Mamma Mia! Here We Go Again (2018)

Niet alles wat Björn en Benny schreven voor ABBA was briljant, zoveel blijkt wel uit deze sequel. Sommige liedjes zijn simpelweg niet sterk genoeg, anderen zijn gefilmd als video-clips, vaak sluit de tekst niet aan bij het verhaal (tenzij je net als Ronald Reagan denkt dat Born In The USA een liefdesverklaring is) en de zang laat ook nogal eens te wensen over waardoor veel liedjes niet goed (genoeg) uit de verf komen. Uitzondering is het fraai gemonteerde 'I Have A Dream' waarin we letterlijk zien wat er van Donna's droom om een hotel te starten is geworden. In deze sequel is van een verhaal feitelijk helemaal geen sprake meer en verrassingen zijn heel ver te zoeken. Wilden we nu echt weten hoe Donna in korte tijd met drie mannen in bed dook? Lily James is wel bijzonder goed als de jonge versie van Meryl Streep, ook al is haar rol vrij ééndimensionaal. Het duurt veel te lang voor de drie 'vaders' [Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård en Colin Firth] gezamenlijk te zien zijn (de chemie tussen de drie acteurs is een pluspunt) en het zegt veel dat Cher - die een sublieme, diva-waardige entree maakt - de film steelt in een piepklein rolletje in de, toegegeven, bevredigende finale. Haar vertolking van 'Fernando' is het muzikale hoogtepunt van deze film, de cameo van Meryl Streep het dramatische hoogtepunt. En ja, je mag me best een azijnpisser noemen, maar waarom wordt iedereen zo blij van het melancholische 'Super Trooper'?

Het verbaasd me dat de film zo goed wordt ontvangen. Kan me niet herinneren dat ik me zo heb moeten inhouden om niet weg te lopen. Wat een bedroevend laag niveau zeg. Terwijl ik deel 1 eigenlijk erg geslaagd vond. Thank god for Lilly James die het enigszins dragelijk maakt. Maar het is zo flauw, geforceerd en het script is echt te triest voor woorden. Paar kleine momentjes zijn nog leuk. Maar nee, dit is hem absoluut niet. Casting ook niet heel sterk, vooral de jonge Colin Firth. Wat een aanfluiting.

Ben zelden zo negatief, maar 1.5*.

Ik liep naar binnen met de verwachtingen van een feel good movie maar ik kreeg toch wat anders voorgeschoteld naar mijn mening. Natuurlijk is alles aan het einde weer bloemetjes, feest en blijheid. Maar jeetje wat heb ik tranen laten vallen. Misschien zijn het de hormonen of misschien komt het dat ik nooit naar een "feel good movie" ga. Maar dit viel mij toch wel even zwaar tegen. Op sommige momenten vond ik de film meer emotioneel dan komisch. Maar dat kan ook aan mijn hormoonspiegel liggen. Al met al: een goed in elkaar zittende film. Maar qua feelgood en komedie red hij het lang niet ten opzichte van deel 1.

Ik ging vooraf met tegenzin naar de bioscoop. Ik moest mee... Maar wat was het een verrassing tijdens de film. Ik werd er enorm blij van. Bij een groot aantal liedjes in de film werd de originele orkestband (zonder zang) gebruikt van de hits van toen. En dat was nou net wat de sfeer van de liedjes zoals ik ze van vroeger kende, helemaal terugbracht. Het verhaal was flinterdun, maar moet er perse een ijzersterk verhaal zijn wanneer je van een film gewoon enorm goede zin krijgt?

