menu

Mamma Mia! Here We Go Again (2018)

Alternatieve titel: Mamma Mia 2

mijn stem
3,25 (161)
161 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Verenigde Staten
Muziek / Komedie
114 minuten

geregisseerd door Ol Parker
met Amanda Seyfried, Lily James en Jeremy Irvine

Het vervolg op de eerste film toont zowel de gebeurtenissen die erop volgen als deze die aan het hotel op het Grieks eiland voorafgingen. In het verleden ontmoeten we een jongere Donna die volop van het leven geniet. We volgen haar romantische escapades wanneer ze het pad kruist van Sam, Harry en Bill. Na een tijd blijken de romances niet enkel rozengeur en maneschijn te zijn. In het heden worstelt een zwangere Sophie met de afwezigheid van haar moeder.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=C4ZV1xmMyC8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van mrklm
3,0
geplaatst:
Niet alles wat Björn en Benny schreven voor ABBA was briljant, zoveel blijkt wel uit deze sequel. Sommige liedjes zijn simpelweg niet sterk genoeg, anderen zijn gefilmd als video-clips, vaak sluit de tekst niet aan bij het verhaal (tenzij je net als Ronald Reagan denkt dat Born In The USA een liefdesverklaring is) en de zang laat ook nogal eens te wensen over waardoor veel liedjes niet goed (genoeg) uit de verf komen. Uitzondering is het fraai gemonteerde 'I Have A Dream' waarin we letterlijk zien wat er van Donna's droom om een hotel te starten is geworden. In deze sequel is van een verhaal feitelijk helemaal geen sprake meer en verrassingen zijn heel ver te zoeken. Wilden we nu echt weten hoe Donna in korte tijd met drie mannen in bed dook? Lily James is wel bijzonder goed als de jonge versie van Meryl Streep, ook al is haar rol vrij ééndimensionaal. Het duurt veel te lang voor de drie 'vaders' [Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård en Colin Firth] gezamenlijk te zien zijn (de chemie tussen de drie acteurs is een pluspunt) en het zegt veel dat Cher - die een sublieme, diva-waardige entree maakt - de film steelt in een piepklein rolletje in de, toegegeven, bevredigende finale. Haar vertolking van 'Fernando' is het muzikale hoogtepunt van deze film, de cameo van Meryl Streep het dramatische hoogtepunt. En ja, je mag me best een azijnpisser noemen, maar waarom wordt iedereen zo blij van het melancholische 'Super Trooper'?

avatar van wwelover
1,5
geplaatst:
Het verbaasd me dat de film zo goed wordt ontvangen. Kan me niet herinneren dat ik me zo heb moeten inhouden om niet weg te lopen. Wat een bedroevend laag niveau zeg. Terwijl ik deel 1 eigenlijk erg geslaagd vond. Thank god for Lilly James die het enigszins dragelijk maakt. Maar het is zo flauw, geforceerd en het script is echt te triest voor woorden. Paar kleine momentjes zijn nog leuk. Maar nee, dit is hem absoluut niet. Casting ook niet heel sterk, vooral de jonge Colin Firth. Wat een aanfluiting.

Ben zelden zo negatief, maar 1.5*.

avatar van Jinkx
2,5
geplaatst:
Ik liep naar binnen met de verwachtingen van een feel good movie maar ik kreeg toch wat anders voorgeschoteld naar mijn mening. Natuurlijk is alles aan het einde weer bloemetjes, feest en blijheid. Maar jeetje wat heb ik tranen laten vallen. Misschien zijn het de hormonen of misschien komt het dat ik nooit naar een "feel good movie" ga. Maar dit viel mij toch wel even zwaar tegen. Op sommige momenten vond ik de film meer emotioneel dan komisch. Maar dat kan ook aan mijn hormoonspiegel liggen. Al met al: een goed in elkaar zittende film. Maar qua feelgood en komedie red hij het lang niet ten opzichte van deel 1.

