hier en daar een puzzelstukje ontbreekt. Toch krijgt het mysterie een toelichting van de wolfexpert Core op een bepaald moment wanneer hij ziet dat een wolvenjong door zijn eigen roede wordt opgegeten. Verwildering wordt dit in de natuur genoemd. En dat kun je door trekken met het gezin die blijkbaar rare kronkels hebben. Die shoot-out was wel echt spannend en knap in beeld gebracht. 7/10

Redelijke thriller. Het verhaal is wat vaag en wordt ook nooit helemaal helder. De uitwerking is aardig. De opbouw gebeurt in een laag tempo zonder echt te vervelen. Er blijft continue een spanning hangen zodat je als kijker geboeid blijft kijken. De sfeer daarbij wordt goed neergezet, lekker duister en geheimzinnig. Het einde is wat verrassend. Verder ziet de film er visueel mooi uit. Het acteerwerk is goed. 3.0

Goed!

Saulnier wist me te verrassen met Blue Ruin... Green Room ging wel weer een beetje achteruit. Met Hold the Dark wist ie me weer hartstochtelijk mee te voeren met dit ijskoude, donkere en wispelturige thriller met een verhaallijn (sfeer daargelaten) dat nog wel eens Lynch-light zou kunnen zijn.

In het begin denk je toch wel: wat een vreemd plot. Een jongeman wordt slachtoffer van een wolf en de moeder stuurt jager Russel Core de koude bossen in om wraak te laten nemen op de wolf. Een beetje onlogisch verzonnen, maar toch weet Russel niet dat hij in een web verstrikt is geraakt en, zoals wel vaker wordt gezegd, niets is zoals het lijkt.

Film bevat ook indrukwekkende kruisingspersonen; de onvoorspelbare doch kille Vernon en de evenals kille Cheon, die voor een mooi knalfestijn tussendoor zorgt waarbij de Mann-inspiraties niet weg te denken zijn. Ja, je leest het... Een variatie aan genres: Actie, thriller, survival en zelfs occulte horror. Ook de besneeuwde locaties van Alaska weten prima mee te werken.

Ja, hier was ik zeker over te spreken.

4,0*

Sterk!

Green Room vond ik een tegenvaller, dit is meer het werk dat bij Saulnier past wat mij betreft. Zowel qua setting als qua balans van genres. Een onderkoelde thriller met wat kleine horror accenten, die zich lekker traag en sfeervol ontrolt.

Dat mensen deze film wegzetten als een makke Netflix-original zegt meer over hen dan over de film. Je hoeft het uiteraard niet goed te vinden, maar Hold the Dark is duidelijk geen bandwerk. Saulnier gaat hier voor een zeer duidelijk concept en wijkt daar eigenlijk niet vanaf. Gewoon mooi dat zoiets kan op Netflix.

De setting is misschien nog wel het belangrijkste personage in de film, mooiste scene is het vliegtuigreisje op het eind, met het ambient nummertje erronder. Deed me zowaar wat denken aan GitS 2. Verder nog wel een hoop sfeervolle, kalme maar gure scenes die vaak ruw onderbroken worden door wat actie. Het is een rare combinatie, maar het werkt wel.

En wie Laurence Fishburne niet kan betalen, Wright is allicht een beter én goedkoper alternatief.

3.5*

“When we're killed, the past is killed. When kids are killed... that's different. When kids are killed, the future dies. There's no life without a future.”

Donkere en ijzingwekkende Netflix film met uitstekend acteerwerk van Skarsgård, Keough, Badge Dale en vooral Wright. Hold the Dark doet soms denken aan Wind River, met een kleine gemeenschap waar allemaal vreemde dingen gebeuren, en waar de mensen niet bang zijn om geweld te gebruiken. Zelfs niet tegen de politie. De shoot-out is hiervan uiteindelijk het gruwelijke en realistisch gefilmde gevolg. De film komt langzaam op gang en niet alle verhaallijnen komen even goed samen, maar de sfeer en het acteerwerk vergoeden veel.

