Wonder Wheel (2017)

Allen besteedt veel tijd aan de zorgvuldige opzet van zijn period drama, en het is ook in deze eerste akte dat er het meest te genieten valt. De aankleding is – in tegenstelling tot sommige films uit zijn vroege jaren – fantastisch, de sterke belichting doet de personages in sommige shots baden in een nazomerse gloed (toch meer een film voor augustus, net als Café Society). Cinematograaf Vittorio Storario (Apocalypse Now) slaagt erin voor de verschillende personages telkens een andere visuele look te creëren. Welbewust koppelt Storario alle warme kleuren aan Ginny, terwijl Carolina zich doorgaans beweegt in een veel lichter beeldkader. Zie daar het contrast tussen (zons)ondergang en toekomst; aan Ginny behoort het verleden, Carolina is haar frisse plaatsvervangster.

Het is jammer dat Wonder Wheel, naarmate de tijd vordert, steeds kunstmatiger en vlakker aan gaat voelen. Eens de voorwaarden voor de afwikkeling van het drama zijn gecreëerd, gaat de film soms wat slepen en mist het script verrassing en veerkracht. Het is dan aan het sterke acteerwerk van met name Kate Winslet te danken dat Wonder Wheel geen volledige zwanenzang wordt. Winslet (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Steve Jobs) legt bewonderenswaardig veel emotie in haar spel, en maakt Ginny’s op zichzelf zeurderige en zelfzuchtige personage toch tot een memorabele rol. Tegen dat acteergeweld is Timberlake duidelijk niet opgewassen – in Wonder Wheel zijn het de actrices die het niveau hoog houden. Temple is een frisse verschijning, die we de komende jaren zonder meer nog vaker in bepalende rolen zullen zien.

Allens nieuwste film is zo vermakelijk en prachtig gemaakt, maar kent tegelijk een wat inspiratieloos verhaal met afgebakende, opzichtig geconstrueerde personages. Wederom is de tragiek van het gerimpelde menselijke bestaan leidend – zal Allen ooit nog eens iets maken dat weer fundamenteel ánders is?

met uitgebreide inleiding

Een weinig vermakelijke film die grondig verpest werd door dat acteren van die aanstellerige Kate Winslet en houten klaas Justin Timberlake. Na twintig minuten overwoog ik ook vroegtijdig de zaal te verlaten maar Juno Temple in de voortreffelijke rol van de zeer aantrekkelijke Carolina voorkwam dat. Echter, toen zij eenmaal van het toneel verdwenen was viel er voor mij helemaal niets meer te genieten. De film ging voor mij ook als een nachtkaars uit.
Neen, Woody kan er nu maar beter mee stoppen maar dat heb ik al eerder gezegd. Misschien volgt er toch weer een filmpje uit zijn hand en ga ik weer kijken.

Waardering: 2.0* dankzij Juno Temple. Zonder haar verschijning had deze film van mij het laagste cijfer gehad.

De verwachtingen zijn nog altijd hooggespannen als Woody Allen aan het roer staat. Met Blue Jasmine en Midnight in Paris toonde hij aan nog steeds te kunnen verrassen, maar deze film ontstijgt helaas nauwelijks het niveau van zijn laatste 3 films. Deze liefdesverklaring aan Coney Island weet wel de nostalgie van de jaren '50 over te brengen, mede dankzij (opnieuw) de voortreffelijke cinematografie van Vittorio Storaro die zorgt voor oogstrelende plaatjes. Het scenario over een strandwachter (Justin Timberlake) die verwikkeld raakt in een driehoeksrelatie met de wat oudere, ongelukkig getrouwde vrouw (Kate Winslet) van Humpty (Jim Belushi), de eigenaar van een draaimolen op Coney Island, en Humpty's dochter (Juno Temple) heeft echter weinig om het lijf. Het doet allemaal wat oubollig aan, bovendien is Timberlake een weinig interessante leading man. Temple hoeft niet veel meer te doen dan mooi en naïef te zijn, maar Winslet is prima in een lastige, onsympathieke rol. De openbaring in deze film is echter Belushi, met een genuanceerde, intelligente vertolking die verraadt dat zijn acteertalent te weinig is benut. En zo bewijst Allen nog steeds acteurs tot topprestaties te kunnen brengen. Het zou wel weer eens prettig zijn als hij iets van die magie los zou kunnen laten op zijn volgende scenario's.

