The Ritual (2017)

Niet verkeerd.

Heel origineel is het allemaal niet. Een groepje hikers (al zijn ze ditmaal net iets ouder dan het gemiddelde slachtvee en krijg je de autorit naar de hikeplek niet te zien - shocker!), iemand de z'n knie kneust en een bos dat dienst doet als shortcut. En aangezien het een horrorfilm is, is het bos niet zo mensvriendelijk.

Naast het doorsnee horrorgebeuren is het ook een film over schuldgevoel enzo, waarbij het verhaal ook op een symbolischere manier gezien kan worden. Het biedt alleen weinig meerwaarde, behalve dan wat leuke scenes in het bos met de nachtwinkel in verwerkt.

Halverwege wordt stilaan de ware aard van deze film onthuld, zeker in het begin levert dat nog wat leuke scenes op. De Zweedse setting levert ook ietwat andere mythes op, maar uiteindelijk is het toch weer gewoon een groepje afgezonderde mensen en een ritueel. Het monster is dan nog wel cool, al wordt het te lang geheim gehouden voor het aantal scenes waar het in voorkomt. Had ofwel iets subtieler, of iets explicieter gemoeten

Verder laat de film het op het einde een beetje liggen. Niet dat de 4* er ooit echt inzaten bij deze film, maar het tuimelt toch van een hoge naar een lage 3.5*. Er wordt te lang geteerd op suspense die er eigenlijk al niet meer is. Echt eng is het na het introduceren van de mensen niet meer en dan gaat het net allemaal wat te lang door.

Maar verder wel een leuk horrortje. Genoeg originele elementen, ondanks dat het uiteindelijk toch weer erg bekende paadjes bewandelt. Verder veel baat van setting,mooie sfeerzetting en een rustige opbouw. Oh, en een gebrek aan vervelende tieners uiteraard.

3.5*

Aardige film waarin vier vrienden tijdens een wandeltocht verdwalen in de bossen. Een weinig originele horrorfilm met ook een standaard verloop. Vervelend wordt het zeker niet, want je wilt toch weten wat er aan de hand is. En de ontknoping valt op zich niet tegen en de personages maken geen domme beslissingen. Hier en daar spannend en mooie opnames van de Zweedse bossen. Een kleine 3.0 sterren.

Zojuist gezien; viel mij zeker niet tegen! De alternatieve setting sprak mij sowieso aan. Het verhaal op zich is een die veel vaker voorkomt, maar toch maakte de sfeer veel goed. Wel vrij voorspelbaar, maar desondanks toch zeker de moeite waard om te zien.

Deze ‘Netflix Original’ was weer een film die bij ons op het netvlies stond, toen wij het verhaal lazen en best er van onder de indruk waren gekomen. ‘The Ritual’ was wel weer een film waarvan ik bijna weer kon zeggen dat het in de kast kon gaan staan van de slechte ‘Netflix Original’ films omdat de film eigenlijk vooral in het begin niet echt bijzonder kon worden voor mij. Echter nadat ze hun eerste nacht in de boshut hebben door gebracht werd het wat interessanter, soms ook wat raarder maar wel leuker dan het algemene begin.

De film kent een redelijke cast, geen ‘beroemde’ gezichten (al mag dat niks uit maken), ze acteerden wel prima. We volgen namelijk een groep vrienden ‘Luke (Rafe Spall), Phil (Arsher Ali), Hutch (Robert James-Collier) en Dom (Sam Troughton)’. Al deze heren acteerde prima en voor een b-matige film waren ze heerlijk bezig, was er niks speciaals te melden en vond ik ze ook echt niet verschrikkelijk acteren. Voor de rest kent de film niet echt acteurs waarvan je kan zeggen dat ze een speciale rol hebben gespeeld, misschien de personen in het kamp maar voor de rest houd David Bruckner het structureel en compact om het vooral bij de vier hoofdpersonen (en het monster te houden).

Wat deze film te bieden heeft word nergens speciaal. We worden omgeven door een bos waar spirituele dingen gebeuren met een groot monster. Voor de rest hebben we hier en daar wat ‘beangstigende’ scénes voor s’ avonds maar echt héél bijzonder word het nergens.