Spannende en erg beklemmende film.

Erg sterke rol van Jeffrey Wright.

De rest van de cast acteert op Riley Keough ook erg goed.

De film komt iets te langzaam op gang, maar dit wordt grotendeels gecompenseerd door de prachtige beelden van Alaska.

3,5*

3.5* Goed onderbouwde comment (muv. prijsgeven filmdetail "...'vliegtuigreisje'...")

Regisseur Jeremy Saulner houdt zich in zijn verfilming van het boek 'Hold the Dark‘ bezig met de menselijke natuur en met de plaats van de mens in de natuur. In het decor van het rauwe en ijselijke Noorden van Alaska vertelt de film een verhaal over dierlijke wolven en menselijke wolven. Dat gebeurt met harde realistische beelden en een sounddesign dat spaarzaam met klanken omgaat en vooral is gebaseerd op natuurlijke geluiden. En op stilte.

Als auteur en wolvenkenner Core (een sublieme Jeffrey Wright) vertelt dat zijn dochter in Alaska woont en wel in Anchorage, riposteert Medora wier zoon door wolven is gegrepen, meteen fel door te zeggen dat Anchorage niet hetzelfde is als Alaska. Ze bedoelt dat het ware Alaska daar is waar zij leeft. Het Noordelijke deel. Een dun bevolkt gebied aan de rand van de beschaving waar het slechts een paar uur per etmaal licht is. Een gebied waar de mensen de duisternis moeten vrezen. De duisternis buitenshuis en de duisternis binnenin. Een gebied waar de mensen hun beslissingen niet nemen aan de hand van de wet maar aan de hand van de natuur die hun omgeeft en hun beroert. Jeremy Saulner weet die essentie van het gebied goed te treffen. Hij vertelt een duister verhaal met behulp van bloedige, rauwe en kille beelden.

Vernon is de antagonist in de film. Hij wordt gespeeld door Alexander Skarsgård. Vernon is Medora's echtgenoot en niet blij dat zijn zoon door wolven is gegrepen. Hij beschuldigt de bewoners en de politiemacht van een lakse houding en zoekt wraak. Skarsgård speelt zijn rol ijskoud en aggressief. Zijn personage maakt indruk en is van hetzelfde geweldige kaliber als het personage van Jeffrey Wright.

Saulner maakt amper gebruik van dialoog. Zowel Core als antagonist Vernon spreken veel meer middels houding en gedrag. Met alleszeggende blikken. Beide mannen lijken op elkaar en zijn tegelijkertijd erg verschillend. Vernon heeft zijn dierlijke wezen geaccepteerd en doodt wanneer hem dat toepasselijk lijkt. Hij doet dat zonder wroeging. Core is een (onvrijwillige) lone wolf met een hang naar het dierlijke maar zijn sociale aard staan de raakvlakken daarmee in de weg. Hij is niet kil en emotieloos. Bovendien wil hij graag deel uitmaken van een roedel. Hij is daarom bereid zich aan de wet en aan de spelregels van de samenleving te houden. Beide zijn fascinerende karakters.

Hold the Dark is een film met een onheilspellende, sombere en ijzige sfeer. Audiovisueel sterk. Ingetogen scènes afgewisseld met buitensporige gewelddadigheden, waaronder een memorabele shootout. Hold the Dark is compromisloos en fel. En is bovenal in het bezit van bijzonder goed acteerwerk. Ja, erg fijn allemaal. Daarom des te onbegrijpelijker dat de laatste stukken film opeens bedekt worden met vlak melodrama en overbodige feelgood. Dat had de film niet nodig. Ik bedek dat verder maar met de mantel der liefde.