Minste Allen film in jaren. De sfeer en acteerwerk is prima. Al had er meer met de decor gedaan mogen worden. Het verhaal is niet echt sterk en dat is jammer, want er zit zeker potentie in. En ik houd persoonlijk niet van het praten tegen de camera, ookal speelt Timberlake een leuke rol. Winslet steelt de show natuurlijk.

3*

Nou ik ben best een Woody Allen fan (ook van zijn recentere werk), maar dit is echt een niemendalletje. Met uitzondering van Juno, is het acteerwerk weinig boeiend. Ook de sfeer, normaal gesproken een sterk punt van Allen, komt maar moeilijk van de grond. Inderdaad de hele tijd hetzelfde deuntje en die kermis begon ook te vervelen. Enkel het einde van de film kon me wel bekoren. Ik houd er wel van als films eindigen op eenzelfde manier als ze beginnen. De laatste shots waren veelzeggend: Carolina is weer verdwenen, Ginney blijft gevangen in haar ongelukkige huwelijk, voor Humpty gloort er weinig hoop, en Richie stookt nog eens een vuurtje.

Al tien jaar maakt Allen vermakelijke niemendalletjes, waar ook Wonder Wheel zich onder kan scharen. De cast is oké, het camerawerk van Storraro theatraal, zonder dat het storend wordt en het plot heeft, net als de afgelopen tien jaar, weinig om handen. 3*

“You people would never try to hide her, would you?”

Matige film van Woody. Misschien wel z’n laatste film, en Wonder Wheel is een film die alle Woody Allen elementen weer in zich heeft. Een voice-over, veel dialoog, neurotische personages, een gedoemd liefdesverhaal etc. Films van Woody Allen pik je er zo uit.

Het sterkste punt van Wonder Wheel zijn de schitterende kleuren en het wat nostalgische en melancholische gevoel dat de film uitstraalt. Het is alleen jammer dat het script te wensen overlaat, en vooral de personages zijn bloedirritant. Kate Winslet is één van mijn favoriete actrices, maar hier zet ze echt zo’n verschrikkelijk neurotisch personage neer waar Allen patent op heeft. Timberlake is ook matig, en alleen Temple en Belushi weten nog wat indruk te maken. Als dan ook nog het verhaal tekortschiet heb je een film die ergens onderaan de lange lijst Allen films staat.

Het is ondertussen al serieus lang geleden dat Woody Allen een behoorlijke film heeft afgeleverd. Langzamerhand lijkt het dat ook zijn harde kern van volkomen kritiekloze fans begint af te haken, hoewel een 'tegenvallende Allen' nog steeds op een ietwat overinflated score kan rekenen. Maar het gemiddelde van deze film is wel historisch laag, en het aantal stemmen ook - en ook tekenend, de bioscoopzaal waar ik deze zag bleef vrijwel leeg. De weinige bezoekers keken elkaar na afloop een beetje schoudertrekkend aan, met zo'n blik van 'wat was dit dan voor prul'.

En terecht ook wel, wat mij betreft, want deze film heeft alweer erg weinig te bieden. Allen herhaalt maar weer eens, en dat komt net als al veel te vaak al meteen terug in weer dezelfde lettertjes in de titels, en weer hetzelfde soort oubollige muziekje dat ook maar weer keer op keer herhaald wordt. Dat hebben we al te vaak gezien. En dan hebben de hardcore Allen fans het altijd over zijn mooie dialogen, maar dat is de man wat mij betreft ook al heel erg lang volstrekt kwijt - als je er al van uit wilt gaat dat hij het ooit gehad heeft.

