Mamma Mia! Here We Go Again (2018)

Ik had hetzelfde, heb op het eind goed zitten janken (lekker genant in de bioscoop vind ik dat ), maar het was ook gewoon een heel emotioneel thema.

Je verlaat de zaal met een big smile op je gezicht, heerlijk!

Had me verheugd op deze film. Van deel 1 vond ik zo leuk en vaak lachen en goed gevoel maar deel 2 te veel drama. Vond het bijna een jankfilm. Veel te triest. Op een paar momenten na waar je even mee kon lachen. Als ik dat vooraf geweten had was ik deze niet in de bios gaan kijken.

Lees dat meerdere zaten te huilen. Ik kon me gelukkig inhouden maar had niet veel gescheeld.

Tegen beter weten in naar de bioscoop gegaan. Tergend slechte opvolger van het verdienstelijke eerste deel. Consequentieloze hoofdpersonages, dubieuze moraal, matige ABBA-nummers en een script dat minstens 20 minuten te lang is. Extreem verveeld de film uitgezeten, waarbij het meest enerverend was dat van de één op de andere shots bierglazen wel of geen schuimkraag hadden.

KASSA! Dat moeten Björn en Benny gedacht hebben toen het voorstel kwam voor het maken van een tweede deel van "Mamma Mia". En schaamteloos werd er een "script" in elkaar gedraaid rondom de nummers van hun groep ABBA. Nu is dat juist het punt waar de film wat mij betreft wel in scoort: de nummers zijn op de juiste plaatsen ingezet en ondersteunen hierin het flinter- (maar dan ook echt FLINTER) dun verhaaltje. Acteerprestaties zijn niet om over naar huis te schrijven, maar ook weer niet zo beroerd dat je er niet naar kijken kunt. Vooral Waters met haar hilarische uitdrukkingen op haar gezicht maakte me vaak aan het lachen. De film an sich ziet er prima uit, is kleurrijk en goed geschoten, maar het kon me me allemaal maar matig boeien. De show word gesteeld door Cher, 72 en nog een rimpeltje te zien. De stem van Cher past heerlijk in de nummers die ze zingt en naar ik heb vernomen komt er een hele CD van haar met covers van ABBA. En net wanneer deze film op Blu Ray uitkomt, komt er tegelijkertijd ook weer nieuwe muziek van ABBA. Nee... ABBA is nog niet dood, maar voor mij hoeft een deel 3 niet. Twee sterren.

Eh... Wordt gestolen, moet het zijn.

ik vond het een mooie film hoop dat die snel op dvd komt weet iemand misschien wanneer?

Haha ik ook, heb zitten janken, en ik vond Abba vroeger helemaal nix, ik word nu echt oud en soft ?

Meestal 3 maanden tot een half jaar dat ze op dvd komen.

Brengen ze heel veel op, is `t soms precies 3 maandjes.

Edit: Mamma Mia: Here We Go Again! is vanaf woensdag 28 november 2018 te koop op dvd en blu-ray.

Toch wel lief.

Maar ik voel me eigenlijk een beetje bedrogen met deze film. Ten eerste is het verhaal flinterdun en waarschijnlijk alleen om even een beetje kassa te maken. En dat lukt ook aardig, aangezien hij hogere recensies krijgt dan deeltje 1.

Maar het blijft wel een lief filmpje, met soms mooie drama scenes maar veel dik aangezette scenes. Acteerwerk is prima met zo'n cast, en dat bewijst zich hier ook. De Streep afwezigheid is toch wel een beetje te merken en daarmee is de laatste scene toch wel moeilijk om te kijken.

Speelduur voelde korter aan dan gedacht, en dat is een pluspunt, want de film leek snel te gaan. Blijft niet echt mijn type film, maar Mamma Mia stelt me toch altijd wel tevreden. Leuk gedaan, maar mist een paar elementen die deeltje 1 wel had.

