Lady Bird (2017)

Tja een film over Christine die zichzelf Lady Bird noemt. En meer valt er voor mij eigenlijk niet over de film te melden. Je kijkt mee naar het leven van een tiener. Enigszins afstandelijk waardoor de band met het lijdende voorwerp best moeilijk werd. Ook brengt de film niet veel nieuwe vondsten. Alles aan deze film is degelijk en toch wel aan de veilige kant. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het een Oscar-Nominatie heeft ontvangen. De vierentwintig-jarige Saoirse Ronan speelt de zeventienjarige Christine degelijk maar ook haar rol is van het beproefde recept. Hoeveel rollen als jong meisje of bijna volwassen vrouw kan ze nog spelen voordat ze niet meer geloofwaardig overkomt? Ondanks dat een paar sterke scenes, viel de film in zijn geheel nogal tegen.

Sursje Ronen bewijst dat ze een van de beste actrices van het moment is met dit portret van een zoekende adolescent. Haar haar is wat vuriger rood dan anders, maar haar gezicht heeft ze zonder make-up gelaten om wat lichte acne te laten zien die bij de puberteit past. Ook haar bewegingen en manier van spreken heeft ze aangepast. Geklungel, experimenteren en rebelleren horen bij die leeftijd.

Greta Gerwig heeft het hoofdpersonage interessant gemaakt doordat het iemand is die wil ontsnappen. Ze wil iemand anders zijn, gebruikt een andere naam, wil in een andere staat gaan studeren en met andere mensen omgaan. Van het oubollige Sacramento wil ze naar een plaats "waar cultuur is". In een land dat in het palindroomjaar 2002 in een politieke en religieuze crisis verkeerde, maakt zij haar eigen leeftijdsgebonden identiteitscrisis door. Tegen het einde begint ze zichzelf terug te vinden en worden haar opvattingen evenwichtiger.

Laurie Metcalf speelt een ouder die aan het leegnestsyndroom lijdt. Via oplaaiende discussies en veranderende verhoudingen herontdekt Lady Bird zichzelf en haar plaats in de wereld. Er is ruimte voor grappige kostuums en verrassende momenten, zoals wanneer ze zich uit de auto laat vallen. Het authentieke scenario en de eigenzinnige actrice maken hiervan een herkenbare zoektocht.

Ongeïnspireerde coming of age film, die op gratuite wijze het jaar 2002 afschildert als de jaren '50 en Sacramento (>5000.000 inwoners, agglomeratie 2,5 miljoen, hoofdstad Californië) als Lutjebroek waar niks te doen is.

Lady Bird is duidelijk een Oscar nominatie om de diversiteitsquota te halen. Greta Gerwig brengt werkelijk niets nieuws in dit genre en kopiëert gewoon dilemma's van 60 jaar geleden naar het hier en nu. Toen was het werkelijk nog lastig voor een vrouw om haar eigen weg te kiezen. Zeker als zo'n vrouw uit een conservatieve gemeenschap kwam.

Hier zien we echter gewoon een portret van een zeurende millenial, die alles krijgt en er zo min mogelijk voor wil doen. Kan verder weinig uit de film halen. Saoirse Roman speelt goed en een enkele situatie is wel komisch. Verder ontstijgt het nooit de middelmaat. 2,5*

Deze prent probeert van alles uit de kast te halen, maar dat kan niet verhinderen dat de inhoud er behoorlijk bekaaid vanaf komt. Ja, de op- en aftiteling is fraai vormgegeven, sommige sfeershots van Sacramento zijn ragfijn doeltreffend, en het accelererende tempo werkt ook wonderwel om de wispelturigheid van het tienerleven vorm te geven. Maar toch, aan het eind van de streep vraag je je af welke inzichten je hebt opgedaan, of de verhaaltechnische aspecten je lessen meegeven en dan moet je simpelweg concluderen dat het qua inhoud beneden de mediaan zit. Dus alle cinematografische vondsten ten spijt, blijft hier een behoorlijk bleek, afgezaagd verhaal over dat op geen enkele wijze nieuw licht schept. Van een regisseuse die in al het andere torenhoge ambities toont, en die eveneens gelauwerd is met zes Oskarnominaties had je dat wel mogen verwachten.