En ook weer een film vol onsympathieke en oninteressante personages, die aan het tobben zijn met zaken die maar niet boeiend willen worden. Deze keer aan kop Timberlake, die een knap slechte rol speelt - en dat kan hij beslist beter, al denken we maar even terug aan In Time. En Belushi en Winslet spelen ook niet heel sterk vind ik - en ik heb de indruk dat Winslet alleen door haar doorleefde kop te laten zien wat lof toegezwaaid krijgt. Een karakterrol, noem je dat dan lijkt me. En dat Temple in zo'n flutrol stinkt, ik vind het wel vrij triest eigenlijk.

Dan moet ik nog iets kwijt over de beelden. Leuk kleurig, en Allen doet daar kennelijk iets nostalgisch mee op over zijn jeugd. Ik vind het er vooral vaak erg nep uitzien. Of dat door slordige CGI of door slordige achtergrondjes komt, geen idee, maar nep is het.

En dan kan ik nog een positieve afsluiting geven - ik citeer mijn buurdame in de filmzaal 'Nouja, als hij zelf meegespeeld had was het vast nog slechter geweest'.

Woody Allen goes Eugene O'Neill?

‘Wonder wheel’ heeft klagende, mislukte, drammerige, opportunistische personages gemeen met talloze andere Allen-films, alsook bloedmooi vrouwelijk schoon, maar waar is de prikkelende humor, de impliciete zinnelijkheid, het geflirt met het intellectualisme, het cinematografisch kwajongensgehalte, de schalks-ondeugende ondertoon, enfin, jeweetwel?

Neemt deze film zichzelf ernstig, of doet Allen werkelijk een poging tot drama dat er existentieel op inhakt, terwijl zijn film eens te meer in een lichte saus van zelfspot en relativisme drijft? Wil de cineast op zijn leeftijd heus andere films gaan maken – terwijl hij sinds jaar en dag is gaan samenvallen met het cliché dat hij zelf heeft gecreëerd?

Boutade: het is nooit een goed idee geen vrede te hebben met jezelf.

Confer: ‘Wonder wheel’ – oneigenlijke cinema van een regisseur die zichzelf voor mijn part nog tien keer zou mogen plagiëren.

2,75*

Mja, zo op het eerste gezicht wel een aardige film, met Coney Island en de jaren '50 als decor en wat aardige acteurs, maar het plot is al vrij snel niet interessant meer omdat je al snel ziet waar het heengaat en dan wordt het toch nog een aardig taaie zit zonder al te veel boeiende scènes.

Het kleur- en lichtgebruik wil sfeervol zijn maar is veel te onsubtiel en slordig gebruikt en hoewel Kate Winslet heel aardig acteert is haar rol wel vrij irritant. Juno Temple is wel een prettige verschijning die elke scène waar ze in zit op weet te fleuren.

Heb het al vaker gezegd de laatste jaren; de laatste stuiptrekkingen van Woody Allen in de filmwereld zijn niet al te best meer. Mist toch behoorlijk de scherpte van weleer en is alleen nog maar een herhaling van zetten.

2,5*, maar dan ben ik nog behoorlijk gul.

Aardige film over een getrouwde vrouw die een affaire heeft met een man die het ook aanpapt met haar stiefdochter. De hele opzet van het verhaal is wel goed, maar het wordt op een gegeven moment wat eentonig en ook het einde had wat beter uitgewerkt mogen worden. Wel een mooie aankleding met ook prachtige kleuren. Kate Winslet geeft weer een sterk staaltje acteerwerk weg. Net geen 3.5 sterren.

Everybody dies, you can't walk around thinking about it

Aha, de nieuwe Woody Allen. Het is altijd wel iets om naar uit te zien (zegt degene die als recentste Woody Allen film Blue Jasmine uit 2013 heeft gezien..) maar het is wel een feit dat de man wat van zijn zwakste films de laatste jaren heeft gemaakt. Zo'n To Rome with Love bijvoorbeeld, ik heb Allen al beter gezien. Dat neemt niet weg dat ik altijd wel geïnteresseerd blijf in zijn oeuvre en de kans wel meepik om dat volledig te krijgen.