Deel 1 gezien met mijn dochters, ik weet niet hoe vaak. Dus deze moest ik ook zien. Ik vind het een goede opvolger. Inderdaad een lach maar ook een traan. MAW een goede film 4 sterren

Mamma Mia 2 doet wel wat dingen beter dan de voorganger, met als belangrijkste pluspunt dat Meryl Streep er zo goed als niet in zit! Wat was dat mens een ergernis in de eerste film. Sowieso ben ik geen fan van haar, ze irriteert me vaak met haar overacting. Maar ze was wel het centrale persoon uit de eerste film, dus even afwachten wat ze er van hebben gebakken zonder haar. Qua sfeer en feel good zit het nog altijd wel goed, maar dat lukte deel 1 ook wel. Het mooie Griekse eiland is nog steeds een pluspunt en de cast heeft er opnieuw zin in. En nog altijd vind ik Amanda Seyfried een knappe meid. Plus, Brosnan en Firth zijn nog steeds een leuke komische aanvulling. Pierce kan overigens nog steeds niet zingen, haha.

Maar het verhaal is hier wel behoorlijk rommelig met alle terugblikken op het verleden. En schijnbaar waren de producers een beetje door de ABBA classics heen, want hier worden wel diverse nummers gezongen die veel minder bekend waren. Voor mij zelfs onbekend. Jammer, want de kracht van de vorige film was de herkenbaarheid van de muziek waardoor je vanzelf mee begon de neuriën op Dancing Queen, Super Trouper en meer van die tijdloze nummers. Dat lukte hier gewoon minder. Maar ondanks dat was het allemaal best kijkbaar. Geinig bijrolletje van Cher ook nog op het einde. Leukere film dan de voorganger.

3*

Verrassend.

Deel 1 heb ik niet gezien - dat ga ik toch nog maar even inhalen. En met dit deel had ik ook niet zo'n haast. Dat komt namelijk omdat ik eigenlijk niks met musicals heb, en ook niet met Abba eigenlijk. En Meryl Streep, daar kan ik ook al niet zo heel goed tegen.

Goed. Ietwat tegen 'beter weten' in in deze film terecht gekomen. Dan valt eerst al op hoe mooi vrolijk en fijn de beelden zijn. Over the top mooifilmerij natuurlijk, en de overmaat Lily James in plaats van Streep helpt daar nog een heleboel bij. Maar vervolgens kom ik tot de verbijsterende ontdekking dat ik alle liedjes van Abba eigenlijk wel ken, en dat de teksten toch wel erg geniaal in elkaar zitten. Dan is het al gauw te vergeven dat het verhaal echt nergens over gaat. Des te meer aandacht voor de liedjes en de mooie locaties in een prettig zonovergoten Grieks landschapje. Leuk fris en vrolijk gespeeld in alle rollen - dat moet wel aan de regisseur liggen, maar fris en vrolijk blijft het, tot en met de drie ouwe zakken die de vaderfiguur mogen spelen aan toe. Minpuntje wel voor de afgrijselijk neppe zonnebankkleur van Seyfried, wat een afknapper is dat. Net als de uitsmijter met Cher, dat had van mij ook niet gemoeten. Maarja, the opera ain't over till the fat lady sings, zeggen we dan. Nou alleen al die Abba nog uit mijn hoofd krijgen, dat duurt wel een weekje ben ik bang.

Qua beleving een 3,5, maar dat komt puur omdat ik ABBA-fan ben. Als film had het al met al toch weinig om het lijf. En omdat het tot op zekere hoogte een prequel was, was het bijna nergens verrassend.
Ook vond ik het wat ongeloofwaardig dat de schitterende Lily James door moest gaan voor een jonge Meryl Streep, maar soit. Dat gezegd hebbende mistte ik Meryl Streep wel heel erg in deze film, want ik hou van Meryl Streep (i.i.t. Hans Dorresteijn).

Je hebt Bach & Mozart, Lennon & McCartney en Björn & Benny.

Jammer dat je deel 2 eerst hebt gekeken, want dat verpest toch een beetje het betere eerste deel.