Een verzameling aardige ideeën en een paar indrukwekkende momenten, maar als geheel werkt het niet. Het onderkoelde spel van Skarsgård en Wright maakt het bovendien moeilijk om enige sympathie op te brengen voor de belangrijkste personages in dit verhaal. Het is een duistere thriller waarbij de hulp wordt ingeroepen van Russell Core [Jeffrey Wright], een expert op het gebied van wolven, om te achterhalen waarom wolven drie kinderen vermoord zouden hebben. Vernon Sloane [Alexander Skarsgård] is een oorlogsveteraan en vader van één van de slachtoffers die zich bemoeit met het onderzoek. Bevat twee indrukwekkend gefilmde vuurgevechten, maar het gebrek aan focus en de nadrukkelijk sombere toon maken het moeilijk om hiervan te genieten.

Matig.

Thriller die behoorlijk stemmig en mysterieus begint. De desolate setting wordt ten volle benut en levert een behoorlijk onderhuids ongemak. Dat kan men ongeveer een uur lang aanhouden. De uitspattingen van geweld zijn zuinig, maar missen hun doel niet. Er wordt weinig verhuld en zodoende wil het er al eens hard tegenaan gaan.

Na verloop van tijd ebt de onderhuidse spanning wel weg. Er wordt niet bijster veel gedaan met het plot, noch de personages. Jeffrey Wright heeft uiteindelijk weinig om handen en Alexander Skarsgård mist charisma om een film lang als ongeleid, gekweld projectiel rond te wandelen. De film dooft dan ook langzaam uit, iets wat spijtig is gezien het potentieel en het eerste uur.

2,5

Een prima thriller en opgenomen in een prachtige winterse omgeving.

Mooi camera werk en met een uitstekende spelende cast.

Wel had het einde van de film, beter uitgewerkt moeten worden.

Wat jammer is, verder is deze film,meer dan de moeite waard.

Het mag nu wel duidelijk zijn dat ik en regisseur Saulnier geen vriendjes zullen worden als we het hebben over films. Het is wat mij betreft iemand die heel graag meer wil vertellen dan enkel een simpel genrewerkje, iets waar in principe weinig mis mee is, maar wel als je het amper interessant naar voren kan communiceren. Geslaagd aan Hold the Dark zijn de overtuigende acteerprestaties en het uitgesponnen vuurgevecht in de sneeuw. Alles wat daarnaast komt kijken kon me nauwelijks interesseren. Zo vond ik het subplot met Skarsgård werkelijk te zot voor woorden, maar eigenlijk kon ik elke toevoeging van Saulnier uit het script van Macon Blair en het boek van William Giraldi niet bepaald waarderen. Specifiek op het vlak van regie deden het langzame camerawerk en de trage focus op alles en nog wat me erg weinig. Voor mij was het vooral 125 minuten lang ploeteren door een uiterst spanningsloze thriller met een grote scheut aan dramatiek. Ik had regelmatig de neiging om gewoon lekker te gaan pitten, met in wetenschap dat ik de film later zou moeten afkijken. De gedachte dat ik deze film op een ander moment zou moeten gaan doorzetten deden me echter meer rillen dan de koude omgeving van Hold the Dark, dus ik heb de film uiteindelijk toch maar dapper in één zit uitgekeken.

Wetteloosheid in de wildernis van Alaska gekoppeld aan oude riten die het geheel moeten completeren in deze film. Hold the dark zou je kunnen koppelen aan de levenswijze van de vader Skarsgård en de moeder Keough, die hun passie delen in de schimmige wereld van de menselijke psyche gekoppeld aan een plek waar s winters 5 uur licht is en derhalve voor depressiviteit en psychische problemen kan zorgen. De film zelf had beter gekund, de handelingen van Cheeon raken kant nog wal en geven eens te meer aan dat er sprake is van psychische malheur. De link naar de wolf is inventief, zeker in de koppeling naar het overleven van de roedel wolven en wat ze daar voor opofferen. Wright is de observator in het geheel met de kennis en t inzicht.