Sinds kort zit ik over de helft (dit is nummer 28 van de momenteel 49 films) dus ik heb ondertussen wel wat vergelijkingsmateriaal. Wonder Wheel situeert zich voor mij dan ook ergens onderaan zijn carrière en dat ligt vooral aan het feit dat het nooit echt 'plakt'. Coney Island is nochtens een leuke setting (sowieso heb ik daar een enorm zwak voor dankzij The Warriors en een aantal jaar geleden heb ik er effectief ook rondgelopen) maar Allen trekt volop de kaart van de nostalgie en geraakt niet verder dan wat felle kleuren en een jazzy soundtrack. Die soundtrack is zelfs niet noodzakelijk een hulpmiddel om de jaren '50 tot leven te brengen, Allen gebruikt dat soort van muziek wel vaker in zijn films, maar het plot rond de driehoeksverhouding Carolina - Mickey - Ginny komt ook nooit echt van de grond. Jammer, want een regisseur als François Truffaut heeft in het verleden bewezen dat je daar enorm intrigerende films rond kunt bouwen, maar Allen kiest er bovendien ook nog eens voor om een klein misdaadplotlijn te introduceren en er uiteindelijk verder niets mee te doen waardoor de film wat kabbelend eindigt.

Gemengde gevoelens ook bij de cast trouwens. Eerste keer dat Allen met Kate Winslet samenwerkt (Winslet ging normaal gezien in Match Point meespelen, maar verliet uiteindelijk de film een week vooraleer ze op set werd verwacht) maar het is wel een combinatie die werkt. Winslet is natuurlijk ook een degelijke actrice die dit soort rollen naar haar hand kan zetten en dat doet ze erg goed. Ook aangenaam verrast door Jim Belushi die bewijst dat hij meer inhoud heeft dan wat komische rollen en Juno Temple is iemand waar we ongetwijfeld nog in de toekomst van zullen horen. Het is eigenlijk Justin Timberlake die compleet verkeerd overkomt. Dat praten tegen de camera, nochtans iets dat ik op zich wel leuk vind, werkt voor geen meter en hij oogt ook gewoon verschrikkelijk geforceerd. Enkel en alleen de scène met zijn verjaardagscadeau getuigt van een zekere klasse, maar misschien werd hij wel gewoon meegesleurd door de performance van Winslet.

Ach, als je elk jaar een film maakt en je doet dat al sinds eind jaren '70, dan zal er wel eens af en toe een misser tussen zitten. Allen is en blijft een regisseur die het nog altijd beter doet dan het gemiddelde en zo af en toe eens een aangename verrassing uit zijn mouw schudt. Misschien hier en daar net iets teveel op nostalgie en herhaling terende, maar toch zal ik blijven kijken.

3*

Zoals apolicum terecht opmerkt, Justin Timberlake doet inderdaad pijn aan de ogen. Neem daarbij dat Kate Winslet vrijwel continu over de top gaat, dan valt het niet mee voor Juno Temple en James Belushi om de meubelen nog te redden. Toch komen ze een heel eind, in weerwil van het feit dat de film uitgaat als de spreekwoordelijke nachtkaars.

Een paar uitzonderingen daargelaten ben ik nooit een fan geweest van Woody Allen films. Deze film bevestigt mijn gevoelens dienaangaande.

Een artistiek bedoelde gruwel. Winslet is oké, maar doodvermoeiend om aan te zien. Het vertelkunstje van de strandwacht is ook best aardig. Maar daarmee is de koek echt op. Timberlake, Belushi? Kom op zeg, 13 in een dozijn! Verder een haast karikaturale film. En dan die kleurwisselingen die je welhaast migraine bezorgen. Waarom, hoezo? Misschien kan iemand mij uitleggen wat de diepere bedoeling (of laag?) van die felle kleurengloed is? Maar oké, voor sommigen is de naam Woody Allen alleen al voldoende om naar de bios te gaan. Ik vond het echter weggegooide tijd en hield er ergernis en hoofdpijn aan over.