Leuke, zij het niet erg onderscheidende coming-of-age film, vooral de moeite waard door de sterke rol van Saoirse Ronan, al is haar personage lang niet altijd sympathiek. Qua dialogen en emoties biedt de film een mengeling van cliche's en rake momenten, met gelukkig wel de nadruk op het laatste. Regisseuse Greta Gerwig, die we als actrice vaak binnen dit genre tegenkomen, doet het overigens prima achter de camera.

Wat zou het toch mooi geweest zijn als deze film begon met Sacramento van Middle of the Road. Past ook helemaal in het plaatje. Een hit uit 1971. Helaas we krijgen 'm niet te horen.

There's something about the weather
That everybody loves
They call it the Indian spring of Sacramento
And when the sun is up in the sky
The wind is blowin' by the riverside most everyday
You're in Sacramento a wonderful town
Sing sing sing din din din

Tja dan de film zelf. Had verwacht dat ze veel sneller naar NY zou gaan echter dat speelt maar een fractie van een seconde en zo blijven we zo'n 90% gewoon in het boerengehucht van Sacramento. De film straalt bepaald geen 2002 uit maar meer ergens jaren 80 alsof ze onder een kei hebben gelegen. Vroom bedeesd en kleren die ze hier nooit dragen in die tijd. Maar de westkant van Amerika is natuurlijk wel wat anders dan het oosten. Lady Bird is niet komisch, maar meer drama dat op een luchtige manier wordt verteld met heel af en toe wat leuke momentjes. De film gaat vooral over Lady Bird en haar moeder. Het leven valt niet mee elk kwartje moet worden omgedraaid, maar ze weten er ondanks al hun problemen wel iets van te maken. Het rebelse van Lady Bird valt trouwens mee. Ze valt af en toe uit de toon met haar opmerkingen en haar acts, maar echt doorslaan doet ze nooit. Zelfs de aankleding van de auto wordt haar vergeven. Just married with Jesus. Funny dat zeker. Lady Bird wil misschien soms wel iets teveel laten zien. Zo springt de film vaak over naar de volgende scene. Niet erg zo blijft ie lekker vlot, maar sommige personages zien we maar eventjes om dan weer op andere te projecteren. Het is wel zo dat veranderingen soms onderhevig zijn aan de momenten van het leven. The coming out wordt hier al mooi belicht. Grappig dat 2002 nog een moeilijk item was in Amerika. En zeker in de buurt van San Francisco. Niet ver uit de buurt dus dat accent valt te rijmen in NY. Wel gek vond ik die brillen van 2008 op nieuwjaarsdag. Dat moest toch 2003 zijn?

Dan naar het einde toe. De stap naar NY is dan eindelijk gemaakt maar feitelijk doet dat er niet meer toe. ze krijgt een brief van haar vader wat haar moeder ooit heeft geschreven
Ze loopt naar buiten toe belt ze op en omdat ze er niet zijn spreekt ze haar gevoelens uit op hun voicemail en dan wordt het beeld zwart. Einde movie. Nee bepaald geen goed gekozen einde. New York had niet meer gehoeven. Had een goed einde bedacht richting de luchthaven. Dit voelde wat geforceerd aan helaas.

Lady Bird heeft zo haar momenten. Geen hoogvlieger verder wel goed gespeeld en geacteerd. Jammer dat de muziek in mijn beleving zo vlak was. Daar hadden ze wat meer mee kunnen spelen. Beeld was overigens een klein beetje korrelig. Vooral binnen. Anyway best aardige film, maar niet meer dan dat.

Film 3.0
Beeld 4.0
Geluid 4.0
Extra's 2.0

Ik hou wel van dit soort films. Humor, maar op momenten dat het eigenlijk niet grappig is. Dus wanneer moeder en dochter weer eens een woordenwisseling hebben, etc. Iedereen speelt erg goed en er zitten een paar zeer sterke dialogen in. De film verveelt geen moment en moeder is echt zeer goed gecast. Maar alle lof naar Saoirse Ronan. Wat een goede actrice. Ze deed het hartstikke leuk, goed en grappig. Zeker de moeite waard, als je van een andere soort humor houdt, dan American Pie bijvoorbeeld. Ook leuk hoor, maar totaal anders.

