Lady Bird (2017)

Degelijke coming-of-age film met fraaie vertolkingen van Saoirse Ronan (uiteraard) en vooral Laurie Metcalf. Het kan natuurlijk zijn dat ik wat gemist heb, maar waarom deze film genomineerd is voor de Oscar in de categorie "beste film" kan ik toch niet volgen. De film is onderhoudend, maar om nu te zeggen uitzonderlijk goed, dat gaat mij te ver.

Van de genomineerde films heb ik er tot op heden drie gezien (deze + Dunkirk + Three Billboards…). Als dit het beste is wat 2017 heeft opgeleverd, dan is mijn voorlopige conclusie dat het een pover filmjaar is geweest zonder echte uitschieters, althans totnogtoe.

Makkelijk verteerbaar en de emoties liggen voor het oprapen, maar Lady Bird ontbreekt het aan originaliteit en diepgang. Om niet te zeggen dat het zich vooral keurig houdt aan de gebaande paden. Dat geldt voor de humor net zo goed als voor de dramatiek, en al helemaal voor de vormgeving (ik kan me geen enkel moment heugen dat me op dit gebied getroffen heeft). Erg Amerikaans, erg midden van de weg.

Een film die in mijn straatje ligt, zo'n coming of age waar een persoon over een zekere periode wordt gevolgd; in dit geval het laatste schooljaar. Maar ook een film die weinig bijzonder is en niks nieuws brengt. De film kijkt fijn weg, sfeertje in dat stadje is leuk, Ronan doet het prima (maar niet het niveau van Brooklyn) en sommige momenten zijn oprecht geestig of ontroerend. Maar de film sprankelt niet, mist originaliteit en heeft soms net iets te veel issues (depressieve vader, ruzie met moeder, vriend die homo blijkt, en noem maar op). Alsof Gerwig haar hele leven - waar de film op gebaseerd is- en alles wat ze gehoord heeft maar in één script heeft gestopt. En dat wordt dan genomineerd. Echt storen deed het dan weer niet, maar de film had veel beter kunnen zijn. 3,5*.

Wel ok.

Hier heb ik dan weer mijn bedenkingen bij. Gerwig heeft haar les "write about what you know" goed in de oren geknoopt. Ze verteld in een opvallend rap tempo het laatste jaartje voor ze "officieel" volwassen is. Liefde, de eerste keer, liefdesverdriet, boos op de moeder, wat slappe vader kortom een vrij typische puber en milieu. Het kijkt allemaal wel aardig weg. Maar nergens zag ik iets geweldigs. Acteerwerk van Ronan vond ik wat monotoon zelfs. Vond zo een quirky scene dat ze sigaretten, playgirl koopt ook totaal niet werken.

Visueel oninteressant. En series als Masters of None, Girls, Beter Things, Louie geven dit ook een wat spuit elf gevoel. Vooral Beter Things is in alles beter als het gaat om de relatie moeder/dochter(s).

3 kleine sterren. Ben mild. Maar alle lof is mijn inziens in dit geval wel overdreven.

Lady Bird is een zeer menselijke film omdat deze coming-of-age film gevoed wordt met sterke personages en pittige dialogen. Vooral de integrale relatie met haar moeder vond ik zeer overtuigend neergezet. Het is een subtiel filmpje waar ik echt wel van genoten heb.

Niet slecht maar ook niet bijzonder. Dit soort coming of age filmpjes heb ik tig keer beter gezien. Ligt niet aan Saoirse Ronan want die deed het best goed. Wat ik miste is vooral originaliteit. Dit soort coming of age verhaaltjes zijn al zo vaak in een film vertoond. Op visueel vlak vond ik het ook allemaal niet zo best. Mooiste scène vond ik altijd nog die we te zien kregen vlak voor de openings. Lady Bird die bekvechtend met haar moeder uit de rijdende auto sprong . Ja, die scène was niet alleen voor mij erg origineel maar ook nog komisch ook. Voor de rest vond ik het allemaal te veel binnen de lijntjes. Die seksscènes vond ik zelfs bedroevend slecht. Preutser kan het gewoon niet. Of deze film oscarwaardig is; voor mij in ieder geval niet. Maar ach, wat zeggen die Oscars tegenwoordig nog. Voor mij in ieder geval steeds minder.

