Mamma Mia! Here We Go Again (2018)

Vanaf 19 juli 2018 in de bioscoop (Universal)

nee alsjeblieft niet

Oh, hoe heuglijk. Ik ben gewoon echt de eerste stem.

Mamma mia 2 draait voort op een hoop herhaling en een heleboel zucht-wat-mooi-momenten. Dominic Cooper en Amanda Seyfried zijn natuurlijk eigenlijk echt wel de hoofdmoot (en ja, het lijkt me erg lastig om te moeten werken met je ex). Het is bijna of de geschiedenis van de mensen achter de liedjes herhaald wordt. Dat idee en gevoel had ik eigenlijk wel een beetje. Maar ja, als buitenstaander zul je bepaalde dingen toch nooit helemaal doorgronden en weten. En toch.. En toch.

De krachtige vertolkingen blijven onherroepelijk staan, al is geen van hen een echte Agnetha, Bjorn, Benny of Anni-Frid. (Cher ook niet, nee)

En dat is natuurlijk eigenlijk alles wat ik zou moeten zeggen.

Lily James .

Verhaal slaat nergens op zang is soms ronduit bedroevend maar wat een leuke film

Al 100.000 bezoekers voor Mamma Mia! 2 - RTL Nieuws - rtlnieuws.nl

Indrukwekkend... Ik word ook meegesleept één deze dagen.

Dan geef je vijf sterren....

Mierzoet, over de top, Meryl Streep die schittert in afwezigheid en tóch een film waar je vrolijk van wordt. Geen hoogvlieger maar wel fijn vermaak.

Niet alles wat Björn en Benny schreven voor ABBA was briljant, zoveel blijkt wel uit deze sequel. Sommige liedjes zijn simpelweg niet sterk genoeg, anderen zijn gefilmd als video-clips, vaak sluit de tekst niet aan bij het verhaal (tenzij je net als Ronald Reagan denkt dat Born In The USA een liefdesverklaring is) en de zang laat ook nogal eens te wensen over waardoor veel liedjes niet goed (genoeg) uit de verf komen. Uitzondering is het fraai gemonteerde 'I Have A Dream' waarin we letterlijk zien wat er van Donna's droom om een hotel te starten is geworden. In deze sequel is van een verhaal feitelijk helemaal geen sprake meer en verrassingen zijn heel ver te zoeken. Wilden we nu echt weten hoe Donna in korte tijd met drie mannen in bed dook? Lily James is wel bijzonder goed als de jonge versie van Meryl Streep, ook al is haar rol vrij ééndimensionaal. Het duurt veel te lang voor de drie 'vaders' [Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård en Colin Firth] gezamenlijk te zien zijn (de chemie tussen de drie acteurs is een pluspunt) en het zegt veel dat Cher - die een sublieme, diva-waardige entree maakt - de film steelt in een piepklein rolletje in de, toegegeven, bevredigende finale. Haar vertolking van 'Fernando' is het muzikale hoogtepunt van deze film, de cameo van Meryl Streep het dramatische hoogtepunt. En ja, je mag me best een azijnpisser noemen, maar waarom wordt iedereen zo blij van het melancholische 'Super Trooper'?

Het verbaasd me dat de film zo goed wordt ontvangen. Kan me niet herinneren dat ik me zo heb moeten inhouden om niet weg te lopen. Wat een bedroevend laag niveau zeg. Terwijl ik deel 1 eigenlijk erg geslaagd vond. Thank god for Lilly James die het enigszins dragelijk maakt. Maar het is zo flauw, geforceerd en het script is echt te triest voor woorden. Paar kleine momentjes zijn nog leuk. Maar nee, dit is hem absoluut niet. Casting ook niet heel sterk, vooral de jonge Colin Firth. Wat een aanfluiting.

Ben zelden zo negatief, maar 1.5*.

een film waarbij ik soms echt moeite had om stil te zitten en niet mee te zingen. het vertelt het verhaal van Donna en hoe ze Sam, Harry en Bill ontmoet heeft maar ook het verhaal van Sophie en hoe ze omgaat met de afwezigheid van haar moeder. de film zit weer vol met de muziek van Abba. een heerlijke feelgood film en verliet de bioscoop met een brede glimlach op mijn gezicht. ben dol op dit soort films.