Christine is een persoonlijkheid, houdt er wat eigenzinnigheden op na en is ook wel een flapuit en niet bepaald respectvol.
Een coming-on-age film die gedragingen van tieners heel goed observeert en meteen ook een grote natuurlijkheid uitstraalt.
Film staat bol van korte scènes die recht op het doel afgaan met een behoorlijk tempo tot gevolg.
Saoirse Ronan (liefst geen schmink, dacht de regisseuse, die voor haar regiedebuut aan haar eigen jeugd dacht) steelt de show, terwijl ook Laurie Metcalf ook veel overtuiging in haar rol steekt.
Mooie scène is wel deze waar Christine haar eerste lief, Danny, in de armen sluit nadat hij haar de twijfels en schrik rond zijn geaardheid toegaf al dient toegegeven dat de film niet openstaat voor vergaande sentimentaliteit. Netjes gedoseerd op dat vlak.
Geen topper, naar mijn gevoel, maar een goede up-to-date-film die ge niet kunt laten voorbijgaan.

Tegenvallertje.

Begon vrij sterk, maar daarna werd het allemaal wat saaier en trager. Misschien begon het soms zelfs wat te "slepen" en daar kon ook geen sterke Ronan verandering in brengen. Maar de film begon wel goed met de ruzie in de auto.

Het begin is dus sterk en boeiend. Sommige dingen zijn goed realistisch weergegeven al weet het nergens echt een emotionele snaar te bereiken. Daarvoor krijg je niet echt een band met Ronan, die toch wel haar best doet in haar rol.

Het middenstuk is al wat minder, met die overdreven Hedges had echt niet gehoeven van mij. Pas wanneer de wat betere maar ook vrij standaard Chalamet in beeld komt is het allemaal wat beter en weet het wat kracht te winnen richting het einde.

Maar helaas, in New York doet Gerwig net wat te hard haar best om het allemaal zwaar te laten zijn, en dan verliest de film weer de kracht die het goed op wist te bouwen. Jammer, want de sterke prestaties waren er zeker.

Lady Bird biedt van alles wat: coming-of-age, drama, humor, maatschappijkritiek... Gerwig zet nergens volledig op in, waardoor er een heel casual kijkervaring ontstaat. Heel amusant op het moment zelf, maar gevaarlijk om snel weer te vergeten. Dat Saoirse Ronan charmant en geloofwaardig speelt, blijft wel weer langer hangen.

Deze film ook eens bekeken en vond hem niet mis, maar had er toch iets meer van verwacht. Niet dat het een slechte film was, dit zeker niet, maar waw vond ik het zeker ook niet.

De cast was overtuigend en het verhaal verveelde gelukkig ook niet, mede door de korte speelduur.

De moeite om eens gezien te hebben.

Leuk A24 tussendoortje.

Ja, tussendoortje. Want de film duurde wel een beetje te kort en bestond veelal uit momentopnames. Dat vond ik wel een beetje jammer. Lady Bird zelf wordt wel overtreffend neergezet door Ronan. Een hondsbrutale en eigenwijze tiener die in het katholieke milieu zit. Eigenlijk is dit ook een aaneenschakeling aan hele gewone gebeurtenissen van tienermeisjes. Verliefd zijn, vergissingen maken, een ultra-bezorgde moeder, een zachtzinnige vader, conflicten, geen blad voor de mond... Ja, ik mocht Lady Bird wel.

Het enige wat opvalt aan 2002/03 is het gebrek aan social media, en de geruchten over de Irak-oorlog. Voor de rest krijg je er weinig van mee. De beelden echter zijn wel weer lekker op zijn A24'st: zonnig, sfeervol, veelzijdig. Echt een plot zit er ook niet in. Het zijn meer observaties.

Conclusie: het is een knappe kleine film die toch weet te boeien. Alleen nogmaals, jammer van de korte speelduur.

4,0*

Tegenvallende film over een opgroeiende tiener in een klein provincieplaatsje in Californië- zo komt Sacramento (toch een kleine half miljoen zielen) tenminste over in Lady Bird. Om te beginnen is het scenario verre van origineel: hoe vaak hebben we onzekere pubers inmiddels wel niet zien worstelen met relaties en ouders, hopend op een beetje leuke universiteit, verwachtingsvol naar de prom gaan en de hele riedel - alleen de religieuze component was enigszins verrassend. Niet dat die overigens veel toevoegde naast de anachronistisch aandoende nonnetjes en kerkkoren.