Dit moet ik even laten bezinken hoor. Er is geen enkele sterrenwaardering die deze film kan samenvatten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het compleet buiten het spectrum van goed en slecht valt. De eerste film was een vrij vermakelijke poging om die welbekende, onverwoestbare ABBA-liedjes in een semi-coherent verhaal bij elkaar te brengen en sloeg al helemaal nergens op, maar wat ik zojuist in de bioscoop heb mogen ervaren was van een heel andere aard. Deze film is niet te definiëren. Het bestaan hiervan is moeilijker te bevatten dan dat van Godard’s King Lear, het is vreselijk op een volstrekt unieke manier, het is een hoogtepunt en een dieptepunt tegelijk en wanneer je het erom uitlacht, lacht het net zo hard met je mee. Je kan er niet aan ontsnappen. Bij zeker de helft van de nummers zat ik vooral erg moeilijk en verward te kijken. Met name de Waterloo-scène is een glorieuze hoop onzin waar menig cultfilm nog wel een puntje aan kan zuigen. Eigenlijk vind ik het ook vooral aan te raden aan fans van zulke wonderbaarlijke en compleet mislukte cult-curiositeiten als Caligula. Het grootste verschil met Caligula is echter dat deze film precies is wat het probeert te zijn en haast trots lijkt op het hoge onzingehalte, de doorzichtige dialogen die er alleen zijn om onhandig uit te leggen wat er de vorige vijf jaar gebeurd is, de compleet overbodige Cher, het gebrek aan zangtalent bij de meeste heren, het feit dat de schrijvers zo weinig moeite hebben gedaan dat ze een personage Fernando hebben genoemd om het gelijknamige liedje in het ‘verhaal’ te verwerken en bovenal de complete afwezigheid van een raison d’être. Alle acteurs hebben duidelijk een hoop plezier en dat werkte vrij aanstekelijk. Tevens waren het camerawerk en de regie behoorlijk goed. Verder kan ik niks over deze film zeggen dat ‘goed’ te noemen valt. Het enige woord waarmee ik dit alles kan beschrijven is een hele vertwijfelde ‘wonderbaarlijk’ met minstens drie vraagtekens erachter. Gaat dat zien! Denk ik… Compleet absurd allemaal.

Formulewerk van de bovenste plank, maar wel extreem goed uitgevoerd. Sowieso de best gemonteerde film van de afgelopen tijd.

3*

film reviews in 100 woorden: Mamma Mia: Here We Go Again (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.com

Hier gaan we weer met een hoop Hollywoodsterren, vrolijke ABBA nummers, exotische locaties en een extra brede glimlach wanneer we de zaal verlaten. De twee verhalen waren flinterdun en ze gebruikten deze keer de wat minder bekende nummers van de Zweedse popgroep, maar de film voelt op elk vlak professioneler aan dan zijn voorganger. De cast doet het uiteraard prima (vooral Lily James) en de muzikale nummers met de energieke choreografie zitten goed in elkaar. Het zangwerk van de heren liet misschien wat te wensen over, maar Mamma Mia: Here We Go Again is gewoonweg dé feelgood film van 2018.

4,0*

Het plot is nog een stuk magerder dan bij de vorige film, en doordat er om de haverklap een liedje begint om de boel te bezingen wil het hele verhaal ook nog eens voor geen centimeter vooruitkomen. In die zin is het eigenlijk meer een serie clips aaneengeregen door een verhaaltje dan een film met ABBAliedjes. Maar goed, dat weet je natuurlijk van tevoren en als zeer luchtig entertainment is het best oke. Zeker voor de ABBA-generatie, mijn moeder en tante hebben er zeer van genoten (naast me zat een knul van een jaar of 15, vroeg me af wat hij er van vond ).

Het verweven van heden en verleden komt best nog wel leuk uit de verf, en op het einde weet het zowaar nog een oprecht emotionele moeder-dochter snaar te raken, dus vooruit.

3*

Toch wel lief.

Maar ik voel me eigenlijk een beetje bedrogen met deze film. Ten eerste is het verhaal flinterdun en waarschijnlijk alleen om even een beetje kassa te maken. En dat lukt ook aardig, aangezien hij hogere recensies krijgt dan deeltje 1.

Maar het blijft wel een lief filmpje, met soms mooie drama scenes maar veel dik aangezette scenes. Acteerwerk is prima met zo'n cast, en dat bewijst zich hier ook. De Streep afwezigheid is toch wel een beetje te merken en daarmee is de laatste scene toch wel moeilijk om te kijken.