Je weet wat je kan verwachten als je hier naar toe gaat, maar eerlijk is eerlijk je krijgt het dubbel en dwars voorgeschoteld. Natuurlijk is het niet allemaal zuiver maar dat geeft juist die enorme charme aan deze film. Choreografie was heerlijk, en de overgangen van vroeger naar vandaag en weer terug steeds fenomenaal.

Wat hebben ze dit uitstekend verfilmd zeg. Hier en daar de teksten goed aangepast en het feel good volledig benut. Maar dat kan ook niet anders met Lily James. Wat een gigant is zij zeg. Vanaf Baby Driver viel ze me al op, maar hier komt ze zo overtuigend over dat ze tot de groten gaat behoren in de toekomst.

Waanzinnig van deze film genoten.

De film is perfect in t genre

Gelukkig weet je wat je te wachten staat bij dit vervolg. Het heeft voor mij bij de eerste film even geduurd voordat ik hem kon appreciëren; vooral het overblije, zorgeloze gehuppel en Meryl Streep in een wat mij betreft onwennige rol. Als je werkelijkheid loskoppelt en met verstand op 0 gaat kijken is het simpel zonnig vermaak.

Dit vervolg is eigenlijk perfect, ik kan niet anders zeggen. Ik vind het uitgangspunt leuk bedacht en de film heeft warempel minder studio-glans dan het origineel. Natuurlijk blijft het overall easy entertainment, maar meer diepgang heb je in dit geval niet nodig.

Wat ik wel jammer vind is de casting van de jonge versies van Harrie en Sam; het past niet. Daarbij lijkt de jonge Sam veel meer op Harrie.

Daarnaast zijn zo'n drietal nummers óók in de eerste film te horen. Er was best ruimte voor Ring Ring of Summer Night City geweest...

Maar dat drukt de pret niet: een zomerse, prettige, vrolijke film.

Ik liep naar binnen met de verwachtingen van een feel good movie maar ik kreeg toch wat anders voorgeschoteld naar mijn mening. Natuurlijk is alles aan het einde weer bloemetjes, feest en blijheid. Maar jeetje wat heb ik tranen laten vallen. Misschien zijn het de hormonen of misschien komt het dat ik nooit naar een "feel good movie" ga. Maar dit viel mij toch wel even zwaar tegen. Op sommige momenten vond ik de film meer emotioneel dan komisch. Maar dat kan ook aan mijn hormoonspiegel liggen. Al met al: een goed in elkaar zittende film. Maar qua feelgood en komedie red hij het lang niet ten opzichte van deel 1.

prima film meegaand prachtige opnames en dan de iets oudere actrices/acteurs !! Conny Stuart zou zeggen : ZEUR ZEUR NIET !!! ZEUR ZEUR NIET !!!!!

Ik ging vooraf met tegenzin naar de bioscoop. Ik moest mee... Maar wat was het een verrassing tijdens de film. Ik werd er enorm blij van. Bij een groot aantal liedjes in de film werd de originele orkestband (zonder zang) gebruikt van de hits van toen. En dat was nou net wat de sfeer van de liedjes zoals ik ze van vroeger kende, helemaal terugbracht. Het verhaal was flinterdun, maar moet er perse een ijzersterk verhaal zijn wanneer je van een film gewoon enorm goede zin krijgt?

Nou, iedereen is veel gezegd, maar een briljant lied is dat natuurlijk wel.

