The Hole in the Ground (2019)

Na afloop had ik een dubbel gevoel bij deze film, maar hoe langer ik erover nadenk, hoe beter hij wordt.

Eigenlijk heeft deze film alles wat een goede psychologische horror zou moeten hebben: een kille sfeer, grauwe (maar mooie) cinematografie, effectieve score en personages waarbij je meeleeft. Seána Kerslake zet een geloofwaardig personage neer; een moeder die haar zoon niet (meer) herkent, en dat laat ze met elke gezichtsuitdrukking merken. Je voelt de paranoia door het scherm heen, waardoor eerste twee aktes erg sterk zijn. Je weet niet of ze hallucineert, of dat haar zoon wel degelijk iemand anders is. Over de laatste 10 minuten heb ik een dubbel gevoel, de manier waarop we achter de waarheid komen komt nogal gehaast over, alsof ze er even snel een einde aan hebben geplakt om de voorgaande 80 minuten nog een soort van logisch te maken. Maar aan de andere kant zou een ander einde juist nog zwakker zijn geweest, omdat dan alle vreemde acties van Chris uiteindelijk toch hallucinaties waren.

Ik denk dat ik het einde na meerdere kijkbeurten wel ga waarderen, en over het algemeen is dit gewoon een effectieve en sfeervolle horror die wat bij betreft in het rijtje van de betere horrorfilms van de laatste jaren past. Als je schrikeffecten of gore zoekt kun je deze beter links laten liggen, anders staat deze pagina binnenkort vol met berichten dat er "niks gebeurt", dit is een film die het van de sfeer moet hebben. Voor nu geef ik 3,5*, maar na herziening zou dit best 4,0* kunnen worden.

Goede sfeer en lekkere grauwe beelden,maar verder brengt deze film weinig nieuws onder de zon.We zien veel gelijkenissen met andere films ...die het veel beter deden en waardoor deze film gewoon niet boeiend genoeg is.

Een mysterieus zinkgat in het bos, een eigenaardige buurvrouw en een moeder met een zoon waarvan zijn karakter begint te veranderen. Dit zijn prima ingrediënten om een spannende horror film te maken. Nu zijn er binnen de moderne horror grofweg twee soorten films; de ene leunt zwaar op schrik-effecten vaak begeleidt door hard geluid, de andere films proberen het meer over een artistiekere boeg te gooien en gebruiken het meest van de tijd voor karakteropbouw, waarbij de horror nogal eens zoek raakt. Deze film behoort meer tot de laatste categorie. Echter is het juist de geluidscore die hier voor enige spanning zorgt. Nergens anders wil het echt spookachtig of angstaanjagend worden. Daarnaast is het mysterieus zinkgat te weinig gebruikt om van enige dreiging te spreken. En ook de de relatie tussen de moeder en het ventje Chris en zijn verandering waren nogal onderontwikkeld. De echte kracht van de film ligt bij de performance van actrice Seána Kerslake. Zij weet op zeer goede wijze een medeleven-gevoel op te wekken. Helaas schuurde het jongetje dan wel weer dicht tegen het irritante aan. Verder was er ook nog de oud-gediende James Cosmo (Highlander 1986, Braveheart 1995) aanwezig in een bijrol. De film was slordig in het plot maar bezat wel een goede sfeer en het open einde, (dit zal niet iedereen even fijn vinden)stond open voor eigen interpretatie. Dat einde vond ik wel goed, maar de film zelf had niet echt een grote impact. En meer dan een aardige aanvulling op het horror-genre was het dan ook niet.

Een aardige thriller c.q. griezelfilm die beter uitgevoerd had kunnen worden.
Ben het dan ook met joolstein eens die stelt dat met de gegevens meer had kunnen gedaan had kunnen worden. Helaas zien we dat vaker dat de regisseurs een verhaal niet prachtig uitpakken en een prima film neerzetten.
Nu is het niet zo dat deze film ons teleurgesteld heeft over de gehele linie, nee, gelukkig niet. We hebben ons met dit verhaal redelijk vermaakt. Het acteerwerk was oké, vooral van Seána Kerslake die moeder Sarah speelt. In tegenstelling tot "Joolstein" vonden wij haar zoontje Chris niet tegen het irritante aan. Het joch doet het prima en vooral als hij gemeen wordt met het mormel in zich, vonden wij het een echt acteertalentje.
En dan even terug naar het uitpakken van het verhaal in de film: "je ziet het jongetje in het koor en in het einde van deze scène is alleen hij nog op het podium en mama wordt wakker. Waar is opeens de rest van de kinderen? En hoe komt Chris thuis zonder zijn moeder? Lopend?
Eentje om eens te zien, we waarderen de film met een 7-.