Het verhaal is wel geinig. We volgen een aantal vrienden die weer bij elkaar terug zijn gekomen nadat één van hun vrienden is overleden tijdens een overval in het begin van de film. Ze besluiten te gaan hiken in Scandinavië waarna ze na een dag een slaapplek zoeken waar het niet al te gezellig uit ziet. Ze besluiten om hier te overnachten tot dat er allerlei rare dingen gebeuren in de hun gedachtes en het eigenlijk meer een horrorplek is dan een gezellig boshuis. Zo zien we dat Luke (meende ik) hallucinaties krijgt van de dag dat zijn vriend vermoord werd in de winkel, eentje plast in zijn broek, de ander is ook hartstikke bang in een hoekje gaan zitten en eentje bid naakt voor het duivelse beeld. Ze merken dat het niet goed is waar ze nu zijn en besluiten op pad te gaan, waarop volgt dat ze achter na gezeten worden door een bepaald beest die ook één van hun vrienden aan de takken ophangt. Ze worden stuk voor stuk vermoord tot twee man in een spiritueel kamp terecht komen waar ze dit monster aanschouwen. Een van de vrienden word nog gepakt door het monster en eentje weet te ontsnappen waarna de film snel eindigt.

Het monster zag er verre van goed uit, best makkelijk maar ook stiekem best slecht. Ik moet zeggen dat de film in het algemeen aardig leuk was om te volgen, het hele bos concept hebben we zo langzamerhand wel genoeg gehad maar de film word er niet saai door en dat is het beste, en dan maakt het toch een redelijk leuke zaterdagavond zit.

3.0*

Prima film, begint in good old England en eindigt op de toendra van vermoeden wij Zweden.

De film heeft het in zich om de 'zwakkeren onder ons', angst aan te jagen en zelfs bij ons gebeurde dat zo nu en dan, ondanks dat wij ons "horror ridders" wanen.

Netflix heeft met deze productie echt de spijker op de kop geslagen, want angst, spanning en horror komen als drie-eenheid in deze film aan bod.

Voor de griezel en horror fans, met deze film kom je waarschijnlijk aan je trekken. Hij is in elk geval beter dan veel van de laatste films in dit genre. Veel kijkplezier!

Een 8 voor de waardering!

Voelde voor mij vooral aan als een mannelijke tegenhanger van The Descent. Waar de vrouwen daar de diepte (grotten) in gingen, gingen de mannen letterlijk de hoogte (Zweden). Allebei films die draaien om een trauma dat de groep probeert te verwerken en de onopgeloste issues onderling. Met bloed en doodslag natuurlijk. Doordat het hier gaat om volwassen, Britse mannen, is het makkelijk om meer te voelen met de groep. Geen stoere praat over chicks en alcohol, maar meer down to earth situaties en ook realistische reacties op de situatie.

Na een nare opening gaat de film cinematografisch gezien in ieder geval goed verder met de natuur waarin de mannen zich begeven. Op het moment dat men de bossen ingaat komt de sfeer van een Blair Witch Project of Evil Dead ineens tevoorschijn. Regisseur Bruckner maakt goed gebruik van spanningsopbouw en plaatst de special effects effectief: we zien dingen en we zien helemaal niets van de dingen.

Tegen de climax aan was ik zelfs blij dat we nog iets te zien kregen van de god. Tof design en de uitleg over zijn aanwezigheid als onderdeel van Zweeds/Scandinavisch paganisme. Had wat mij betreft zelfs nog langer mogen duren. Niet per se doodeng, maar wel heel spannend en bij vlagen erg naargeestig zoals bijvoorbeeld de scene met de schreeuwende draugrs. Absolute aanrader.

De ene Netflix Original is maar net besproken of de volgende biedt zich alweer aan. The Cloverfield Paradox was vooral een grote domper na zo spectaculair aangekondigd te zijn tijdens de Super Bowl. De film bood weinig verbinding met het origineel uit 2008, maar bovenal was Paradox een verzameling zaken die we eerder en beter hebben gezien in andere sc-fi films. Nu is The Ritual de nieuwste Original die beschikbaar is op Netflix en die veegt met gemak de vloer aan met The Cloverfield Paradox.

Nadat hun vriend Robert is omgekomen tijdens een overval op een tankstation, komt een groep vrienden van de universiteit weer bij elkaar om te gaan hiken door de Scandinavische bossen. Dit was namelijk een wens van de overleden Robert. In de bossen besluit de groep een snellere route te nemen buiten de bewandelde paden. Ze stuiten echter op een bedreigende aanwezigheid die hen begint te stalken.