Speelduur voelde korter aan dan gedacht, en dat is een pluspunt, want de film leek snel te gaan. Blijft niet echt mijn type film, maar Mamma Mia stelt me toch altijd wel tevreden. Leuk gedaan, maar mist een paar elementen die deeltje 1 wel had.

Mamma Mia 2 doet wel wat dingen beter dan de voorganger, met als belangrijkste pluspunt dat Meryl Streep er zo goed als niet in zit! Wat was dat mens een ergernis in de eerste film. Sowieso ben ik geen fan van haar, ze irriteert me vaak met haar overacting. Maar ze was wel het centrale persoon uit de eerste film, dus even afwachten wat ze er van hebben gebakken zonder haar. Qua sfeer en feel good zit het nog altijd wel goed, maar dat lukte deel 1 ook wel. Het mooie Griekse eiland is nog steeds een pluspunt en de cast heeft er opnieuw zin in. En nog altijd vind ik Amanda Seyfried een knappe meid. Plus, Brosnan en Firth zijn nog steeds een leuke komische aanvulling. Pierce kan overigens nog steeds niet zingen, haha.

Maar het verhaal is hier wel behoorlijk rommelig met alle terugblikken op het verleden. En schijnbaar waren de producers een beetje door de ABBA classics heen, want hier worden wel diverse nummers gezongen die veel minder bekend waren. Voor mij zelfs onbekend. Jammer, want de kracht van de vorige film was de herkenbaarheid van de muziek waardoor je vanzelf mee begon de neuriën op Dancing Queen, Super Trouper en meer van die tijdloze nummers. Dat lukte hier gewoon minder. Maar ondanks dat was het allemaal best kijkbaar. Geinig bijrolletje van Cher ook nog op het einde. Leukere film dan de voorganger.

3*

Verrassend.

Deel 1 heb ik niet gezien - dat ga ik toch nog maar even inhalen. En met dit deel had ik ook niet zo'n haast. Dat komt namelijk omdat ik eigenlijk niks met musicals heb, en ook niet met Abba eigenlijk. En Meryl Streep, daar kan ik ook al niet zo heel goed tegen.

Goed. Ietwat tegen 'beter weten' in in deze film terecht gekomen. Dan valt eerst al op hoe mooi vrolijk en fijn de beelden zijn. Over the top mooifilmerij natuurlijk, en de overmaat Lily James in plaats van Streep helpt daar nog een heleboel bij. Maar vervolgens kom ik tot de verbijsterende ontdekking dat ik alle liedjes van Abba eigenlijk wel ken, en dat de teksten toch wel erg geniaal in elkaar zitten. Dan is het al gauw te vergeven dat het verhaal echt nergens over gaat. Des te meer aandacht voor de liedjes en de mooie locaties in een prettig zonovergoten Grieks landschapje. Leuk fris en vrolijk gespeeld in alle rollen - dat moet wel aan de regisseur liggen, maar fris en vrolijk blijft het, tot en met de drie ouwe zakken die de vaderfiguur mogen spelen aan toe. Minpuntje wel voor de afgrijselijk neppe zonnebankkleur van Seyfried, wat een afknapper is dat. Net als de uitsmijter met Cher, dat had van mij ook niet gemoeten. Maarja, the opera ain't over till the fat lady sings, zeggen we dan. Nou alleen al die Abba nog uit mijn hoofd krijgen, dat duurt wel een weekje ben ik bang.

Ik heb het genoegen gesmaakt om in Londen de musical tot twee keer toe te mogen aanschouwen. Deze film blijft daar bij achter, net als zijn voorganger van tien jaar geleden. Het probleem zit ‘m in het zingen, vind ik. De melodieën van Abba zijn natuurlijk onverwoestbaar. Dat zijn stuk voor stuk evergreens. Maar… de kwaliteit van de zang houdt in deze film niet over, allicht met uitzondering van Amanda Seyfried en Meryl Streep, die beiden een alleraardigste zangstem hebben. Hoogtepunt van de film vind ik overigens het charmante duet van Cher en Andy Garcia.