5,0
geplaatst:
Ik ging vooraf met tegenzin naar de bioscoop. Ik moest mee... Maar wat was het een verrassing tijdens de film. Ik werd er enorm blij van. Bij een groot aantal liedjes in de film werd de originele orkestband (zonder zang) gebruikt van de hits van toen. En dat was nou net wat de sfeer van de liedjes zoals ik ze van vroeger kende, helemaal terugbracht. Het verhaal was flinterdun, maar moet er perse een ijzersterk verhaal zijn wanneer je van een film gewoon enorm goede zin krijgt?

geplaatst:
Dit moet ik even laten bezinken hoor. Er is geen enkele sterrenwaardering die deze film kan samenvatten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het compleet buiten het spectrum van goed en slecht valt. De eerste film was een vrij vermakelijke poging om die welbekende, onverwoestbare ABBA-liedjes in een semi-coherent verhaal bij elkaar te brengen en sloeg al helemaal nergens op, maar wat ik zojuist in de bioscoop heb mogen ervaren was van een heel andere aard. Deze film is niet te definiëren. Het bestaan hiervan is moeilijker te bevatten dan dat van Godard’s King Lear, het is vreselijk op een volstrekt unieke manier, het is een hoogtepunt en een dieptepunt tegelijk en wanneer je het erom uitlacht, lacht het net zo hard met je mee. Je kan er niet aan ontsnappen. Bij zeker de helft van de nummers zat ik vooral erg moeilijk en verward te kijken. Met name de Waterloo-scène is een glorieuze hoop onzin waar menig cultfilm nog wel een puntje aan kan zuigen. Eigenlijk vind ik het ook vooral aan te raden aan fans van zulke wonderbaarlijke en compleet mislukte cult-curiositeiten als Caligula. Het grootste verschil met Caligula is echter dat deze film precies is wat het probeert te zijn en haast trots lijkt op het hoge onzingehalte, de doorzichtige dialogen die er alleen zijn om onhandig uit te leggen wat er de vorige vijf jaar gebeurd is, de compleet overbodige Cher, het gebrek aan zangtalent bij de meeste heren, het feit dat de schrijvers zo weinig moeite hebben gedaan dat ze een personage Fernando hebben genoemd om het gelijknamige liedje in het ‘verhaal’ te verwerken en bovenal de complete afwezigheid van een raison d’être. Alle acteurs hebben duidelijk een hoop plezier en dat werkte vrij aanstekelijk. Tevens waren het camerawerk en de regie behoorlijk goed. Verder kan ik niks over deze film zeggen dat ‘goed’ te noemen valt. Het enige woord waarmee ik dit alles kan beschrijven is een hele vertwijfelde ‘wonderbaarlijk’ met minstens drie vraagtekens erachter. Gaat dat zien! Denk ik… Compleet absurd allemaal.

avatar van Quentin
3,0
geplaatst:
Formulewerk van de bovenste plank, maar wel extreem goed uitgevoerd. Sowieso de best gemonteerde film van de afgelopen tijd.

3*

avatar van -jack_sparrow-
4,0
geplaatst:
film reviews in 100 woorden: Mamma Mia: Here We Go Again (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.com

Hier gaan we weer met een hoop Hollywoodsterren, vrolijke ABBA nummers, exotische locaties en een extra brede glimlach wanneer we de zaal verlaten. De twee verhalen waren flinterdun en ze gebruikten deze keer de wat minder bekende nummers van de Zweedse popgroep, maar de film voelt op elk vlak professioneler aan dan zijn voorganger. De cast doet het uiteraard prima (vooral Lily James) en de muzikale nummers met de energieke choreografie zitten goed in elkaar. Het zangwerk van de heren liet misschien wat te wensen over, maar Mamma Mia: Here We Go Again is gewoonweg dé feelgood film van 2018.

4,0*

avatar van RebbelDebbel
3,5
Jinkx schreef:
Ik liep naar binnen met de verwachtingen van een feel good movie maar ik kreeg toch wat anders voorgeschoteld naar mijn mening. Natuurlijk is alles aan het einde weer bloemetjes, feest en blijheid. Maar jeetje wat heb ik tranen laten vallen. Misschien zijn het de hormonen of misschien komt het dat ik nooit naar een "feel good movie" ga. Maar dit viel mij toch wel even zwaar tegen. Op sommige momenten vond ik de film meer emotioneel dan komisch. Maar dat kan ook aan mijn hormoonspiegel liggen. Al met al: een goed in elkaar zittende film. Maar qua feelgood en komedie red hij het lang niet ten opzichte van deel 1.