The Ritual laat zien dat je alle clichés van de wereld in je film kan stoppen, het valt of staat allemaal bij de kunde van de regisseur. Waar The Cloverfield Paradox bar weinig doet met de bekende genreclichés, houdt The Ritual je zeker een uur lang op het puntje van je stoel. Luke, een van de vrienden die erbij was toen Robert om zeep werd geholpen en daar niets aan heeft gedaan, worstelt met schuldgevoelens over het incident. Net als bij bijvoorbeeld The Descent, ook een Britse horrorfilm, hebben we dus ook hier te maken met een getroebleerde protagonist. Eerlijk gezegd vind ik dat altijd een beetje jammer, een dergelijke motivatie om je film wat drama mee te geven, maar Bruckner houdt de boel ijzingwekkend spannend.

Wat is het eerste uur toch heerlijk zeg. De bossen stralen een enorme bedreiging uit. De sfeer is angstaanjagend donker en dit wordt allemaal versterkt door de duistere score en de hulpeloosheid die het stelletje over zich heen heeft. Hier is geen ruimte voor heldendaden of ongeloofwaardige twists. De vrienden zitten in een uitzichtloze situatie en zo voelt dat ook aan. Het wordt ook al gauw duidelijk dat we hier niet met een menselijke bedreiging te maken hebben, maar wat dat precies is, wordt niet te snel uit de doeken gedaan. Bruckner houdt je knap in spanning, maar je gaat je op een gegeven moment toch afvragen hoe lang hij dit niveau weet aan te houden.

Het einde is niet helemaal waar je op hoopt. Het is erg fijn dat we hier weer met een occulte bedreiging te maken krijgen. Met films als The Witch, The Autopsy of Jane Doe, Ouija: Origins of Evil en The Devil’s Candy zijn we de afgelopen jaren uitstekend bediend. Maar vooral de eerste twee bewijzen nog steeds: ‘less is more’. The Ritual zit er wat tussenin. Bruckner gaat nooit helemaal voluit of over de top, maar echt subtiel is de climax hier ook niet. Maar ik ben allang blij met deze aangename verrassing. De ene dag zit je nog met The Cloverfield Paradox in je maag, de andere wordt dit weer compleet weggespoeld door deze uitstekende horrorfilm. Goed werk, Netflix. Laat er meer van dit soort films komen!

The Ritual (David Bruckner) - recensie - It's Only a MovieIt's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Ondanks een zwaar uitgemolken verhaallijn was dit een zeer verrassende film. Het mysterieuze tintje was sterk, de beelden echt fantastisch en het acteerwerk meer dan overtuigend. Vooral Rafe Spall deed het zeer goed. Prima film, serieus.

Tot 20 minuten voor het einde erg sterk.

Mysterieus, spannend en enorm sfeervol. Prachtige setting en naturel acteerwerk. Daardoor onderscheidt het zich van 100 soortgelijke filmpjes.

Jammer van de laatste 20 minuutjes. Eens het monster in beeld is geweest wordt het minder, ook al ziet deze er erg gaaf uit. Maar het laatste deel voelt toch geforceerd, en dan is het eigenlijk wachten op het moment waarop de hoofdrolspeler ontkomt. Maar voor een Netflix Original zeker niet slecht.

Ruime 3,5*

Einde niet heel sterk helaas. Had met dit thema nog wel een goede plottwist in kunnen zitten.

verder positief verrast, redelijke schrikmomenten en effecten.

Niet direct een speciale film. Thema van schuldgevoel wordt matig uitgewerkt, had zeker meer mee gedaan kunnen worden. Deze groep vrienden lijken niet echt vrienden te zijn. Ik snap dat de dood van Robert hun allen diep getroffen heeft maar de eigenlijke hoofdrolspeler Luke kon hier weinig aan doen. Het is tenslotte niet hij die Robert gedood heeft in de winkel.