3.0*

Als je genomineerd wordt voor de Oscars in de categorie 'beste film', dan ben ik sowieso geïnteresseerd om deze film te bekijken. Nog een paar te gaan ... Dus ging ik vol goede moed de film 'Lady bird' in, niet te verwarren overigens met Ladybird (1994) van Ken Loach.

Lady bird, geen uitzonderlijke film in mijn ogen. Saoirse Ronan doet het overigens meer dan prima als de rebelse teenager die het saaie Sacramento en bij uitbreiding Californië wil ontvluchten en wil gaan studeren aan de East Coast. Dat is niet zo evident omdat toetredingen tot de betere universiteiten bepaalde criteria voorop stellen met naast geld, veel geld ook nog goede cijfers. Maar deze plotline is niet zo alom tegenwoordig in de film. Lady bird kabbelt rustig verder zonder ergens origineel of verrassend uit de hoek te komen. Of toch, zoals Wibro het ook reeds aanhaalde was het begin waarbij ze uit de rijdende auto sprong best buitengewoon. Het toonde onmiddellijk aan welke spanningen er waren tussen moeder en dochter.

Behoudens de moeder-dochter relatie was de rest van de personages best irritant of oninteressant. Ik laat in het midden wat voor wie van toepassing is: de stiefbroer en -zus, Danny, Kyle, en ga zo maar door. Dat kattengejank op die toneelaudities kon ook een pak beter. Neen, geen hoogvlieger, maar goed voor een keertje. Keek al bij al lekker weg, maar het is geen film om te onthouden of aan te bevelen. Springt er nergens echt uit. De Oscarnominatie is me dan ook een beetje vreemd. Een matige 3,0* is zijn deel.

Oscarfilms zijn niks voor mij, daar was ik al achter, al had ik dit jaar door Three Billboards (3,5*) wel enige hoop. Ook The Post (4*) was aangenaam, I, Tonya (3,0*) en The Florida Project (3*) waren ook wel te doen. Van Lady Bird had ik helaas geen al te goede verwachtingen en die zijn ook uitgekomen. Meer dan een Lady Bird is het een dooie mus geworden. Het begon voor mij al verkeerd met een ongeloofwaardig filmcliché die niet in realistisch bedoelde biografieën thuishoort, namelijk de bijrijder die uit een rijdende auto stapt, ik ken niemand die zoiets doet, maar misschien komt het doordat de overlevingskansen vrij nihil zijn.

De film kent een ontzettend saaie, haast slaapverwekkende, aanloop naar een ontzettend bescheiden coming of age-verhaaltje die al talloze malen beter is gedaan. Het feit alleen al dat de hoofdpersoon volledig wordt weggespeeld door haar veel interessantere moeder geeft wat te denken. Saoirse Ronan speelt een erg eenvoudige personage waarmee ze moeilijk kan uitblinken, maar ze doet dat ook helaas niet. Oninteresante autobiografie waarvan ik vermoed dat het zonder de nominatie niet al te veel kijkers had getrokken. 1,5*

“Hey, I'm like Keith Richards. I'm just happy to be anywhere.”

Fantastische film van Greta Gerwig. Lady Bird is voor haar een zeer persoonlijke film, en dat zie je in iedere scene. Ze heeft haar ziel en zaligheid in dit project gestopt, en het resultaat is een film die aan de ene kant zeer persoonlijk is, maar aan de andere kant iedereen zal aanspreken. Een tienermeisje dat opgroeit in Sacramento, naar een christelijke school gaat, een moeizame relatie heeft met haar moeder, een beste vriendin heeft en ook nog een relatie aangaat met twee jongens. Op het eerste gezicht staat Lady Bird ongelooflijk ver van mijn eigen leventje, en toch voelen veel dingen die Lady Bird meemaakt herkenbaar en oprecht.

