Mandy (2018)

Weer heen geweest. En weer blown away en glued to my seat, waarvan ik niet wist dat dat letterlijk kon.

Superlatieven schieten me tekort. Casting en acteerwerk geweldig (met Linus Roache als hoogtepunt en die Ned Dennehy ook!), cinematografie en artdesign oogverblindend mooi, soundtrack bedwelmend, slasherhumor heerlijk droog. Grote namen als Refn en Tarantino opgeteld halen dit resultaat niet, wat een fenomeen die Cosmatos. En ik geniet van mijn schizofrene smaak dat deze schizofrene film zich mag scharen tussen mijn toplievelingen als Turin Horse en Zerkalo, en Natural Born Killers. Ik zou er morgen weer heengaan als hij zou draaien, al is 2 uur een grijns op je kop hebben niet eens zo prettig.

Goed verhaal, lekker kort!

Er staat letterlijk in mijn recensie: Al met al best een prima filmpje

Dit is een prima film, maar onder het motto beter goed gejat als slecht verzonnen had ik meer verwacht van een dergelijk plot dat ondersteunt wordt door zulke fundamenten in horror. De horrorfan, dat kleine cheerleadertje in mijn hart dat danst als er iets gaafs voorbij komt, was teleurgesteld. Doordat ik teveel films heb gezien. Die trippy stijlelementen zijn te gek. Er zitten gave shots in, van een razende Cage en Richard Brake was intens. Maaaar zo traag als stroop door een trechter, en met werkelijk achterlijk grote plotgaten. Dus het is een afweging, er gebeurt een hoop, er wordt sterk geacteerd, het ziet er goed uit, en een half puntje voor het puike jatwerk.

Plotgaten? Was er dan een plot?

Nope

Beyond the Black Rainbow meets Hobo with a Shotgun. Mooie shots en visuele stijl gecombineerd met rauw over the top geweld. Sfeervol en sterk geacteerd met zeer bijzondere karakters. De film voelt visueel aan als een LSD trip. De 80's stijl ambience maakt het geheel af. Eindelijk weer eens een toppertje met Cage.

Slecht

Nee helaas dit was het niet. Panos zijn debuut bekoorde mij al allerminst, die had nagenoeg geen buzz, deze wel, dus wellicht dat hij wat sprongen had gemaakt. Helaas is hij er zo mogelijk op achteruit gegaan. Eigenlijk wist ik het al bij het begin. Vreselijke nummer irritant ouderwets gefilmd. Ik ging nog wel even mee, misschien ging het sfeertje nog wel op mij werken. Maar toen de philips ambilight belichting zijn intrede deed werd steeds meer duidelijk dat Panos het niet heeft. Man wat was die belichting vaak lelijk. Met als dieptepunt als iemand een soort amulet vasthoudt en iemand standje groen op de lamp aan heeft gezet. Nic Cage is verder wel geestig slecht, de scene in zijn onderbroek kan alleen hij mee wegkomen. Past in het rijtje the bees not the beeeees! Verhaal is matig uitgewerkt. Iedereen inclusief Mandy is zo onuitstaanbaar dat je ook niet heel veel voelt bij het wraak gedeelte. Ik vind gasten in van die sm leerpakjes ook alles behalve eng. Hooguit gay. En ik vind gays niet zo eng.

Wellicht doordat er weinig eigenzinnigs gemaakt word in Amerika dat we snel tevreden zijn. Maar voor mij was dit amateuristisch.

1.5 sterren.

Zo is dat, dit moet je minstens één keer in je leven op het grote scherm gezien en gehoord hebben. Mandy zal nog decennia nasmeulen in de filmgeschiedenis.

Een hommage in de overtreffende trap aan '70/'80 videocult met gruwelijke hoezen als Nightbeast. (Ik las op IMDB dat dit de film is waar Cage en Mandy naar zitten te kijken in de film.)

Het schoolvoorbeeld van een instant classic. Ik heb weinig aan de superlatieven toe te voegen, behalve misschien dat zorgverzekeraars deze film in hun basispakket moeten opnemen om ex-drugsverslaafden toch op kritieke momenten hun kick te bezorgen.

5*

Aha, dus toch! Had al zo'n vermoeden. Een Don Dohler classic! Cosmatos is een kenner

"You were having a bad dream."

Met het werk van Panos Cosmatos ben ik nog niet bekend, maar door de lichtelijke hype en het meespelen van - inmiddels tot cultheld verworden - Nicolas Cage was ik toch wel benieuwd geworden.

Er wordt een interessant beeld geschetst van een stel dat in 1983 een teruggetrokken bestaan leidt in de bossen. Filosoferend over alles lijkt hun leven pais en vree te zijn, maar dat wordt ruw verstoord door krankzinnige sekteleden die verantwoordelijk zijn voor de dood van Mandy. Aan het personage van Cage is het om als wraakengel op te staan.