Het beste aan The Ritual is volgens mij de regie en het camerawerk die zeker goed zijn. Ondanks dat de film steunt op karakterontwikkeling, kon het mij nergens echt bekoren. Ik gaf eigenlijk geen moer om de verschillende personages. Ze waren allemaal wat vervelend op hun eigen manier. Hutch vond ik nog wel vrij ok. Het typische cliché van iemand dat zijn been of enkel verstuikt/breekt is zo overdone. Ook het overmatig gebruik aan 'fucking' helpt voor mij geenszins in de beleving. De beslissingen die gemaakt worden vallen in de categorie normaal, ik heb al veel films gezien waarbij de genomen beslissingen totaal niet rationeel en logisch zijn of ook wel eens uitermate dom genoemd kunnen worden. Dit valt hier nog wel mee, maar toch is het einde behoorlijk saai. Eenmaal het uur gepasseerd vond ik er niets meer aan.

Het script is te zwak. Té weinig inhoud voor zelfs anderhalfuur lang mee te vullen. De muziek probeert hier en daar dreigend te zijn en de uiteindelijk 'verklaring' van het beest is ook maar vrij vaag. Noorse mythologie vind ik nog wel interessant, maar dit is zo wat afgehaspeld om toch maar met een verklaring te kunnen komen. Het waarom blijft mysterieus. Als je A zegt, moet je B zeggen en dat gebeurd hier eigenlijk niet. 2*

Deze film bewijst maar weer eens dat in het horrorgenre suggestie beter werkt dan het vol in beeld brengen van enge monsters. Het eerste uur is uitstekend, met goed spel van de cast en een bijzonder creepy sfeertje, kracht bijgezet door het naargeestige zweedse landschap. Qua setting en sfeer doet de film sterk denken aan The Blair Witch Project, met het verschil dat die film de spanningsboog tot het einde wist vast te houden. Hier is de koek na het sterke eerste uur duidelijk op, wanneer het monster zijn intrede doet en alles veel te letterlijk wordt. Niet slecht gedaan, maar wel einde mysterie. Jammer.

De film begon goed. Origineel is het natuurlijk niet, maar dat boeit me eigenlijk niet zo. Mooie, sfeervolle setting maakte me geinteresseerd en gaf me hoop op een mooie film. Maar naarmate de film vorderde, kakte de film in elkaar. De personages werden irritant, acteren konden ze alle vier niet, waardoor ik toch niet kon meeleven. Er gebeurden allerlei rare, domme fratsen in dat eerste huisje, maar echt eng of spannend werd het nergens.

De laatste 20 minuten... hoe diep kun je zakken in deze film, die toch wel leuk begon. Met als dieptepunt het monster zelf. Zoiets belachelijks kun je toch niet verzinnen, het zag er zo lachwekkend uit, maar toch krijgt deze man (David) het voor elkaar. Moest trouwens gelijk denken aan het 'monster' van Krampus.

Overschatte film.

"This is clearly the house we'll get murdered in."

Leuk om eindelijk eens een volwaardige film te zien van David Bruckner.

Het gegeven van wat vrienden die een trektocht gaan maken in de bossen is op zich niets nieuws onder de zon, maar mits goed uitgewerkt kan het wel effectief zijn. 'The Ritual' speelt dan ook duidelijk leentjebuur bij andere films in het genre, waarbij ik hoofdzakelijk moet denken aan 'The Blair Witch Project'.

Met name de eerste helft wordt sterk gebracht; als kijker word je goed in het ongewisse gelaten over het hoe en wat betreffende de onheilspellende gebeurtenissen. Op deze manier wordt de spanning gedegen opgebouwd, omdat er geen eind lijkt te komen aan de uitzichtloze situatie. Dit wordt enkel versterkt door de bosrijke omgeving waar men al gauw verdwaald. Hierbij werkt het gebruik van licht en de cameravoering complimenterend.

Het is alleen jammer dat de titel veel verraad, want op een gegeven moment zie je de bui al hangen. Zodra het mysterie weg is, blijft er weinig meer over om te raden. Wat mij betreft had ik graag langer in het waas gezeten. Tevens wordt de focus meermaals gelegd op Luke vanwege zijn schuldgevoel, terwijl de overige personages klaarblijkelijk kampen met hun eigen problemen.

Al met al een onderhoudende horror die beter had kunnen werken met meer subtiliteit.

3,0 Sterren.

Het is zeker geen hoogstaande Horror film, maar wel een sfeervolle, mysterieuze en ook wel spannende Horror film (een Netflix productie) en dat vooral in het eerste uur van het verhaal, waarbij het verhaal me op bepaalde momenten deed denken aan de Komedie film "The Hangover (2009)" en dat vanwege bepaalde vreemde gebeurtenissen na een nacht slapen in een gevonden hut, waarvan men zich na het ontwaken niets meer kan herinneren (althans dat zegt men).