En dat is de grote kracht van de film. De band met je ouders, je eerste vriendin, dronken worden, de rebellie, seks, je toekomst uitstippelen, uit huis gaan etc. Het zijn zaken waar we allemaal mee te maken krijgen. Vooral de band tussen moeder en dochter is ontzettend goed uitgewerkt, en Ronan en Metcalf kunnen niet genoeg geroemd worden. Er is de hele tijd explosiegevaar, maar toch voel en zie je de band tussen beide. Uitmondend in een schitterende laatste scene.

Tsja, het is beslist wel een aardige film. Maar aardig is niet zo’n groot compliment in mijn hoofd, en ik bedoel dan ook maar te zeggen dat ik er zeker niet van onder de indruk ben. Terwijl ik van Ronan in de hoofddrol en Gerwig als regisseur toch zeker wel wat verwacht had. Gerwig heeft tenslotte een behoorlijk aantal prima films afgeleverd met ongeveer nul budget en zichzelf in de hoofdrol, en Ronan is beslist een goeie actrice. Jammer dat dat er in deze net iets grotere productie dan niet echt uit komt. Of misschien toch wel, maar wat alle genomineer en ge-oscar dan precies als oorzaak heeft, ik zie het er niet in. Gewoon een coming of age filmpje zoals er zoveel zijn, en ik zie er niet in wat deze dan zo bijzonder maakt. Of het moet dan de vaak genoemde moeder-en-dochter relatie zijn? ik mis het dan kennelijk.

Verder weinig bijzonders aan de hand, en, ja, ach, ik heb me best een uurtje of anderhalf aardig vermaakt, maar als je over een maandje vraagt waar de film ook alweer over ging dan ben ik het gegarandeerd kwijt.

Greta Gerwig met haar eerste eigen film. Niet haar eerste regiewerk, maar wel de eerste keer dat ze alleen een film regisseert. Ze schreef ook het script, dat een stuk autobiografisch zou zijn. Gerwig regisseert bijna zoals ze acteert, met veel aandacht voor menselijke personages. De film is dan ook vooral zo goed door de mensen die er in zijn en natuurlijk Lady Bird zelf. Een prachtig personage, gespeeld door de immer sterke actrice Saoirse Ronan. En ook al zijn de andere personages kleurrijk, zijn ze niet geheel een karikatuur.

Deze film is een indie film die zo goed is dat de titel opvalt tussen de grote prenten. Maar het blijft een indie film en dat is net het mooie er aan. Geen grootse film, maar heerlijk om te zien. Geen klassieker, maar best wel genieten. Ik hoop nog meer te kunnen zien van Gerwig. Een absolute aanrader.

Ik kende Greta Gerwig al wat langer van een aantal films waarin ze speelde of die ze (mee)geschreven heeft, en die hadden eigenlijk allemaal een heel typisch, meestal wat irritant 'quirky', sfeertje over zich. Ik was dan ook positief verrast dat dit in haar regiedebuut eigenlijk vrijwel niet terug te zien is (of alleen in de goede zin van het woord). Als de film eenmaal goed en wel op gang is kijkt het prima weg en is het een goede mix van mainstream coming of age met misschien hier en daar iets meer typische humor en een bepaald soort realisme dan in je een standaard film zou zien.

Met name een heel fijne film door het goede spel van Saoirse Ronan (ze heeft echt de gunfactor) en door die levensperiode van late tiener en de tijdsgeest van de early zero's die allebei heel herkenbaar weergegeven zijn. Vond sommige scènes en momenten daar echt heel treffend in. Ook de relatie met haar moeder is goed gedaan en zal bij een hoop mensen wel een snaar van herkenning weten te raken.

Leuk om te zien dat Gerwig, die toch vooral wat meer in de indiehoek zat, nu hier mee gekomen is en meteen ook genomineerd is voor een aantal Oscars. Benieuwd wat ze nog meer in petto heeft.