Hier sluit ik mij volledig bij aan. Verliet de zaal met gemengde gevoelens... dacht ook dat t aan mn hormonen lag, hahaha, ik huil nooit bij films. Maar bij deze flink zitten janken

avatar van Ste*
3,0
Het plot is nog een stuk magerder dan bij de vorige film, en doordat er om de haverklap een liedje begint om de boel te bezingen wil het hele verhaal ook nog eens voor geen centimeter vooruitkomen. In die zin is het eigenlijk meer een serie clips aaneengeregen door een verhaaltje dan een film met ABBAliedjes. Maar goed, dat weet je natuurlijk van tevoren en als zeer luchtig entertainment is het best oke. Zeker voor de ABBA-generatie, mijn moeder en tante hebben er zeer van genoten (naast me zat een knul van een jaar of 15, vroeg me af wat hij er van vond ).

Het verweven van heden en verleden komt best nog wel leuk uit de verf, en op het einde weet het zowaar nog een oprecht emotionele moeder-dochter snaar te raken, dus vooruit.

3*

avatar van Ajax&Litmanen1
3,0
Mamma Mia 2 doet wel wat dingen beter dan de voorganger, met als belangrijkste pluspunt dat Meryl Streep er zo goed als niet in zit! Wat was dat mens een ergernis in de eerste film. Sowieso ben ik geen fan van haar, ze irriteert me vaak met haar overacting. Maar ze was wel het centrale persoon uit de eerste film, dus even afwachten wat ze er van hebben gebakken zonder haar. Qua sfeer en feel good zit het nog altijd wel goed, maar dat lukte deel 1 ook wel. Het mooie Griekse eiland is nog steeds een pluspunt en de cast heeft er opnieuw zin in. En nog altijd vind ik Amanda Seyfried een knappe meid. Plus, Brosnan en Firth zijn nog steeds een leuke komische aanvulling. Pierce kan overigens nog steeds niet zingen, haha.

Maar het verhaal is hier wel behoorlijk rommelig met alle terugblikken op het verleden. En schijnbaar waren de producers een beetje door de ABBA classics heen, want hier worden wel diverse nummers gezongen die veel minder bekend waren. Voor mij zelfs onbekend. Jammer, want de kracht van de vorige film was de herkenbaarheid van de muziek waardoor je vanzelf mee begon de neuriën op Dancing Queen, Super Trouper en meer van die tijdloze nummers. Dat lukte hier gewoon minder. Maar ondanks dat was het allemaal best kijkbaar. Geinig bijrolletje van Cher ook nog op het einde. Leukere film dan de voorganger.

3*

avatar van blurp194
3,5
Verrassend.

Deel 1 heb ik niet gezien - dat ga ik toch nog maar even inhalen. En met dit deel had ik ook niet zo'n haast. Dat komt namelijk omdat ik eigenlijk niks met musicals heb, en ook niet met Abba eigenlijk. En Meryl Streep, daar kan ik ook al niet zo heel goed tegen.

Goed. Ietwat tegen 'beter weten' in in deze film terecht gekomen. Dan valt eerst al op hoe mooi vrolijk en fijn de beelden zijn. Over the top mooifilmerij natuurlijk, en de overmaat Lily James in plaats van Streep helpt daar nog een heleboel bij. Maar vervolgens kom ik tot de verbijsterende ontdekking dat ik alle liedjes van Abba eigenlijk wel ken, en dat de teksten toch wel erg geniaal in elkaar zitten. Dan is het al gauw te vergeven dat het verhaal echt nergens over gaat. Des te meer aandacht voor de liedjes en de mooie locaties in een prettig zonovergoten Grieks landschapje. Leuk fris en vrolijk gespeeld in alle rollen - dat moet wel aan de regisseur liggen, maar fris en vrolijk blijft het, tot en met de drie ouwe zakken die de vaderfiguur mogen spelen aan toe. Minpuntje wel voor de afgrijselijk neppe zonnebankkleur van Seyfried, wat een afknapper is dat. Net als de uitsmijter met Cher, dat had van mij ook niet gemoeten. Maarja, the opera ain't over till the fat lady sings, zeggen we dan. Nou alleen al die Abba nog uit mijn hoofd krijgen, dat duurt wel een weekje ben ik bang.