Wellicht is dat inderdaad zo.

Heb deel 1 ondertussen ook gezien, en ik moet zeggen dat ik dat toch een heel wat mindere film vind. Minder zorgvuldig qua productie, dunner van verhaal, en er wordt veel zwaarder op de liedjes geleund. Ik had af en toe het idee dat ik naar een Bollywood filmpje zat te kijken.

Maar misschien komt het idd door de volgorde, en, tsja, Streep. Ik heb het gewoon niet met dat mens.

En Meryl Streep, tja, sinds Falling in Love (1984) kan ze niet meer stuk bij mij (mocht je 'm ooit gaan zien, verwacht er niet te veel van, het is een guilty pleasure van me).

Wat een hoge score hier. Kon er werkelijk niets van maken. En dan zwijg ik ook nog maar over het vocale gedeelte. Cher is aardig maar kan de film echt niet redden. Misschien hang ik toch teveel naar de originele ABBA vocals.

Cher was zowel vocaal als qua acteren veruit de zwakste van de hele cast...

Ik heb het genoegen gesmaakt om in Londen de musical tot twee keer toe te mogen aanschouwen. Deze film blijft daar bij achter, net als zijn voorganger van tien jaar geleden. Het probleem zit ‘m in het zingen, vind ik. De melodieën van Abba zijn natuurlijk onverwoestbaar. Dat zijn stuk voor stuk evergreens. Maar… de kwaliteit van de zang houdt in deze film niet over, allicht met uitzondering van Amanda Seyfried en Meryl Streep, die beiden een alleraardigste zangstem hebben. Hoogtepunt van de film vind ik overigens het charmante duet van Cher en Andy Garcia.

Afgezien van deze kritiek is het verder wel een vrolijke, kleurrijke en aanstekelijke film, die ik met de inbreng van de speelse liefdesavonturen van Lily James als "verantwoording voor het drie vaderschap-fenomeen” als geheel net iets beter vind dan de prequel. Dat laat onverlet dat ik Abba-liefhebbers van harte kan aanbevelen de musical in Londen te gaan zien. Dat is pas echt genieten als je van deze muziek houdt.

Drie sterren en dus een kleine voldoende voor dit nochtans overbodige vervolg. Een voldoende meer bedoeld voor de wederom prettige, melancholische sfeer waarbinnen zich dit allemaal afspeelt, dan puur kwalitatief verdiend, want eigenlijk is deze tweede(en hopelijk laatste) in alles behoorlijk minder dan het origineel. Minder goede songs, een veel zwakker verhaal en acteurs die aan een ongeïnspireerde herhalingsoefening bezig zijn of hun nieuw karakter geen enkele geloofwaardigheid weten te geven(Cher is verschrikkelijk, Lily James overdrijft met haar blije geit act tot op het irritante af). Op zich nog wel aardig bedacht trouwens dat men een soort prequel heeft willen maken aangaande de gebeurtenissen uit het origineel, maar ook wel typerend misschien dat men dan bij de casting van de jongere versies van de hoofdpersonages zo slordig te werk is gegaan(is er iemand die gelooft dat Lily James daadwerkelijk het evenbeeld van Meryl Streep is?). Een gedoemd niemendalletje vooral, wat lekker wegkijkt voor de niet al te kritische bioscoopganger, maar het valt te hopen dat deze wat gehypte abbaritis na dit vervolg wel het definitieve waterloo heeft gevonden. Begrijpelijk dan ook dat Benny en Björn bij hun cameo's zo verbaasd om zich heen kijken.

Pff wat een vermoeiend gezever.

Die was idd wel echt ruk in het kwadraat.

“May the rest of our lives be the best of our lives.”

Aanstekelijk. Het plezier straalt van Mamma Mia! Here We Go Again af, en de acteurs hebben duidelijk de grootste lol gehad tijdens het filmen in het zonovergoten Griekenland. Lily James is de grote ster van de film als de jonge Donna, maar ook de chemie tussen Seyfried, Brosnan, Walters en Baranski is weer uitstekend. En als Skarsgard en Firth hun intrede doen is het feest helemaal compleet.