Het vormt de opmaat naar een psychedelische trip waar veelal gespeeld wordt met kleurenfilters en een indringende score van Jóhann Jóhannsson, terwijl er allerlei metaforische elementen in verwerkt worden. Als kijker word je ondergedompeld in één en al sfeer, hoewel de eerste helft op een paar intrigerende momenten na vrij traag is.

Voor mij was het echt wachten totdat Cage in al zijn bloedige glorie acte de présence mocht geven, zoals enkel en alleen hij dat kan; het levert in ieder geval een legendarische scène in de badkamer op waar hij erop los schmiert. Op een grindhouse wijze wordt er naar het slot toegewerkt, met volop gore. Het mindere is wel dat juist dan de spanning ontbreekt of misschien juist een campy aanpak.

Al met al is 'Mandy' een hoogst opmerkelijke horror geworden die zo zijn gebreken heeft, maar op zijn minst het kijken waard is.

2,5 Sterren.

Wat ik me afvroeg, en me opviel als ze uit het water omhoog komt maar ook elders in de film; heeft Andrea Riseborough van zichzelf ook dat haar rechter iris donkerder is en groter is/lijkt? Of is dat een toegevoegd effect? http://cultofmonster.com.au/wordpress/wp-content/uploads/2018/08/MANDY-NewStill8-700x410.png

Net voor de derde keer gezien op het grote scherm. En weer weggeblazen. Fenominaal goede film. Gaat dat ik de bios zien, nu dat nog kan!

Nou, ik heb hem vanmorgen dan maar weer eens op het kleine scherm gezien, bij gebrek aan groot, en ik denk niet dat het daar aan ligt.

De film is mij gewoon te kunstmatig. Ik heb voortdurend het idee naar een film te kijken, wordt nergens naar binnen gezogen. Dat rode kleurtje helpt daar natuurlijk aan mee, maar ook de muziek, die op zich best mooi is voor even, is daar debet aan. Die is gewoon te overvloedig gebruikt.

En als ik voortdurend besef dat ik naar een film kijk, kunnen mij de perikelen die de personages overkomen ook weinig schelen. Het deed me eigenlijk helemaal niets.

Mandy blijft langer draaien. Komende week zelfs in Kino 1!

En eigenlijk is het een soort prequel op Drive Angry.

Het begin is spannend en huiverig. Met name de muziek is briljant in de spanning opbouw. De trage scenes lieten mij op het puntje van m'n stoel zitten. Daarna vind ik de 2e helft iets te makkelijk afgemaakt. En sommige scenes kwamen voor mij zelfs wat humoristisch over. Jammer, maar alsnog een goeie trippy film!

De tweede helft was ook zwaar humoristisch. Een groot aantal oneliners zullen snel de klassieker status bereiken. Spanning en humor gaan toch ook prima samen. #Comicrelief

Dit was mijn beste bioscoopervaring ooit denk ik. Later meer

Ik viel in slaap, slecht.

Dat is inderdaad slecht van je! Volgende keer niet weer doen hoor, slapen doe je 's nachts ;p en dat met zo harde soundtrack erbij, hou kriegst veur mekoar

Het heeft even een paar weken geduurd, vanwege andere verplichtingen en een niet zo heel handige of uitgebreide programmering (al mag ik eigenlijk als Amsterdammer niet klagen), maar dan eindelijk was het zover: Mandy in de bios. En ja, ik heb me uitstekend vermaakt. Mandy is een ode aan de horrorfilm en aan escapisme in het algemeen, die zich er niet voor schaamt om af en toe wat foute maar fantasierijke ingrediënten uit de mouw te strooien - als het maar helpt om de film toffer, enger, grappiger of soms gewoon vreemder te maken. Het verhaal is lekker over the top, met ook een passend maniakale Nicholas Cage, en lijkt soms wel een psychedelische arthouse-versie van Evil Dead. Maar vooral is het een audiovisuele trip, met toffe beelden, fantasierijke en fraai gevisualiseerde locaties, en ook een soundtrack die erg de moeite waard was. Ik heb genoten.

Ik mag morgen (vandaag) eindelijk!

Ik heb geprobeerd dit te bekijken. Een half uurtje ... toen ging het nog altijd over niks en was voor mij de maat vol. Waar nicholas cage zijn tijd aan verdoet.

Visueel verbluffend en voorzien van een aangename hoeveelheid bloedvergieten en aanverwante gruwelijkheden. Maar áls er een verhaal is, dan moet zich dat volledig voltrokken hebben tijdens een tukje van tien minuten dat ik me meende te kunnen permitteren. Ik had niet de indruk dat ik iets had gemist in deze stijloefening waarin de ondersteunende cast vooral heel angstaanjagend uit de ogen kijkt en probeert te voorkomen dat Nicholas Cage met de titel 'meest overdreven vertolking in deze film' aan de haal gaat. Er is niet mis met twee mensen die elkaar met een kettingzaag te lijf gaan, zeker niet in een horrorfilm, maar het was leuk geweest als er wat meer diepgang was geweest. Veel stijl, nauwelijks inhoud.