Afgezien van deze kritiek is het verder wel een vrolijke, kleurrijke en aanstekelijke film, die ik met de inbreng van de speelse liefdesavonturen van Lily James als "verantwoording voor het drie vaderschap-fenomeen” als geheel net iets beter vind dan de prequel. Dat laat onverlet dat ik Abba-liefhebbers van harte kan aanbevelen de musical in Londen te gaan zien. Dat is pas echt genieten als je van deze muziek houdt.

Drie sterren en dus een kleine voldoende voor dit nochtans overbodige vervolg. Een voldoende meer bedoeld voor de wederom prettige, melancholische sfeer waarbinnen zich dit allemaal afspeelt, dan puur kwalitatief verdiend, want eigenlijk is deze tweede(en hopelijk laatste) in alles behoorlijk minder dan het origineel. Minder goede songs, een veel zwakker verhaal en acteurs die aan een ongeïnspireerde herhalingsoefening bezig zijn of hun nieuw karakter geen enkele geloofwaardigheid weten te geven(Cher is verschrikkelijk, Lily James overdrijft met haar blije geit act tot op het irritante af). Op zich nog wel aardig bedacht trouwens dat men een soort prequel heeft willen maken aangaande de gebeurtenissen uit het origineel, maar ook wel typerend misschien dat men dan bij de casting van de jongere versies van de hoofdpersonages zo slordig te werk is gegaan(is er iemand die gelooft dat Lily James daadwerkelijk het evenbeeld van Meryl Streep is?). Een gedoemd niemendalletje vooral, wat lekker wegkijkt voor de niet al te kritische bioscoopganger, maar het valt te hopen dat deze wat gehypte abbaritis na dit vervolg wel het definitieve waterloo heeft gevonden. Begrijpelijk dan ook dat Benny en Björn bij hun cameo's zo verbaasd om zich heen kijken.

“May the rest of our lives be the best of our lives.”

Aanstekelijk. Het plezier straalt van Mamma Mia! Here We Go Again af, en de acteurs hebben duidelijk de grootste lol gehad tijdens het filmen in het zonovergoten Griekenland. Lily James is de grote ster van de film als de jonge Donna, maar ook de chemie tussen Seyfried, Brosnan, Walters en Baranski is weer uitstekend. En als Skarsgard en Firth hun intrede doen is het feest helemaal compleet.

Niet alle nummers zijn even sterk, en ook de zangtalenten van de acteurs zijn wat wisselend. Maar dat is ook wel de charme van de film. Here We Go Again is ook wat serieuzer dan de eerste Mamma Mia film, en de film kan het goed hebben. En Lily James maakt sowieso alles beter, met Meryl Streep die op het laatst nog een mooie cameo heeft.

Deel 1 was al niet supergoed, maar in ieder geval nog wel verrassend. Deel 2 is echt niet leuk. De humor is stom en saai. De jonge versie van Meryl Streep ziet er goed uit, maar maakt zulke duffe naïeve hoerige keuzes. Ze gaat in korte tijd met 3 mannen naar bed??? Niet echt een goed voorbeeld voor de jeugd. Ook geen voorbehoedsmiddelen gebruiken?

Pluspunt is de muziek. ABBA blijft gewoon goed. Leuk ook dat ze niet alleen de singles gebruikten, maar ook album tracks. Die zijn soms net zo sterk of nog sterker dan sommige singles. Na een lange saaie zit, wordt het einde dan toch weer even mooi en sentimenteel met het prachtige nummer 'My love my life'. Gelukkig zien we dan ook Meryl Streep nog even terug. Cher is leuk, maar ze ziet er wel erg eng uit. Mens, waar zijn je rimpels? Geen enkel teken van een levende, echte uitstraling. Maar goed. Ga deze film kijken, als je echt niks anders te doen hebt, maar verwacht geen spektakel.

