The Ritual (2017)

Niet slecht, hoewel nergens eng. Een Britse productie is a priori beter dan een Amerikaanse, en de 4 Britse maten houden 't recht-toe-rechtaan. Een niet bijster origineel maar wel sfeervol bosfilmpje. De godheid zag er overigens prima uit, in tegenstelling tot wat sommigen hierboven beweren. 3*

Het rare aan 'The Ritual' (2017) is dat het verschillende horrorelementen bij elkaar gooit, maar het voelt nooit fris of eigen. Zo werkt de film 't best als een psychologische thriller over hoe een vriendengroep plotsklaps te maken krijgt met een gewelddadige moord. Ze gaan in Zweden op een rituele herdenkingstocht om hun overleden makker te eren, maar er blijken veel onuitgesproken ressentimenten te bestaan naar Luke's rol in de gebeurtenissen. Hij was namelijk degene die nietsvermoedend met vriend Paul een avondwinkel inliep en zag hoe een stel doorgesnoven overvallers hem doodsloeg. Dat schuldmotief wordt aardig vormgegeven met Luke's koortsdromen, waarin hij ziet hoe die helverlichte stedelijke ruimte vergroeid raakt met bosvegetatie. Maar 'The Ritual' (2017) gaat van suggestie en symbolische lading steeds meer naar de genreclichés van een slasher of een horrorfilm. Platte personages die opgejaagd worden door een onzichtbare kracht. Het is lachwekkend absurd wanneer hoofdpersonen vooral klagen en ruziën als ze opgejaagd worden. Tegen het einde maakt 'The Ritual' (2017) weer een andere draai (toegegeven: wel onvoorspelbaar) waarmee de puzzelstukjes bij elkaar komen. Voor een film met een duidelijk psychologisch motief roept deze zielloze, geforceerde bedoening weinig sympathie op naar eigen personages.

Herzien.

Vooral omdat het originele cijfer die ik aan de film gaf, een 3,0*, toch te laag leek te zijn voor wat ik me kon herinneren van de film. En dat vermoeden bleek ook terecht wanneer de film enkel en alleen beter beviel toen ik de film recentelijk herzag. The Ritual is een spannende, best degelijk geregisseerde film afkomstig van Netflix.

Al vanaf de eerste paar scenes wordt het duidelijk dat de film in goede handen is belandt. Regisseur Bruckner heeft de touwtjes op het gebied van spanning lang in de hand, en op visueel gebied zelfs ten alle tijden. De bossen worden goed in beeld gebracht met sterk camerawerk en sfeervolle beelden. Het enige element die qua spanning niet helemaal meewerkt is de soundtrack.

De eerste helft kent een hoop spannende beelden en het feit dat je voor een lange tijd niet weet wat er precies achter de heren aanzit maakt de situatie enkel en alleen spannender. Het bos is een uitstekende plaats voor wat sterke sfeer, de nachtelijke scenes zijn soms nagelbijtend en het acteerwerk is sterk. Daarnaast weet Bruckner ook genoeg kleur aan zijn redelijk plat gekozen locatie te geven, zoals de nachtwinkel tijdens droomsequenties.

Jammer genoeg kantelt de film naarmate we het laatste halfuur benaderen, omdat de film daar een richting kent die toch wat minder interessant is. Dat vervelende gedoe met die mensen had er wat mij betreft gewoon uitgelaten kunnen worden. Monster zelf ziet er wel gaaf uit, maar opnieuw, zodra deze in beeld komt zit de spanning er niet echt meer in.

Het laatste halfuur is het punt waarop het allemaal een beetje fout gaat, verder is dit best een spannende en sfeervolle horrorfilm te noemen die tot het betere werk behoort waar Netflix mee is uitgekomen. Leuk, vermakelijk en niet te lang, Bruckner kan best wel een staaltje regisseren en The Ritual is daarvan het bewijs. Ik ben benieuwd naar zijn volgende horrorproject.

Een erg sfeervolle horrorproductie van Netflix, die toch wel vooral punten scoort door een prima, creepy en door sfeer overladen eerste uur. Die woeste Zweedse landschappen en bossen is een ideale setting voor een verhaal als dit (en eens een keer iets anders dan steevast een horrorfilm gesitueerd in hartje Amerika), en de belichting is lekker somber en donker. De personages zijn bovendien vrij sympathiek en realistisch; de dialogen voelen niet geforceerd aan, het lijkt alsof je hier met een echte vriendengroep te maken hebt. Dat maakt de steeds escalerende gebeurtenissen fijner en spannender om te kijken. Het feit dat het monster bijna nooit in beeld komt tot het einde is ook een prima keuze. De ommekeer qua kwaliteit is wanneer de mensen die het monster aanbidden worden geïntroduceerd. De spanning en dat gevoel van ongemakkelijkheid is dan wel weg, en het gaat allemaal een beetje onsubtiel over the top. Toch heb ik me hier wel erg mee vermaakt, en is het eerste uur gewoon zeer sterk. 3.5*.

Best spannend, van de schrijver van een eerdere Netflix-film die ik gezien heb: No One gets out alive.

Vijf Britten in midlifecrisis besluiten om nog een keertje de knoop door te hakken om iets spectaculairs te gaan doen in hun leven... Correctie: Het worden er vier, want een van de vrienden komt al snel om bij een overval op een nachtwinkel. In nagedachtenis gaan vier vrienden te hiken in het verre noorden van Zweden. Een mooi kapstok.

Ze komen al gauw in een groot bos terecht en er is al snel iets niet pluis. Maar zoiets kan je wel al dromen. Al met al wil het toch nog vermakelijk en vrij spannend uit de hoek komen. Elke stap die ze maken worden ze geconfronteerd met bizarre taferelen die er zijn achtergelaten, maar ondertussen is er ook een groot wezen die het op hen heeft voorzien. Welke kant de film opgaat en of het slechts een metafoor is, dat wordt niet verteld.

Want opmerkelijk blijven wel de flashbacks van de dood van hun vriend die opduiken tijdens de momenten dat het mythische wezen het op hen heeft voorzien; maar ook dat ze allemaal dezelfde nachtmerrie hebben. Tegen het einde krijgen we dan toch weer te maken met een sekte die 300 jaar in de tijd is blijven hangen.

Maar het plotselinge einde zal hoogstwaarschijnlijk willen meegeven dat het metaforisch bedoeld is.

Hoe of wat, het was een zeer vermakelijke film met sterke rollen. De vrienden met hun eigenschappen: De klunzige heethoofd Dom en de arrogante doch sensitieve Luke als middelpunt. Het fit en vloekt maar op elkaar tijdens deze helletrip. De locaties waren goed gemaakt en had zo zijn bijzondere vondsten en boodschappen.
The Ritual zorgde hier voor een prima avondje Netflix-vermaak.

4,0*

Was best een leuke en interessante film. Kon toch mijn interesse blijven houden. De benauwde sinistere sfeer bouwde mooi op en het bleef lang mysterieus. de ontknoping (cult) vond ik een tegenvaller en weer 13 in een dozijn. Dat heeft de film voor mij in aanzien laten zakken.

Zo zonde van Het rare monster het begon als een hele spannende horror, met beklemmende shots van het bos en mooie beelden van Zweden. Het hele "ritueel" gedeelte is ook best creepy, en de tocht door het bos een beetje Blair Witch achtig. Maar helaas verpesten de makers het door een raar, onrealistisch monster te maken waardoor voor mij de spanning weg was. Zonde want er zat meer potentie is.