Wow, wat een krankzinnige trip!

Toen de film opende met Starless van King Crimson, een van mijn favoriete nummers aller tijden, wist ik dat dit niet meer fout kon gaan. Twee uur lang werd ik meegevoerd door ronkende soundtrack en de bedwelmende beelden gehuld in een waas van geel, rood en blauw. Niets minder dan een audiovisueel meesterwerk. Wat ben ik blij dat ik deze film in de cinema heb mogen aanschouwen. Net zoals films als Beyond the Black Rainbow (2010), Enter the Void (2009) en Mother! (2017) is ook Mandy op de eerste plaats een ervaring die je het beste kunt ondergaan onder het genot van een stevige beeld- en geluidsinstallatie. Deze film zal dan ook nooit op die manier tot zijn recht komen op een laptopschermpje.

Het verhaal is simpel: Mandy en Red (zal vast geen toeval zijn dat het openingsnummer uit het King Crimson album met dezelfde naam komt) wonen vredig samen in een bescheiden huisje midden in een afgelegen bos. Nadat de leider van een groep religekkies geobsedeerd raakt door Mandy beveelt hij zijn apostelen om haar te ontvoeren zodat hij haar kan inwijden in hun cult. Mandy is echter niet onder de indruk van cultleider Jeremiah en dat komt haar duur te staan. Red, die met eigen ogen aan heeft moeten zien wat haar werd aangedaan is uit op wraak. Het verhaal dient voornamelijk als kapstok voor de hallucinante nachtmerrie die Cosmatos ons voorschotelt. Waar veel style-over-substance films met dezelfde aspiraties de neiging hebben om het plot zo abstract mogelijk te maken zodat er geen touw meer aan vast te knopen is, doet Mandy het tegenovergestelde. De verhaaltechnische rode draad en de gegronde emotionele lading zorgen ervoor dat je je 100% kunt inleven in de bizarre droomwereld vol gemuteerde LSD-bikers, occulte artefacten en astrologische vergezichten. Ik heb magical realism zelden zo doeltreffend verwezenlijkt zien worden. Vanwege de mix tussen hedendaagse referenties en fantasy-horror elementen voelt het alsof je je in een andere dimensie op deze planeet waant. Terugkijkend naar Beyond the Black Rainbow is het ook geen verassing dat Cosmatos hiertoe in staat is, in Mandy komt hij echter nog een stapje dichter bij perfectie.

Ondanks dat de film twee distinctieve helften kent, blijft de stijl consistent. Het is enkel de toon die verandert. De lome, dromerige sfeer die aanwezig is wanneer we kennis maken met Red en Mandy schakelt in de tweede helft over naar een intense wraakexercitie gevuld met kettingzaag battles, afgehakte hoofden en bloedfonteinen. Maar zelfs die uitspattingen zijn op een artistieke manier binnen de perken gehouden. In andere woorden, wie een groot splatterfeest verwacht zal van een koude kermis thuis komen. Als ik één minpuntje zou moeten noemen zou het dan ook zijn dat Cosmatos regelmatig door middel van intense scènes de indruk wekt dat vanaf dat moment alle remmen losgaan, waarna hij bij de daaropvolgende scène weer rustig zijn tijd neemt met als gevolg dat die opgebouwde intensiteit weer verloren gaat. Ik ben er echter van overtuigd dat dit bij de tweede kijkbeurt veel minder opvallend zal zijn.

De acteerprestaties zijn uitstekend. Riseborough heeft een perfect passende uitstraling, Roache is geniaal als pathetische cultleider en Cage is weer helemaal in zijn element. Cage is op momenten zo krankzinnig dat je erom moet lachen terwijl je met hem meeleeft en dat werkt verrassend goed. Er zit sowieso best wel wat geslaagde humor in de film. Met name de Cheddar Goblin zal van de nodige cultstatus gaan genieten.

Het is niets minder dan geniaal hoe Cosmatos een hoop pulpy grindhouse horrorelementen in een uitermate sfeervol art-house jasje heeft weten te gieten zodat zelfs ik ervan heb kunnen genieten.

Dat Cosmatos na twee films al zo'n eigen stijl heeft weten te ontwikkelen belooft veel goeds voor de toekomst. Ook Cage heeft bewezen dat het nog lang geen tijd voor hem is om achter de geraniums te gaan zitten en ik kijk dan ook enorm uit naar zijn aanstaande project met mad genius Sion Sono. Ik ben bang dat ik er niet aan ontkom om een nieuwe plek vrij te maken in mijn top 10. Met twee top 10 noteringen kan filmjaar 2018 nu al niet meer stuk wat mij betreft.

John Milton, ga deze op het grote doek zien! Ik weet dat als iemand de afslachting van een groep fanatieke religekkies kan waarderen jij het bent.

Ja ik hoorde vandaag ook weer in een podcast dat hij eigenlijk niet geschikt is voor thuis kijken. Ik doe mijn best!

Welke podcast als ik vragen mag?

Begint bij ongeveer 40 minuten