4*

Meer een prent die je verwacht in een filmhuis dan in een grote bioscoopzaal, wat dat betreft kunnen die Oscarnominaties misleidend werken. Afgezien daarvan: een lekker vlot, veelbelovend regiedebuut van Gerwig, met helaas alleen een gebrek aan echt memorabele momenten. Wat dat betreft heeft Gerwig als actrice in menige indie film gespeeld die meer venijn en humor te bieden had dan dit desondanks redelijke eerste beginsel. Sterkste punt is natuurlijk het enorm goede samenspel tussen Ronan en Metcalf, een voelbaar gemaakte moeder/dochter relatie die je niet onberoerd laat. Ronan heeft me met haar rol als lady Bird eindelijk overtuigd. Tot nu toe vond ik haar vaak wat te zeurderig en melancholisch, maar hier heeft deze vierentwintig jarige me volledig kunnen laten geloven dat ze daadwerkelijk zeventien is, en dat is knap. Een bezienswaardige maar niet onfeilbare film, die vooral nieuwsgierig maakt na al wat nog komen gaat van deze makers.

Een pluim voor mevrouw Gerwig, die van een oersaai coming-of-age-verhaaltje met een groot tekort aan originaliteit een aardige film heeft weten te bakken door middel van goed camerawerk, verbluffend acteerwerk (en casting!) en hier en daar leuke humor. Lady Bird is een hap-slik-weg-film die het goed doet op een lome zondag. Toch is het treurig dat dit weinigzeggend stukje cinema het zo ver heeft geschopt dat het genomineerd is geworden voor een hele meute aan awards: een Oscarnominatie nog wel! En dat terwijl ik niet eens entertainment van het kaliber Lady Bird wil afkraken. Dit filmpje mag er zijn, maar zijn lof in Hollywood toont wel aan hoe treurig het klimaat in de hedendaagse Amerikaanse cinema is geworden.

Matig tienerdrama. Dit is geen comedy, er valt amper een grap in te ontdekken. Ook niet veel drama eigenlijk, als de geforceerde ruzies eruit worden gehaald. Een verhaal zit er ook amper in, vooral een hoop gekeuvel.

Omdat ze niet echt bijzonder is (hooguit qua uiterlijk erg knap, maar ja...Amerikaanse film) probeert de tiener Christine interessant te doen door zich Lady Bird te noemen. Ze wil graag naar een prestigieuze universiteit maar haar cijfers zijn niet goed genoeg.

De film Lady Bird maakt precies dezelfde fout als het karakter Lady Bird. Wil heel graag interessant zijn maar het lukt meestal niet. Hier een daar een aardige scene tussen een hoop gebeurtenisloze.

Qua geluid een bijzonder saaie film ook. De meeste scenes bevatten een uiterst vaag, heel zacht muziekje op de achtergrond die ze net zo goed hadden kunnen uitzetten. Ik kon mijn aandacht er ook steeds moeilijker bijhouden. Ik vind geluid en een zekere spanningsboog toch wel belangrijk en een aaneenschakeling van gebabbel zonder enig verhaal of focus voldoet gewoon niet.

De film is ook niet vies van bijzonder zwakke vormen van expositie. Zo horen we terloops eventjes iets over papa's depressie en mama's liefdeloze alcoholische moeder maar er wordt verder totaal niet op ingegaan en het wordt ook niet overtuigend gemaakt. UItleg is niet altijd te vermijden maar dit had toch echt beter gekund.

Het acteerwerk is allemaal prima, maar wat een verspilling ervan.

Ik was er al bang voor...don't believe the hype immers, maar dit was wel heel zwak. Vergelijk dit eens met een parel als Ghost World of een ruwere diamant als Thumbsucker...Lady Bird zit niet eens in dezelfde league.

De dynamiek tussen Metcalf en Ronan raakt de kern van Gerwigs scenario. Lady Bird zoekt, verandert, exploreert; ze gaat voorbij het punt van een mogelijke terugkeer, maar toch blijft ze altijd ergens ‘thuis’.