Ronan doet het best aardig maar memorabel? Nah. Eigenlijk is op de meeste acteurs weinig aan te merken maar gedenkwaardig vond ik geen enkel moment, geen enkele dialoog, en ik vermoed dat ik morgen de meeste personages en gebeurtenissen al vergeten ben. Het is allemaal al zo vaak gedaan, belegen gesprekjes met een leerkracht die het beste met je voorheeft, de popi vriend(in) versus de impopulaire, en als kers op de taart de langverwachte envelop met de toelating tot Berkeley/ Yale/ Harvard. Wellicht had de regisseur zich moeten focussen op de moeder-dochter relatie die nog het meest echt aanvoelde maar die op het eind ook wat uit de bocht vloog, dat had de film tenminste een eigen smoel gegeven dan het zoveelste halfgeslaagde quirky coming of age drama. Ook op andere punten krijgt de film geen voldoende: de humor is sporadisch aanwezig en soms niet onaardig maar ook vaak vergezocht, zoals de football coach die een musical moet regisseren. Ook de muziek is het allemaal net niet, geen moment voelde ik de vibe van begin jaren '00.

Wat een fijne coming of age film. Niet spectaculair of ook maar enigszins vernieuwend, maar heerlijk de juiste snaren rakend.

Een nogal lange zit, waarover ik de hosanna-verhalen niet zo goed begrijp. Het is een nogal dertien-in-een-dozijn coming-of-age verhaal: Christine "Lady Bird" Mcpherson zit in haar laatste jaar op high school, en groeit op. The End. Wat niet helpt is dat Lady Bird, zoals ze zichzelf noemt, een best wel irritant kind is, en hoewel ze Ronan best wel aardig acteert overtuigt ze niet als echte outsider - ondanks haar gekleurde haar, en wat aparte kleding, is ze veel te normaal. Wat dan weer scheelt in mijn irritatie over Lady Bird is dat haar moeder nog een graadje irritanter is, wat een vreselijk mens. Hoe dan ook, het is het gebruikelijke riedeltje over opgroeien, weg willen, eerste vriendje, ruzie met beste vriendin en de onvermijdelijke goedmaking, feestjes, populair proberen te zijn, jada jada. Ook weer geen ramp om weg te kijken hoor, maar ik vond het niet zo bijzonder.

Gekeken omdat de pers nogal de loftrompet over deze film stak, maar wat mij betreft was die lof een beetje overdreven. Het begrip is hier al meerdere keren gevallen: een coming-of-age film. En eentje die niet heel erg veel afwijkt van de gebaande paden en ook audiovisueel niet veel toevoegt.

Toch heeft deze film een onderscheidend punt: de karakters voelen levensecht aan, met name de hoofdpersone en haar moeder. Ze hebben hun goede kanten, maar vooral ook hun onhebbelijkheden. Ze hebben voornamelijk goede bedoelingen, maar zitten niet altijd op dezelfde lijn en begrijpen elkaar niet altijd, wat de voornaamste reden van hun conflicten is.

Het is verder allemaal vrij luchtig en omdat het plot verder dus niet erg onderscheidend is, denk ik niet dat deze film echt me zal beklijven. 2,5*.

Wat mij betreft is deze film juist zo goed omdat hij nergens heel erg uitpakt. Nooit over sentimenteel. Ook niet extreem komisch wat andere aspecten onderuit zou halen. Gewoon fijn, in alles.

Hoe overleef ik mijzelf 2.0. Deze Lady Bird maar eens geprobeerd vanwege de goede kritieken en het feit dat de film toch veel nominaties in de wacht had gesleept. Iets dat begrijpelijk is, toch is het geheel niet echt aan mij besteedt.

Het moge duidelijk zijn, het leven van een puber op de grens van volwassenheid is niet de gemakkelijkste periode. Ik was 16 en probeerde te overleven zou een goede titel zijn voor mijn eigen ervaring uit die tijd. Behoorlijk is de tegenstelling tussen de naïeve puber die dromen na wil jagen en dingen willen ontdekken, versus de volwassen die al overgenomen zijn door de realiteit van overleven, gebonden door plichten en de littekens van het leven. Maar hier geldt ook weer het eeuwenoude adagio, een mens moet zelf leren lopen door vallen en opstaan en zelf leren en ervaren. Gedurende de film komt Lady Bird er achter dat het leven niet half zo mooi is als gehoopt, haar moeder uiteindelijk begrijpt met haar lessen en adviezen, en Lady Bird zich zelf toch ook aanpast op het einde hoe hard ze ook in het begin haar best doet zich als buitenbeentje te gedragen. Welcome to life where things just happen.