In dit verhaal draait het om vier oude studievrienden, te weten Dom (Sam Troughton), Phil (Arsher Ali), Luke (Rafe Spall) en Hutch (Robert James-Collier Robert James-Collier), die door de Zweedse wildernis trekken, om tijdelijk hun problemen (zoals de vermoorde studievriend Robert) achter zich te laten en om hun vriendschap nieuw leven in te blazen. De gekozen locatie is een ongewone locatie voor het viertal, die weinig tot geen ervaring hebben in de wildernis. De reis verloopt moeizaam wanneer Dom gewond raakt aan zijn knie en daardoor besluiten ze om een kortere weg te nemen door een bos. Wanhopig, bang en verdwaald in dit bos, stuit het viertal op een oeroude hut, gevuld met vreemde kunstvoorwerpen die op specifieke wijze zijn verspreid. Als ze in de hut noodgedwongen de nacht moeten doorbrengen (waarbij ze nachtmerries krijgen), ontdekken ze dat iets of iemand anders in de grote bossen ronddwaalt, die de vier reizigers liever niet ziet vertrekken.

Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en weet zeker ook te boeien en dat vooral in het eerste uur van het verhaal, waarbij alles nog lekker vaag en mysterieus is. Vanwege dat ontstaat er ook een goede spanningsopbouw en is het verhaal ook best sfeervol (op "creepy" wijze weliswaar) en de bosrijke omgeving waarin moeilijk iets te zien is, versterkt dat sfeervolle gevoel nog eens extra. Visueel gezien werd alles best aardig in beeld gebracht, waaronder de flashback-achtige nachtmerries van Luke omtrent de dood van Robert.

Na circa een uur en twee man minder, volgt dan de ontknoping van het verhaal, welke eigenlijk best flauw is, want het draait dan om een eeuwenoude god (één van de "Jötun", welke een bastaard is van "Loki") welke aanbeden wordt door een groepje primitief wonende mensen en dat omdat ze zodoende langer blijven leven dan wat natuurlijk is. Ze moeten wel knielen voor de god, want anders worden ze aan de bomen opgehangen, want o.a. gebeurt is met de twee dode studievrienden. Ook moeten ze opofferingen brengen en dat willen ze gaan doen met één van de studievrienden en de andere willen ze deel uit laten maken van hun.

Desondanks was het einde nog best aardig (loopt zelfs goed af voor één van de studievrienden, die in het begin van het verhaal nog een lafaard was en dat m.b.t. de dood van studievriend Robert, die in een drankenwinkel wordt vermoordt omdat hij zijn ring niet wilt afgeven, waarbij de lafaard zich verstopt en niet ingrijpt) en vond ik het wezen (die het bos niet kan verlaten) waarom het draaide er eigenlijk ook wel leuk en apart uitzien.

De cast is net zoals de film niet hoogstaand en bestond voor mij ook allemaal uit onbekende acteurs. Het draait daarbij ook vooral om vier hoofdrolspelers, te weten Rafe Spall, Sam Troughton, Robert James-Collier en Arsher Ali, die het wel nog verdienstelijk deden. Op het einde komen er ook nog wat andere personen in het verhaal voor, waarbij ik Maria Erwolter (het wordt wel niet aangegeven, maar volgens mij was ze de vrouw, te weten Anna Erikson, waarvan ze spullen vinden in het bos en waarvan de creditcard verliep op 1984) er best apart vond uitzien en ze deed me ook een beetje denken aan Tilda Swinton.

Al met al best een aardige Horror film om eens gezien te hebben (duurt circa 90 minuten) en dat voorval vanwege het eerste uur van het verhaal, welke best goed en spannend is. Dit was de derde film welke ik gezien heb van regisseur David Bruckner en die hebben allemaal van mij 3,0 sterren gekregen.

Ik ging The Ritual zonder al te hoge verwachtingen kijken. Al vrij snel in de film ga je automatisch denken aan films als The Blair Witch Project en The Twilight Zone. De acteurs vind ik op zich nog wel prima, maar het verhaal ontspoort redelijk snel en veel zaken blijven onuitgelegd. Nu is dat laatste niet per sé slecht, maar in dit geval zijn er veel te veel onlogische zaken waardoor je als kijker ook een beetje de draad kwijt raakt. En het monster. Tja. Ik denk dat daar alles wel over gezegd is.