Aardige film waarin een jonge vrouw naar Griekenland vertrekt en onderweg drie mannen ontmoet. Als je het eerste deel leuk vond, dan deze waarschijnlijk ook wel. Meer van hetzelfde, maar aangezien er 10 jaar tussen zit, is dit niet zo erg. Helaas wordt er verhaaltechnisch vrijwel niets nieuws verteld (ondanks dat het zowel een prequel als een sequel is). Een zonnige en vrolijke musical met louter bekende namen. Net geen 3.5 sterren.

Geen gepsychologiseer of moeilijkdoenerij.... gewoon een heerlijke film, ik heb ervan genoten!

Werkelijk niet te geloven dit. Ik kan er toch (wederom) met m'n verstand niet bij dat mensen zonder enige plausibele aanleiding ineens met elkaar beginnen te dansen en zingen. Mijn mond valt elke keer weer open van verbazing. Mogelijk gemaakt door (uiteraard) grote sterren, die zelfs met de grootste moeite nog geen normale toon kunnen produceren. Al het cinematische wat in ABBA hun nummers zit, wordt compleet weggehaald door deze prent - echt alle nummers worden vies om zeep geholpen, door ze met rare toonhoogtes en in een fout tempo te zingen. Daarnaast lijkt het dat de regisseur door alle muzikale laagstandjes een vrijkaart denkt te hebben om met een waardeloos, leeg en compleet onnozel verhaaltje te komen. Als kers op de taart heeft-ie prachtige locaties tot zijn beschikking - dus besluit-ie ook nog maar eens gebruik te maken van totaal neppe decors. Wat een waardeloos stuk prul is dit zeg.

Deze film is nog slechter dan de eerste en als je een tweede film maakt dan verwacht je dat je ook alleen maar andere liedjes gebruikt. Jammer van Dancing Queen dan. Maar verder is het gewoon een hele slechte film die niet om aan te zien is. Daarnaast moet ik wel een goed dingetje zeggen. Ik kwam niet meer bij toen een voormalig James Bond begon te dansen op Dancing Queen.

Dit tweede deel ook eens bekeken. Toch wel een trapje minder dan de eerste, al werd het wel beter naarmate de film vorderde. Wel wat minder bekende liedjes dan de vorige film.

Het verhaal is wel minder vrolijk dan het eerste deel.

De cast wel wel leuk en keerde dus ook grotendeels terug.

Het eerste deel was wel beter, maar deze was ook niet mis.

Iets beter zelfs dan het eerste deel. De miscasting van Pierce Brosnan is hier wat opgevangen met amper zangmomenten voor de acteur. En Lily James is dan weer sterk gecast. Ze kan een pak zingen, past als gegoten in deze film en steelt zonder twijfel de show. Cher is dan weer overbodig. Bovendien heeft ze voor haar zang in deze film, haar eigen producer meegenomen. Dat helpt de integratie in de film natuurlijk ook niet vooruit.

Het zit wel goed in deze film met een mix van liefde/drama en nostalgie, wat dan weer aansluit aan het repertoire van ABBA. Liefhebbers van deel 1 zullen hier zeker van genieten.

Rommelige soort copie van Mamma Mia, wat ik ook niet zo denderend vond trouwens. En dan komt die irritante Cher er op het einde nog bij! Nee, merci, geef mijn portie maar aan de varkens

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Mamma Mia! Here We Go Again
Half Nederland zat volgens mij afgelopen woensdagavond in de bioscoop. Waarom? Omdat Mamma Mia! Here We Go Again draaide tijdens de landelijke ladiesnight. Ik had mijn moeder niet eens hoeven vragen of ze mee zou willen, want we hadden zodanig genoten van deel één, dat we dit vervolg – dat tegelijkertijd ook een beetje een prequel is – niet konden overslaan. Maar nu is natuurlijk dé vraag: hoe was de film?

Oké dan, de puntjes van kritiek
Mamma Mia! Here We Go Again verliep uiteindelijk anders dan ik had verwacht. Ik had een trailer gezien en aan de hand daarvan verwachtingen over het verhaalverloop. Dit kwam niet helemaal overeen. Zo was er bijvoorbeeld één puntje in het verhaal dat pas tegen het einde voorbij kwam, terwijl ik had verwacht dat het onderdeel zou zijn van de gehele film.