Wonder Wheel brengt een aparte sfeer met zich mee in het mooie groteske decor van een kermis. Als gewoon tijdbedrijf is dit een leuke wegkijker, maar een topfilm kan je deze Woody Allen niet noemen. Kate Winslet probeert de boel nog te redden door enige diepgang te creëren in haar sociaal-maatschappelijk afgegleden personage. Ginny is weliswaar geen complexe Jasmine (Cate Blanchett in Blue Jasmine), maar valt al bij al wel mee. Belushi is wat karikaturaal en Timberlake zag ik in The social network al betere dingen doen. De monoloog naar de camera toe is een total mss hit.

Het verhaal is ook niet echt vernieuwend waarbij de verloren dochter met hangende pootjes opnieuw voor de deur staat nadat ze op de vlucht sloeg van haar criminele man. Ze leert Mickey kennen, een badmeester die van twee walletjes tracht te eten door ook aan te pappen met stiefmoeder Ginny. Maar deze driehoeksverhouding zagen we ook al beter tot zijn recht komen in Manhattan. Erg hoogstaand wordt het allemaal niet, maar al bij al keek de film voor mij makkelijk weg. Een verdienstelijke film, maar meer ook niet. Een nipte voldoende.

Omdat we zoveel van die man gewoon waren, lijken zijn films van de jongste jaren tegenvallers en toegegeven, het is wel wat minder geworden.

Toch kon ik deze "Wonder Wheel" wel smaken. Een 100% herkenbaar Woody Allen's product dat een drama brengt over pech en schuld en waarbij ik toch meerdere malen fijntjes hebben moeten lachen, zo treffend worden enkele menskes in hun zielig gedoe voorgesteld.

Geslaagde tijdsschets in het kleurrijk decor van een vakantie-oord, rijkelijk voorzien van slecht weer, met de typische soundtrack van evergreens, deze keer uit de fifties.

Mooie fotografie en eigenlijk kon Kate Winslet, als de meest ongelukkige van allen, best overtuigen.

Tot dusverre wat te laag gewaardeerd op deze site vind ik. Allen is zijn magic touch al jaren kwijt, maar deze laatste behoort zeker niet tot zijn slechtste vertellingen van de laatste twee decennia. Melancholisch(de liefde voor het oude New York straalt er van af), tragisch en tegen het einde komt het thema wat Crimeas and Misdemeanors en Match Point zo goed maakte(ogenschijnlijk onschuldige mensen kunnen in no time uitgroeien tot een moordmachine) in de beste scène van Wonder Wheel ook nog even om de hoek kijken. Prettig maar traag kijkvoer, subtiel en voor de liefhebbers. Winslet speelt een prachtige rol als de gestreste, onsympathieke moeder die het eigenlijk allemaal niet meer aan kan. En onder de regie van de meester lijkt het net of Belushi en Timberlake echt kunnen acteren, wat wil je nog meer?

Het idee is interessant en de opzet heel sfeervol(Die prachtige kermis kleuren bijvoorbeeld!) maar op de 1 of andere manier lijkt het verhaal nooit lekker los te komen.

De dialogen zijn over het algemeen ook best nog wel vermakelijk en typisch Woody Allen maar het was het toch allemaal net niet voor mij. Persoonlijk vond ik zijn vorige film(Café Society) een stuk beter.

Kate Winslet en vooral de erg mooie Juno Temple waren prima keuzes van Woody, alhoewel ik zijn keuze voor Timberlake niet helemaal kan plaatsen. Hij deed het niet slecht, maar had hier graag een andere acteur voor gezien.