Dit moet ik even laten bezinken hoor. Er is geen enkele sterrenwaardering die deze film kan samenvatten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat het compleet buiten het spectrum van goed en slecht valt. De eerste film was een vrij vermakelijke poging om die welbekende, onverwoestbare ABBA-liedjes in een semi-coherent verhaal bij elkaar te brengen en sloeg al helemaal nergens op, maar wat ik zojuist in de bioscoop heb mogen ervaren was van een heel andere aard. Deze film is niet te definiëren. Het bestaan hiervan is moeilijker te bevatten dan dat van Godard’s King Lear, het is vreselijk op een volstrekt unieke manier, het is een hoogtepunt en een dieptepunt tegelijk en wanneer je het erom uitlacht, lacht het net zo hard met je mee. Je kan er niet aan ontsnappen. Bij zeker de helft van de nummers zat ik vooral erg moeilijk en verward te kijken. Met name de Waterloo-scène is een glorieuze hoop onzin waar menig cultfilm nog wel een puntje aan kan zuigen. Eigenlijk vind ik het ook vooral aan te raden aan fans van zulke wonderbaarlijke en compleet mislukte cult-curiositeiten als Caligula. Het grootste verschil met Caligula is echter dat deze film precies is wat het probeert te zijn en haast trots lijkt op het hoge onzingehalte, de doorzichtige dialogen die er alleen zijn om onhandig uit te leggen wat er de vorige vijf jaar gebeurd is, de compleet overbodige Cher, het gebrek aan zangtalent bij de meeste heren, het feit dat de schrijvers zo weinig moeite hebben gedaan dat ze een personage Fernando hebben genoemd om het gelijknamige liedje in het ‘verhaal’ te verwerken en bovenal de complete afwezigheid van een raison d’être. Alle acteurs hebben duidelijk een hoop plezier en dat werkte vrij aanstekelijk. Tevens waren het camerawerk en de regie behoorlijk goed. Verder kan ik niks over deze film zeggen dat ‘goed’ te noemen valt. Het enige woord waarmee ik dit alles kan beschrijven is een hele vertwijfelde ‘wonderbaarlijk’ met minstens drie vraagtekens erachter. Gaat dat zien! Denk ik… Compleet absurd allemaal.

Formulewerk van de bovenste plank, maar wel extreem goed uitgevoerd. Sowieso de best gemonteerde film van de afgelopen tijd.

3*

film reviews in 100 woorden: Mamma Mia: Here We Go Again (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.com

Hier gaan we weer met een hoop Hollywoodsterren, vrolijke ABBA nummers, exotische locaties en een extra brede glimlach wanneer we de zaal verlaten. De twee verhalen waren flinterdun en ze gebruikten deze keer de wat minder bekende nummers van de Zweedse popgroep, maar de film voelt op elk vlak professioneler aan dan zijn voorganger. De cast doet het uiteraard prima (vooral Lily James) en de muzikale nummers met de energieke choreografie zitten goed in elkaar. Het zangwerk van de heren liet misschien wat te wensen over, maar Mamma Mia: Here We Go Again is gewoonweg dé feelgood film van 2018.

4,0*

Met een grote glimlach de zaal verlaten.

Wat een classic is dit. Nu al! Concurrentie voor een film als Grease!

Deze had ik niet zien aankomen. Misschien toch maar even checken dan. Zou zomaar in m'n straatje kunnen liggen, al heb ik niks met Abba.

Wat een geweldige film! En zo mooi in beeld gebracht.

Mijn nicht wilt blijkbaar ontzettend graag deze film zien, haha. Ik heb nooit iets met ABBA gehad, maar ik ken eigenlijk best veel mensen die ABBA mooi vinden, en dat is eng haha. (twee nichten en een klasgenoot van vroeger)

Leuke film en in sommige stukjes zag ik echt de sfeer van deel 1 terug. Helaas voor mij blijft deel 1 echt de beste .

Het plot is nog een stuk magerder dan bij de vorige film, en doordat er om de haverklap een liedje begint om de boel te bezingen wil het hele verhaal ook nog eens voor geen centimeter vooruitkomen. In die zin is het eigenlijk meer een serie clips aaneengeregen door een verhaaltje dan een film met ABBAliedjes. Maar goed, dat weet je natuurlijk van tevoren en als zeer luchtig entertainment is het best oke. Zeker voor de ABBA-generatie, mijn moeder en tante hebben er zeer van genoten (naast me zat een knul van een jaar of 15, vroeg me af wat hij er van vond ).

Het verweven van heden en verleden komt best nog wel leuk uit de verf, en op het einde weet het zowaar nog een oprecht emotionele moeder-dochter snaar te raken, dus vooruit.

3*