... [Toch] is het schrijfwerk op een aantal momenten te doorzichtig. In de eerste akte van de film omringt Lady Bird zich met een ietwat hysterische hartsvriendin (Beanie Feldstein) en een ideale schoonzoon (Lucas - Manchester by the Sea - Hedges). Met name Hedges’ karakter heeft potentie, maar al snel blijkt dat deze personages alleen functioneel zijn voor de ontwikkeling van Ronans Lady Bird. In haar zoektocht naar erkenning en populariteit verruilt ze Julie voor de opgesmukte Jenna (Odeya Rush), terwijl de gedrogeerd acterende Timothée Chamalet (Call Me by Your Name) zich op ieder vlak de tegenpool van Hedges’ Danny betoont. Deze vier personages neigen stuk voor stuk naar het karikaturale, ook al geven ze elk op hun eigen wijze een aandoenlijke invulling aan het verhaal.

volledig schrijven

De film laat in wezen slechts het leven van een doorsnee-tiener, die zichzelf Lady Bird noemt, zien en valt precies op doordat het verder geen dramatische gebeurtenissen kent anders dan de doorsnee-drama’s van zo’n tiener zoals de eerste keer seks en ruzie met de beste vriendin. Lady Bird haat haar doorsneeleven en het 'achterlijke' stadje waar ze woont, haar vader is aardig maar haar moeder is onaardig en de enige echte ontwikkeling in de film – haar coming of age – is dat wanneer ze op eigen benen staat en eindelijk is verlost van het stadje en haar moeder ze beseft dat ze toch veel van haar moeder en het stadje van haar jeugd houdt (waardoor ze ook haar gegeven naam, Christine, weer gaat hanteren).

Het realisme van de film is zowel z’n kracht als z’n zwakte: het is best schattig en vermakelijk om naar het leven van een tiener te kijken maar zo’n doorsneeleven en afwezigheid van echte drama’s is ook wel een beetje saai. De kern is denk ik de katholieke boodschap van de non: ‘is liefde en aandacht geven niet hetzelfde?’. Ook een doorsneeleven is iets prachtigs als je er goed naar kijkt en deze film registreert dat leven goed zodat in die zin de film geslaagd is. Toch vind ik het wonder van dat gewone bestaan beter uit de verf komen bij bv. het enigszins vergelijkbare Boyhood (2014) - MovieMeter.nl dan bij deze film.

Volkomen terecht met prijzen overladen komisch drama over Christine, een tiener anno 2002 die probeert haar leven een andere richting te geven en daartoe nieuwe relaties aangaat, maar ook oude relaties op het spel zet. Regisseur/scenarist Greta Gerwig liet vooral in Frances Ha al zien dat ze levensechte karakters weet te creëren en haar scenario met schijnbaar gemak doorspekt met dialogen die constant verrassen en vloeiend overgaan van humor naar sentiment, zonder ooit in karikatuur te vervallen. Lady Bird is in dat opzicht een absoluut meesterwerk waarvoor Gerwig zelf, maar ook hoofdrolspeelster Saoirse Ronan en Laurie Metcalf (als haar passief-agressieve moeder) al veel applaus hebben geoogst. Maar in deze briljant geschreven en foutloos geacteerde film was ik het meest onder de indruk van Beanie Feldstein (als Christines beste vriendin Julie) en Tracy Letts (als haar hartverwarmende vader) die het meest schitteren. Maar met zo'n fantastisch scenario kun je haast niet anders dan schitteren!

Ik vond het een fijne film om naar te kijken, maar niet bijzonder. Wellicht wat traag in het begin, maar dat mocht de pret niet drukken. Wanneer Lady Bird onderweg is naar het vliegveld en moeders wil niet mee uitstappen vond ik best emotioneel.

In trek is ‘ie, de coming of age-film. Voorbeelden genoeg. En ja hoor, ook ‘Lady Bird’ is als een warme herinnering aan een niet-geleefd verleden. Een jeugd waarin kleine problemen groot leken. Waarin ten allen koste verzet moest aangetekend worden tegen een gevestigde orde die het nochtans allemaal goed bedoelt. Waarin eerst wordt afgezworen, om later terug te keren. Waarnaar? Naar de roots. De oorspronkelijkheid van een eerste boezemvriendin, van de eigen familie, van de religie – niet omdat de kerk als instituut troost biedt, maar om de gemeenschapsvorming die binnen het instituut gestalte krijgt…het is het instituut van de jeugd, van de verbinding, van de wijsheid, van de normen en waarden die uiteindelijk van tel zullen blijken…