Wonder Wheel is voor mij vooral door de sfeerschepping de moeite waard, maar is zeker niet 1 van de sterkere Allen films.

Kleine 3*

Wonder Wheel deed me ook aan Fassbinder denken. Het was de eerste keer dat dat me overkwam bij het bekijken van een Woody-Allenfilm - hetgeen me dan verwonderde aangezien ik deze film kenmerkend Allen vind, en deed afvragen of ik niet eerder een parallel tussen beide oeuvres ( die verder reikt dan het genre "zedenkomedie") had kunnen zien.

Eventueel, achteraf bekeken, tevens rekening houdende met het feit dat ik slechts een zevental films van Allen bekeken heb tot nu toe, kan ik die vergelijking - in mindere mate toch - doortrekken tot bij Blue Jasmine en You Will Meet a Tall Dark Stranger.

Het leven kent vele onzekerheden. De weinige zekerheden die er zijn, verlenen broodnodige structuur en werken vertroostend. Nou ja, misschien is de zekerheid dat het leven eindig is, niet voor iedereen troostrijk. Gelukkig zijn er behalve de dood meer zekerheden in het leven. Daartoe behoort ook Woody Allen. De regisseur die heel trouw de wereld non stop blijft verblijden met nieuwe films. Een zekerheid die waarschijnlijk pas stopt bij zijn verscheiden.

Nu is het wel zo dat de laatste werken van Woody Allen nog steeds heel bekijkenswaardig zijn, maar dat de esprit en de gevatheid uit vroegere werken een stuk minder aanwezig zijn. De term 'de wereld verblijden' klinkt daarom misschien nogal aanmatigend. Toch is het zo dat er waarschijnlijk geen filmmaker is, die in zijn films zo consequent zijn eigen universum steeds weer tot leven wekt. Er is (denk ik) niemand die het verleden steeds weer zo mooi weet te vangen als Woody Allen.

In Wonder Wheel staan de jaren 50 op het menu. De setting: het amusementspark op Coney Island. De aankleding van de film is prachtig. De film schetst een nostalgische wereld in bonte kleuren vol onschuldig ouderwets vermaak. Het pretpark is een toverachtige romantische wereld waar je je als kijker graag onbekommerd in zou willen begeven.

Maar ja. Met een prachtige sfeervolle lokatie, ben je er natuurlijk nog niet. Een film is vooral afhankelijk van interessante handelingen die zich binnen die geweldige setting afspelen. Er moet ook nog een meeslepend verhaal worden verteld. En vooral op dat punt laat de film de kijker in de steek. Het begint nog hoopgevend als personage Mickey (gespeeld door miscast Justin Timberlake) in het begin van de film zich tot diezelfde kijker richt en de volgende hoopgevende woorden spreekt: Let me get to the story in which I am a character, so, be warned, as a poet, I use symbols, and as a budding dramatist, I relish melodrama and larger-than-life characters. Ja ja. Mooie woorden. Maar daar kopen we niks voor.

De ingrediënten zijn er overigens wel. Overspel, drankmisbruik, echtelijke en andere ruzies, geldnood, diefstal. Er is genoeg materiaal voorhanden. Al dat materiaal komt helaas nooit echt tot leven. De film is strak gepolijst en dat heeft een statische uitwerking op de handelingen. De film werkt met sterk begrensde ruimtes, die aan een toneel doen denken. De link met het werkelijke leven is er nooit. Het toneelmatige overheerst. De film weet nooit de illusie te wekken dat het verhaal over echte mensen gaat. De kijker ontwikkelt nooit echte betrokkenheid bij de personages.

Het matige tot redelijke acteerwerk helpt weinig bij de totstandkoming van de illusionaire werkelijkheid. Timberlake is een jammerlijke vergissing. Kate Winslett is heel behoorlijk als hysterische vrouw, maar verblijft soms teveel in het theatrale spectrum. Juno Temple is zoals altijd op een naïeve manier verrukkelijk charmant. En James Belushi overtuigt als drankzuchtige lomperik. Geen acteur levert echter een indringende visie op zijn personage af. De personages zijn in de kern weinig meer dan eendimensionale verschijningen en hebben soms zelfs karikaturale neigingen. Echt warm of koud word je er niet van.