2,5*
5/10 (IMDB)

Jezelf vinden

Je hoort het wel vaker onder de reizigers. Reizen is altijd wel goed voor de nodige ''soul-searching'' en om te ontdekken wie men nu écht is. Dit helpt je uiteindelijk weer verder om sneller te ontwikkelen binnen het leven. Sommigen zien het reizen dan meer als een vorm van escapisme en hoewel ik mij hier niet zo in kan vinden, was letterlijk ontsnappen voor de hoofdpersonages hier wél degelijk aan de orde.

Centraal staat echter de ontwikkeling van één van de personages en dit is gelijk een van de grootste mankementen van The Ritual. Zijn ontwikkeling sneeuwt de andere personages namelijk toch op zekere hoogte onder en ik had dan graag ook meer willen zien van datgene wat zich in het hoofd van de anderen afspeelde om de film ''compleet'' te maken. Daarnaast smaakten de dromen van Luke ook gewoon naar meer want het heden wat zich vermengde met het verleden was visueel gewoon echt prachtig in elkaar gezet.

De ontwikkeling van een van de hoofdpersonages wordt daarbij afgezet tegen de overlevingstocht in de beboste omgeving. Ook hier is veel over te lezen geweest. Waar men bij films zoals The Blair Witch Project klaagde dat deze film te subtiel was lees ik over deze film juist terug dat men hem liever wat meer ingetogen had willen zien. Hoewel dit wat mij betreft ook wel had gekund was het creature design wel enorm gaaf om te zien, maar zag ik dus wel te veel van de God die in het bos leefde, om nog van hem onder de indruk te zijn. Laat staan hem dus nog eng te vinden.

Toch heb ik mij echt goed vermaakt tijdens The Ritual en hoop ik dat er nog een keer een nieuw deel komt wat dieper ingaat op de gave van de God om op de diepste angsten/verlangens van mensen in te spelen en ze dingen te kunnen laten zien die er niet zijn.

3,5*

Eindelijk een toppertje voor mij op Netflix, zulke films vind ik heerlijk. Goed geacteerd, mooie mysterieuze omgeving en gave en enge monster. Voor een liefhebber van horror is dit gewoon een goed of leuke film. Zeker niet slecht.

“He was a good man.

The best of us.

It should never have happened. But it did...

And all we can do is remember him.

Robert, we miss you, mate.”

“The Ritual” is een Britse horror die zich afspeelt in de Zweedse bossen waar vier vrienden op trektocht gaan ter ere van een overleden vriend. Na zoveel films te zien waar een donker woud weer voor angstaanjagende en levensbedreigende situaties zorgt, is mijn besluit nu wel echt genomen. Ik zal nooit in mijn leven een weekend doorbrengen ergens in een bos ver van de bewoonde wereld. Veel te gevaarlijk. Daarnaast staat het nu ook vast dat ik wel meer van die Netflix Originals zal bekijken, want echt slecht zijn deze “meestal door grote filmmaatschappijen geweerde films” helemaal niet.

“The Ritual” vond ik echter niet helemaal geslaagd. Het eerste gedeelte is zonder twijfel het meest indrukwekkend. Een continue gevoel van dreiging en radeloosheid. Want het stuk puur natuur blijkt niet helemaal verlaten te zijn. Voor ze het weten doen de vier stadsmensen Luke (Rafe Spall), Dom (Sam Troughton), Hutch (Rob James-Collier) en Phil (Arsher Ali) enkele bizarre en verontrustende ontdekkingen. En dat vanwege een incident waarbij Dom zijn knie bezeerd en de beslissing valt om een kortere weg te nemen. Een plots uitgebroken noodweer zorgt er dan voor dat ze al snel de weg kwijt zijn in dit Scandinavisch bos. Vervolgens overnachten ze in een verlaten houten huisje (tja, hutjes in het bos huisvesten meestal ook niets goeds) waar ze een soort occult afgodsbeeld ontdekken en een nacht beleven vol angstaanjagende nachtmerries. En dat is dan het moment dat deze avontuurlijke trektocht langzaamaan in een overlevingstocht verandert.