- u leest: gedachten, gedachten! -

‘Lady Bird’ is een reis doorheen een ontwakende identiteit. Seksueel – van de wat sullige maar toch knappe jongen naar de stoere bink. (Prachtig: het moment waarop Danny en Lady Bird het overbodige toch in woorden gieten, en er zo verdomd dankbaar voor zijn…dat ze van elkaar houden, en dat zelfs de sterren het zullen geweten hebben!) Sociaal – van de onbekommerde kindsheid met Julie naar de coolness van Jenna en weer terug, het is een trip van het innerlijk naar het uiterlijk, waarna rechtsomkeer. Ook Kyle hoort bij deze wereld van uiterlijkheden, met zijn ostentatieve anarchie als ultieme daad van profilering. En hoe treffend ook het conflict dat hem en Lady Bird uit elkaar drijft: zij aangedaan door zijn leugen, hij geïrriteerd door haar buitenproportionele reactie, waarna echt praten onmogelijk wordt. Zij verliezen elkaar in de woorden die ze niet uitspreken, net zoals met moeder Marion het geval is. Er gaapt een afstand – een andere jeugd, andere ideeën, andere opvattingen over wat ‘goed’ en ‘juist’ is, een andere smaak, enzovoort – maar over die afstand vormt zich een brug: die van het onvoorwaardelijke gevoel van een moeder voor een dochter en vice versa, een brug die pas via taal (de verfrommelde brieven) werkelijk tot Lady Bird doordringt. Hoe belangrijk deze gestamelde, gestuntelde, onvolledige epistels, die veel meer zeggen dan ze zeggen? Ook dat is aandacht. En dus liefde.

En heus, zo kan ik nog even doorgaan. Weliswaar zonder al te veel structuur, kortom: tijd om af te ronden. Alleen nog dit: voor mij is ‘Lady Bird’ een zeldzaam treffende film. Een film die treft hoe de onzekerheid, de klamme handen en de onervarenheid van de jeugd zich dankzij een eigenzinnig karakter, familiale warmte (hoe particulier en verwrongen ook) en doorzettingsvermogen kunnen transformeren in een prille vorm van maturiteit – het voorbij gaan aan de leugen, het afleggen van de schijn, kortom terug Christine worden, een kind van haar ouders, in de schoot van een zingende gemeenschap die terugvoert naar de bakermat van het geluk – lees: het ongecompliceerde, ongetemperde, misschien zelfs onverantwoorde genot jong te zijn. Van de eerste joint tot het gaan bezichtigen van veel te dure huizen met moederlief en het nuttigen van fast food met vaderlief.

Echtheid, waarheid, integriteit: voorbij het Amerikaanse cliché zag ik in ‘Lady Bird’ een hartverwarmende, universele kwetsbaarheid.

- u leest: ontroering, vervoering! -


3,75*

Hele fijne film in mijn favoriete genre. Heerlijke sfeer, verhaal en karakters. Had er misschien zelfs nog wel iets meer van verwacht (einde kon beter), maar uiteindelijk zeer genoten. Ronan is toch wel één van de betere actrices van de laatste jaren en perfect gecast. Net als de rest van de cast. Vond het wel jammer dat het verhaal rond Father Leviatch niet helemaal werd uitgewerkt. Mooie karakter en heel sterk geacteerd.

4*

Al die lovende kritieken over Lady Bird begrijp ik nauwelijks. Er wordt goed, maar niet uitzonderlijk goed in geacteerd. Ik hou normaal gesproken wel van coming of age films, maar ik vond deze verhaallijn een beetje slapjes. Het is een Hollywoodfilm met dito personages in een art house jasje. Zij hadden er beter een drama van kunnen maken.

Niet een uitzonderlijk goede film. Ik had er echt meer van verwacht al was het bij vlagen best vermakelijk.

Na de eerste paar minuten glijdt je zo nietsvermoedend in een anderhalf uur durende film. De film is net als een rivier; het water stroomt zonder duidelijke bestemming en onderweg neemt het dingen mee die het op zijn pad tegenkomt zonder ook maar enigszins kieskeurig te zijn.