Ronan op jonge leeftijd al uitstekend op dreef in Atonement en The Lovely Bones voegt andermaal een prima rol aan haar CV toe. Metcalf ook goed als moeder, en Feldstein valt op in positieve zin. Het interessantste zijn toch een aantal scherpe discussies zoals het dragging feet moment of de afloop van de discussie in de auto meteen in het begin. Ook sterk en humoristisch de discussie met de anti-abortus preekster.

Ondanks al deze prima punten is het toch allemaal niet goed genoeg en boeit het me allemaal niet in den bijzonder. Het deed me een beetje denken aan het kortgeleden gekeken Beautifull Boy met Steve Carell die ik net als deze film inhoudelijk wel begrijp maar net niet echt een gevoelige snaar raakt, in het geval van Beautifull Boy iets meer dan deze Lady Bird. Daarom is Lady Bird dan ook prima voor een keer maar dat is het dan ook.

Vond de eerste helft echt heel leuk met die snel opeenvolgende scènes, veel ironie natuurlijk maar toch warm. In de tweede helft wordt er meer tijd genomen voor het drama en dat pakt helaas een stuk minder origineel uit.

Typisch voorbeeld van een script dat niet zo bijzonder lijkt, maar dat genoeg ruimte biedt aan getalenteerde acteurs die er vervolgens mee aan de haal gaan en er zóveel leven in blazen dat je uitkomt op een film waar ik onwillekeurig toch steeds meer ingezogen werd. Bizar dat geen van de vijf Oscarnominaties (alle in grote categorieën) verzilverd werd: bij de scènes tussen Lady Bird en haar moeder had ik toch wel minstens één winnaar verwacht (hoewel Frances McDormand en Alison Janney hun beeldjes ook ten volle verdienden). Eens kijken of Gerwig in maart haar eigen Oscar gaat scoren.

”Some people aren’t built happy, you know.”

Niet echt de beste quote om deze review mee in te luiden, want de film is eigenlijk verre van droevig noch donker. Tòch is de ondertoon van de film dat wel.

Ik heb erg genoten van de film. De film blinkt wat mij betreft uit, in het uitzetten van de relatie tussen ‘Lady Bird’ en haar moeder. Een nogal eigenzinnige vrouw, die veel moeite heeft met het gedrag van haar rebelse/alternatieve dochter. De relatie tussen die twee wordt subliem vertoont door Saoirse Ronan en Laurie Metcalf. Hierom begrijp ik zeker waarom de film zijn Oscar heeft mogen ontvangen.

Ook is de speelduur erg aangenaam. Een film van 91 minuten die lekker wegkijkt, is nooit verkeerd. Al met al een geslaagde film.

Fijne film toch wel met leuke personages met goede teksten. Middengedeelte vond ik wat taai maar begin en einde zijn vlot. J

Een kalme film met prima acteer werk van de cast.

En een mooi verhaal.

Saorise Ronan is een sublieme actrice die altijd mooi naturel speelt.

Een fijne film, die luchtig is en met milde humor.

Een mooie en milde drama coming of age film.

Enige minpuntje is het minder uitgewerkte einde van deze film, dat vind ik jammer.

Vandaar 3,5 ster anders had ik deze film hoger gewaardeerd.

Maar zeker een geslaagde film in dit genre.

Onderhoudend.

Saoirse Ronan is een sterke actrice en dat blijkt hier eens te meer. Ze houdt zonder al te veel moeite dit niemendalletje recht. Niemendalletje, want het is toch echt wel een film zonder noemenswaardige hoogtepunten. Hoewel zeker oké van niveau, blijft het wat te veel voort kabbelen. Greta Gerwig doet daar voor mij niks slecht mee, maar ook niet meer dan dat.

3

Lady Bird is best een onderhoudende film, maar echt origineel is het allemaal niet meer. We hebben het al vaker in films voorbij zien komen, waarbij een rebelse tiener opgroeit in een gezin dat te min is voor hem/haar en zich grootser probeert voor te doen (vrienden maken uit de hogere kringen ten nadele van de echte vrienden ,etc.). In ieder geval heb ik wel genoten van de sterke acteerprestaties van Saoirse Ronan en ook van Laurie Metcalf. De momenten tussen moeder en dochter waren bij momenten mooi en ontroerend om te zien. Bij momenten konden ze enorm bekvechten met elkaar, maar anderzijds houden ze enorm van elkaar. Ook de andere bijrollen worden prima ingevuld met Beanie Feldstein die er tussenuit springt. 

Echt bijzonder is het niet, maar gelukkig is de cast op hoog niveau om dit een zekere glans te geven.

3*