Mandy (2018)

Ik moest met name erg aan Wild at Heart denken. Audio-gebruik lijkt op Lynch, stijl van acteren; vindt het daar alleen veel beter werken

Zie dat ik niet de enige ben die Panos Cosmatos met Lynch vergelijkt. En blijkbaar gebeurde dat al bij zijn vorige film.

Hoe is Beyond the Black Rainbow met Lynch te vergelijken?

Ik word er net als bovenstaande users ook wel een beetje moe van hoe elke film met een (licht) surrealistische insteek meteen met Lynch vergeleken wordt.

Buiten een snufje Wild at Heart zie ik er heel weinig Lynch in. En Wild at Heart vind ik persoonlijk ook nog één van Lynch's minst geslaagde films. Niets mis met Mandy verder: leuke soundtrack, geinige kleurtjes, nachtmerrie/donker sprookje qua sfeer... en verder gewoon een opgeleukt grindhouse filmpje. Ik zie er geen meesterwerk in, maar het is ook zeker geen Lynchiaanse drol.

Afgezien van Cage zie ik er weinig Wild at Heart in. En zeker in de eerste helft was het acteerwerk juist het tegenovergestelde van Wild at Heart.

En vooruit hij werkt ook met geluidseffecten om sfeer te creeren, maar dat deed men ook voor Lynch al. En om nu iedereen die een enigzins surrealistische film maakt af te doen als iemand die Lynch nadoet, lijkt me erg kort door de bocht. Ze werken binnen hetzelfde genre, meer niet.

Anyway, deze Kynchfan kon hrt wel bekoren.

Grappig, ik dacht aan WaH zonder te realiseren dat Cage daar ook in zat. Die vergelijking bedoelde ik dan ook helemaal niet. En ik heb het niet over 'sfeer creëren met geluid', of 'enigszins surrealistische films'.

Fijne trip was dit zeg. Net zo traag als z'n voorganger maar heb erg genoten van de gehele stijl van de film. Cage hoeft de film niet eens te dragen want z'n tegenspeler is minstens zo goed en geflipt. Erg goed.

Die vergelijking maakten anderen. Ik heb die film nog niet gezien. Snap het wel als ik de trailer zie, alhowel het me meer aan oude Cronenberg doet denken.

Flauwe kul. Verdomd saaie flauwe kul zelfs. Nick Cage heeft zich weer eens ergens voor laten strikken, dit keer voor een verdomd saaie flauwekulfilm.

Toch nog even meegepakt in Kino vandaag en ik schaar mij onder de liefhebbers van deze film. Wat een geweldige, hallucinante trip is Mandy, waarin Nicolas Cage (eindelijk weer eens een smerige, fysieke rol van hem) moet toezien hoe zijn geliefde van hem wordt afgenomen door een godsdienstwaanzinnige sekte en hij daarna zijn gram haalt (en dan niet alleen via zijn neus...). Ik heb mij geen moment verveeld bij deze film, al moet ik wel bekennen dat ik het eerste uur (in ieder geval totdat Cage aan zijn wraakexercitie begint) het meest fascinerend en onderhoudend vond. Panos Cosmatos weet de spanning dan subliem op te bouwen, niet alleen door de beelden (de film is visueel een meesterwerk wat mij betreft), maar ook door de naadloos passende score van Jóhann Jóhannsson. Dat metalige, ronkende geluid klinkt steeds dreigend en boort zich figuurlijk in je hersenpan. Ook de introductie van de verschillende leden van de sekte onder leiding van Jeremiah (een onvergetelijke rol van Linus Roache) draagt bij aan die spanningsopbouw. Zodra het feest der wraak begint, zakt de film qua spanning in, al is dat persoonlijk en zal een ander dan misschien juist uit zijn roes zijn ontwaakt. Maar audiovisueel blijft de film meer dan overeind. Laatst al 'Revenge', dat mij zeer kon bekoren, en dan nu 'Mandy', dat nog meer weet te imponeren. Wraakfilm van het jaar?

Wat een belachelijke trage baggerfilm.....

Niet vooruit te branden, na een uur stomverveeld maar uitgezet...

Jij bent sowieso niet zo’n filmliefhebber aan je stemmen te zien.

Karakteristieke hate it or love it cinema.

OGF déjà vu

Steevast mijn favoriete moment bij dit soort films, wanneer de brak onderbouwde twee-zinnen recensies binnendruppelen.

Heb je dan liever een brak onderbouwde recensie van twee pagina's.

Bizarre shit, deze film, maar dermate maf en extreem dat je wel blijft kijken. Het sfeervolle maar vrij saaie eerste uur is even doorbijten, maar dan gaan zowel de film als Nicolas Cage helemaal los. Wat dan volgt is amper met een pen te beschrijven, maar vermakelijk is het wel. Als je van extreem geweld en surrealistische toestanden houdt, tenminste.

Verschrikkelijke en langdradige exploitatiefilm . Lelijk en primitief ( goedkoop ) uitgevoerd . Heb echt een hekel aan films die vaag zijn alleen maar om vaag te zijn , dit verhaaltje ( revenge flick ) kon ook gewoon normaal uitvoerd worden .

Goed dan, deze keer ook in het Nederlands (op Letterboxd is het ook tof, ik zeg het maar even):

Ik hink op twee gedachten bij deze film. Mijn hersenpan is ook flink door elkaar geschud (of is dat de whiskey?) en misschien misschien, heel misschien is mijn lul er ook niet onbeschadigd vanaf gekomen. Het kan geen kwaad om dat straks even te checken, just to be sure. Toch?