Het is niet alleen een schijnbaar mysterieuze entiteit waar de heren zich zorgen over moeten maken. Ook innerlijke, persoonlijke demonen spelen hun parten. En dan vooral Luke die nog altijd geplaagd wordt door schuldgevoelens over het incident waar Robert (Paul Reid), het vijfde lid van deze jeugdvriendenclub, het leven liet. Dit zorgt voor surrealistische waanbeelden waarbij het interieur van de nachtwinkel zich vermengt met het dreigende bos. En geleidelijk aan worden verwijten hierover ook door de andere geuit. De zaken die nooit werden uitgesproken komen nu naar boven tijdens deze traumatische omstandigheden. En dit zorgt dan ook voor een nog intensere sfeer.

Spijtig genoeg is de ontknoping niet van hetzelfde niveau als de inleiding. De vaststelling dat het niet om demonische krachten gaat (zoals in bijvoorbeeld “Evil Dead” of “The Blair witch Project”) maar dat het over iets oeroud en primitief gaat, is dan redelijk ontgoochelend. Niet dat het slotoffensief niet spannend genoeg is. Het leek wel een mix van “Razorback” en “The VVitch”. De titel van de film verklapt al gedeeltelijk waar het over gaat. En om eerlijk te zijn vond ik het wezen wel origineel en zag het CGI gedeelte er wel professioneel uit. Maar ondanks de duivelse sfeer en het excellente camerawerk waarbij er niet gebruik werd gemaakt van overdadig veel speciale effecten, voelt het toch aan als een gemiste kans. Veel situaties die je al eens eerder hebt gezien. Veel domme beslissingen ook al zijn het (volgens mij) hoog afgestudeerden. En tenslotte vond ik het een bende vervelende ettertjes die als puntje bij paaltje komt niet echt het verstand hebben om op een constructieve manier te overleggen en samen te werken. Maar ondanks alles zal ik zeker en vast geen Netflix Original links laten liggen. Dat zou pas een domme beslissing zijn !

2.5*

Blair Witch meets Wicker Man meets Cabin in the Woods.

Een sterk begin en mooie shots van het Zweedse landschap kunnen de langdradige voortgang vanaf de tweede helft niet redden. Het feit dat je eerst niets ziet van wat er in het bos rondwaart zorgt voor de spanning. Ook de nachtmerrieachtige belevingen waren een meerwaarde. Wat is echt en wat niet.

Toen uiteindelijk duidelijk werd wat er precies in het bos zit werd het een vervelende voorspelbare bedoening waardoor mijn aandachtsboog snel verslapte.

Aparte film waarbij het eerste gedeelte knap wordt opgebouwd met aandacht voor sfeer, mooie natuur, onderlinge wrevels, mysterie en spanning zonder dat er al iets wordt prijs gegeven. In het tweede deel wordt het duidelijker en krijg je meer vat op het mysterie. Toch blijft het allemaal nog voldoende spannend en krijgt de kijker ook een beeld van het mythisch monster dat er best goed uitzag.
Het slot vond ik wel wat te simpel uitgewerkt. 7/10

Makkelijk wegkijkend en mooie opbouwende spanning die gelukkig de cheesy schrik effecten niet al te veel toepast.
Acteerniveau is in orde en het laatste half uur erg spannend en een wat mij betreft mooie climax! Dat het monster zich op het einde toch wel snel gewonnen gaf was misschien een beetje een vlotte uitwerking maar ach, het is een film die mij geen moment verveeld heeft.

3,5*

Potpourri van horror-film-elementen, die bovenverwachting efficiënte, goed gemaakte Britse horrorfilm opleveren. Een vriendengroep alla The Hangover gaat door onverwachte omstandigheden naar de Noorse/Zweedse bossen. Natuurlijk verdwalen de heren in die bossen, waardoor de film door die bomen een beetje het "Blair Witch Project"gevoel kreeg. Waarna het in het laatste gedeelte dan opeens meer naar “Kullarna Har Ogon” ( Zweeds voor The Hills Have Eyes) en "The Wicker Man" neigde. Jammer was wel dat aan de film ook wat dramatiek wordt meegeven. Ach, het zijn kniesoren want ook al leek het vaak op... en zaten er clichés in de film, het is vooral te danken aan de kundigheid van regisseur David Bruckner dat dit een fijne film is geworden. Het punt is dat de film nergens slecht is. In feite doet het precies wat het moet doen. Daarnaast voelt de film heel vertrouwd, blijft zich focussen op de juiste zaken en is erg sfeervol.