Daarnaast spoilde mijn moeder nog iets dat ze in het nieuws had gezien – ikzelf had zoveel mogelijk alles vermeden. Namelijk dat het personage van Meryl Streep is overleden. Met de filmposter hebben de makers je hiermee wel naar de film gelokt, en ik vond het jammer dat diegene slechts zo’n kleine rol had in de film.

Het laatste puntje van kritiek is Cher, die de oma van Sophie speelt. Persoonlijk vond ik haar enorm de aandacht afleiden. Naar mijn idee was ze alleen maar toegevoegd als grote naam om een specifiek nummer te kunnen bewerkstelligen. De film had meer dan prima zonder Cher gekund.

De ultieme feelgood film
Maar ondanks deze puntjes van kritiek is Mamma Mia! Here We Go Again absoluut dé feelgoodfilm van dit jaar. Die kritiekpuntjes zijn te verwaarlozen gezien de rest zo belachelijk geweldig is. Wat hebben we genoten in de bioscoop. Het liefst wilde ik de volgende dag direct weer gaan. In de auto naar huis zocht ik direct de playlist op in Spotify en zongen we luidkeels mee totdat ik mijn moeder thuis had afgezet.

Complimenten voor de casting
Waar ik toch echt even mijn complimenten voor wil geven, is de casting. In een film waarin heden en verleden door elkaar spelen, is het ontzettend belangrijk dat de beide versies van één persoon goed gecast zijn. Specifiek Harry (Colin Firth en Hugh Skinner), Bill (Stellan Skarsgård en Josh Dylan) en Tanya (Christine Baranski en Jessica Keenan Wynn) springen er bovenuit. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua karaktertrekken en uitdrukkingen lijken ze enorm op elkaar.

Ik heb ook enorm genoten van Harry als personage; je moet gegarandeerd om zijn onhandigheidjes lachen. Al zal je door het mooie acteerwerk van Amanda Seyfried en Lily James ook af en toe een traantje laten. De minste acteur was Jeremy Irvine; hij wist helaas niet helemaal te overtuigen met zijn acteerwerk en kwam wat onervaren over.

Vocale uitblinkers
Vocaal gezien is ook niet iedereen even sterk, maar ook dit is relatief verwaarloosbaar doordat je ziet hoeveel lol de cast heeft. De chemie is subliem; het is genieten van begin tot eind. Vocaal springt vooral Amanda Seyfried er bovenuit, met de jonge Donna, die gespeeld wordt door Lily James, als goede tweede. Het stuk na de laatste scène was fan-tas-tisch! Superleuk gedaan en ik heb er echt van genoten.

Conclusie
De kritiekpuntjes die ik hierboven heb genoemd, kun je voor lief nemen. Want mensen, Mamma Mia! Here We Go Again is een film die je móét zien. Het is genieten geblazen van begin tot eind. Heerlijke meezingers zijn gegarandeerd, alsook een mooi verhaal, dat gepaard gaat met een lach en een traan en prachtige beelden. Mamma Mia! Here We Go Again is de ultieme feelgood film van 2018 en ik kan niet wachten tot ik de film nog een keer kan bekijken.

P.s. voor de fans van ABBA en/of de iets oudere dames zitten er ook nog wat leuke cameo’s in.

Net iets mindere bekende liedjes dan in de eerste film (al zijn ze nog steeds overbekend en zitten er ook heel bekende nummers bij) maar vooral veel minder Meryl Streep en daarmee is de film leuker dan deel 1. Nog steeds niet heel boeiend en veel te lang (eerlijk, wat boeit het wat er gebeurt? Zeker in die flashbacks waar men echt te weinig tijd krijgt om je ermee verbonden te voelen) maar vooruit. Zonnige locaties, de cast heeft plezier, de muziek is prima. Alleen redt dat alles niet de saaie stukken tussendoor. 2,0*.