Het was vond ik een relatief korte zit en er zijn vast wel meer van dit type films die inhoudelijk beter zijn dan deze, echter deze film heeft iets. Het heeft een onbesproken natuurlijkheid, een onzichtbaar derde persoonsperspectief, een evenwichtigheid in de uitbeelding, prima acteerwerk (niet perfect, maar het is zeker ruim voldoende), een aangename vlotte sfeer en uitstraling maken het een fijn geheel om naar te kijken. Autobiografisch (deels) is hier wel op zijn plaats, lijkt veel op een dagboek, maar houdt de film vind ik wel interessant anderzijds wellicht tikkeltje vlak; ach, het is maar hoe je het bekijkt.

Begrijpelijk dat je niet teveel van dit soort films gezien moet hebben om deze op waarde te kunnen waarderen en tevens met de juiste gemoedstoestand erin moet stappen, maar toch...

Naar deze film was ik al een tijdje benieuwd. Nu heb ik 'm eindelijk in het filmhuis gezien en ik kan zeggen dat hij mij niet is tegengevallen. Het was wel ongeveer zoals ik had verwacht. Een coming of age film met wat humor en 'de nodige' liefdesperikelen. Ik heb niet om de grappen kunnen lachen en ik vind het geen unieke of uitzonderlijk sterke/goede film, maar het keek prima weg en ik heb niks aan te merken op het acteerwerk. Ik had Saoirse voor zover ik weet nog niet eerder in films gezien. Ik vind haar goed gecast, evenals de anderen. Ik kon mijn hoofd er ook best goed bij houden. Daar heb ik helaas vaak moeite mee. Het was niet zo dat ik helemaal in de film kwam, maar de tijd vloog voorbij als een lady bird. Voldoende! 3,5*

Redelijk interessante coming of age film waar de beste scenes voor mij persoonlijk toch samen met Julie (Beanie Feldstein) en haar vader Larry (Tracy Letts) waren. Ik vond het vooral jammer dat Tracy Letts niet een wat uitgebreidere rol heeft gekregen, ik vond zijn personage erg interessant en de interactie met zijn dochter was erg mooi.

Lady Bird is sterk neergezet door Saoirse Ronan en ze maakt het personage interessant genoeg om de hele film te willen volgen. Toch had ik stiekem wat meer diepgang verwacht in dit filmpje, het blijft over het algemeen redelijk op de vlakte met pas tegen het einde wat emotionele scenes.

Het is zeker de moeite waard, maar er zijn zonder twijfel betere.
3*

Life sucks!

Een film met heel wat leuke scenes en ontzettend goed acteerwerk, vooral van Ronan. Helaas weet Gerwig er niet echt een héél speciale film van te maken en laat zo de kijker wat in de steek door niet iets te doen wat we niet al een keer eerder in indie coming of age films hebben gezien. Het is een Oscar nominatie voor beste film zeker niet waard. Neemt niet weg dat je niet kunt genieten van Lady Bird, want het is gewoon een erg leuke film met veel herkenbare momenten, wat humor en goede muziek.

Helaas voor Ronan gaat net als bij Brooklyn, de Oscar aan haar neus voorbij. Die had ze zeker verdient.

Goeie film over een tienermeisje die het liefst ver van huis wil gaan studeren. Een weinig vernieuwende coming-of-age film, maar wel gewoon een goeie. De verschillende relaties van het hoofdpersonage zijn allemaal goed uitgewerkt en neergezet (de relatie met haar moeder zorgt tegen het einde voor een paar ontroerende momenten). De film blijft onderhoudend, want er gebeurd genoeg.

Vanuit het hart verteld. Je voelt aan dat Gerwig (zelf uit Sacramento afkomstig) in haar eigen gevoelens en ervaringen is gaan putten voor deze coming-of-age film. Het voelt in alles eerlijk en herkenbaar aan. Het is alsof een 17-jarige 90 minuten lang haar geheimen gedeeld heeft met mij. Lady Bird droomt van een toekomst en van onafhankelijkheid.