WonderWheel is gewoon geen geweldige film. De personages boeien niet. Het verhaal eromheen boeit amper. Stilistisch is de film echter heel genietbaar. Het camerawerk is magnifiek. Neem alleen al de prachtige glijdende shots in de woonruimte van Winslett en Belsuhi. Van een likkebarende schoonheid.

Bovenop het zwakke verhaal en de oninteressante personages met hun (meestal) armoedige theatrale geblaat, miste ik vooral de gevatheid in de teksten. Ik heb werkelijk niet één keer geamuseerd opgekeken vanwege een scherpe dialoog of een scherpe oneliner.

Wonder Wheel is matig, maar ik geef nog niet op. Ik kijk alweer nieuwsgierig uit naar de volgende projecten van Woody Allen.

Een wat doorsnee tragikomisch Woody Allen-filmpje, maar door het sterke akteerwerk en de vaak grappige dialogen toch wel weer de moeite waard. De voice-over van Justin Timberlake is aan de flauwe kant (alhoewel hij hier zelf best een leuke rol heeft) en het overdreven gestileerde camerawerk van Vittorio Storaro geeft het geheel een wat toneelmatig karakter. Kate Winslet trekt de kar, dat wordt al snel duidelijk.

Gemakkelijk.

Licht tussendoortje, dus eigenlijk een typische Woody Allen. Niets te hoogstaand, maar wel vlot behapbaar. Het is vooral de setting dat deze Wonder Wheel de moeite makt. Toffe sets, uitgesproken kleurtjes en goed camerawerk. Allen slaagt erin een wereld te creëren die nostalgisch aanvoelt.

Het acteerwerk vind ik dan weer minder. Kate Winslet als grootste naam kan zich niet onderscheiden en ook Justin Timberlake en James Belushi vind ik ondermaats. Het theatrale schouwspel van hun rompslomp is wellicht een regieaanwijzing maar ik ben er niet voor te vinden. Luchtig tussendoortje en daar blijft het bij.

3

De latere films van Woody Allen zijn een beetje als een uitgeblust huwelijk. Je weet exact wat je kunt verwachten. Je blijft hopen op wat er vroeger was. En toch verschijnen er bij vlagen sprankjes waarin die vroegere grootsheid pijnlijk zichtbaar wordt. Ik wil 'Wonder Wheel' (2017) liefhebben om de perfecte sfeersetting van Coney Island in de jaren vijftig en het cinematografische vernuft. Woody Allen heeft het nog niet verloren. Alleen al die subtiele touches als Ginny's (Kate Winslet) gecompliceerde relatie met de liefde visueel wordt verbeeld. Smullen! Maar het zijn kleine vuurpijlen in een film die voortsleept met ellenlange dialogen en slecht getimede grappen. Het helpt niet dat strandwacht Mickey Rubin (Justin Timberlake) geen greintje charisma heeft. Juist Mickey zou een ontwikkeling door moeten maken, of in elk geval een ander gezicht tonen als de vrouwen die hem beminnen gedesillusioneerd raken. Met een ondermaatse acteur als Timberlake kom je daar niet mee weg.

Een beetje zo zo. Het idee is leuk maar ondanks de warme fotografie (en normaal houd ik wel van de combi Allen/Storaro) oogde de film vooral enorm nep. Het was hem steeds net niet. Waarmee dat hele deel rond sfeer eigenlijk wegviel. Het verhaal verder is wel oké maar komt helaas ook nooit helemaal tot leven. Leuke rolletje wel van Temple en vooral Besluhi vond ik fijn, maar verder overtuigde dit ding nergens echt. Wel typisch Allen met zwaar(der) drama en een lichte toon, maar helaas vloekt die combinatie hier. 2,5*.