Een mooie, sfeervolle setting in het begin. Visueel gezien werd alles best aardig in beeld gebracht, waaronder de flashback-achtige nachtmerries van Luke omtrent de dood van Robert. Jammer dat de mannen niet echt het verstand hebben om op een constructieve manier te overleggen en samen te werken, er is een constant gevoel van radeloosheid, dat terwijl er langzaam een mysterieuze sfeer onstaat en er constante dreiging is. Het laatste half uur neemt de film, volgens mij, een verkeerde wending. Prima dat er in ieder geval eentje overleeft.

“My old scoutmaster used to say 'If the shortcut was a shortcut, it wouldn't be called a shortcut, it would be called a route'.”

Het begin van The Ritual is uitstekend, en ook de eerste scènes in de bosrijke omgeving van Zweden zetten gelijk een beklemmende sfeer neer. Ik had alleen meer een psychologische strijdt tussen de vrienden onderling verwacht, maar The Ritual ontwikkelt zich steeds meer tot een voorspelbare ‘monster movie’. Jammer, want het haalt de spanning uit de film, en de opgekropte frustratie tussen de vrienden verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het einde is helemaal belachelijk, en de film doet hier niets wat je niet al in honderd andere horrorfilms hebt gezien.

Viel me niet tegen, deze horror van Netflix-makelij die ik eigenlijk redelijk willekeurig aanzette. Geen voltreffer, daar waren er toch te veel onlogische beslissingen, minder boeiende passages en de wat mij betreft wat dissonerende nachtmerriescenes. Maar de setting in de Noordse bossen, de langzame opbouw met best wel wat freaky zaken zoals het geofferde hert en het idool in die hut, en het folkloristische, heidense sausje wat er gebruikt wordt, daar werd ik allemaal wel blij van. In het laatste half uur gaat het weliswaar enigszins los met een explciiete sekte en een bovennatuurlijke monster-god (allebei leuk), maar wordt het helaas ook wat meer een standaard actie-finale. Desondanks was dit een prima anderhalf uurtje vermaak.

Intens spannende film die richting het laatste half uur nogal belachelijk wordt. Soms is het beter om niet te veel te vertellen of te laten zien, anders raak je het mysterieuze kwijt. Door die ietwat zure nasmaak zat ik te denken aan 3.5*, maar het eerste uur was onverwacht goed.

Ik ben het eens met het gros van de meningen hier. Het eerste uur is best knap. De laatste 20-25 minuten halen de film helemaal naar beneden. Ijzersterk is het hoe de sfeer wordt weergegeven. Geen bijster originele film en ook de nodige clichés duiken op, maar het werd wel allemaal uitstekend uitgevoerd. Het decor leent zich er ook toe. Prachtige beelden van de Zweedse wildernis. Bossen hebben steeds iets mysterieus. De spanning is aanwezig en de sfeer is best eng.

Toen er nog twee maten overbleven, neemt de film een andere wending. Ineens duikt een stam op die op zich niets toevoegt aan de film. Net als in The Silence (2019) die ik eerder deze week zag was dit plot overbodig. Het monster zelf was eveneens belachelijk en leek nog het meest op een groot uitgevallen eland. Jammer, want er zat zoveel meer in. Omwille van het sterke eerste uur nog net een voldoende.

Ik heb de indruk dat ik bij recentere horrorfilms (laatste 10 jaar) regelmatig wat tegenover de gemiddelde scores sta op moviemeter. Horrorfilms die het goed doen liggen mij wat minder en films als dit die nog geen 3 sterren krijgen, bevallen me dan weer beter.

The Ritual doet geen grote vernieuwende dingen, maar het weet wel hoe sfeer op te bouwen. Ik moest soms denken aan films als Deliverance of zelfs Predator voor beginners. Tegelijk heeft deze film daar niet veel mee te maken. Een groep volwassen mannen die op trektocht gaat om hun overleden vriend te eren.

Mooie opbouw en sfeervol in het bos. Er is veel suggestie, het voordeel misschien van een lager budget waardoor de filmmakers niet anders kunnen. Naar het einde valt een deel van die suggestie weg en wordt het ook minder. Maar al bij al zeker een aanrader.