The Hole in the Ground (2019)

I can hear your heartbeat.

- How does it sound?

‘Peaceful’

Creepy sfeer en goed acteerwerk. Spanning ook constant aanwezig en de kijker wordt subtiel in dubio gelaten. Camerawerk ook

goed en ik vond de locaties juist mooi. Je ziet duidelijk dat er budget beschikbaar was. horror!

Een heel aangenaam regiedebuut van Lee Cronin die namens studio A24 (de onafhankelijke filmproductie maatschappij die vanaf 2012 in de lucht is en vanaf die tijd veel fijne films geboren laat worden) een prima horrordrama aflevert.

De film ziet af van bovenmatig geweld, buitensporig gebruik van CGI en gemakkelijk gefabriceerde jumpscares. Vanaf de start wordt met behulp van de lokatie op een afgelegen plek in de Ierse bossen een dreigende sfeer opgebouwd, die de film niet weer verlaat. Een onbehaaglijk en duister gevoel druppelt langzaam en indringend de film binnen en neemt bezit van de kijker. Iets kwaadaardigs is aan de gang. Iets onzichtbaars bezet langzaam maar gestaag alle poriën van de film. Het voelt lekker.

Een duister psychologisch spel met af en toe een schrikwekkende uithaal trekt aan de kijker voorbij. De personages die het aangaat zijn een moeder en haar zoontje. De moeder (goede rol van Seána Kerslake) heeft een emotioneel zware tijd achter de rug. Onduidelijk is of de vreemde gebeurtenissen die zij waarneemt en die haar overkomen inbeelding zijn of niet. Die onzekerheid levert een goede bijdrage aan de onheilspellende sfeer.

De beklemmende scènes hopen zich op. Meestal zijn ze inhoudelijk subtiel. Soms iets platter, maar nooit onbeheerst en ongecontroleerd. Gemakkelijk effectbejag wordt vermeden. Die degelijke inzet op de beklemmende sfeer wordt tot het einde toe volgehouden.

De film doet enigszins denken aan The Babadook (2014). De perspectieven verschillen. The Hole in the Ground focust zich puur op de perceptie van de moeder en richt zich daarbij nadrukkelijk op haar angst om haar kind te verliezen. Hoewel thematisch verbonden, is the Hole in the Ground absoluut geen kopie.

De film slaagt er in om met gebruikmaking van eenvoudige middelen de kijker atmosferisch in te pakken. Dat doet de film met het type horror dat voor de spanning niet afhankelijk is van botte effecten maar de klemtoom veel meer legt op zaken als suspense en psychologische disbalans. Dat doet de film subtiel en beheerst.

En fijn.

Subtiel effectief horrorwerkje, dat het vooral moet hebben van een ongemakkelijk sfeertje en stemmig sobere cameravoering. Er gebeurt niet zo heel veel en bepaalde toch best belangrijke plotelementen blijven in het duister, maar de film is net pakkend en onheilspellend genoeg om dat te boven te komen. Daarnaast wordt er goed gespeeld, vooral door dat nare joch.

Hoe wel de film sfeervol is, een onheilspellend soundtrack heeft en er een aantal gaten in het verhaal zitten de spanning ver te zoeken is en je met open scenes blijft zitten. Dit is zeker geen horror, maar een mysterieuze thriller die plank zeker een aantal keren mis slaat. En toch blijf je de film volgen omdat heel vaak zich een poging van opleving wordt gesuggereerd, maar helaas zakt het weer in. Het een mooie spannende film kunnen worden, maar regisseur Lee Cronin heeft hier heel wat steken laten vallen.

De film start best aardig, maar op een gegeven moment wordt het irritant. Ziet moeder de dingen echt of zit het in haar hoofd? Het kind speelt irritant goed. De mooie omgeving wordt prachtig neergezet. Maar de film heeft echt te weinig om handen om echt sterk te zijn. Alles is het allemaal net niet.

Jammer, zonde van onze tijd. Ach, de chips en nootjes waren gelukkig wel lekker.

Jonge moeder Sarah O'Neill [Seána Kerslake] is met haar zoontje Chris [James Quinn Markey] onderweg naar hun nieuwe woonplaats wanneer ze bijna een aanrijding heeft met een zonderlinge oude vrouw die midden op de weg staat. Kort na aankomst ontdekken ze in het bos vlakbij huis iets wat lijkt op een krater. Op een nacht blijkt Chris spoorloos te zijn verdwijnen, maar net wanneer Sarah de politie op de hoogte heeft gebracht verschijnt hij uit het niets. Vanaf dat moment lijkt Chris zichzelf steeds minder zichzelf te zijn, of zijn dat hersenspinsels van de getraumatiseerde Sarah?

Een niet al ter origineel gegeven is op niet al te originele manier uitgewerkt. Het is vooral een excuus voor een aantal nachtmerrie-achtige sequenties die steeds eindigen met een wakkerword-moment. De constante herhaling van die truc begint al snel te vervelen en wekt de indruk dat Cronin iets te hard zijn best heeft gemaakt om de 90 minuten te halen. Sfeervol gefilmd, maar teveel van hetzelfde. Kersley en Markey zijn goed als moeder en zoon.

Wat een slechte reviews krijgt deze, voor één keer ben ik het er niet mee eens. Niet dat het erg origineel is, een kind dat eigenlijk niet het echte kind is, of een bezeten kind, dat hebben we al veel gezien, maar deze vond ik toch best goed.

Niet dat er altijd veel gebeurt, maar het was aangenaam om volgen, en het acteren was meer dan prima, Kerslake kan acteren, dat wist ik al van de serie Smother, die ik een hele tijd voor deze film gezien heb.

Deze film was zoals zeker door sommige gezegd word gewoon lekker creepy....