Zeer aardig filmpje wel ja. De eerste helft lijkt het allemaal een beetje het bekende stramien van het 'evil kids' genre te volgen. Was ook even bang dat we weer het zoveelste geneuzel over een door een demoon bezeten kind zouden krijgen, maar Cronin geeft er gelukkig een wat aparter twistje aan en het hele hoe en waarom wordt gelukkig ambigu gelaten. Verder een knap ongemakkelijk sfeertje, mede dankzij het sterke spel van Moeder en Zoon. Het gevoel van paranoia wordt ook best goed overgebracht door middel van een hoop kleine, subtiele details, waardoor de film na een tijdje best onder de huid weet te kruipen en daar ook tot het einde blijft zitten.

Geen meesterwerk of zo, want zó origineel is het allemaal ook weer niet, gewoon een sterk uitgewerkte genrefilm met hier en daar wat aparte inslagen. Kleine 3,5*

Dit was een van de horrors waar ik het meest naar uitkeek voor 2019, uiteraard na Us (2019). Als fan van arty horror titels als The VVitch: A New-England Folktale (2015), Hereditary (2018) en It Comes at Night (2017) was ik erg benieuwd naar deze Ierse titel. En aangezien er van een biosrelease nog geen enkele sprake is, kon ik niet langer wachten. Wat mij betreft stelt de film niet teleur, al gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat van de 30 stemmen tot nu toe, ik de enige ben die een 8 geeft, al is die wat naar boven afgerond. So be it.

Wat nu als je opeens het gevoel krijgt dat je kind niet meer echt jouw kind is, maar iets anders zijn plaats heeft ingenomen? Het gegeven is niet nieuw, noch is de uitwerking, maar Cronin weet het wel erg unheimisch te verpakken. Seána Kerslake doet het prima, maar het is James Quinn Markey die de show steelt als genuinely creepy kid. Bij sommige scènes gingen mijn armharen weer ouderwets overeind, en dat is altijd een goed teken. Wie van bovengenoemde titels niet heel warm werd, laat The Hole in the Ground beter links liggen. Maar mocht een sfeervolle indiehorror je ding zijn, dan is het de gok wat mij betreft zeker waard.

3,8*

Sterk.

Uitzonderlijk auteurswerk of een staaltje ongeziene originaliteit? Mnee, dat niet echt. The Hole in the Ground is dan ook een typisch genrewerkje, waar het plot ondergeschikt is aan de uitwerking ervan. Gelukkig is die wél erg geslaagd, als horrorliefhebber heb je dan ook niks te klagen.

Er zijn zoveel doorsnee (en zelfs compleet brakke) filmpjes die op MM makkelijk in de 3.25-3.50 range scoren, het is dan ook onbegrijpelijk om een film als deze onder de 3.00 te zien, want The Hole in the Ground is toch echt een bovengemiddeld horrortje. Allicht niet voor iedereen even geschikt, maar de kwaliteit valt toch moeilijk te missen.

Visueel duister maar strak. Wie het te donker vindt moet maar een betere TV aanschaffen of een gordijntje dicht doen, alles is erg makkelijk volgbaar. Mooi camerawerk, sterke shots en solide gebruik van duistere kleuren. Ook het acteerwerk is méér dan behoorlijk voor een horrorfilm, de klankband is zelfs nog een stapje hoger. Sfeervol en spannend.

Plotje combineert wat klassieke horror zaken (zoals creature flick) met een psychologische invalshoek. Cronin weet de onzekerheid lang te rekken, wat de spanning alleen maar ten goede komt. De laatste 10 minuten wordt alles wel netjes afgerond, met een klassieke "maar wat als" om het einde toch nog enige openheid te geven.

Omverblazen zal deze film je niet doen, maar dat doen pure genredingetjes nooit natuurlijk. Maar de kwaliteit van deze film ligt toch vér boven de gemiddelde horror, 't is jammer dat dat hier nauwelijks gewaardeerd wordt.

3.5*

Voor mij een tegenvaller ! Ik vond de film op geen enkel moment spannend en wanneer de belangrijkste momenten eraan komen, krijg je langdurige donkere scènes die irritatie opwekken.

En ik heb een goede tv. Maar goed de sfeer is wel goed en Seána Kerslake deed het prima. Maar gezien de titel wordt er maar braaf weinig mee gedaan met dat gat. Ook het zoontje wist me niet te overtuigen met de manier van geleidelijke verandering en de onderlinge relatie met zijn mama. Neen, dit is een film die mij althans niet gaat bij blijven. Helaas een 5/10

Toch redelijk verfrissende film in het horror genre.

De sfeer is top en prima acteurs.

Zie graag films met een paar personages en goed verhaal en voor mij persoonlijk heeft dit beide.

Aanrader.

I can hear your heartbeat.

- How does it sound?

‘Peaceful’

Creepy sfeer en goed acteerwerk. Spanning ook constant aanwezig en de kijker wordt subtiel in dubio gelaten. Camerawerk ook

goed en ik vond de locaties juist mooi. Je ziet duidelijk dat er budget beschikbaar was. horror!