Maar ook het perspectief van de ouders en met name de moeder wordt benaderd. Daardoor is de film ook niet van één enkele kant bekeken. Ja, ik hield er wel van. Al is het wel erg lichtvoetig tot de laatste minuut: het worstelen met de puberteit, dat pijnlijke, vond ik hier niet helemaal in terug en dat mocht wel. Lady Bird heeft me niet voldoende geraakt en ontroerd voor een hoog cijfer, maar vond het een vertrouwd en familiair gevoel opwekken. 3,5*

Just because something looks ugly doesn't mean that it's morally wrong

Consternatie alom tijdens de meest recente Oscars, want Lady Bird werd genomineerd in de categorie voor beste regie. Op zich misschien niet zo bijzonder, maar wel het feit dat Greta Gerwig nog maar de 5e vrouw is in de geschiedenis van het beeldje die mocht meedingen naar één van de meest begeerde filmprijzen. De Oscars hebben echter altijd al voor de nodige opschudding gezorgd (#OscarsSoWhite bijvoorbeeld waarbij er geprotesteerd werd tegen het gebrek aan diversiteit in huidskleur bij de genomineerden) en het was maar de vraag of Lady Bird effectief zo'n goede film is of dat dit vooral een knieval was naar vrouwelijke emancipatie.

Het is gelukkig dat eerste geworden. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een Black Panther (die geroemd wordt vanwege de keuze om met een nagenoeg compleet Afrikaanse cast te draaien) is Lady Bird wel een intrigerende film. Gerwig gaat hier en daar lenen bij haar eigen herinneringen en dat levert een (h)eerlijk portret op van een jonge vrouw die haar draai niet vind in een klein stadje in Amerika. Ze rebelleert tegen alles, ontdekt nieuwe liefdes, nieuwe vriendschappen en ondergaat vooral een geloofwaardige evolutie. Dat is hetgeen waar dit soort highschool films wel eens de mist mee willen ingaan, maar Lady Bird blijft boeien. Vooral ook omdat Gerwig slim genoeg is om niet zich niet enkel en alleen op het titelpersonage te gaan focussen. Uiteraard zit in haar de kern van de film maar ook de relatie met haar ouders komt voldoende aan bod. Hier en daar misschien iets te abrupt afgesloten (onder andere de verhaallijn met Danny wordt opeens nogal hard naar achteren geschoven) maar het is iets wat je Gerwig erg makkelijk vergeeft, zeker als je in het achterhoofd houdt dat dit nog maar haar debuut is.

Gerwig doet dus bijzonder veel goeds, maar haar beste keuze is misschien wel om Saoirse Ronan te casten in de rol van Lady Bird. Een Ierse die de laatste jaren al meer en meer aan het opkomen is en hier compleet verrast in de rol van Amerikaanse tiener. Indrukwekkend hoe ze haar accent compleet weet weg te stoppen en tegelijkertijd nog altijd enorm overtuigend overkomt, het zijn er weinigen gegund. Ze heeft echter ook wel een paar degelijke tegenspelers om zich aan op te trekken. Laurie Metcalf is als de moeder het perfecte klankbord voor Ronan, maar ook met Tracy Letts - die de rol van vader Larry speelt - heeft ze vanaf de eerste minuut een band die je in dit soort films vaak mist. Je voelt gewoon de tederheid tussen die twee en dat is erg bijzonder. Verder nog een paar interessante bijrollen van onder andere Timothée Chalamet (als Kyle, de mysterieuze drummer en liefhebber van economische boeken) en natuurlijk mag ook Beanie Feldstein als hartsvriendin Julie niet vergeten worden.

Misschien ook wel één van de leukste openingsscènes ooit trouwens in een film met Lady Bird die zich uit een rijdende auto gooit na een discussie met haar moeder. Ik vermoed dat dat niet echt gebeurd zal zijn, maar het zet wel meteen de toon van de film. Wat dan volgt in een aandoenlijk relaas over het wel en wee van een tienermeisje. Klinkt niet al te bijzonders? Dat is het wel. Vooral ook omdat dit naar een hoger niveau wordt getild door een wel erg uitstekende cast.

4*