avatar van BBarbie
3,0
Ik heb het genoegen gesmaakt om in Londen de musical tot twee keer toe te mogen aanschouwen. Deze film blijft daar bij achter, net als zijn voorganger van tien jaar geleden. Het probleem zit ‘m in het zingen, vind ik. De melodieën van Abba zijn natuurlijk onverwoestbaar. Dat zijn stuk voor stuk evergreens. Maar… de kwaliteit van de zang houdt in deze film niet over, allicht met uitzondering van Amanda Seyfried en Meryl Streep, die beiden een alleraardigste zangstem hebben. Hoogtepunt van de film vind ik overigens het charmante duet van Cher en Andy Garcia.

Afgezien van deze kritiek is het verder wel een vrolijke, kleurrijke en aanstekelijke film, die ik met de inbreng van de speelse liefdesavonturen van Lily James als "verantwoording voor het drie vaderschap-fenomeen” als geheel net iets beter vind dan de prequel. Dat laat onverlet dat ik Abba-liefhebbers van harte kan aanbevelen de musical in Londen te gaan zien. Dat is pas echt genieten als je van deze muziek houdt.

3,0
Drie sterren en dus een kleine voldoende voor dit nochtans overbodige vervolg. Een voldoende meer bedoeld voor de wederom prettige, melancholische sfeer waarbinnen zich dit allemaal afspeelt, dan puur kwalitatief verdiend, want eigenlijk is deze tweede(en hopelijk laatste) in alles behoorlijk minder dan het origineel. Minder goede songs, een veel zwakker verhaal en acteurs die aan een ongeïnspireerde herhalingsoefening bezig zijn of hun nieuw karakter geen enkele geloofwaardigheid weten te geven(Cher is verschrikkelijk, Lily James overdrijft met haar blije geit act tot op het irritante af). Op zich nog wel aardig bedacht trouwens dat men een soort prequel heeft willen maken aangaande de gebeurtenissen uit het origineel, maar ook wel typerend misschien dat men dan bij de casting van de jongere versies van de hoofdpersonages zo slordig te werk is gegaan(is er iemand die gelooft dat Lily James daadwerkelijk het evenbeeld van Meryl Streep is?). Een gedoemd niemendalletje vooral, wat lekker wegkijkt voor de niet al te kritische bioscoopganger, maar het valt te hopen dat deze wat gehypte abbaritis na dit vervolg wel het definitieve waterloo heeft gevonden. Begrijpelijk dan ook dat Benny en Björn bij hun cameo's zo verbaasd om zich heen kijken.

avatar van IH88
3,5
“May the rest of our lives be the best of our lives.”

Aanstekelijk. Het plezier straalt van Mamma Mia! Here We Go Again af, en de acteurs hebben duidelijk de grootste lol gehad tijdens het filmen in het zonovergoten Griekenland. Lily James is de grote ster van de film als de jonge Donna, maar ook de chemie tussen Seyfried, Brosnan, Walters en Baranski is weer uitstekend. En als Skarsgard en Firth hun intrede doen is het feest helemaal compleet.

Niet alle nummers zijn even sterk, en ook de zangtalenten van de acteurs zijn wat wisselend. Maar dat is ook wel de charme van de film. Here We Go Again is ook wat serieuzer dan de eerste Mamma Mia film, en de film kan het goed hebben. En Lily James maakt sowieso alles beter, met Meryl Streep die op het laatst nog een mooie cameo heeft.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:18 uur

geplaatst: vandaag om 23:18 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.