Een heel aangenaam regiedebuut van Lee Cronin die namens studio A24 (de onafhankelijke filmproductie maatschappij die vanaf 2012 in de lucht is en vanaf die tijd veel fijne films geboren laat worden) een prima horrordrama aflevert.

De film ziet af van bovenmatig geweld, buitensporig gebruik van CGI en gemakkelijk gefabriceerde jumpscares. Vanaf de start wordt met behulp van de lokatie op een afgelegen plek in de Ierse bossen een dreigende sfeer opgebouwd, die de film niet weer verlaat. Een onbehaaglijk en duister gevoel druppelt langzaam en indringend de film binnen en neemt bezit van de kijker. Iets kwaadaardigs is aan de gang. Iets onzichtbaars bezet langzaam maar gestaag alle poriën van de film. Het voelt lekker.

Een duister psychologisch spel met af en toe een schrikwekkende uithaal trekt aan de kijker voorbij. De personages die het aangaat zijn een moeder en haar zoontje. De moeder (goede rol van Seána Kerslake) heeft een emotioneel zware tijd achter de rug. Onduidelijk is of de vreemde gebeurtenissen die zij waarneemt en die haar overkomen inbeelding zijn of niet. Die onzekerheid levert een goede bijdrage aan de onheilspellende sfeer.

De beklemmende scènes hopen zich op. Meestal zijn ze inhoudelijk subtiel. Soms iets platter, maar nooit onbeheerst en ongecontroleerd. Gemakkelijk effectbejag wordt vermeden. Die degelijke inzet op de beklemmende sfeer wordt tot het einde toe volgehouden.

De film doet enigszins denken aan The Babadook (2014). De perspectieven verschillen. The Hole in the Ground focust zich puur op de perceptie van de moeder en richt zich daarbij nadrukkelijk op haar angst om haar kind te verliezen. Hoewel thematisch verbonden, is the Hole in the Ground absoluut geen kopie.

De film slaagt er in om met gebruikmaking van eenvoudige middelen de kijker atmosferisch in te pakken. Dat doet de film met het type horror dat voor de spanning niet afhankelijk is van botte effecten maar de klemtoom veel meer legt op zaken als suspense en psychologische disbalans. Dat doet de film subtiel en beheerst.

En fijn.

Subtiel effectief horrorwerkje, dat het vooral moet hebben van een ongemakkelijk sfeertje en stemmig sobere cameravoering. Er gebeurt niet zo heel veel en bepaalde toch best belangrijke plotelementen blijven in het duister, maar de film is net pakkend en onheilspellend genoeg om dat te boven te komen. Daarnaast wordt er goed gespeeld, vooral door dat nare joch.

De film start best aardig, maar op een gegeven moment wordt het irritant. Ziet moeder de dingen echt of zit het in haar hoofd? Het kind speelt irritant goed. De mooie omgeving wordt prachtig neergezet. Maar de film heeft echt te weinig om handen om echt sterk te zijn. Alles is het allemaal net niet.

Jammer, zonde van onze tijd. Ach, de chips en nootjes waren gelukkig wel lekker.

Jonge moeder Sarah O'Neill [Seána Kerslake] is met haar zoontje Chris [James Quinn Markey] onderweg naar hun nieuwe woonplaats wanneer ze bijna een aanrijding heeft met een zonderlinge oude vrouw die midden op de weg staat. Kort na aankomst ontdekken ze in het bos vlakbij huis iets wat lijkt op een krater. Op een nacht blijkt Chris spoorloos te zijn verdwijnen, maar net wanneer Sarah de politie op de hoogte heeft gebracht verschijnt hij uit het niets. Vanaf dat moment lijkt Chris zichzelf steeds minder zichzelf te zijn, of zijn dat hersenspinsels van de getraumatiseerde Sarah?

Een niet al ter origineel gegeven is op niet al te originele manier uitgewerkt. Het is vooral een excuus voor een aantal nachtmerrie-achtige sequenties die steeds eindigen met een wakkerword-moment. De constante herhaling van die truc begint al snel te vervelen en wekt de indruk dat Cronin iets te hard zijn best heeft gemaakt om de 90 minuten te halen. Sfeervol gefilmd, maar teveel van hetzelfde. Kersley en Markey zijn goed als moeder en zoon.

Wat een slechte reviews krijgt deze, voor één keer ben ik het er niet mee eens. Niet dat het erg origineel is, een kind dat eigenlijk niet het echte kind is, of een bezeten kind, dat hebben we al veel gezien, maar deze vond ik toch best goed.

Niet dat er altijd veel gebeurt, maar het was aangenaam om volgen, en het acteren was meer dan prima, Kerslake kan acteren, dat wist ik al van de serie Smother, die ik een hele tijd voor deze film gezien heb.

Deze film was zoals zeker door sommige gezegd word gewoon lekker creepy....