In ieder geval, Tobe Hooper in een nieuw jasje, zo voelde het voor mij. De weirde discolamp-belichting van Eaten Alive en de Dennis Hopper-achtige over-the-top gekte van TCM2. Dan is er ook nog asociaal harde 8o's synth op de soundtrack en zelfs wat Drone Metal. Begint goed!?

Waarom werkt het dan niet voor me? Ik weet waarom, deze film is eigenlijk 2 heel verschillende films tot 1 geheel gemaakt. Namelijk, kleine spoiler, als je dat bij deze film echt een spoiler wilt noemen. Ik vind van niet: een LSD-achtig occult psychedelic drama en een boerse, smerige, maar erg grappige en coole revengeflick....dat tweede werkt voor mij veel beter.

En hoewel ik zijn vorige film niet gezien heb nog, hoop ik dat deze director de stijl van "Tobe Hooper-achtige" b-films verfijnd. Dat is naar mijn mening zijn sterke kant. Misschien zelfs een Mandy 2, I'm game: bloederiger, ranziger, lomper, grappiger en meer kettingzagen, natuurlijk.

Nerd hoekje: de kleine scheut giallo roept bij mij vooral herinneringen op aan Don Cascarelli zijn Phatasm-reeks, nog iemand? Een scene lijkt zelfs letterlijk een ode aan Phantasm II, kan niet missen, toch?

Mja, toch iets teleurgesteld, maar het resultaat is alsnog zeer eigenzinnig en origineel.

Ik heb de film afgezet na tien minuten ongeveer, het was te goed en briljant. Die hypnotiserende sfeer in de eerste scenes, indrukwekkend. Deed me denken aan Upstream color. Ik was continu gefascineerd door de muziek en beelden. Ik moet het even laten bezinken voordat ik verder ga kijken, want dit lijkt me zoveel beter dan BTBR.

De 'Mandy Love theme' staat hier al een aantal dagen continu op repeat.

Ik heb ook sterk het idee dat de criticasters de film thuis op een klein scherm met matig geluid gezien hebben en zij die m in de bios zagen doorgaans wel enthousiast zijn. Zeker wanneer men zegt dat de film lelijk oogt, want het tegendeel is waar. Mandy moet je niet enkel kijken, maar ondergaan.

Ik ga in ieder geval nog een derde keer en dan kies ik voor rij 1.

Nou Basto, je hebt een punt. Ik heb hem inderdaad thuis gezien, bij gebrek aan bioscoop/filmhuis in de buurt waar hij draait. (Het dichtsbij was Apeldoorn, gisteren meen ik, maar dat is al een uur reizen en op een tijd die me niet goed uit kwam).

Als ik in de gelegenheid ben wil ik dit best nog een kans geven op groot scherm met beter geluid. Al vond ik het beeld en het geluid helemaal niet slecht, maar de film gewoon flauwekul.

Flauwekul is het zeker, maar dat geldt voor de meeste films.

Gisteren gezien in Kino en ik vond hem ronduit imponerend qua beeld en geluid. Het begint al geweldig met Starless van King Crimson en het houdt maar niet op met de sfeersetting. Wat een heerlijke psychedelische, grimmige trip. Deed me een beetje denken aan de 'satanistische' jaren '70/'80 metal waar Mandy getuigt haar shirts ook niet vies van is. En de score van Johansson is zo zwaar en indringend dat ik me wel kan voorstellen dat hij hier zelf ook niet vrolijk van werd toen hij het maakte (niet lang erna pleegde hij waarschijnlijk zelfmoord). Eigenlijk vond ik de algehele wraakexercitie van Cage nog het minst interessant, al zaten er wel een paar grappige momenten in (als hij even coke snuift bv).

Mandy Viewing Party Box

Zonder blu ray valt er weinig te viewen...

https://www.volkskrant.nl/cultuur-media/-ik-hoefde-hem-niet-in-te-studeren-het-karakter-vloeide-vanzelf-in-me-~b1cbb13c/

Een onwaarschijnlijke held gedreven door wraak die de dienaren van t kwaad vervolgd.

!!!Klinkt goed!!!

Deze film heeft alle elementen in zich om een machtig en memorabel helden epos te zijn.

Wat fantastisch zou zijn geweest! Als dat zo was geweest. Met wat zwarte humor, een paar oneliners, en paar verhaallijnen die het plot vooruit duwen. Een soort hybribe kruising tussen evil dead en hellraiser, had zomaar gekund en lijkt mij heerlijk.

Maar helaas.

Wat we uiteindelijk krijgen is een tendentieus vehikel dat deze elementen verenigd om een soort videoclip style van filmen te promoten. En dat is jammer! Al met al best een prima filmpje, maar het had zoveel potentie en maakt zo weinig waar. Panos Cosmatos kan beter voor Mtv gaan werken, en de regie voor een film als deze dan aan Paul W.S. Anderson of Fede Alvarez over laten.

Bijzondere vermelding voor Nicolas Cage die even demonstreert hoe een antiheld gespeeld wordt!

(Bruce Campbell eat your hart out!)

Een film die de waan van de dag niet zal ontstijgen, want helaas niet memorabel.

Sterker nog ik ben de helft nou al vergeten!

Haha