Niet alle nummers zijn even sterk, en ook de zangtalenten van de acteurs zijn wat wisselend. Maar dat is ook wel de charme van de film. Here We Go Again is ook wat serieuzer dan de eerste Mamma Mia film, en de film kan het goed hebben. En Lily James maakt sowieso alles beter, met Meryl Streep die op het laatst nog een mooie cameo heeft.

Ze hadden het echt bij deel 1 moeten laten... Viel mij tegen.

Deel 1 was al niet supergoed, maar in ieder geval nog wel verrassend. Deel 2 is echt niet leuk. De humor is stom en saai. De jonge versie van Meryl Streep ziet er goed uit, maar maakt zulke duffe naïeve hoerige keuzes. Ze gaat in korte tijd met 3 mannen naar bed??? Niet echt een goed voorbeeld voor de jeugd. Ook geen voorbehoedsmiddelen gebruiken?

Pluspunt is de muziek. ABBA blijft gewoon goed. Leuk ook dat ze niet alleen de singles gebruikten, maar ook album tracks. Die zijn soms net zo sterk of nog sterker dan sommige singles. Na een lange saaie zit, wordt het einde dan toch weer even mooi en sentimenteel met het prachtige nummer 'My love my life'. Gelukkig zien we dan ook Meryl Streep nog even terug. Cher is leuk, maar ze ziet er wel erg eng uit. Mens, waar zijn je rimpels? Geen enkel teken van een levende, echte uitstraling. Maar goed. Ga deze film kijken, als je echt niks anders te doen hebt, maar verwacht geen spektakel.

Aardige film waarin een jonge vrouw naar Griekenland vertrekt en onderweg drie mannen ontmoet. Als je het eerste deel leuk vond, dan deze waarschijnlijk ook wel. Meer van hetzelfde, maar aangezien er 10 jaar tussen zit, is dit niet zo erg. Helaas wordt er verhaaltechnisch vrijwel niets nieuws verteld (ondanks dat het zowel een prequel als een sequel is). Een zonnige en vrolijke musical met louter bekende namen. Net geen 3.5 sterren.

Geen gepsychologiseer of moeilijkdoenerij.... gewoon een heerlijke film, ik heb ervan genoten!

Ik heb na lang wachten de film gezien laatst en ik moet zeggen dat de film mij verrassend heeft verbaast.

Waar mama mia 1 een duidelijke feel good movie was heeft mama mia 2 een duidelijk rouwer randje. Het blijft overigens wel een feel good movie.

Persoonlijk vind ik geen van de twee beter als de andere. Als mama mia 1 je iets te mierzoet was zal deel 2 je zeker raken. Mama mia twee confronteert meer met het echte leven en zal voor mensen die iemand verloren hebben erkenning brengen. Dit lijkt overigens ook iets te wezen waar meer vraag naar is omdat je het in de cinema en op tv steeds meer ziet verschijnen. Serieuze, heftige onderwerpen. Blijkbaar is hier vraag naar. Deze groep mensen word met het tweede deel gehoord. De makers hebben een groot risico genomen om een vervolg en een voorloper in een te maken maar dit maakt het zeker een creatieve manier van doen. Ik vind dat ze overigens erg hun best hebben gedaan om het te laten slagen. Vaak zie je dat een tweede deel minder goed word ontvangen, daarom had ik daar al rekening mee gehouden wat ik overigens vind dat iedereen moet doen. Er zitten een paar minder bekende ABBA nummers bij wat voor de echte fans overgens alleen maar een plezier is. Het laat maar weer eens de kwaliteit van deze groep zien. Het gene wat mij het meest tegenviel aan deze film is de negatieve kritiek die mensen hierop geuit hebben. Iedereen heeft recht op zijn of haar eigen mening, absoluut maar ik vond het bij deze film niet erg terecht.